Światła w popiołach

W piątym tomie serii autor położył większy nacisk na wątki obyczajowe niż w poprzednich częściach. Niektórym czytelnikom może to przeszkadzać, ale ja sądzę, że relacja łącząca głównych bohaterów zasługuje na to, byśmy mogli ją lepiej zgłębić. Nie zaszkodziło to opisanej sprawie kryminalnej. Jest niezwykła i trzyma w napięciu.

Jak można się było spodziewać, kolejna dobra książka pana Mroza, który dba o to, aby napięcie było utrzymane przez całą opowieść. Z przyjemnością dołączyłam tą książkę do innych, które już mam w swojej biblioteczce. Pomimo, że znam jego książki, to muszę przyznać, że każda kolejna bardzo przyjemnie mnie zaskakuje.

Pan Remigiusz Mróz nigdy mnie nie zawodzi, gdy potrzebuję dobrej, klimatycznej powieści. Książka jest sprawnie napisana i przez to świetnie się czyta. Oprócz głównego wątku kryminalnego mamy również inne istotne wątki wynikające z niejednoznaczności bohaterów, którzy wydają się być postaciami z życia wziętymi. Ma się wrażenie, że są tacy, jak ludzie wokół. Świetna książka.

Nasz "polski Stephen King" nie zasypia gruszek w popiele i cały czas zaskakuje nowymi, mrożącymi krew w żyłach opowieściami. Co prawda, sam pomysł z ciałem odnalezionym jeszcze raz po wielu, wielu latach (przeniesione w czasie) nasunęło mi konotacje (raczej niesłusznie) z serialem "Stranger Things", ale nie ma co się bać dobrych wzorów. Główna bohaterka Kaja jest za to pełnokrwista i śledzi się jej poczynania z zapartym tchem. Zaryzykuję i napiszę, że w zalewie książek pana Mroza, ta jakoś mocniej zostaje w mojej pamięci.    

Podwójna, złożona intryga i historia, która z jednej strony chwyta za serce, a z drugiej niezwykle wciąga. Świetna powieść kryminalno- obyczajowa z wieloma wątkami. Z jednej strony pożar, w którym spłonęły młode osoby, a z drugiej historia miłosna pomiędzy śledczymi. Akcja, emocje, wszystko w najlepszej wersji Mroza.

Nikt nie ma chyba wątpliwości, że Mróz to obecnie najpopularniejszy polski autor. Jego nowa książka Światła w popiołach to 5 już część cyklu przygód Seweryn Zaorskiego. Jak to u Mroza mamy tu doskonale skonstruowaną fabułę, ciekawych bohaterów i oczywiście trzymającą w napięciu zagadkę. Dla wszystkich miłośników tego autora pozycja obowiązkowa.

Autor przygód Forsta to klasa sama w sobie i bez wątpienia warto sięgnąć po wszystkie jego książki. Nowa pozycja Światła w popiołach to kontynuacja przygód cyklu Seweryna Zaorskiego, która nie tylko prezentuje nam nowe zagadki, lecz przede wszystkim rozwija bohatera i jego świat. Można kupować w ciemno!

Czytałam wcześniej Behawiorystę od tego autora. Powiem szczerze, że zarówno tamta książka, jak i Światła w popiołach niesamowicie wciąga. Dlaczego? Autor bardzo sprawnie posługuje się językiem i jednocześnie tworzy fabułę tak, że czyta się z zapartym tchem. W tym przypadku 2 tygodnie zajęło mi przeczytanie całości, ale miałam urlop. Lubię ogólnie chyba wszystkie kryminały od Pana Mroza. 

Książka dokładnie taka, jakiej można się było spodziewać - czyli petarda! Mnóstwo emocji, świetna fabuła, dużo się dzieje. To zdecydowania taka lektura, do której jeszcze kiedyś powrócę, żeby przypomnieć sobie na nowo te wszystkie szczegóły. Czyta się błyskawicznie i nie można się oderwać. Polecam! :)

Nie ma chyba czytelnika w Polsce, który nie kojarzyłby najsłynniejszego naszego autora, czyli Remigiusza Mroza. Warty polecenia jest nie tylko cykl Forsta, lecz także Seweryna Zaorskiego. 5 tom, czyli Światła w popiołach nieco zwalnia tempo, lecz nadal jest to czołówka polskiego pisarstwa. Nieznajomość tego autora to zwyczajny grzech.

Nie rozumiałam fenomenu popularności Remigiusza Mroza, dopóki nie zapoznałam się z tą książką. Co prawda na początku nie wciągnęła mnie bardzo mocno, ale z czasem zrozumiałam, jak zyskał on taką popularność. Światła w popiołach stale trzyma w napięciu i jednocześnie pozwala zagłębić się w nasze rodzime i mroczne realia rzeczywistości. Jeden z moich topowych twórców kryminałów. 

„Nie potraficie odnaleźć sensu życia bez siebie. Kiedy jedno znika, drugie traci cel we wszystkim, co robi. Rzeczywistość staje się wydmuszką, świat pustoszeje i nie ma żadnej substancji”.

Piknik z okazji Dni Żeromic przerywa kobiecy krzyk dobiegający z lasu. Seweryn i Burza biegną na miejsce, jednak zamiast krzyczącej kobiety znajdują zwęglone zwłoki. Kaja rozpoznaje w szczątkach dawną koleżankę z liceum, która dwadzieścia lat temu, podczas licealnej imprezy, rzekomo zginęła w pożarze drewnianej chałupy. Jakim więc sposobem jej bardzo dobrze zachowane zwłoki po dwóch dekadach pojawiają się na leśnej ścieżce? Zadaniem Kai i Seweryna jest wyjaśnienie tej nielichej zagadki. Sprawę utrudnia nie tylko wiele tajemnic utkanych wokół dawnego pożaru, ale również napięcie emocjonalne panujące między Zaorskim a Burzą, którzy od roku robili wszystko, by nie znaleźć się w sytuacji sam na sam.

