Szczęście pod świerkami

Elwira, młoda dziennikarka zmaga się ze śmiercią rodziny oraz zerwanymi zaręczynami. Kiedy spędza czas z babcią dowiaduje sie o losach swojej prababki Apolonii oraz jej kochanka Zbysława, których miłość rozkwitła na statku Batory. Przeszłość tak bardzo ja zaintrygowała, że zaczęła szukać coraz więcej informacji. W internecie natknęła się na leśniczego, który okazał się spokrewniony że Zbysławem.

Postanawia wyruszyć do leśniczówki Świerki w Borach Tucholskich i przejrzeć stare kufry, które się tam zachowały. W czasie współpracy między Elwirą, a leśniczym Krzyśkiem zaczyna iskrzyć.

Czy odnajdą odpowiedź na pytania o przeszłość Apolonii i jej kochanka?

Ta książka, w mojej ocenie, ma swoje plusy, ale niestety nie zabrakło również minusów.

Urocza leśniczówka, miłość w czasie wojny, która zaczęła się na translantyku, współcześnie rodzące się uczucie. Ogólny zarys fabuły urzeka. Poznajemy losy Apolonii i Zbysława, ich rodzącą się zakazaną miłość. Wstawki ich listów i pamiętników pozwalały przenieść się w przeszłość, co dodało uroku opowiadaniu. Babcia Łucja dopełniająca luki swoimi wspomnieniami świetnie się wkomponowała w całą historię. Historia statku dobrze przybliżona, więc to również jak najbardziej na plus.

Z drugiej strony śledzimy rozwijające się zauroczenie między Krzyśkiem i Elwirą. Nie było żadnych szczególnych zawirowań. Spotkali się i od razu powstało uczucie. Trochę to odepchnęło mnie to od książki, ponieważ dla mnie było to zbyt idealne.

O ile dialogi babci i wnuczki były ciekawe i zatracałam się w nich, chcąc dowiedzieć się jak najwięcej o miłości przodków, tak przy rozmowach głównych bohaterów czasami się nudziłam. Zdarzało się, że ich wypowiedzi były mało znaczącym elementem fabuły.

Jeśli lubicie lekkie obyczajowe książki, w których fabuła jest delikatna i nie rozwija się za szybko, to z pewnością Wam się spodoba. Tak jak mówiłam, ma swoje plusy i jest urocza w swojej prostocie.

„Czy miłość z czasów drugiej wojny światowej może połączyć ludzi we współczesnym świecie?”

Elwira jest młodą dziennikarką, nie potrafi uporać z traumą po tragicznej śmierci siostry i rodziców, do tego niedawno porzucił ją narzeczony. Wizyty u babci są dla niej ukojeniem i chwilą wytchnienia. To babcia, aby oderwać ja od ponurych myśli, pokazuje jej listy swojej matki do tajemniczego Zbysława. Kobieta jest poruszano ich treścią, szukając informacji, trafia na forum internetowym na Krzysztofa, młodego leśniczego…

Z przyjemnością przeniosłam się do świata Elwiry i Krzysztofa, Apolonii i Zbysława i bardzo dobrze mi tu było. Wielowątkowa, złożona akcja powieści toczy się swoim rytmem i intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona, toczy się dwutorowo, teraźniejszość idealnie współgra z przeszłością. Ciekawie, autentycznie ukazani, to ludzie jakich mijamy w naszej codzienności. Do Elwiry i Krzysztofa poczułam sporą sympatię, chociaż były chwile, gdy Elwira wzbudzała we mnie sporą irytację.

Krok po kroku nasi młodzi bohaterowie ze szczątków informacji i listów, odkrywają prawdę o swoich przodkach. Miłość Apolonii i Zbysława nie była łatwa, była zakazana. Poznali się i zakochali w sobie na statku Batory, gdzie Apolonia pracowała, była szefową części hotelowej. Na brzegu pozostawiła męża i córeczkę… Ich poruszająca historia jest pełna bólu i dramatycznych wydarzeń. Na tym tle rodzi się uczucie między naszymi, dociekliwymi poszukiwaczami prawdy. Powieść wzrusza, zaskakuje, jest pełna dramatów, emocji i niesie nadzieję. Radość miesza się ze smutkiem. Życie, które jest nieprzewidywalne i niesie wiele niespodzianek.

Na duży plus zasługują bardzo ciekawe informacje o polskim statku pasażerskim „Batory” o pewnych rzeczach nie miałam pojęcia. Pięknie położona leśniczówka, bliskość natury.

Klimatyczna, bardzo przyjemna, melancholijna, przepełniona tajemnicami z przeszłości opowieść. O trudnej miłości w czasach II wojny światowej i o niespodziewanym uczuciu w teraźniejszości. Jest to dość grube tomiszcze, ale czyta się przyjemnie. Czekam na kontynuację, bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Jak już pisałam wielokrotnie, lubię czytać historie w których akcja płynie w różnych ścieżkach czasowych.

Kolejna w moim czytelniczym świecie taka książka.

