Suche gałązki

Ta powieść miała być "dziennikiem ciążowym" głównej bohaterki. Rodzajem zapisu podróży w stronę nowej tożsamości, obrazem kobiecej przemiany w związku z macierzyństwem. Finalnie stała się jednak dziennikiem żałoby i świadectwem radzenia sobie z niewyobrażalnym dramatem. Dowodem na kruchość tego, co ludzkie, iluzoryczność nadziei oraz przestrogą przed możliwością zmaterializowania się najgorszych koszmarów kobiety- jako przyszłej matki.

.

"Suche gałązki" gniotą więc od środka, uwierają, są niewygodne, powodują rodzaj napięcia emocjonalnego, prowokują głębokie kobiece przeżywanie i współodczuwanie. Mają charakter urazowy, a cierpienie zawarte między wierszami jest niemalże namacalne. Dążenie do katharsis głównej bohaterki- mocno odczuwalne. Celem tej historii jest zarówno dokumentowanie, jak i oczyszczenie, by pewien etap w życiu zamknąć i zostawić za sobą. I chociaż zapomnieć się nie da- ale ból dzięki temu można złagodzić, zrozumieć go i przeanalizować. Płodny i niespokojny umysł bohaterki stawia pytania, na które brak odpowiedzi. Rola kobiety jako matki. Konfrontacja z archetypami i stereotypami. Liczne odniesienia do mitologii, literatury i antropologii. Dzięki temu ta powieść staje się wielowymiarowa i wielowarstwowa. Do analizowania, przeżywania, odkrywania i interpretowania zaserwowanej symboliki oraz odniesień do współczesności.

.

Doświadczenia bohaterki pokazują także rozbieżność w przeżywaniu w zależności od płci. Macierzyństwo i ojcostwo to dwie równoległe rzeczywistości, które tylko pozornie się przecinają, tworząc rodzaj "powierzchownego porozumienia". Sporo tutaj refleksji na temat tzw. "przestrzeni granicznych". Gdzie jest ta granica między tym, co żywe, a co martwe, między bytem, a niebytem. Autorka funduje często wywrotowy i konfrontacyjny rodzaj refleksji. Ale czy to nie właśnie takie "odważne eksplorowanie" tematów wyciszanych, stanowiących społeczne tabu jest zalążkiem transformacji na drodze ku większej empatii? Nie tylko emocjonalna i intymna literacka podróż, która wykracza poza pierwszą osobę bohaterki, ale też dowód na efemeryczność moralności współczesnych czasów. Polecam.

Główna bohaterka to kobieta, która zachodzi w ciążę. Razem z ukochanym czekają na narodziny dziecka. Ciężarna nie może się powstrzymać od wymyślania dla niego imion, snuje plany na przyszłość. Pewnego poranka staje się ofiarą wypadku, trafia do szpitala, gdzie po przeprowadzonych badaniach lekarze podają diagnozę, która stawia małżeństwo przed ogromną próbą i trudnym wyborem. Czy dadzą radę poradzić sobie z rollercoasterem emocji, który ich czeka?

Tak rozpoczyna się dramat o cierpieniu, „Suche gałązki”, Marty Barrio. Ta hiszpańska pisarka ma na swoim koncie kilka powieści, które cieszą się dużą popularnością. Utwór zawiera bogate słownictwo. Rozdziały nie przekraczają dziesięciu stron, co powoduje, że tak szybko się ją czyta. Autorka w niesamowity sposób potrafi poprzez precyzyjne dobranie wyrazów zobrazować emocje, które towarzyszą głównej bohaterce, oddać nastrój spowodowany pogodą lub scenerią. W książce nie występują dialogi, a jedynie przemyślenia ciężarnej, która wprowadza czytelnika do własnego życia poprzez pisanie pamiętnika ciążowego. W gorzki i realistyczny sposób opisuje swoje przeżycia, to jak podchodzi do sprawy aborcji jej mąż. Zauważa też zmiany w zachowaniach ludzi, gdy widzą ją w kolejnych tygodniach ciąży - niektórzy się zachwycają, inni są zawiedzeni, a jeszcze inni zaintrygowani.

