Świąteczne duchobranie

Ale się świetnie bawiłam przy tej książce 😁. Mimo zabójstw, które miały miejsce, to się momentami zaśmiałam głośno. Szczególnie jak były zmieniane słowa kolęd 🤭😂. Dziwnym zrządzeniem później tak sobie nuciłam 😅.

Ale może nakreślę wam o co chodzi.. Otóż była sobie grupa młodych ludzi, którzy postanowili stworzyć coś w rodzaju poszukiwaczy duchów. Nie zamierzali ich wypędzać czy coś w tym stylu robić. Po prostu jechali w miejsce, nagrywali na swoje kamery, mierzyli parametry i stwierdzali bądź nie obecność duchów w danym miejscu. Swoją drogą fajna taka fucha 😁. Ale jak to zawsze bywa, oczywiście musieli mieć swoją konkurencję, którzy zajmowali się tym samym co oni. I tak pewnego dnia obie te grupy zostały zatrudnione do stwierdzenia obecności duchów w hotelu, o którym nikt wcześniej nie słyszał, w miejscowości, której nazwa też nic nikomu nie mówiła 🤭. Jednak to do czego doszło w owym hotelu i co oni odkryli przeszło najśmielsze oczekiwania obu grup. Czy w tym hotelu faktycznie były duchy? Cóż.. Polecam wam przeczytać tę książkę, a się tego dowiecie, a przy okazji będziecie się świetnie bawić 😁.

Winicjusz jest właścicielem hotelu Astoria w Borkowie Pokutnym, w którym pokazuje się duch. Teraz ma dylemat bać się czy może jednak lepiej na tym zarobić, a i tak finanse nie są najlepsze. Postanawia więc wynająć dwie niezależne grupy łowców duchów, aby wystawiły mu certyfikat, iż taki duch byłby niezła atrakcją turystyczną. Obie grupy ochoczo zabierają się do pracy jedni, aby zarobić i zabłysnąć inni chcą udowodnić ich istnienie. Jednak nic nie proste, a może jednak duchy są i pomogą ?

Autorkę poznałam czytając serię z trupem, a teraz czas na coś innego. Książka dzięki swoim krótkim rozdziałom czyta się praktycznie sama. Potrafi momentami naprawdę mocno wciągnąć, przy tym z dużą dawką dobrego humoru. Jest taka idealna na wieczór, aby się odstresować i zapomnieć o całym świecie i przenieść się trochę w świat absurdu. Mamy tutaj dość sporo bohaterów i mimo też jest ich dużo to każdy z nich jest inny, są świetnie wykreowani i przedstawieni. Oprócz tego mamy trupa i to nie jednego, mamy zagadkę sprzed lat, także nie ma czasu na nudę i cały czas coś się dzieje i akcja rozwija się z minuty na minutę. W dodatku istna plejada uczuć zazdrość, nienawiść, smutek, strach. Książka jest inna niż się spodziewałam ale ciesze się z tego, że mogłam przeczytać coś innego co mnie zaskoczyło. Jeden minus, który trochę mnie drażnił to dość duża ilość przekleństw ale w ogólnym kontekście może być bo wyraża w sumie jakieś emocje.

Zakończenia i wyjaśnienia sprawy nigdy bym się nie spodziewała. Obstawiałam całkiem coś innego.

#współpracareklamowa Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz recenzencki.

Nie chcę stwierdzać, że komedie kryminalne nie są dla mnie, bo co jakiś czas próbuję znaleźć takie, które siądą mi fabułą i przede wszystkim humorem.

Czy udało mi się już takie znaleźć? Tak.

Czy to jest jedna z nich? Nie.

Zazwyczaj mam problem ze zbyt absurdalną akcją, która stara się być na siłę śmieszna. Takim poczuciem, że rzeczywistość jest już zbyt wykręcona na drugą stronę. Tutaj myślałam po opisie, że sama abstrakcja jaką są duchy, w które się autentycznie wierzy da mi tę furtkę, że mogę się zgodzić z pokręconą fabułą, bo balansujemy już bardziej na fantastyce. Tym bardziej jak na pierwszym planie są dwie grupy łowców duchów, a ja lubię filmy z serii „Ghostbusters”, więc dało mi to pewien obraz jak to może wyglądać.

