Światło w jej oczach. Ja, Kobieta. Tom 1

Klara jest malarką, ale po studiach nie może znaleźć pracy. Kobieta organizuje własną pracownię i się do niej przeprowadza. Pewnego dnia przez przypadek poznaje Łucję. Już po pierwszej rozmowie Klara wpada na pomysł wystawy, na której pokaże portrety różnych kobiet, a Łucja będzie jej pierwszą muzą.

W trakcie kolejnych spotkań dowiaduje się, że matka Łucji cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową.

.

Ta książka otwiera nowy cykl "Ja, Kobieta", w którym Karolina Wilczyńska będzie przedstawiać historie kobiet oparte na prawdziwym życiu. Powieść jest przede wszystkim rozmową dwóch osób. Oprócz dialogu jest tu jednak jeszcze jedna forma. Klara własne odczucia, przemyślenia i żal przelewa na papier pisząc listy, których ostatecznie nie wysyła.

.

Kolejny raz do głosu poderwała się moja wrażliwsza natura. Naprawdę nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mi się spodoba. Myślałam nawet, że w pewnym momencie się znudzę. Byłam do niej sceptycznie nastawiona. Bo cóż tu takiego nadzwyczajnego? Rozmowa dwóch kobiet. Trochę zwierzeń, babskie gadanie. Jak ja lubię być miło zaskakiwana. Podczas lektury targały mną przeróżne emocje. Na twarzy zagościł uśmiech, zdziwienie, niedowierzanie, ale także wzruszenie. Łzy nie uroniłam, ale niektóre momenty mocno mnie poruszyły. Tak jak Klara nie zdawałam sobie do końca sprawy z tego jak wygląda, życie z osobą chorą psychicznie.

Autorka w tej historii zawarła mnóstwo ważnych prawd życiowych. Pokazała jak człowiek nie potrafi często docenić tego co ma. A przecież tak ważne jest abyśmy potrafili cieszyć się z małych rzeczy. Kolekcjonować i zapamiętywać dobre chwile.

Całe życie Łucji jest podporządkowane chorej matce, przez co kobieta dusi w sercu smutek i frustrację, ale mimo to posiada ogromne pokłady empatii i bezinteresowności. Ma w sobie mnóstwo dobra i potrafi się nim dzielić.

Klara zawarła na obrazie twarz prawdziwej, silnej kobiety, a praca nad portretem zmieniła ją samą, jej podejście do życia. Spotkania wywarły dobry wpływ na obie kobiety.

Ogromnie polecam i czekam na kontynuację cyklu.

Bardzo cenię sobie twórczość Karoliny Wilczyńskiej, która potrafi bardzo różnicować swoje książki - saga o Jagodnie czy przyjaciółkach z Kwiatowej na długo pozostaną w mej pamięci. Nowa seria 'Ja, kobieta' będzie pokazywała portrety kobiet, które żyją obok nas. Wszak najciekawsze wydarzenia mają miejsce w życiu, dlatego autorka postanowiła się nim inspirować - tak właśnie powstała postać Łucji - jej pierwowzorem jest realna osoba.

Klara Werner ma trzydzieści dwa lata i właśnie dojrzała do decyzji, by wyprowadzić się z rodzinnego domu. Luksusową willę wraz ze służbą porzuca na rzecz swojej pracowni, położonej na strychu jednej z kamienic w centrum. W jej głowie narodził się bowiem plan stworzenia serii obrazów, których bohaterkami będą prawdziwe kobiety. Tylko czy chcąc pokazać prawdę, znajdzie modeli? Czy jej poświęcenie dla tego planu i codzienność w spartańskich warunkach opłaci się?

Zupełnym przypadkiem, na drugim piętrze swojej kamienicy spotyka kobietę przed czterdziestką i podejrzewając złe samopoczucie zaprasza na szklankę wody. Między kobietami rodzi się niezwykła więź... Nie znają się, ale szybko odczuwają wobec siebie sympatię, stają się szczere, otwarte i spontaniczne a tematy do rozmowy pojawiają się właściwie same. To właśnie Łucji Bieleckiej Klara proponuje bycie pierwszą modelką do swojego projektu. Łucja jednak nie jest do tego przekonana...

