Synowie jednego ojca

Nie wiem, jak zacząć tę recenzję, bo za każdym razem, jak zaczynam, dławią mnie takie emocje, że płaczę. Tak, właśnie tak. Przypominam sobie pewne sceny i dławi mnie szloch, przypominam sobie każdą emocję, która ta książka we mnie wywołała. A było ich milion. Na każdej stronie, w każdym zdaniu. I zdaje sobie sprawę, że to może być, że tylko ja tak reaguje, że może jestem tak bardzo emocjonalna, że odbieram ją każdym neuronem. Tak właśnie może być. I dobrze. Bo już wiem, że autor potrafi w słowo i właśnie nim wydziera nam nasze poczucie komfortu. Bo im więcej czytamy, tym ten komfort jest mniejszy i jesteśmy coraz bardziej zawstydzeni. Nami samymi, naszym postępowaniem i tym, jak bardzo wiele rzeczy niszczymy. Choć z drugiej strony, tak wiele rzeczy budujemy. Pytanie jest tylko jedno, czy aby na pewno budujemy na odpowiednim gruncie?

Dwaj bracia. Od jednego ojca, razem się wychowywali, a tak różni, jak tylko ludzie mogą różni być. Krzysztof, uciekł ze wsi do miasta, aby tam robić karierę i wraz z żoną Natalią, wychowywać córkę. Przemek, który pozostał na gospodarce i ją zniszczył. Z tym że, on nie zrobił tego świadomie i specjalnie. Nie, on jest kaleką, któremu w życiu nic się nie udało. No może poza jedną jedyną-żoną Ewą. Kocha go Ewa całym sercem i to czuć. Odbierasz tę miłość tak prosto, ale ona prosta nie jest, bo podszyta ogromnym bólem i rozczarowaniem. Ewa pragnie dziecka. Nie bogactwa, nowego domu (chociaż by się przydał), nowego samochodu (bo po co samochód, jak nie można w nim postawić fotelika). Czuć ten ból do głębi. Czytając, były momenty, kiedy łkałam wraz z nią i marzyłam, aby jej los się odmienił i nie był tak okrutny. No tak. Los. Ten ma zawsze jakieś plany wobec nas.

Przemek dostaje szansę na odwrócenie swojej doli. Wyciąga do niego rękę, sprawca jego kalectwa Sławek, który proponuje mu układ. Jest on bardzo korzystny finansowo, ale czy na pewno przyniesie same korzyści dla tej dwójki? Tu już pojawia się tysiąc czerwonych flag i niczym w horrorze masz ochotę krzyknąć, aby uciekać. Przemek jednak bierze wszystko z dobrodziejstwem inwentarza, bo on dla swojej Ewci zrobiłby wszystko. I to wzrusza. Tak cholernie. Oczyma wyobraźni widzisz kalekę, z ogromnym sercem, prostym, ale bez granic.

Krzysztof w tym samym czasie, kiedy jego brat stara się zerwać gwiazdkę z nieba dla swojej kobiety, robi zupełnie coś przeciwnego. On robi wszystko, aby to, co ma na co dzień, co jest dobre i piękne, zniszczyć i podeptać. Mało tego, jemu się udaje i w końcu obudzi się, zraniony, zlękniony, zastanawiając się, czego tak naprawdę chce. I ten moment, kiedy już go oceniłam, skreśliłam i wyrzuciłam poza nawias, to jest ten sam moment, kiedy musiałam mu trochę odpuścić i zacząć patrzeć na wszystko jego oczami. Bo w końcu, kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamieniem.

I taka jest ta książka. Tam, gdzie oceniamy i wystawiamy kogoś poza nawias, może się okazać, że mylimy się najbardziej na świecie, a tam, gdzie widzimy tylko dobro i zaangażowanie, nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo się mylimy. Widzimy prostych ludzi, którzy walczą, którzy zrobią wszystko, aby polepszyć swoje życie i nie stracić wszystkiego. Czuć tę walkę, bo bez względu na to, jak możemy wszystko schrzanić, posiadamy jedną cechę. Wolę walki. Ona zawsze pomaga nam w najczarniejszych momentach, kiedy już myślimy, że to koniec, pojawia się ktoś, w kogo najmniej wierzyliśmy i ten ktoś będzie walczył przy naszym boku, bez względu na wszystko. Bo tak postępuje rodzina i przyjaciele.