Pisarka porusza temat aborcji, który pojawia się przy poważnych chorobach u płodu. Ponieważ jest on unikany w tych czasach, chce nagłośnić sprawę, albowiem jest ona niekiedy jedynym bezpiecznym wyborem dla kobiet ciężarnych z trudnymi przypadkami. Podkreśla to poprzez przytaczanie fragmentów z innych książek i artykułów naukowych, gdzie matki obrazują własne przeżycia z przerwanych ciąż, czy uczucia, które kojarzą im się z tym stanem.

Autorka wprowadza do utworu również politykę, co rodzi dodatkowe kontrowersje. Poprzez oczy bohaterki opisuje protesty, które miały miejsce w jej życiu oraz ludzi w nich uczestniczących. Wtrąca też elementy jej dzieciństwa, jak wyglądały relacje rodzinne i różnorodność ról rodziców w czasie wychowania dziecka. Książka porusza również tematy religijne, pokazuje podejście kościoła do aborcji i traktowanie osób chcących jej dokonać.

Czytelnik zostaje wysłany z bohaterką w podróż do świata surowych relacji i emocji. Autorka nie stara się unikać trudnych etapów, przez jakie przechodzi bohaterka, wręcz stają się one podstawą tej lektury. Książka nie nakłania do współczucia dla ciężarnej czy innych ofiar aborcji, a daje miejsce czytelnikowi do refleksji na tematy poruszane w utworze. Stara się ona uwidocznić problem, który od dłuższego czasu jest w społeczeństwie lekceważony, aby ludzie zdali sobie sprawę z jego wagi.

Uważam, że książka jest bardzo dobrze napisana, wciągająca i powodowała, że chciałam brnąć dalej. ”Suche gałązki” nie tylko nakłoniły mnie do refleksji, a pokazały jak wielką siłę mają w sobie kobiety. Myślę, iż jest to książka dla osób otwartych na trudne i niewygodne tematy, które nie wezmą tej literatury za próbę ataku, a lekcję, z której zaczerpną nowe treści.

A.B.

Szkolny Klub Recenzenta

Okładka jest świetna. Satynowa w dotyku z wytłuszczonymi elementami. Grubsza oprawa, nie posiadająca skrzydełek. Dominują ciemne kolory, granat przeplatany czerwonymi paskami, które formują zarys głowy. Jest to jeden z ciekawszych projektów graficznych, jakie w ostatnim czasie widziałam i tym bardziej mam okazję mieć przy sobie w swoich zbiorach. Kremowe stronice, czcionka duża, wystarczająca dla naszego oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona na części i rozdziały. Każdy z nich jest pewnym etapem w życiu naszej głównej bohaterki. Narratorem jest właśnie ona, młoda kobieta. Rozdziały nie są ani za długie, ani za krótkie, w sam raz. Literówek brak.

Przechodząc do stylu autorki - nie spodziewałam się, że książka ta niemal będzie pozbawiona dialogów. Jest ich zaledwie kilka, na spokojnie palce u jednej ręki by nam wystarczyły, żeby je policzyć. Lubię, gdy są dialogi, zawsze wtedy książka jest bardziej wyważona... Po opisie byłam zaintrygowana i nie wiedziałam jak będzie to w środku wyglądać, więc nie mam pretensji. Czyta się w miarę szybko, ale nie lekko, niezbyt przyjemnie. Nie jest to spowodowane językiem jakim się posługuje, a raczej tym, co przekazuje. Tematyka jest dosyć trudna i ciężka, dlatego momentami musiałam robić przerwy, gdyż było mi ciężko. Na duszy, w głowie. Tak trudne chwile musiała przeżywać bohaterka, że czułam się obciążona tym wszystkim.

Jak na pierwsze spotkanie i to niemal pozbawionym dialogów, określam moje spotkanie z Barrio jako naprawdę w porządku.

