Po nitce do szczęścia. Stacja Jagodno. Tom 3 (barwione brzegi)

Losu nie da się oszukać. Można go co najwyżej zmylić. I nawet jeśli ta chwila trwa wiele lat, to i tak w końcu przychodzi czas na prawdę. Co zrobić? Trzeba znaleźć siłę i stawić temu czoła. Nawet gdyby miała to być ostatnia rzecz w życiu. To i tak lepsze niż śmierć w kłamstwie.

Matka nie jest po to, żeby uchronić dziecko przed wszystkimi niebezpieczeństwami. Tego nie da się zrobić. Każdy musi popełnić błędy, a potem ponosić ich konsekwencje. Nawet te, których się nie spodziewa. (...) A matka ma towarzyszyć i wspierać. Pomagać, a nie tworzyć sztuczny świat. Dawać poczucie bezpieczeństwa, być tą, do której zawsze można przyjść, a nie tą, która do siebie przywiązuje i od siebie uzależnia.

Tamara ,Marysia Róża i Ewa nie mogą narzekać na brak emocji w życiu .

Przeszłość wciąż nie daje o sobie zapomnieć- Leszek, były mąż Sokołowskiej ponownie chce namieszać i zabrać do siebie córkę.

Czy to rzeczywiście przejaw ojcowskiej miłości i chęci poprawy relacji czy może zimna kalkulacja?

Tymczasem szesnastolatka przeżywa swą pierwszą miłość u boku Kamila- odczuwa jednak lęk , ponieważ chłopak ma wkrótce wyjechać na wymarzone studia do Krakowa.

Czy ich związek przetrwa?

Żona wójta Małgosia jest kobietą, której zazdroszczą wszystkie inne.

Ona jednak jest wyraźnie nieszczęśliwa i coraz częściej płacze.

Dlaczego?

Kasia, córka Pani Zosi nadal nie odeszła od przemocowego męża Jarka , lecz w tajemnicy przed nim spotyka się z matką.

Na dodatek do wsi przyjeżdża kuzyn hrabianek Jan.

Młody mężczyzna jest wyraźnie zainteresowany Marzeną.

Czy kobieta czuje podobnie? I co łączy Ewę z ojcem Łukasza - Adamem Galińskim?

Autorka po raz kolejny pokazuje, że w zwyczajnym życiu małej społeczności kryją się historie pełne bólu, tajemnic i wyborów, od których nie ma ucieczki. Każda z bohaterek niesie swój własny ciężar – czasem jest to strach o dziecko, czasem niespełniona miłość, a czasem milczenie, które trwa zbyt długo i rani najmocniej. Przeszłość nie chce odejść, a teraźniejszość wystawia bohaterów na kolejne próby.

To powieść o relacjach – tych rodzinnych, miłosnych i przyjacielskich – pokazanych bez lukru, za to z ogromną uważnością na emocje. O macierzyństwie, które nie polega na kontroli, lecz na obecności. O miłości, która bywa piękna, ale i krucha. O przemocy, przed którą trudno uciec, i o odwadze potrzebnej, by w końcu powiedzieć „dość”.

Losy bohaterów splatają się coraz ciaśniej, a każde kolejne wydarzenie prowadzi do pytań, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Czy prawda zawsze wyzwala? Czy można zbudować szczęście na niedopowiedzeniach? I czy czas naprawdę leczy rany, czy jedynie uczy z nimi żyć?

To książka, która porusza, zmusza do refleksji i zostaje w czytelniku na długo po odłożeniu ostatniej strony. Subtelna, ale intensywna emocjonalnie. Taka, która przypomina, że od losu nie da się uciec — ale zawsze można spróbować stanąć z nim twarzą w twarz.

Kto z Was wybiera się w odwiedziny do urokliwej wioski Jagodno?

Ja z pewnością tam zajrzę! Marzy mi się odpoczynek w cieniu drzew, zapach kwiatów w ogrodzie i zaglądanie przez okno białego domku z białym płotem… Chcę sprawdzić, co nowego u bohaterek trzeciego tomu sagi „Stacja Jagodno”, zatytułowanego „Po nitce do szczęścia” autorstwa Karoliny Wilczyńskiej, wydanego przez Wydawnictwo Skarpa Warszawska.

Jak zwykle w tej serii – sporo się dzieje!

