Spójrz na mnie

“Spójrz na mnie” Agnieszki Czyżyckiej jest powieścią, która bez zbędnej osłody pokazuje mechanizm przemocy domowej. Krok po kroku autorka przeprowadza czytelnika przez piekło jakiego doświadcza ofiara. Emocje, które wylewają się z tej historii oplatają i nie dają złapać oddechu. Strach, bezradność, ale też złość i sprzeciw przeciw takiemu traktowaniu aż krzyczy podczas czytania w głowie czytelnika. Ale coś nie pozwala książki odłożyć na później. Jest to ciekawość, która każe sprawdzić jak potoczą się losy Jagody i Adama. A tu nie jest różowo. Zranione męskie ego nie pozwala Adamowi na spokojną rozmowę z Jagodą. Każde z nich ma swoje racje, ale też popełniło wiele błędów.

Opisana historia już od pierwszych stron porywa czytelnika na karuzelę emocji, które są wręcz namacalne. Dynamiczne dialogi podkręcają akcję, a liczne przepychanki słowne pokazują, że często działamy pod wpływem emocji, które nie zawsze są dobrym doradcą.

Autorka stara się uzmysłowić czytelnikowi, że warto być uważnym i bacznie obserwować inne osoby. Ofiary przemocy domowej często boją się prosić o pomoc i za wszelką cenę starają się ukryć swoją tragedię, a tym samym sprawca przemocy czuje się bezkarny i coraz śmielej sobie poczyna.

Lubicie sięgać po debiuty?

Ja bardzo lubię, ciekawią mnie nowi autorzy i ich histore.

Tym razem trafiłam na „Spójrz na mnie” Agnieszki Czyżyckiej. Piękna, rzucająca się w oczy okładka od razu przykuła moją uwagę.

Jednak jest tu mały haczyk. Okładka może sugerować cukierkową historię miłosną, lecz zapewniam was, że takiej nie otrzymacie.

Historia dwójki młodych ludzi, Jagody i Adama jest przepełniona bólem, żalem i cierpieniem. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani, dzięki czemu mamy wrażenie, że te postacie naprawdę istnieją. Ba! Że wręcz je znamy.

Czasami niektóre decyzje bądź zachowanie podejmowane przez naszych bohaterów mogą wydawać się dziecinne, bądź irracjonalne, lecz nikt z nas, tak naprawdę nie wie, jak sam by się zachował w takiej sytuacji.

Książka jest napisana lekkim i prostym językiem, dzięki czemu czyta się ją naprawdę szybko.

Jagoda, chcąc chronić swojego ukochanego, ucieka bez słowa pożegnania, zostawia swoją największą miłość, jedyne swoje szczęście. Po 7 trudnych latach wraca do Krakowa z nadzieją, że jej druga połowa ją zrozumie, bądź chociaż wysłucha, jaki miała powód, by postąpić tak, a nie inaczej. Lecz czy tak łatwo wybaczyć odejście, zwłaszcza że Adam w tym samym momencie walczył o życie? W jednej chwili stracił marzenia oraz swoją największą miłość.

Ta książka jest przepełniona emocjami. Nie jedna osoba uroni podczas lektury kilka łez, dlatego dobrze jest zaopatrzyć się od razu w chusteczki.

Naprawdę polecam!