Podoba mi się, że całkowicie pisarka skupiła się na głównej bohaterce, którą wnikliwie obserwujemy. Już od momentu poczęcia teoretycznie, dowiadujemy się razem z nią, że spodziewa się dziecka. Czytamy o jej myślach, czynach... Nie powiem, że się do niej przywiązałam, bo tak nie było. Nie było zbytniego rozwodzenia się nad postaciami w tym przypadku, to nie było głównym celem tej powieści. Mamy pobieżnie opis bohaterów, nawet bez pełnych imion niemal, a większość w skrótach. Nie pozwala nam to zżyć się z postaciami. Może i dobrze... Nie chciałabym tego wszystkiego przeżywać razem z nią... Możecie pomyśleć, że egoistka ze mnie, ale to co przeżyła i to, co ją czekało nie było fajne...

Przechodzimy przez każdą fazę - wzrostu dziecka w łonie, stopnia zaawansowania. Etapy psychicznego szykowania się na fasolkę, pomidorka - coraz większego płodu a następnie dziecka. Do momentu, gdy zdarza się niezbyt trafny wypadek. Niby nic nie znaczący, a jednak rzutujący na całą przyszłość. Pogryziona przez psy trafia do szpitala, gdzie na pierwszy rzut wszystko jest w porządku. Jednak gdy dochodzi do dokładnych badań, okazuje się, że świat bohaterce runie niczym domek z kart.

I tu już jest znacznie gorzej, bo tak piękna, niedaleko przyszłość wydaje się nagle odległa, pełna cierpienia, smutku... Dochodziła do mnie w tym momencie refleksja - jak ślepo wierzymy lekarzom, że mówią prawdę, że dobrze mówią, a czasem okazuje się zgoła inaczej i nienawidzę, jak lekarz kłamie - oszukując nas i stawia w tak trudnej sytuacji, decyzji do podjęcia - że to niemal jest nie do wyobrażenia. Tutaj nasza bohaterka po fakcie postawiona jest pod ścianą. Temat aborcji jest dosyć kontrowersyjnym, był, jest i będzie. Niegdyś były trzy ustępstwa, gdy była dopuszczalna, teraz ich brak. Czy się z tym godzę lub nie? Wiedzą o tym osoby z mojego otoczenia - gdy się mnie zapytają. Nie chce wzbudzać dyskusji, jednak każdy ma własną wolę, swoją głowę i własne zdanie, która niekoniecznie zgadzać się musi z innymi. Nie chciałabym nigdy być postawiona w takiej sytuacji jak nasza główna bohaterka. Nie wyobrażam sobie postawienia siebie na szali żyć albo nie. Pozwolić odejść, czy jednak urodzić i cierpieć znacznie bardziej, gdyż dziecko może nie przeżyć nawet kilku dni? To decyzje, które trzeba podjąć w momencie, gdy zachodzi taka potrzeba. Nikt nie myśli o takich rzeczach ot tak, na co dzień. To zbyt trudne...

Może nie czułam emocji podczas czytania tej książki. Nie czułam tych wszystkich silnych emocji - bo skutecznie - ale jednak - odgrodziłam się od nich. Nie chciałam przeżywać tego, co bohaterka, a też nie przywiązując się do niej, ciężej jest mi się zjednoczyć z tymi uczuciami.

Wiem jednak, że wiele wrażliwych osób może uronić łzy. Mogą płakać jak bóbr, bo to nie jest lekka opowieść. Trudna, gdzie decyzje podjęte nie ważne jakie, cały czas będą rzutować na życie bohaterki i jej męża. Dziecko chore to tragedia nie tylko dla tego małego ciałka, ale również dla rodziców... I chyba tylko rodzice będą w stanie zrozumieć to w stu czy nawet dwustu procentach. My, bezdzietni jeszcze możemy sobie to tylko wyobrazić w pewnym stopniu.

Dlatego jeśli jesteście wrażliwi, unikacie trudnych lektur - to musicie ominąć ten tytuł lub przygotować się na to, że może Was zwalić z nóg. Potrafi zmiażdżyć i sprawić, że Waszych głowach pojawi się mnóstwo refleksji.

Reasumując uważam, że jest to niezwykle dobra pozycja, która zostaje w głowie na dłuższy czas. Mamy tutaj główny temat ciąży i aborcji, przed którą stoi główna bohaterka. Dzięki dogłębnym przemyśleniom pisarki i skutecznym zabiegiem pisania tylko i wyłącznie z jej punktu widzenia możemy, jeżeli na to pozwolimy, wszystkie emocje zapisane na tych stronach. Ja się odgrodziłam, a i też ciężko było mi utożsamić się z narratorką. Niemniej jednak naprawdę polecam, jest to jedna z tych, które warto przeczytać. Mimo trudniejszego tematu i odbioru. Wasze wrażenia naprawdę mogą być różne.