Kiedy już się zgodzi, będzie częstym gościem w pracowni a Klara z niecierpliwością będzie wyczekiwała jej historii. Życie modelki nie jest bowiem usłane różami... Od dzieciństwa boryka się z poważną chorobą mamy. Opowiada malarce jak na ten fakt reagowali sąsiedzi, jej koleżanki i koledzy, na kogo mogła liczyć, kto się nią opiekował gdy mama była w szpitalu. Każdy dzień malowania to nowe pytania i nowe wątki. Jak Łucja radzi sobie teraz, gdy ma męża, dzieci, pracę i musi wszystko pogodzić z opieką nad mamą. Czy może pozwolić sobie na wyjście do kina? Wyjazd na wakacje? Kto zajmuje się mamą, gdy ona jest w pracy a córki w szkole? Czy mama rozumie swoją chorobę? Na jaką opiekę można liczyć w szpitalach? Jak Łucji udaje się rozpoznać stany depresyjne mamy a kiedy zbliża się czas nadpobudliwości? A przede wszystkim jak radzić sobie z chorobą afektywną dwubiegunową przez tak wiele lat...?

Na te i inne pytania Łucja cierpliwie, choć wielokrotnie pośród łez, odpowiada Klarze, która jak natchniona tworzy pierwszy obraz swej wymarzonej serii. Choć czy tak naprawdę wymarzonej? Może bardziej sprowokowanej? Wciąż śnią się jej zielone oczy o wydarzenia z każdego dnia opisuje w mailach, których nie wysyła. Zapisuje je w folderze roboczym a skierowane są do pewnego nieznajomego, na którego jest wściekła. Nie może zapomnieć mu tego, że niesprawiedliwie ją ocenił - tą serią chce mu coś udowodnić. Może zatem to ON i jego negatywne słowa stały się inspiracją Klary?

To niewątpliwie odmienna lektura pośród twórczości Wilczyńskiej. Na głównym planie mamy bowiem dwie kobiety, z których jedna opowiada o swoim życiu i najskrytszych jego sprawach. Druga wręcz spija z jej ust każde słowo i zmienia je w pociągnięcia pędzlem. Jak będzie wyglądał portret malowany uczuciami, łzami, heroiczną walką? Wszak dobry portret to nie tylko wygląd zewnętrzny modelki, ale też jej historia i wnętrze.

Dwie kobiety z zupełnie różnych światów spotkały się całkowitym przypadkiem, bowiem los chciał, by każda z nich wniosła coś w życie tej drugiej. By uzmysłowiły sobie, co jest tak naprawdę ważne - miłość i obecność rodziny choćby przy wieczornych posiłkach, wspólne chwile spędzone nie w luksusach a na rozmowie.

Dzięki temu, że jest to powieść o realnej postaci, staje się wiarygodniejsza, pokazuje rzeczywiste przeciwności losu, trudności w funkcjonowaniu rodziny, która musi radzić sobie z tak wymagającą i absorbującą innych chorobą.

Książka jest w większości rozmową bohaterek, która wciąga, pasjonuje, wymusza reakcje na opisywane zdarzenia. Do tego dodajemy skrzydlatego przyjaciela, kiszone ogórki, przyjaciół nierozumiejących pasji innych oraz zwyczajnych ludzi, jak gosposia czy ogrodnik, dla których wspólne chwile i spokojne życie daje im wszystko czego pragną.

Podsumowując - "Światło w jej oczach" to historia oparta na autentycznych wydarzeniach, opisująca liczne wzruszenia, trudności, niełatwe relacje na linii matka-córka oraz jak ważne jest wsparcie rodziny. Opowieść ku pokrzepieniu serc, dająca nadzieję, pokazująca prawdziwe oblicza, marzenia i tęsknoty. Książka o małych radościach, wsparciu, samotnym macierzyństwie, dziecięcym pojmowaniu świata dorosłych, problemach z akceptacją, kobiecości i uczuciach. Polecam!

To, że sięgnę po "Światło w jej oczach" było pewne- ogromnie cenię powieści Karoliny Wilczyńskiej. Staram się, wcześniej czy później, zapoznawać z każdą premierą.

Dziś recenzowana przeze mnie powieść jest bardzo ciekawym, o ile można tak powiedzieć, projektem. Historia w niej opisana powstała na podstawie opowieści czytelniczki, sama autorka zachęca d kontaktowania się z nią oraz pisania listów, być może na ich podstawie powstanie kolejny tom serii.

"Światło w jej oczach" to opowieść o dwóch kobietach, każda ma swoje życie i cele. Klara jest młodą malarką, która przez rodziców była trzymana pod tak zwanym kloszem. Nie musiała się troszczyć o nic, nie jest też przygotowana do samodzielnego życia codziennego. Pewnego dnia postanawia wyprowadzić się i zamieszkać w swojej pracowni.