Książka "Spójrz na mnie" jest debiutancką powieścią autorki, a jak już pewnie wiecie bardzo lubię poznawać nowych pisarzy, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu. Do sięgnięcia po historię Jagody i Adama w głównej mierze zachęcił mnie interesujący opis sugerujący bardzo emocjonalną opowieść oraz ładna, graficzna okładka. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Ja dosłownie od pierwszych słów zostałam wciągnięta do świata bohaterów i z dużym przejęciem oraz zaangażowaniem śledziłam ich losy. Książki nie odłożyłam póki nie przeczytałam ostatniego zdania! W książce znajdziemy motyw spotkania po latach oraz drugiej szansy. Fabuła została w interesujący oraz bardzo życiowy sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i dobrze poprowadzona. Bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi zostali bardzo autentycznie wykreowani. Myślę, że z powodzeniem moglibyśmy się z nimi utożsamić w wielu przypadkach, podzielając podobne troski i dylematy, a także spotkać ich w rzeczywistości. W książce znajdujemy tak naprawdę dwie przestrzenie czasowe: przeszłość i teraźniejszość, co daje dużo lepszy wzgląd w całą znajomość bohaterów, a także wydarzenia, które odcisnęły piętno na ich relacji oraz życiu. Na kartach powieści mogłam poznać bliżej Jagodę, Adama oraz ich bliskich, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Warto wspomnieć, że postaci drugoplanowe odgrywają tutaj naprawdę istotną rolę. Jagoda tak naprawdę od pierwszych chwil zaskarbiła sobie moją sympatię, to niewyobrażalne z czym ta młoda kobieta musiała się mierzyć, wiele osób na jej miejscu by się poddało, naprawdę , jednak ona wykazała się ogromną wolą walki. Ciężko mi nawet oceniać jej wybory, uważam, że zrobiła po prostu to co w tamtym czasie uważała za słuszne. Bardzo jej współczułam, a opisy niektórych sytuacji i wydarzeń sprzed siedmiu lat wywoływały we mnie lawinę skrajnych emocji. Łzy lały się strumieniami. Wielokrotnie miałam ochotę "wejść" do tej książki żeby przytulić, zatroszczyć się o Jagodę i zapewnić ją, że już teraz wszystko będzie dobrze. Naprawdę mocno trzymałam kciuki za tą kobietę, bo jak nikt inny zasługiwała na szczęście, stabilizację i miłość. Adam natomiast początkowo działał mi trochę na nerwy swoim zachowaniem, jednak kiedy bardziej zagłębiłam się w jego historię zaczęłam rozumieć dlatego mężczyzna zachowuje się tak, a nie inaczej. Relacja między bohaterami należy do tych skomplikowanych, przez większość czasu Adam obwinia Jagodę o to, że wyjechała, tak naprawdę nie pozwalając jej dojść do głosu. Początkowo mężczyzna okazuje Jagodzie wyraźną niechęć, wręcz nienawiść, jednak z każdą kolejną czytaną stroną mury, które wokół siebie wzniósł powoli się burzą. Wszystko to co tutaj przeczytałam wywołało we mnie naprawdę wiele emocji, bo tak naprawdę nie wiedziałam co przyniosą kolejne strony i jak mocno pogruchotają jeszcze moje serce. Agnieszka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas: przemoc domowa: fizyczna i psychiczna, żałoba, utracone marzenia, zawiedzione zaufanie. Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje do czego może doprowadzić brak szczerej rozmowy, zatajenie prawdy oraz manipulacje. Zaczynając czytać tą książkę byłam święcie przekonana, że jest to powieść jednotomowa, więc byłam w ogromnym szoku kiedy przeczytałam ostatnie zdania tej książki. "Spójrz na mnie" to emocjonująca, poruszająca, pełna życiowych mądrości, doświadczeń i prawd opowieść o dwójce poranionych dusz, które pragną zaznać ukojenia. Mam nadzieję że jak najszybciej będzie mi dane poznać dalsze losy Jagody i Adama, bo to co zrobiła Agnieszka na koniec jest wręcz niedopuszczalne. Cudownie spędziłam czas z tą książką! Polecam!

Spójrz na mnie to debiut opowiadający o losach dwójki osób doświadczonych okrutnie przez los. Uczucia aż kipią ze stron powieści i sprawiają, że nasze odczucia stają się silniejsze. W książce nie zabrakło trudnych wyborów jak i konfliktów, które ani na chwilę nie dają zaczerpnąć tchu.

"Wyrzuciła wszystko do kosza. Szkoda, że nie można tak również zrobić ze złamanym sercem i wspomnieniami, które nosi się w duszy".