Cóż… historia napisana jakby specjalnie dla mnie. Dokładnie taka, jakie lubię: obfitująca w wydarzenia, wielowątkowa, wielopłaszczyznowa, nieoczywista, tajemnicza, ze skomplikowaną, sięgającą w przeszłość zagadką kryminalną, dynamiczna, pełna zwrotów fabularnych, a do tego niezwykle emocjonalna. Prawdę mówiąc, gdyby nie wątek kryminalny, powiedziałabym w tym miejscu, że Remigiusz umie pisać również świetne romanse, bo to, co dzieje się między Sewerynem i Burzą jest dla mnie czymś w rodzaju romansu wszech czasów. Podobno my, kobiety, lubimy epickie historie miłosne, uczucie spadające jak grom z nieba, trwałe i latami niezmiennie wywołujące drżenie serca, a do tego zwieńczone fajerwerkami i spadającymi serduszkami. Osobiście nie mam nic przeciwko takim historiom, wszak romans musi być romansem, jednak nie wiem, czy byłabym zadowolona, gdyby Burza i Seweryn przez całą książkę tylko czule parzyli sobie w oczy, słuchając „swoich” pioseneczek. Na szczęście Remigiusz świetnie potrafił rozproszyć tę słodycz miłości, podlewając ją cierpkim sosem prozy życia, goryczą dawnych tajemnic i niewyznanych win, a także potwornością zbrodni zrodzonej z chciwości.

Ja jestem ogromną entuzjastką tej pełnej uniesień emocjonalnych, kipiącej namiętnością i niezaspokojonym pożądaniem relacji Burzy i Zaorskiego. Autor całe to elektryzujące napięcie między nimi właściwie pozbawił wymiaru cielesnego, sprowadzając je do czysto mentalnego przeżywania. Gesty, słowa, dotyk, spojrzenia i osobiste przemyślenia bohaterów stanowią za całą ilustrację ich uczuć, odczuć, emocji, myśli, pragnień i potrzeb. Autor, wkładając w ich głowy pełne pasji przemyślenia i analizy uczuć, konstruując dwuznaczne dialogi czy kierując ich gestami, wyrażającymi więcej niż zdołaliby powiedzieć, stworzył zupełnie inny wymiar romantycznej relacji. Świetnym łącznikiem pomiędzy światem Kai i Seweryna jest również specyficzny dobór playlisty, którą autor przemyca w całym cyklu, a która tym samym stała się czymś w rodzaju lejtmotywu miłość Kai i Seweryna.

Autor również konsekwentnie prowadzi kreacje charakterologiczne swoich bohaterów. Nie odniosłam wrażenie, żeby postaci nagle zaczęły zachowywać się inaczej, w stosunku do swoich profili wyjściowych, choć muszę przyznać, że w tym tomie zaimponowała mi Kaja, która wreszcie zdobyła się na odwagę w życiowych kwestiach. Tego zdecydowania brakowało mi u niej w poprzednich tomach.

Niekwestionowaną liderką powieści (i całego cyklu), mistrzynią drugiego planu, a jednocześnie kimś, bez kogo ta historia byłaby tak niekompletna i jałowa jak naleśniki bez nutelli (i to jeszcze złożone w trójkąty, a nie zrolowane), jest Lidka. Rezolutna, jedenastoletnia trzpiotka, która za każdym razem, gdy w powieści dochodzi do głosu, kradnie show i nieco zza kadru ustawia historię. Jest przy tym pełna bezpretensjonalnej, dziecięcej szczerości, błyskotliwa w swoich komentarzach i trafnie oceniająca to, czego czasem dorośli nie potrafią właściwe zdefiniować.

Nigdy nie sądziłam, że stanę się entuzjastką twórczości Mroza i bynajmniej nie dlatego, że mam do niej krytyczny stosunek. Ja po prostu zazwyczaj unikam płodnych pisarzy z obawy, że nie zdołam „wyczytać” wszystkiego, co napisali. No pewnie, że nie zdołam, również dlatego, że nie wszystkie książki Remigiusza leżą w kręgu moich zainteresowań, ale czy to ma jakieś znaczenie w obliczu tego, iż autor zawładnął mną niepodzielnie trzema swoimi cyklami? Damian Werner, Ina Kobryn i Seweryn Zaorski skradli moją uwagę całkowicie. Półtora roku musiałam czekać aż Seweryn szturchnie Remka, by ten popchnął dalej jego historię. Widać szturchnięcie było na tyle mocne, bo minionej nocy wreszcie mogłam się cieszyć zacnym towarzystwem bohaterów, tych ulubionych, a także tych, których mam ochotę unicestwić po wsze czasy.

Szczerze mówiąc, byłam przekonana, że będzie to ostatnia część cyklu o Sewerynie Zaorskim, jednak finał „Świateł w popiołach” i słowo od autora zamieszczone na końcu powodują, że znowu mam na co czekać. Parafrazując Lidkę, powiem: musisz coś z tym zrobić, Remigiuszu. Ja tak nie mogę żyć! Od siebie dodam: byle szybko, a nie za kolejne półtora roku :)