Iluzja przeznaczenia

"- Jeszcze jedno. Od tej chwili, jeśli okażę ci uprzejmość albo będę miły, to nic nie znaczy. Jeśli coś ci podaruję albo cię pochwalę, to nic nie znaczy. Wszystko to będzie tylko na pokaz, a jeśli zajmiesz jakieś miejsce w moich myślach, to tylko dla podtrzymania misji, na którą oboje przystaliśmy. Tego samego oczekuję od ciebie."

**

Kolejna porywająca baśń od Elizabeth Lim. Znajdziecie w niej smoczego księcia, nad którym ciąży potężna klątwa, fałszerkę dzieł sztuki z niezwykłym darem i motyw udawanego małżeństwa, a większość akcji będzie się toczyć w podwodnym królestwie smoków, w którym nie zabraknie [Adres usunięty]. syren czy trytonów.

Jednak historia Thuran i Elanga, podobnie jak poprzednie książki autorki, to nie tylko wciągająca rozrywka i magiczna historia miłosna, to przede wszystkim poruszająca opowieść o sile więzów rodzinnych i korzeniach.

Nawet się nie zastanawiajcie, po prostu czytajcie. Będziecie zachwyceni.

Czytając "Iluzję przeznaczenia" miałam w głowie już słowa, którymi Was zasypię opowiadając o tej książce. Pomysłów miałam wiele, zdania układały się barwnie i były wielokrotnie złożone, a potem skończyłam lekturę i w głowie pojawiła się pustka. Zapytacie dlaczego? Ano dlatego, że najchętniej moja recenzja wyglądałaby jak nieudolna próba wyrażenia swojego zdania w szkole podstawowej, czyli pełna ochów i achów z głównym argumentem: bo tak! Albo też waliłoby po oczach, napisane na całej stronie A4, ogromne, tłuste WOW! Nadal jestem pełna zachwytów, nadal mam chęć piać peany na cześć Elizabeth Lim, ale myślę, że odtajałam na tyle, by wyrazić się bardziej konstruktywnie. Ale wiedzieć Wam trzeba, że autorkę uwielbiam.

Jednym z największych atutów powieści jest jej niezwykły klimat, głęboko zakorzeniony w dalekowschodnich podaniach i legendach. Autorka czerpie z nich pełnymi garściami, tworząc świat, który zachwyca egzotyką i jednocześnie wydaje się niemal namacalny. Są tu smoki, wspaniałe, majestatyczne, iskrzące magią istoty, często niebezpieczne, związane z wodą i głębinami, a ich obecność nadaje historii niemal mistycznego charakteru.

Podwodny pałac, w którym rozgrywa się znaczna część fabuły, jest miejscem jednocześnie pięknym i groźnym. Lim maluje go słowami niczym obraz pełen migoczących świateł. Magia przenika tu wszystko, i sztukę, i politykę, ale i relacje między bohaterami. Nie jest tylko ozdobą świata przedstawionego, ale jego fundamentem, który potrafi zarówno tworzyć, jak i niszczyć.

Szczególnie interesujący jest motyw sztuki jako narzędzia magii. Dar Tru, pozwalający jej uchwycić przyszłość na płótnie, wprowadza do historii trochę niepokoju, bo czy przyszłość można zmienić, skoro została już zobrazowana? I czy wizja jest prawdą, czy tylko jedną z możliwych dróg?

Nie można też pominąć emocjonalnego rdzenia tej historii. To opowieść o odpowiedzialności, o ciężarze decyzji podejmowanych nie dla siebie, lecz dla najbliższych. Tru nie jest bohaterką idealną, bo popełnia błędy, waha się i czasem wybiera źle.

„Iluzja przeznaczenia” to książka, która zachwyca rozmachem, ale też zatrzymuje przy sobie dzięki emocjom i pięknemu stylowi. To historia, mówiąca o magii, która nie zawsze jest wybawieniem, ale ciężką próbą, której trzeba stawić czoła.

„Iluzja Przeznaczenia” to opowieść o Truyan Saigas, która musiała zaopiekować się swoją rodziną po tym, jak jej ojciec zaginął na morzu. Dziewczyna ma dwa talenty: potrafi fałszować dzieła sztuki, ale również sprawić, że jej obrazy przedstawiają przyszłość. Umiejętności te jednak po sprawią, że przestępcy przestaną interesować się jej rodziną.

Tru zostaje zmuszona do małżeństwa z smoczym księciem. W zamian za zapewnienie lepszego, nowego życia dla rodziny i odkryciu prawdy o ojcu musi zamieszkać na dnie oceanu.

Książka posiada plusy i minusy. Do plusów zdecydowanie należy pomysł na fabułę. Chociaż motyw ratowania rodzinny jest dość popularny, to tutaj autorka miała ciekawy pomysł, by wysłać główną bohaterkę do opuszczonego i pełnego niebezpieczeństw pałacu na dnie oceanu. Bardzo fajnym pomysłem były moce jakimi dysponowała Tru.

Książka posiada nieco klimat Pięknej i Bestii, który również mnie kupił. Bardzo lubię motyw aranżowanego małżeństwa i tutaj wypadł on naprawdę dobrze.

Jednak nie wszystko tutaj jest idealne. Czasami opowieść ta wydawała mi się rozwleczona i sprawiała, że nużyła. Na szczęście nie było wiele takich momentów. Historia ta chociaż miała dobry start, to w pewnym momencie czegoś mi w niej zabrało. Zabrakło mi emocji, które sprawiłby, że historia ta weszłaby mi pod skórę.

Nie uważam jednak, że ta książka jest zła. Po prostu ma swoje lepsze i gorsze momenty. Czyta się szybko i myślę, że warto poświęcić jej czas.