Szkarłatna litera

Już od wielu lat chciałam sięgnąć po powieść Nathaniela Hawthorne'a (czyli od czasu, gdy obejrzałam "Łatwą dziewczynę" z Emmą Stone) i właśnie nadarzyła się do tego okazja. Historia była ciekawa i poruszająca. Trochę zabrakło mi emocji pomiędzy Hester a mężczyznami jej życia, podczas gdy inne sytuacje wydawały mi się nieco przerysowane. Interesująca wydawała się rola głównej bohaterki w społeczeństwie, po tym jak została napiętnowana oraz portrety psychologiczne postaci. Autor chyba trochę wyprzedził swoje czasy, pomimo czynu jakiego dokonała Hester, nie zostaje ona potępiona przez Hawthorne'a, który daje jej przestrzeń na wykreowanie swojej własnej przyszłości, a nie takiej jaką nakazują jej inni. Jednak czy kobiecie uda się podążyć za swoimi marzeniami o szczęściu?

Macie swoją ulubioną literę lub cyfrę?

Świat, który nie wybacza grzechów miłości. W siedemnastowiecznej Nowej Anglii Hester Prynne zostaje publicznie upokorzona za cudzołóstwo i urodzenie nieślubnego dziecka. Purytańska społeczność skazuje ją na noszenie znaku hańby: szkarłatnej litery A. Bohaterka skrywa w sercu sekret, zmagając się z mroczną prawdą o mężu i kochanku. Po długich latach piętna dostrzega w sobie silną i inspirującą kobietę, mającą odwagę marzyć, wbrew koszmarom rzeczywistości.

Normy społeczne, które określają, co możemy, a co jest zakazane. Odległe czasy, w których kobiety nie miały prawa głosu, a pogoń za miłością była haniebnym czynem. Opowieść skupiająca się na życiu głównej bohaterki w cieniu szkarłatnej litery. Próba odkupienia win względem hermetycznego społeczeństwa. Wychowanie córki, która dorasta w cieniu jej własnego grzechu. Kobieta, którą los naznaczył nie tylko literą, ale próbą walki o lepsze jutro.

Książka w błyskotliwy sposób wytyka purytanom ich hipokryzję. Nie dostajemy tu gwałtownych zwrotów akcji, choć dzieje się sporo. Autor poprzez historię pozwala nam zastanowić się nad ludzką moralnością oraz nad tym jak zmieniły się czasy i życie kobiet. Tłumaczenie zachowuje archaiczny język, dzięki temu możemy poczuć głębie historii oraz klimat. Nie jest to łatwa i przyjemna opowieść., ale warta jej poznania.

Kiedy zobaczyłam nowe wydanie „Szkarłatnej litery” stwierdziłam, że to doskonała okazja, żeby przypomnieć sobie po ponad 10 latach jedną z najsłynniejszych powieści klasyki amerykańskiej. Tym bardziej, że książka posiada przepiękne ilustracje, które dodają lekturze klimatu 

Hester Prynne dopuściła się cudzołóstwa i jako pokutę za ten ciężki grzech miała nosić na piersi wyhaftowaną, szkarłatną literę „A” (ang. adultery). Historia od razu wywołała u mnie skojarzenia z takimi bohaterkami jak Tess Urberville Thomasa Hardy’ego czy Ruth z powieści Elizabeth Gaskell. Wszystkie łączy łatka kobiet upadłych, a jednak Hester wydaje się z nich wszystkich najbardziej postępowa, dumna i zbuntowana wobec narzucanych przez społeczeństwo norm. Chociaż poddaje się karze, sam haft ze szkarłatną literą jak na złość zostaje przez nią wyeksponowany i noszony bardziej jak order niż piętno.

Hawthorne w sprawny i błyskotliwy sposób, odrobinę na wzór Dickensa, wytyka purytanom ich hipokryzję, jak choćby gubernatorowi, który opływa w zbytki czy pastorowi, który pokutuje za grzechy, ale nie chce się do nich przyznać. Jednocześnie momentami jednak czułam w lekturze XIX-wieczną mentalność autora wobec kobiet.

„Szkarłatna litera” to klasyka, która oferuje nie tylko duszny klimat oraz opis surowej, purytańskiej społeczności, ale przede wszystkim studium grzechu, ludzkiej psychiki oraz małej społeczności. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć choćby dlatego, że zachwycali się nią inni pisarze, jak np. Henry James.