Tyle emocji, tyle przemyśleń. Czekałam dwa dni, aby osiadły, wyklarowały się i dały mi możliwość polecenia książki bardzo ciężkiej, ale bardzo pięknej, bo mówiącej o nas samych

Konrad Makarewicz

"Synowie jednego ojca"

@wydawnictwonovares

* " - Czasem tak bywa, że można podejrzeć przyszłość. Pomyślisz sobie o czymś i po prostu wiesz, jak potoczą się sprawy... co cię czeka."

* " - To jest wlasnie to, co usiłuje ci wyjaśnić. Skończ z tym użalaniem się, bo nikogo to nie zajmuje. Litosc dobrze się sprzedaje, ale jest fałszywa, podszyta egoizmem. Najwyższa pora, abyś to sobie przyswoił. Ludzie... Ech, co tam ludzie! Nawet zwierzęta... Po prostu świat.. Cały świat w swym ogromie gardzi słabeuszami."

Poznamy Krzysztofa i Przemka, których łączą więzy krwi, lecz dzieli wszystko inne. Przez trudne dzieciństwo, które było obarczane alkoholem i ojcem tyranem, oboje próbują ułożyć sobie życie.

Fabuła jest jak opowieść, którą poznajesz. Masz wrażenie, że czytane słowa, są wypowiadane przez każdego z bohaterów. I to oni zabierają w podróż do swojego życia, które nie jest zbyt kolorowe, lecz niebezpiecznie prawdziwie. A każdy z nich opowiada swoją historię, która uderzy z najmniej spodziewanej strony i sprawi, że zaboli i zaskoczy jednocześnie.

Akcja jest niczym niebo, które zapowiada piękną i słoneczna pogodę, bowiem jest bez ani jednej chmury, lecz to zmienia się tak szybko, że wystarczy pomyśleć, że jest ładnie, a zaraz pojawi się pierwsza chmura, później kolejna. Z każdą następna zrobi się chłodniej i dzień straci swój blask, a pochmurne niebo będzie sprawiało wrażenie, jakby miało zaraz zacząć padać, lecz nie przewidzisz kiedy spadnie pierwsza kropla, by później pojawiła się ściana deszczu, a to dopiero początek, bowiem nie wiesz czy za ścianą deszczu nie czai się burza, wiatr, a może znowu pojawi się słońce?

Wysłano

🪹Bohaterów w tej powieści mamy wykreowanych z duszą, serem i emocjami, czyli takich jakich uwielbiam najbardziej, prawdziwych wręcz realnych. To oni tworzą historie, a reszta jest tłem i tutaj jest to bardzo pięknie ukazane. Poznamy historie Przemka i Krzyśka, dwóch braci, których życie nie oszczędzało, w szczególności w dzieciństwie. Lecz każdy z nich poszedł inną ścieżką, kierując się innymi wartościami. Także poznamy dwie różne historie z perspektywy Krzyśka jak i Przemka.

Emocje stanowią drugie tło tej powieści, bowiem każdy z bohaterów nosi swój emocjonalny ciężar, który my poznajemy kawałek po kawałku i dzięki temu sami odczuwamy podobne. Czułam się przytłoczona; bólem, niezrozumieniem, zmęczeniem bohaterów, ale tym pozytywnym znaczeniu, bo udało się autorowi ukazać ich emocje tak by przytłoczyły tak jak im ciążyły na barku. Był też smutek całej sytuacji, radość, bezradność, ale też złość za wybór jaki jeden z braci dokonał. A to tylko część tego co znajdziecie.

Opisy zabiorą do świata, który nie jest kolorowy, bywa szary, bezbarwny, biały i czarny. Chociaż momentami stara się mieć chociaż troszkę koloru to jednak jest on blady i pojawia się na chwilę, bo zaraz przykryje go szarość. Tutaj czas biegnie inaczej, ludzie są jak to ludzie, różni. Lecz perspektywa naszych bohaterów trochę nakreśli nam ich oraz to jak oni postrzegają świat i swoje własne życie.

Podsumowując "Synowie jednego ojca" to historia, która nie tylko rozgrywa się na kartkach powieści, ale sprawia wrażenie realnej historii, takiej która mogła się wydarzyć. To kawał dobrej historii obyczajowej z nutą dramatu, która wciągnie od pierwszej strony i da wam sporo emocji. To opowieść o dzieciństwie i wpływie na już dorosłe życie, o wartościach i tych trudniejszych życiowych wyborach.

Perun uważa, że warto poznać ten tytuł, bowiem ukarze świat o jakim nie wszyscy mają pojęcia.