Autorka opisuje z niezwykłą dokładnością los kobiety i jej odczucia w ciąży. Rozpoczyna się od tego jak pewna młoda kobieta odkrywa, że jest w ciąży. Robi tekst, na którym pojawiają się dwie niebieskie kreski, wskazujące na to, że zostanie matką. Wraz ze swoim partnerem bardzo cieszą się z tego faktu. Wybierają imię, przygotowują dom pod owego członka rodziny. Jednak kobieta czuje, że coś może być nie tak, chociaż chodzi na badania i wydaje się, że nie ma czym się martwić. Na początku przyszła mama, ma obawy jak każda z nas będąc w ciąży. Czy jej dziecko rozwija się dobrze? Jak każda z nas porównywała go do najmniejszego ziarenka, która stawało się coraz większym. Dużo czytała na temat ciąży i oglądała filmiki. Miała również koszmary związane z jej przyszłym dzieckiem.

Wszystko jednak wydawało się, że jest ok, do czasu aż pewnego w dnia w parku zaatakowały ją psy. Nic jej, co prawda nie zrobiły poza lekkimi skaleczeniami, ale podczas badań trafiła na doświadczonego lekarza, który widzi na USG, że płód rozwija się nieprawidłowo i ciąża powinna być przerwana już dawno temu. Czemu więc nikt wcześniej tego nie zrobił? Jaką decyzje podejmie przyszła matka? Jedno jest pewne. Nic już nie będzie dla niej takie jak kiedyś. Jej świat legł w gruzach. Straciła radość życia i nie wiadomo czy jeszcze kiedyś ją odzyska.

Książka porusza i to bardzo. Dostarcza wielu emocji. Na początku czujemy wraz z bohaterką radość z tego, że jest w ciąży. Ale czujemy również, że ta radość zaraz się skończy. Nie wiemy tylko w jaki sposób. Kolejne strony są już opisem cierpienia kobiety. Najpierw jej nieusadawianych lęków i koszmarów, a później diagnozy i bólu z powodu podjętej decyzji.

Książka chociaż nie jest mrożącym krew w żyłach thrillerem, ani pikantnym romansem potrafi wciągnąć od pierwszej strony. Czytając pierwsze strony wiedział już, że to jest to, co chciałabym teraz przeczytać. I do ostatniego rozdziału utrzymywałam swoje zdanie. Bardzo ciekawym zabiegiem jest tutaj świadome pominięcie imion bohaterów. Ona to E., on to A. jest jeszcze B., która odgrywa w tej historii ważną rolę. Ale aby poznać lepiej te postacie, musicie sami sięgać po „Suche gałązki”.

Ciekawa tematyka, dość szybka akcja, lekkie pióro autorki, wyraziste postacie, chociaż bez konkretnych imion i krótkie rozdziały. To wszystko sprawia, że książkę czyta się szybko. Czy przyjemnie to nie wiem, bo porusza dość ciężkie tematy. I jeśli nie boicie się czytać o trudnych sprawach to bardzo polecam tę książkę.

„Suche gałązki” to dziennik przyszłej matki, który z pamiątki czasu ciąży, przeistacza się w świadka trudnych decyzji, emocji i wydarzeń. Życie tej kobiety już nigdy nie będzie takie samo, a teraz dodatkowo podzielone zostało na „przed” i „po”. Książka porusza kontrowersyjny temat aborcji i ciężkich wad płodu. Dzięki bohaterce możemy byś świadkami całego tego procesu. Często przytacza ona historie z przeszłości o tym, jak traktowano chore dzieci lub kobiety, które urodziły zdeformowane niemowlęta. Historia ta wzbudziła mój podziw dla kobiet, które dokonały wyboru i niosą jego ciężar. Książka jest trudna, przykra i pełna emocji, a jednocześnie pokazuje niewyobrażalną siłę, jaką my kobiety mamy w sobie.