@empikgo e-book/audiobook

Współczesna dziennikarka Elwira za sprawą swej babci Łucji zgłębia losy jej matki Apolonii (cały czas myślę o Poli Negri, zbieżność pięknego imienia).

Prababka pływała na Batorym jako pracownik.

Odbyła wiele morskich podróży, zakochała się i do końca życia trwała pomiędzy mężem i córką, a kochankiem, Zbysławem.

Autorka nadała bohaterom cudowne imiona.

Dzieje romansu ukazują listy i pamiętniki przechowywane w leśniczówce Świerki u ciotecznego prawnuka Zbysława.

Młody człowiek, Krzysztof szuka Apolonii i tak trafia w necie ne Elwirę. Spotykają się, zakochują, dzielą kłopoty. Powoli układają w całość prawdę o swoich przodkach, których zawiła miłość w niebezpiecznych czasach trwała aż po grób.

Książka mimo nie zawsze neutralnej treści jest przyjemna w odbiorze. Łagodnie opowiada o przeszłości i teraźniejszości. Nie ma w niej złości, patosu. Wpływa kojąco na odbiorcę.

Przemyślana fabuła z wplecionym wątkiem o MS Batorym. Polskim statku pasażerskim, który zdobył przydomek "Lucky Ship".

"Jesteśmy dwiema połówkami dobrze przekrojonego jabłka..."

W książce pt "Szczęście pod świerkami" poznajemy historię miłości Apolonii Wenty, prababci Elwiry i Zbysława Grażewskiego, pradziadka Krzysztofa. Poznali się podczas rejsu statku "Batory" i na nim zastał ich wybuch drugiej wojny światowej.

Dziennikarka Elwira i leśniczy Krzysztof spotykają się w leśniczówce w Borach Tucholskich, w starych kufrach odnajdują stare listy i dokumenty i chcą rozwiązać zagadkę tajembiczej miłości swoich pradziadków. Oboje mają za sobą złe przeżycia, ale od samego początku zaczyna między nimi iskrzyć.

Znakomity pomysł na fabułę. Świetnie wykreowani bohaterowie. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii. Wszystko toczy się w czasach wojennych gdzie na statku poznali się prababcia Elwiry i pradziadek Krzysztofa. Prawnukowie grzebiąc w przeszłości poznają historię miłosną swoich przodków. Autorka genialnie połączyła teraźniejszość z przeszłością. Czytałam tę książkę z ogromnym zaciekawieniem.

Książka o emocjach, tajemnicach, dramatach sprzed lat, miłości i przyjaźni. Ta historia poruszyła moje serce. Uwielbiam szperać w przeszłości, a ta książka bardzo trafiła w moje gusta. Prawdziwa petarda, bardzo podobała mi się. Autorka ma świetny styl i lekkie pióro. Książka jest gruba, ale ja przeczytałam ją błyskawicznie. Historia wciągnęła mnie od samego początku i zatraciłam się w niej. Gwarantuję Wam, że nie odłożycie tej książki dopóki nie przeczytacie ostatniej strony. Takie książki warto mieć w swojej biblioteczce.

Serdecznie polecam!

Żeby nie przedłużać KSIĄŻKA MI SIĘ NIE PODOBAŁA! Nie lubię pisać negatywnych recenzji, ale jeśli już to robię to czytam książkę do końca, żeby z czystym sumieniem móc powiedzieć co w niej było nie tak i mieć swoje zdanie czym poprzeć. Nic mi się w tej książce niestety nie spodobało i po prostu wypiszę swoje zarzuty.

błędy logiczne: w ciągu jednego dnia trwania wydarzeń autorka 3 razy zmienia zdanie czy sobota jest dziś czy jutro, raz rodzice bohaterki zginęli rok temu raz pół roku temu

zachowanie bohaterów jest sztuczne, nienaturalne, drętwe, infantylne: kobieta ma ok. 30 lat a mówi o swojej ręce piąstka, krzyczą w dziwnych sytuacjach o czym świadczą wykrzykniki praktycznie w każdej wypowiedzi

bohaterowie sprawiają wrażenie niestabilnych emocjonalnie: główna bohaterka wybucha niekontrolowanym płaczem mimo że okoliczności na to nie wskazują, wyznają sobie miłość po kilku godzinach znajomości

przerost formy nad treścią: mam wrażenie, że niestety autorka chciała zabłysnąć znajomością słów, ale jej nie wyszło: “twoje marzenie jest… ekstraordynaryjne!”, zamiast łazienka bohaterka mówi, że idzie odwiedzić porcelanę (myślałam, że idzie im zrobić herbatę, ale potem był dopisek, że skierowała się w stronę łazienki), bohaterka nie myje naczyń, a statki i nie zrozumcie mnie źle, ja doceniam, jeśli w książkach są ZE SMAKIEM użyte archaizmy ale tu było to jedynie irytujące

cała historia miała się opierać na poszukiwaniu prawdziwych relacji łączących przodków głównych bohaterów, a to okazało się że ta dziewczyna siedzi całymi dniami na strychu (tu górce) i przegląda sobie stare listy a potem powtarza to babci i niby wszystko fajnie i logicznie, ale jednak jest to przedstawione w tak rozwlekły i nudny sposób, że odechciewa się to czytać, a rozwikłanie zagadki nie było nawet znaczące

bohaterka drugoplanowa, która pojawia się praktycznie przez całą opowieść okazuje się być “chora” na coś co w realnym świecie jest bardzo widoczne, a tu zostało na odczepnego wspomniane bez żadnych podstaw

błędy ortograficzne, interpunkcyjne, składniowe : “pogrzebuów”, braki ogonków przy literach, l zamiast ł itp.

