Substytucja. Joanna Chyłka. Tom 19

Znowu poczułam się jak nastolatka, czytająca pierwsze tomy Chyłki, która zarywała dla nich noce. I absolutnie nie żałuję, bo uważam, że Mróz od dawna nie był w tak dobrej formie, nie tylko jeśli chodzi o serię z Trucizną i Bakłażanem, ale ogólnie o ten rok wydawniczy.

Świetnie było wrócić do świata nieokiełznanej mecenas, która, ku mojemu zaskoczeniu, potrafi być melisą dla Zordona, a nie na odwrót. Czytając 19. tom, wiedziałam, czego mogę się spodziewać, w końcu znam tę dwójkę nie od dziś. A jednak niesamowicie mnie zaskoczyli swoimi postawami. Bodajże pierwszy raz prowadziłam z przyjaciółmi tak żywą i zaciętą dyskusję na temat adekwatności zachowania głównych bohaterów. Rzadko kiedy ich poczynania i decyzje AŻ TAK mnie wzburzają.

Najlepsze Chyłki to te, które dostarczają całej gamy emocji podczas czytania, ale i między nim - od rozbawienia i wzruszenia po irytację i niemiłosierne wkurzenie na każdego po kolei, kto znajdzie się na stronie. "Substytucja" właśnie do takiej kategorii należy. Co więcej, sprawa kryminalna nie dawała mi spać po nocach, próbowałam rozgryzać, czy dwójka nastolatków faktycznie popełniła tę zbrodnię czy po prostu tak dobrze udaje. Z autopsji wiem, że u Mroza trudno takie rzeczy przesadzić i nie inaczej było też tutaj. Zwłaszcza że roi się tutaj od zwrotów akcji i co rusz wypływających nowych dowodów.

Dawno tego nie mówiłam, ale z OGROMNĄ niecierpliwością wyczekuję okrągłego, dwudziestego tomu. Oby nadszedł jak najszybciej!

Nie jestem w stanie pamiętać wszystkich przeczytanych książek. Przyczyną jest na pewno to, że czytam nałogowo, ale też to, że zwyczajnie niektóre historie nie są warte zapamiętania. Czasem mimo najszczerszych chęci po latach pamiętam tylko, że powieść była dobra, ale fabuła i bohaterowie zlali się w całość z innymi, tworząc miks, z którego nie sposób wyłowić szczegółów.

"Substytucja" to dziewiętnasty tom cyklu z Chyłką. Nie startowałam z nią od początku, myślę, że stało się to jakoś w okolicach dziesiątej premiery, jednak doskonale pamiętam, że pierwsze pięć części pochłonęłam jednym ciągiem i dopiero wtedy byłam w stanie się oderwać od tego uniwersum. Do dziś potrafiłabym odtworzyć scenę pierwszego spotkania Chyłki i Zordona, to właśnie ich losy sprawiają, że wciąż daję Remigiuszowi Mrozowi szansę, by mnie zaskoczyć.

I z "Substytucją" właśnie tak było. Po raz pierwszy od bardzo dawna fabuła przypominała początki tej serii, a sprawa, z którą prawniczy duet się mierzył, elektryzowała i była w stanie przyćmić ich prywatne perypetie.

Jak już pisałam przy poprzednich tomach, nie jestem w stanie uniknąć spojlerów, zresztą sam opis wydawcy zdradza już sporo. Trudno byłoby pisać o Chyłce bez wspominania o tym, że została matką i o tym, jak to wpłynęło na jej zachowanie. W tej części zostało to szczególnie uwypuklone w kilku scenach, a jedna z nich z pewnością zostanie ze mną na zawsze.

Zmienił się też Zordon, nie tylko jako człowiek, ale też jako prawnik. Z racji urlopu macierzyńskiego Chyłki miał szansę wykazać się samodzielnym poprowadzeniem sprawy, a to, co z tego wynikło, złożyło się dla mnie na naprawdę wyjątkowo ciekawą fabułę opartą na batalii sądowej.

Sama sprawa ewidentnie nawiązywała do prawdziwej zbrodni z Rakowisk, czego autor wcale nie krył. Remigiusz Mróz skonstruował jednak własną opowieść, której skalę mogliśmy odkryć dopiero na ostatnich stronach. Mnie to zakończenie poraziło i jak w najlepszych tomach Chyłki, musiałam przeanalizować całą powieść od początku, by zrozumieć, jak genialnie to wszystko było rozegrane.

"Substytucja" to dla mnie dowód na to, że seria z Chyłką nadal ma sens. Remigiusz Mróz trochę pobłądził, trochę pofantazjował, ale w końcu wrócił do pisania znakomitych thrillerów prawniczych, które przecież przyniosły mu popularność. Oby tak dalej.

Moje 8/10.