Dwaj bracia. Krzysiek, mieszkający w mieście, ma dobrze płatną pracę, partnerkę i dziecko, jedynym problemem jest schorowana babcia. Przemek, zajmujący się kłusownictwem, mieszkający z dala od innych w starym rodzinnym domu, razem z żoną bezskutecznie stara się o dziecko. Dwaj różni, także pod względem charakterów, a jednak łączą ich więzy krwi. Czy będą wystarczającym argumentem kiedy wszystko się posypie i nie będzie już do kogo pójść? Czy wszystko da się przebaczyć?

Książki autora, chociaż w sumie przeczytałam dopiero drugą, a w swoim dorobku ma jak narazie trzy, kryją w sobie głębię. Mocno wnikają w umysły bohaterów, pokazując ich psychologiczne aspekty. Tym razem mamy dwóch braci, którym życie różnie się poukładało. Jeden ma wszystko, a drugi o cokolwiek musi walczyć. Już od dzieciństwa ojciec faworyzował jednego nie bacząc na to jak destrukcyjnie wpłynie to na przyszłość ich obu. Traumy z młodości nie odpuszczają tak łatwo, wracają w najmniej spodziewanym momencie, a niesnaski między rodzeństwem tylko się pogłębiają.

Każdy z bohaterów staje przed ciężkimi moralnymi wyborami i niekoniecznie idzie w tę stronę co trzeba. Potem pozostaje tylko żal, plucie sobie w twarz i wpadnięcie w spiralę nałogów. Dobrze kiedy jest ktoś, kto wyciągnie pomocną dłoń...

Podobało się mi także to,że autor w fabułę wplótł postać, którą już znam z poprzedniej książki, a którą to jeden z braci spotyka na pogrążonej wojną,Ukrainie. Myślę,że niektórzy już się domyślą o kogo chodzi.

Kolejna dobra książka dla osób, które szukają czegoś więcej w literaturze obyczajowej.

Recenzja

„Synowie Jednego Ojca”

Autor: Konrad Makarewicz 

Wydawnictwo: Novae Res 

„Synowie jednego ojca”, brutalna prawda o rodzinie, której się nie wybiera.

Czy można uciec przed przeszłością, jeśli wciąż pulsuje w żyłach? Konrad Makarewicz w swojej powieści, nie daje łatwych odpowiedzi. Zamiast tego, prowadzi nas przez labirynt rodzinnych traum, skrajnych emocji i bolesnych wyborów, które zostawiają ślad na całe życie. To książka, która nie pozwala czytelnikowi przejść obojętnie, ani wobec historii, ani wobec samego siebie.

„Synowie jednego ojca” to książka o gniewie, wstydzie i miłości, która nie zna schematów. O potrzebie wybaczenia, nie tylko innym, ale i sobie. To powieść dla tych, którzy nie boją się czytać o tym, co niewygodne, ale prawdziwe.

To nie jest książka łatwa. Emocjonalnie wyczerpuje, boli, drażni. Ale właśnie dlatego warto po nią sięgnąć. Bo pokazuje świat bez filtrów. Bo potrafi zadać pytanie, na które boimy się odpowiedzieć. Bo nie upiększa bólu, nie osładza cierpienia. A jednocześnie robi to językiem tak pięknym, że aż boli jeszcze bardziej. Poetyckim, a zarazem brutalnie szczerym.

Tu nie chodzi o fabułę. Tu chodzi o emocje. O duszność relacji rodzinnych, o śmierć, która krąży po domu jak duch, o braci, których coś łączy, choć nie potrafią tego nazwać. O pustkę, która czasem jest obecna niż jakakolwiek osoba.

Bracia Krzysztof i Przemek. Jeden błyskotliwy, ambitny, próbujący zostawić za sobą to, co było. Drugi, naznaczony fizycznie i emocjonalnie, trwający w codziennej walce o godność. Wydawałoby się, że różni ich wszystko. Ale Makarewicz pokazuje, że ziarno przemocy, które kiełkuje w dzieciństwie, rzuca cień na każde życie, niezależnie od obranej drogi. Obaj dźwigają ten sam ciężar: ojca, którego nienawiść odcisnęła piętno na ich duszach.

Przemek i Ewa, para niby zwyczajna, a jednak zanurzona w codziennej walce o sens, o nadzieję, o dziecko. Ich życie w starym domu, gdzie bieda sączy się niczym stary bimber, nie daje wytchnienia. Seks nie jest tu namiętnością, tylko obowiązkiem. Intymność wypłowiała, zastąpiona przez mechaniczne próby zrobienia potomka. Brzmi brutalnie? Bo taka jest ta rzeczywistość.

