Stroiciel fortepianów

Czy słuchając muzyki fortepianowej pomyślałaś kiedyś dlaczego ten instrument tak brzmi, dlaczego każdy dźwięk pasuje do siebie, dlaczego wszystkie dźwięki współtworzą czysty akord? „Kiedy duszę przenika niebiańska melodia, wszyscy zapamiętują talent kompozytora i wirtuozerię wykonawcy, nikt nie pomyśli o roli stroiciela”. To jakby zapomniane dusze, „aniołowie dźwięków”, bez nich nikt nie mógłby zaprosić Cię do świata muzyki w tak czysty sposób.

„…każdy fortepian, nowy czy stary, ma duszę. Dopiero strojenie łamie zaklęcie i ją uwalnia, w innym przypadku pozostałaby uwięziona na wieki.”

Poznaj jednego z nich, strażnika dźwięków, osobę, dzięki której możesz rozkoszować się barwą instrumentu. Przed nim staje techniczne zadanie, ale jak ważne i potrzebne dla muzyki. Pozwól, aby został dostrzeżony, podziękuj mu za jego pracę.

To historia pełna subtelności, smutku, nostalgii, piękna, marzeń i …. spełnienia, a może jednak jego braku…

Stroiciel fortepianów poprowadzi Cię przez meandry jego pracy, jakże trudnej, wymagającej skupienia i precyzyjności. Tu nie chodzi o to, żeby usłyszeć melodię, bo jesteś w momencie poprzedzającym, bo jesteś jeszcze przed chwilą, kiedy muzyka rozbrzmiewa na scenie. Póki co za fortepianem siedzi on, nie wśród świateł, błysku fleszy i oklasków, on który sprawi, że brawa, za również jego pracę, dostanie ktoś inny.

Stroiciel i pianista to dwie osoby, któr3 muszą ze sobą współgrać, jak dwanaście półtonów w oktawie.

To krótka opowieść, ale niosąca za sobą ogrom emocji i momentami poczucie pustki i straty. To świat dźwięków i ciszy, bo pamiętaj, że „partie bez dźwięku to też część gry.” To historia dwóch mężczyzn, owego stroiciela i człowieka przepełnionego tęsknotą za zmarłą żoną.

Wiele osób nie zdaje sobie sprawę ile ludzi stoi za sukcesem jednego człowieka, artysty. Zauważ ich i będąc teraz na koncercie wspomnij chociaż o nim, o stroicielu, który oddaje serce muzyce. Czy to „nikt ważny”? Nie… to osoba spajająca fortepian i pianistę.

Bezimienny stroiciel fortepianów po czterdziestce wedle wszelkich kryteriów może uchodzić za przegranego. Miał zostać wielkim pianistą, jednak jego życie odmieniły zdrada i zawód miłosny. Opowieść stroiciela splata się z historią wdowca, który opłakuje śmierć młodej żony...

"Stroiciel fortepianów" to powieść, która w subtelny sposób opowiada historie dwóch samotnych mężczyzn, których losy splatają się w niespodziewany sposób. Główny bohater, bezimienny stroiciel, jest postacią tajemniczą i niezwykle interesującą. Jego cierpienia i tajemnice stopniowo ujawniając się, tworząc złożoną i wielowymiarową postać. Jako niespełniony artysta przybliża nam swoją historię wspominając miłość czy zaprzepaszczone szanse.

Autor świetnie operuje językiem i atmosferą powieści, tworząc melancholijny nastrój, który doskonale oddaje emocje bohaterów. Opowieść o muzyce, wszystkim co z muzyką związane, miłości i stracie porusza głębokie uczucia i skłania do refleksji nad życiem i ludzkimi relacjami.

Mocną stroną tej książki są opisy fortepianów i muzyki, które sprawiają, że czytelnik przenosi się w świat dźwięków i emocji. Wszechobecna muzyka w powieści jest jak drugi bohater, który pomaga bohaterom zrozumieć siebie i świat wokół nich. Autor pisze o muzyce w sposób zachwycający. Całość została napisana niezwykle poetyckim językiem, momentami wręcz filozoficznie.

Podsumowując, "Stroiciel fortepianów" to pięknie napisana powieść, która porusza głębokie tematy i pozostawia czytelnika z refleksją i zadumą. Gorąco polecam tę książkę wszystkim miłośnikom literatury pięknej.

Powieść, która zbudowana jest z nastroju oraz zawiłości ludzkich dusz. Oto czym jest „Stroiciel fortepianów“. Literatura melancholijna, która woli szczegóły od pędu akcji. Oscyluje między zmiennym i niezmiennym, bawi się upływem czasu, pozwala pomyśleć nad miłością do muzyki. W centrum są fortepiany, ich stroiciel oraz biznesmen, który po śmierci żony musi zająć się pozostawionymi przez nią sprawami. Snują oni opowieść o niespełnionych marzeniach, miłości czy oczekiwaniach innych, a choć każdy element powieści, każdy jej bohater jest ważny, to na pierwszy plan zawsze wysuwa się ten tytułowy. Dorastając marzeniami innych, odczuwając silne uczucia do instrumentu, doświadczając zawodu miłosnego... Zostaje stroicielem, łysiejącym cieniem, którego praca — choć tak istotna — pozostaje niezauważona. Targam trudnymi emocjami stanowi trzon powieści. W pewnym stopniu nadaje rytm, dodaje przytłumionych kolorów. Jest fabułą, jest klimatem. I choć wszystko to brzmi jak emocjonalna burza, piękna proza, która sięga serca, bo mówi językiem uczuć; to jednak nie podziałała na mnie tak, jakbym tego chciała. Powieść została dobrze napisana, ale było to niewystarczające. Pozostawiła po sobie odrobinę sprzecznych emocji, przykrytych obojętnością.

przekł. Katarzyna Sarek

Powieść zyskała kilka najważniejszych nagród literackich w Tajwanie, czyli Golden Tripod Award, Taiwan Literature Award czy Nagroda Międzynarodowych Targów Książki w Tajpej