W tej części bliżej poznajemy Małgorzatę, żonę wójta, a także Kana – młodego mężczyznę, który przyjeżdża z Anglii, by poznać swoje ciotki. Przy okazji odkrywamy także poruszającą historię sióstr hrabianek Leszczyńskich.

To ciepła i dająca nadzieję opowieść, która otula czytelnika serdecznością i spokojem.

Biały domek w Jagodnie staje się symbolem miejsca, gdzie każdy – niezależnie od swoich problemów – może poczuć się jak u siebie. Panuje tu gościnność, życzliwość i zrozumienie, a codzienne troski wydają się mniej przytłaczające.

Szczególnie poruszyła mnie historia Małgorzaty.

To kobieta żyjąca w cieniu męża – podporządkowana, grzeczna, zawsze „na pokaz”. Ale w pewnym momencie czuje, że dłużej tak nie może. Postanawia się zmienić – zawalczyć o siebie, swoją niezależność i poczucie własnej wartości. Piękny i ważny wątek, pokazujący, że można zacząć od nowa – bez lęku, bez oglądania się za siebie.

Zaciekawiła mnie też historia hrabianek – czekałam z niecierpliwością na jej rozwinięcie i rozwiązanie zagadki z przeszłości.

W tej części pojawia się też uczucie między przebojową Marzeną, koleżanką Tamary, a Janem – kuzynem hrabianek, który dopiero co przybył do Jagodna. To kolejny wątek, który dodaje tej opowieści uroku.

Jeśli jeszcze nie znasz tej sagi – z całego serca ją polecam!

A ja już nie mogę się doczekać kolejnego tomu. 🥰

Cudownie było znów powrócić do Jagodna i Borowej do kobiet, które skradły moją uwagę i które polubiłam od pierwszych stron poprzedniej części.

Babcia Róża, babcia Ewa, Tamara i Marysia - jak dobrze było poznać Wasze dalsze losy. Bo przecież niby tyle tajemnic z przeszłości zostało wypowiedzianych ale wciąż sporo zostało do odkrycia.

W tej części w życiu Tamary znów pojawia się jej były mąż, zjawia się również Jan -kuzyn naszyc hrabianek ale czy to Tamarze będzie on pisany? Marysia po wielu przejściach w pierwszej części zaczyna powoli układać sobie swoje młode życie bardzo pomaga jej w tym Kamil, który zaczyna znaczyć dla niej coraz więcej.

Babcia Róża jak zawsze będzie miała dobrą radę przy każdym problemie, wysłucha i wesprze.

Tak jak w poprzedniej części autorka oprócz na naszych 4 głównych bohaterkach skupiła się również na historii pani Zofii tak w tej części poznamy Małgorzatę - żonę wójta, kobietę która ma wszystko...ale czy na pewno?

Tak jak poprzednią część i tą czytało mi się lekko i od razu zatopiłam się w losach naszych bohaterek - kobiet tak prawdziwych zmagających się z problemami życia codziennego. Tutaj nic nie jest wyolbrzymione - to historia z naszego sąsiedztwa - są zmartwienia matki, złość i zakochanie córki, mądrość babci. A wszystko odbywa się w klimatach świętokrzyskich.

Jakby to było cudownie mieć tak jak bohaterki taki swój biały dom, do którego wracamy z każdym naszym problemem, zmartwieniem, ale również z dobrą nowiną, by odpocząć albo się ukryć, gdzie czekałaby na nas babcia Róża z herbatą gotowa nas wysłuchać.

Wydawnictwo znów wzbogaciło książkę tej serii pięknymi malowanymi brzegami. Tym razem są to piękne, czerwone maki. Koniecznie spójrzcie na pozostałe kafelki ❤️

Sami sprawdźcie czy mieszkańcom Jagodna uda się dojść po nitce do szczęścia...

Karolina Wilczyńska po raz kolejny zabiera nas do miejsca, które działa niczym balsam na duszę – malowniczego Jagodna. To już trzeci tom serii, a jednak autorka nie przestaje zaskakiwać nowymi wątkami, które splatają się w misterną opowieść o codziennych troskach, sekretach i nadziei na lepsze jutro.