Z początku wszystko było okej, bo i o duchach się mówiło, a i zlecenie na ich znalezienie w hotelu, by ten mógł mieć specjalny certyfikat na to, że duchy tam są, było ciekawe. Wiadomo, że interes musi się kręcić, a nawiedzony hotel spowoduje większy przypływ gości. Właściciel hotelu chce, by dwie grupy łowców przybyły na miejsce w Drugi Dzień Świąt. Dzięki temu akcja niewątpliwie nabiera świątecznego klimatu, bo inni goście (szczególnie Ci weselni) podkręcają świąteczność za sprawą przekręconych kolęd. 😆 Śmiesznie też było dla mnie, gdy na scenę wkraczała rodzina właściciela w postaci żony, teściowej i prateściowej. 😅

W hotelu oprócz duchów trafiamy też na morderstwa i ich szukanie zamienia się w dochodzenie czy przypadkiem to nie one są w zgony zamieszane. I tu dochodzimy do momentu, który już przestał mnie rozbawiać, bo historia poszła w standardowe nieudolne śledztwo policji i wstawki, które mnie nie bawiły, czyli wcześniejszy zjazd pań lekkich obyczajów, żarty z kanalizacją w tle czy skupiające się na ośmieszaniu całej zbrodni. Tak, wiem, że to komedia kryminalna, ale ja lubię, gdy jest pomiędzy śmiesznością, a zbrodnią zachowany balans.

Na końcu historia poszła w wytłumaczenie sprawy bardziej rzeczywiście, a mi zabrakło duchów, bo chociaż na końcu była z nimi szczypta niepewności to było to dla mnie za mało. Liczyłam, że te duchy to będą tak bardziej na serio i będzie to bardziej fantastyka, a nie obyczaj, bo chciałam innej komedii, od tych które zdarzyło mi się czytać.

"Świąteczne duchobranie" to przyjemna i lekka lektura, w sam raz na kilka wieczorów.

Dobrze mi się ją czytało, chociaż mnie nie porwała. Co jakiś czas musiałam przerywać lekturę, dopiero pod koniec się wciągnęłam.

Książka jest trochę chaotyczna. Wynika to ze stylu autorki w jakim napisała tę komedię kryminalną. Niekiedy się gubiłam, ale ogólnie podobała mi się. Było kilka świetnych momentów i ciekawych przemyśleń.

Bohaterów jest wielu i są dosyć słabo opisani, tak naprawdę nie znamy ich dobrze. Niby jest grupa DrDuch ale w ogóle nie trzymają się razem, śledztwa odnośnie duchów tak naprawdę nie prowadzą. Tylko na początku lektury tworzą drużynę.

Muszę przyznać, że zakończenie mnie zaskoczyło. Wątki zostały ciekawie ze sobą połączone, choć liczyłam na coś ciekawszego.

Bardzo spodobał mi się pomysł na fabułę. Dużo się dzieje i na pewno nie da się nudzić podczas lektury. Ogólnie przyjemny tytuł, w sam raz na czas świąt.

Podobno w hotelu Astoria w Borkowie Pokutnym jest duch. Podobno… Tak twierdzi właściciel budynku i dlatego zatrudnia dwie grupy nieszczególnie przepadające za sobą łowców duchów by certyfikowały ducha. W sumie właściciel miał dwa wyjścia… Albo bać się ducha albo na nim zarobić. Wybiera drugą opcję, bo najlepszy hotel to nawiedzony hotel a duch z certyfikatem jest żyłą złota. A co o tym myślą łowcy duchów? Każda z grup inaczej podchodzi do tej sprawy. Jedni chcą dzięki niej stać się ,,znani’ a drudzy pragną udowodnić naukowo istnienie drugiej strony.

To było moje pierwsze spotkanie z autorką, dlatego nie sięgnęłam po Świąteczne duchobranie ze względu na moje uwielbienie dla pióra autorki. Sięgnęłam po nią ze względu na gatunek, jaki miała sobą reprezentować, czyli komedię kryminalną, intrygujący opis i duszki na okładce…

Niestety jestem nią kompletnie rozczarowana. Czy miałam wobec niej za wysokie oczekiwania? Nie sądzę. Czy brak mi poczucia humoru? Chyba nie… A więc dlaczego ta książka w moim przekonaniu jest klapą? Nie wiem. Wiem natomiast jedno… Sytuacje, które niby miały być ,,zabawne’’ wcale takie nie były. Tak naprawdę czytając Świąteczne duchobranie zaśmiałam się dwa czy trzy razy. Najczęściej zastanawiałam się nad sensem danej ,,zabawnej’’ sceny, która dla mnie była kompletnie absurdalna. Zresztą ta książka to jeden totalny chaos. Bohaterowie zachowywali się jakby brakowało im piątej klepki i co chwilę robili niepotrzebne zamieszanie… Żeby to jeszcze do czegoś prowadziło, ale nie…. Po co? Na co? Czytając ją czułam się jakby akcja działa się nie w hotelu, ale zakładzie psychiatrycznym. A Święta? Cóż, Święta były ukazane trochę po macoszemu i w krzywym zwierciadle. Właściwie mamy tutaj tylko około świąteczną otoczkę. W Świątecznym duchobraniu nie da się poczuć świątecznej magii. A sprawa kryminalna, która miała być clou historii? Szczerze powiedziawszy rozwiązywanie zagadki określiłabym raczej serią luźno powiązanych ze sobą wydarzeń. Ani przez chwilę nie zaintrygowała mnie. Nie czułam dreszczyku emocji… Pewnie ta książka zdobędzie swoich fanów, ale ja się do nich nie zaliczam.