Druga bohaterka to Łucja- zupełne przeciwieństwo Klary. Kobieta ma rodzinę, ich życie podporządkowane jest pod opiekę nad chorą osobę. Traf chce, że te obie, tak inne osoby spotykają się, a Klara pod wpływem impulsu postanawia stworzyć portret znajomej.W miarę upływu czasu nawiązuje się między innymi nić porozumienia.

Powieść jest bardzo interesująca. Porusza temat, o którym mało się mówi: chorób psychicznych i tego, jaki wpływ ma to na rodzinę i otoczenie. Jest wciągająca, napisana ciekawym językiem.

Dziś już wiemy, że powstanie kolejny tym. Możemy zadawać sobie pytanie kto będzie bohaterem i czego będzie dotyczył. Czy po raz kolejny spotkamy Klarę i będziemy świadkami tworzenia kolejnego obraz i kolejnej historii. Wiem jedno- z pewnością po nią sięgnę- to bardzo dobra propozycja z działu "książki dla kobiet".

Pierwszy raz w moim życiu przeczytałam książkę, w której autorka Karolina Wilczyńska napisała powieść pełną pasji malarskiej. Bardzo cenię w autorce lekki styl pisania książki, którą pochłonęłam w dosłownie dwa dni. Szczerze, nie mogłam oderwać się od niej, bo tak przepięknie napisała powieść z serii "Ja, kobieta", że długo nie będę mogła o niej zapomnieć. To ogromny plus w pisaniu polskiej pisarki. Przepiękna, emocjonująca powieść, dzięki której pokochałam pióro Karoliny Wilczyńskiej i jestem z tego ogromnie dumna. Wiem, że na jednej książce polskiej pisarki nie poprzestanę czytać i to jest więcej niż pewnie, bo autorka ukradła moje serce. Sprawiła, że historia pasjonującej malarki to dla mnie za mało i szczerze nie mogę doczekać się następnej książki z serii "Ja, kobieta". Chcę jeszcze napisać, że okładka książki to przepiękne arcydzieło, które będzie miało swoje miejsce na moim regale książkowym. Bardzo zaciekawiły mnie listy, które były pisane do kogoś z płci męskiej lub po prostu zachowała je w swojej skrzynce e-mailowej. Treść listów zawiera emocje radosne i smutne, które w szczególności są warte uwagi. Po więcej zapraszam Was na mojego bloga: [Adres usunięty]

Autor: Karolina Wilczyńska

Tytuł: Światło w jej oczach.

Klara jest samodzielną kobietą, która decyduje się

zrezygnować

z luksusowego życia z rodzicami po to, by móc w spokoju w swoim świecie malować portrety. Codziennie wieczorem pisze maile, ale nie wysyła ich do nikogo. Niespodziewanie spotkała się z Łucją, której zaproponowała pozowanie do jej dzieła.

Nie chętnie dziewczyna decyduje się zgodzić na propozycję. Kobiety nie planowały nic poza malowaniem i pozowaniem. Jednak Klarze brakowało tego czegoś i zaczęła zwierzać się dziewczynie ze swoich uczuć czy życia. Poprosiła Łucję, aby ona też opowiedziała jej swoje życie, aby portret opisywał jej historię. Obie po kilku spotkaniach zaczynają sobie pomagać w życiu codziennym, dając sobie rady. Pewnego dnia Łucja opowiada bardzo przykrą sytuację i obie zaczynają płakać. Czy kobiety będą dla siebie bliskimi koleżankami? Jaką historię opisze Łucja? Do kogo Klara pisze listy?

Chcę powiedzieć, że czułam w tej książce lekką przyjaźnią dwóch osób. Nie mogłam przez nią przebrnąć, bo cały czas

powtarzała się sytuacja z brakiem wizji czy brakiem możliwości malowania portretu. Ciężko mi się ją czytało, ponieważ sytuacje w książce były ciężkie, ale także prawdziwe. Oczywiście autorka postarała się zobrazować nam sytuacje z różnymi problemami. Książka powstała na podstawie historii różnych osób, które to spotkało. Spodobała mi się ta lektura mimo wszystko. Pióro autorki jest przyjemne co dodaje plusa. Okładka jest przepiękna, a detale w książce dodają jeszcze większego uroku.

Ocena 8/10.