W tej części poznajemy dalsze losy bohaterów, których zdążyliśmy już polubić, ale i nowych, wnoszących świeżość oraz nutkę niepewności. Dlaczego żona wójta skrywa łzy w samotności? Czy przybysze z zagranicy zdołają odnaleźć swoje miejsce w lokalnej społeczności? A może dworek wciąż ukrywa historie, które tylko czekają, by wyjść na światło dzienne? Autorka umiejętnie wplata pytania, na które odpowiedzi czytelnik musi cierpliwie odkrywać wraz z bohaterami.

„Po nitce do szczęścia” to nie tylko opowieść o miłości i przyjaźni, ale też o odwadze mierzenia się z konsekwencjami własnych decyzji. W dialogach wybrzmiewają mądre, życiowe prawdy – przypomnienie, że każdy sam odpowiada za swoje wybory i że prawdziwa siła rodzi się z gotowości do walki o siebie.

Atmosfera Jagodna ma w sobie coś niezwykle kojącego – ciepło, które rozświetla nawet pochmurne dni. Autorka udowadnia, że szczęście nie zawsze przychodzi szybko, czasem wymaga cierpliwości i odwagi, by po nie sięgnąć.

Jeśli szukacie powieści, która otuli Was jak koc w jesienny wieczór, „Po nitce do szczęścia” z pewnością spełni to oczekiwanie. To piękna, pełna emocji historia, która pokazuje, że nawet zawiłe ścieżki mogą doprowadzić nas do miejsca, gdzie czeka spokój i miłość.

Dla mnie lektura tej serii jest czymś wyjątkowym – za każdym razem, gdy wracam do Jagodna, mam wrażenie, jakbym wracała do domu. Do miejsca, gdzie czuję się bezpiecznie, otoczona ciepłem i zrozumieniem, jakbym znała bohaterów od lat. A postać Róży zachwyca ciepłem i mądrością – chciałoby się mieć ją za przyjaciółkę, a jej obecność jest sercem tej serii.

Polecam ❤️

Cytaty:

„- Jak to? Myśli babcia, że ona tak musi żyć?

Tego nie powiedziałam. Uważam tylko, że ani ty, ani ja, ani nikt inny jej nie pomoże. Bo każdy sam odpowiada za swoje życie. Także Małgosia. I tylko ona może sobie pomóc. Zreszta tylko ona wie, jak to zrobić, i czego jej tak naprawdę potrzeba.

To mamy patrzeć i czekać? Na co?

najpierw na to, aż zbierze siły. Potem, aż znajdzie sposób, a na koniec, aż się odważy.”

„ – Błędy popełnia każdy. To, że się ich wstydzisz i żałujesz, to akurat dobrze. Ale największą odwaga jest stawianie czoła ich konsekwencjom, więc jeśli chcesz naprawdę zrobić to, co powinnaś, to trzeba będzie tej odwagi.”

Pogodno jest taką serią, takim miejscem, do którego wracam z ogromną chęcią, a po skończeniu książki z otwartym sercem czekam na dalsze losy mieszkańców tego wyjątkowego zakątka. Zaglądam już do ich domków jak do dobrych przyjaciół, ale też można tu spotkać całkiem nowych bohaterów i nie myślcie, że wieje nudą. Bo tej tu na pewno nie znajdziecie :) Jedno jest tylko pewne, żeby się odnaleźć w historii trzeba czytać w kolejności ( jako, że jestem specjalistką zaczynania serii od środka wiem co mówię :)

Małgorzata, po latach pragnie dla siebie czegoś więcej niż bycie w cieniu męża. Chce coś osiągnąć i przestać być postrzeganą jedynie jako żona wójta. Ciężko to osiągnąć, jeżeli ktoś podcina skrzydła i podkopuje plany. Czy kobiecie się uda? W kobietach drzemie ogromna moc, zwłaszcza jeżeli spotkają na swojej drodze pomocną dłoń, są w stanie wykrzesać z siebie o wiele więcej niż im się wydaje.

Tymczasem do Jagodna, a dokładnie do hrabianek przyjeżdża ich kuzyn -Jan i oczywiście nie brakuje perypetii z nim zwianych. To właśnie ta postać dodaj powiewu świeżości, o której pisałam wcześniej

Co do samych hrabianek, też się tam dzieje..Dzięki Babci Róży odkrywamy długo skrywane sekrety i tajemnice dlaczego takimi się stały.

Ta seria jest niesamowicie ciepła, znajdziemy tam bohaterki które służą swoją mądrością życiową i wspierają nie tylko bohaterki, ale i każdą czytającą tą historię kobietę :)