W XVII-wiecznej purytańskiej Nowej Anglii Hester Prynne zostaje publicznie upokorzona za cudzołóstwo i skazana na noszenie znaku hańby - wyszytej na piersiach szkarłatnej litery A. Hester uparcie chroni kochanka, nie chcąc zdradzić jego tożsamości, ocalając go w ten sposób od zguby. Oddaje się wychowaniu córki i niesieniu pomocy potrzebującym.

"Szkarłatna litera" to niezwykle poruszająca historia o grzechu, miłości i przeznaczeniu. Hester po urodzeniu nieślubnego dziecka, zostaje postawiona w ogniu potępienia i społecznej degradacji. Ta nie poddając się odmienia swoje życie w walce z konwenansami i odkrywając w sobie nieznaną dotąd determinację i wewnętrzną siłę. Autor w wyjątkowo obrazowy sposób pokazuje, iż pomimo przeciwności losu można odnaleźć w sobie siłę i godność oraz pokonać własne demony, aby znaleźć swoje miejsce w świecie. Hester nie robi z siebie ofiary, nie próbuje wzbudzić litości, znosi wszystko z kamienną twarzą i nie daje po sobie poznać jakie emocje targają nią wewnątrz.

Ogromnym plusem tej historii są przemyślane wątki moralne, które skłaniają do refleksji nad naturą grzechu, winy i możliwości odkupienia. Howthorne przedstawia problem ludzkiej moralności tamtych czasów. Purytanie chcieli stworzyć społeczeństwo idealne, dążyli do skrajnej moralności, odrzucając wszystkie niewygodne doktryny katolickie. Autor zabiera nas jednocześnie w fascynującą podróż przez zakamarki ludzkiej psychiki, ukazując nam złożoność ludzkiej natury i tragiczne konsekwencje grzechu miłości.

Podsumowując "Szkarłatna litera" to arcydzieło literatury, które mimo upływu lat wciąż porusza swoją uniwersalną tematyką i niezwykłą siłą przekazu. Polecam tę powieść każdemu, kto poszukuje poruszającej opowieści o miłości, grzechu i nadziei.

Klasyka podobno obroni się zawsze. Czy tak jest i w przypadku nowego wydania słynnej amerykańskiej powieści Szkarłatna litera? Chyba tak. Książka ma niezaprzeczalny urok i mimo że dotyczy wydarzeń mających miejsce w siedemnastowiecznej, purytańskiej Nowej Anglii nie trąci myszką. Choć język bywa może miejscami i lekko archaiczny, ale to raczej zasługa albo wada nowego tłumaczenia. Skłaniałbym się, że zaleta, bo w końcu to powieść historyczna, a wszystkie stylizacje mają służyć przecież oddaniu ducha epoki. Nie to jest jednak tu najważniejsze. Historia Hester Prynne, upokorzonej przez noszenie znaku hańby ma swój morał i jest ponadczasowa. To opowieść o silnej kobiecie, ludzkich namiętnościach, zemście i przebaczeniu. Dzięki temu można się utożsamić z bohaterami, przeżywać z nimi ciężki los, jaki przypadł im w udziale i co ważne zatracić się w ich historiach. Autor, którego innych dzieł nie czytałem napisał rzecz uniwersalną, z pomysłem i lekkością pióra. Zrobił to z wdziękiem i mogę w dużej mierze zrozumieć, dlaczego jest to jedna z najważniejszych powieści dla Amerykanów i czemu bardzo dobrze sprawdza się na srebrnym ekranie czy deskach teatru. Bardzo podobała mi się postawa głównej bohaterki, która po latach niegodziwości doznanych od własnej społeczności dalej ma odwagę, by walczyć o siebie, swoją córkę i nawet mieć marzenia wbrew koszmarnej rzeczywistości. Treść Szkarłatnej litery niesie sporą dozę tajemnicy, dopiero pod koniec powieści zaczynamy rozumieć kto jest kim w tej pełnej mrocznych prawd rzeczywistości i jakie relacje łączą ze sobą pastora, jego lekarza i główną bohaterkę. Można też Szkarłatną literę traktować chyba jako powieść feministyczną, wszak dotyczy ona o sile kobiecego ducha, którego właścicielka, mimo że wydaje się złamana tak naprawdę nigdy nie straciła odwagi, by walczyć o siebie, co zawsze mi się podoba w książkach. To było ciekawe spotkanie z literaturą amerykańską, choć znam inne powieści historyczne z tego kraju, które bardziej mi się podobały. Jednak Szkarłatna litera zapadnie mi w pamięć i to chyba też świadczy o sile oddziaływania prozy Nathaniela Hawthorne'a. Brawa dla wydawnictwa za piękne wydanie i oryginalne ilustracje Mary Hallock Foote. Polecam!!!

Za książkę dziękuję @wydawnictwonowabasn