I to tak od razu się rzuca w oczy. Bardzo mi przykro, ale zdecydowanie nie polecam

Elwira to młoda dziennikarka, która chce rozwiązać rodzinną tajemnicę sprzed lat. Pomaga jej w tym Krzysztof, młody leśniczy, którego ta sprawa też dotyczy. Chodzi o ich wspólnych przodków.

Oboje mają za sobą trudne przeżycia. Elwira straciła w wypadku rodziców i siostrę, a do tego ma za sobą nieudany związek. Krzysztof również nie miał szczęścia w miłości. Tych dwoje od samego początku znajdzie wspólny język.

Ta historia nawiązuje do czasów wojennych i miłości, która miała swój początek na transatlantyku "Batory".

Czas przeszły przeplata się tu z czasami współczesnymi. Elwira poznaje historię swojej prababci Apolonii i Zbysława.

Książka jest pełna dramatów, wzruszeń, łez, ale również uśmiechu i nadziei.

Elwira pomimo swojego dramatu, nie poddała się, bo ma obok siebie kochającą babcie Łucję, która wnosi do powieści dużo radości.

Mimo tego, że książka liczy 512 stron, czyta się szybko, ponieważ historia jest bardzo wciągająca, do tego w tle sielski klimat leśniczówki, sprawia, że czujemy się jakbyśmy byli obok bohaterów.

Kiedy byłam mała uwielbiałam zaglądać na strych domu mojej babci na wsi. Drobinki kurzu unosiły się pod wpływem podmuchu powietrza i migotały w świetle promieni słonecznych. Chowałam się tam na wiele godzin. To było miejsce magiczne, tajemnicze, a zarazem spokojne. Pełne rzeczy niepotrzebnych lub odłożonych na lepszy czas. Kiedy weszłam tam pierwszy raz, marzyłam, że znajdę ukryty stary kufer z rodzinnymi pamiątkami i sekretami. Niestety nie było tam nic takiego. Teraz, gdy jestem dorosła uwielbiam czytać powieści o rodzinnych tajemnicach, schowanych głęboko przed światem. I o odkrywaniu prawdy. Dlatego, gdy przyszła do mnie książka "Szczęście pod świerkami" od pierwszej strony poczułam, że to będzie fascynująca historia.

Elwira, ze starych listów dowiaduje się o tajemniczym związku swojej prababci Apolonii ze Zbysławem. Oboje pracowali przez kilka lat na statku "Batory". W tym celu udaje się do leśniczówki Świerki w Borach Tucholskich. Tam poznaje Krzysztofa, młodego leśniczego, który na strychu trzyma stare kufry. Należą one do Zbysława.

Czy rodzinne tajemnice połączą Elwirę i Krzysztofa? Jaki scenariusz przygotowało dla nich życie?

"Szczęście pod świerkami" to urocza powieść, napisana pięknym językiem. Jest pełna dramatów, emocji, wzruszeń i zaskoczeń. Czytałam ją z zapartym tchem.

Bardzo podobały mi się relacje Elwiry z babcią. Były ciepłe, serdeczne, pełne miłości, zrozumienia i humoru.

Razem z nimi poznawałam historię wielu miejsc w Gdyni. Jeśli jeszcze kiedyś będę w tym mieście na pewno wstąpię do cukierni "Arkadia" i spróbuję ich napoleonek.

Dzięki tej książce dowiedziałam się o ciekawych losach transatlantyku m/s "Batory", który odbył wiele rejsów, również podczas II wojny światowej. W późniejszych latach dostał przydomek "lucky ship".

"Szczęście pod świerkami" to przepiękna, poruszająca saga rodzinna. Pokazuje, że nasze życie składa się z trudów, ale i radości. W życiu liczy się miłość, która nie zawsze jest łatwa. Czasem nas rani, czasem sprawia, że bardzo za kimś tęsknimy, bo nie możemy być razem. Liczą się też więzy rodzinne i dobrzy, przyjaźni ludzie, którzy nas otaczają.

Leśniczówka "Świerki" to miejsce, w którym chciałabym pobyć jakiś czas. Nacieszyć się spokojem, przyrodą, świeżym powietrzem oraz towarzystwem przesympatycznych bohaterów.

Z wielką przyjemnością czytałam "Szczęście pod świerkami", powieść Romy J.Fiszer. Nie mogę się doczekać, co wydarzy się w następnym tomie i serdecznie wam ją polecam.