Z drugiej strony mamy Krzyśka, brata Przemka. Facet rozdarty między odpowiedzialnością a własną słabością. Żyje z Natalią i jej córką, tuż obok ich ścian kona babcia. Umieranie jest tu namacalne – boli i fizycznie, i psychicznie. Krzysiek ucieka, nie tyle od partnerki, co od siebie. Romans, alkohol – pozorny azyl, który zamienia się w trzęsawisko.

Autor nie unika trudnych tematów. Przemoc domowa, uzależnienie, wstyd, złość, potrzeba bliskości, wszystko tu jest szczere, czasem brutalne, ale nigdy powierzchowne. Nie ma tu fałszywego moralizatorstwa ani tanich wzruszeń. Są za to prawdziwi ludzie z krwi i kości, z całym bagażem błędów i złamanych marzeń.

Makarewicz pisze językiem prostym, ale mocnym. Każde zdanie jest jak krok po cienkim lodzie, nigdy nie wiesz, czy za chwilę nie runiesz w otchłań emocji. Napięcie budowane jest subtelnie, lecz konsekwentnie, prowadząc do finału, który zostaje w głowie na długo po zamknięciu książki.

„Synowie jednego ojca” to nie tylko powieść o trudnym dzieciństwie. To przede wszystkim historia o walce z samym sobą, z piętnem przeszłości, z potrzebą wybaczenia, której czasem nie sposób unieść. To opowieść o tym, że nawet z popiołów może wyrosnąć coś silnego, pod warunkiem, że pozwolimy sobie poczuć ból i... nie zostaniemy z nim sami.

Jeśli szukasz literatury, która uderza w najczulsze miejsca, zmusza do refleksji i nie pozwala o sobie zapomnieć, ta książka jest dla Ciebie. Ale uwaga: to nie będzie łatwa podróż. Będzie bolesna, ale prawdziwa. A może właśnie dlatego – tak bardzo potrzebna.

"Synowie jednego ojca" jak sam tytuł wskazuje, to opowieść o dwóch braciach Krzysztofie i Przemku. Jeden ojciec, jedna matka dwoje braci. Wychowywali się w biedzie, znali pojęcie przemocy i alkoholizmu. Nie mieli łatwego życia od najmłodszych lat. Przemek był nawet ulubieńcem ojca, to jednak w niczym nie poprawiło jego sytuacji. Dziś ma problemy ze zdrowiem, kuleje po wypadku. Żyje skromnie na wsi w odziedziczonym domu wraz ze swoją żoną. Kocha ją, jednak nie może nawet spełnić jej największego marzenia.

Z kolei Krzysztof żyje w mieście, ma super pracę, oraz żonę. Mogłoby się wydawać, że żyje mu się lepiej niż jego bratu. Tylko czy na pewno? Krzysztof z kolei zmaga się z pojęciem zdrady, tylko kto kogo zdradza? Przeczytajcie i się przekonajcie.

To kawałek nie łatwej historii. Bracia przedstawieni są na zasadzie kontrastów, których nie da się nie zauważyć. Jednocześnie obydwaj mają problemy, które wynikają z głupoty lub trudnej sytuacji rodzinnej... Muszą sobie z nimi poradzić. Tylko czy to możliwe? Czy w ogólnym rozrachunku będą mogli liczyć na siebie? W końcu są rodziną..

Komu mężczyźni zaufają? Czy trudna przeszłość ich czegoś nauczyła? Czy wybaczyli ojcu? Albo czy Przemek może ufać koledze?

Wychowanie ogromnie wpływa na dorosłe życie, na relacje społeczne, miłosne i te rodzinne. Ta książka nam to uświadamia.

Autor stworzył naprawdę głębokie portrety psychologiczne bohaterów, pisze tak, że nie można się oderwać od książki.

No i takie dodatkowe postaci które tworzą treść tej książki.. pewien starszy barman, czy po prostu pies.. Zawsze zwracam uwagę na postacie drugoplanowe, jasne są niby mniej ważne, ale tworzą głębię danej historii. Przecież żyjemy w społeczeństwie i to jak się w nim odnajdujemy też jest ważne. To kompletna historia, która daje do myślenia i pozostaje na dłużej w pamięci. To moje drugie spotkanie z twórczością Autora i zdecydowanie jest ono lepsze! Czytało się to lżej, mimo iż tematyka do prostych nie należy. Możemy odkrywać tajemnice, a jednocześnie trzymać kciuki za to by więzy krwi okazały się ważne.

Polecam🖤