Choć powieść nie jest podzielona na części to ja ją i tak dzielę na dwie. Jedna jest przed listami, a druga po nich gdy wiele wychodzi na jaw.

Przed listami poznajemy powód rozstania tak ogólnie. Zarówno dla Jagody jak i Adama były to najtrudniejsze lata z którymi poradzili sobie wcale. Przez połowę książki mamy wrażenie że wszystko dzieje się wokół tego samego czyli obwiniania jednej ze stron, głębokiej nienawiści, braku wybaczenia czy komunikacji. Dodatkowo poznajemy moją imienniczkę, która jest najbardziej toksyczną osobą w tej książce.

"Znowu ogarnęło ją uczucie bezradności. Każdy dzień był dla niej walką. Sama na środku ringu z przeciwnościami losu. Strach nie opuszczał jej nawet przez moment".

Gdy dochodzimy do momentu gdzie na światło dzienne wychodzi treść dwóch listów, wszystko to o czym czytaliśmy do tej pory staje się tylko tłem. To co przeżyła Jagoda jest... okropne. To jak życie ją doświadczyło, momentami ciężko się czyta z powodu emocji jakie nam towarzyszą. Zdecydowanie druga połowa książki jest dużo bardziej dynamiczna ale i ciężka tak bardzo, że tęsknimy za pierwszą połową i tym jednym tematem. Na jaw wychodzi bardzo wiele kłamstw, tego co zostało zamiecione pod dywan a przy tym żal bohaterów o lata spędzone w pojedynkę. Książka wydaje się bardzo rzeczywista szczególnie pod względem minięcia się i matactwa od strony najbliższych.

"Ostatnio czuła się jak kwiat bez wody, usychała i traciła siły. Każdego dnia traciła jeden płatek i było ich coraz mniej. Więdła zamiast zakwitnąć".

Główna bohaterka jest niezwykle doświadczona przez los a jej walka jaką możemy obserwować na kartach powieści tylko utwierdza nas w przekonaniu, że najtrudniejsze bitwy toczymy ze samym sobą. Nie zawsze jednak jesteśmy w stanie wygrać w pojedynkę, a wołanie o pomoc wydaje się milowym krokiem do uleczenia. W powieści położono dość silny nacisk na żałobę i to jak wpływa ona na bohaterów, czujemy ich tęsknotę ale dzięki temu możemy docenić najbliższych.

"W Twoich oczach, odnalazłem to, czego tak długo szukałem. Odnalazłem w nich twoją miłość".

Zakończenie pierwszego tomu dla wielu może okazać się niezrozumiałe, ale tylko Ci którzy kiedykolwiek się sparzyli, nie zadziwią się wyborem. Fanom całej gamy emocji, drugich szans i miłości która jest niezwyciężona a zarazem osadzona we współczesności Spójrz na mnie bardzo się spodoba. Nie zrażajcie się początkiem książki i poznajcie historię Jagody i Adama, którzy miłość do siebie ukryli w tatuażach.

Polecam~

Opowieść o Jagodzie i Adamie, którą serwuje nam ta książka to pełna bólu, cierpienia i żalu historia trudnej miłości.

Kobieta, która kochała tak mocno by odejść, za cenę gwarancji bezpieczeństwa ukochanego. Mężczyzny, który znienawidził ją równie mocno co wcześniej miłował.

Kiedy po siedmiu latach od nagłego opuszczenia Krakowa, spotykają się ponownie zranione uczucia biorą górę i mężczyzna nie pozwala byłej ukochanej na żadne wyjaśnienia. Rany zadane przez jej zniknięcie pogłębiły bowiem późniejsze wydarzenia, których efektem były utracone marzenia i plany.

Oprócz wątku drugiej szansy znajdziecie tu też wiele innych. Przemoc domowa, tajemnice rodzinne, manipulacje. Podczas lektury mamy wrażenie, że bohaterowie już więcej nie zniosą, by w kolejnym rozdziale otrzymać cios.

Niech nie zwiedzenie Was ta urocza okładka. Fabuła zdecydowanie do lekkich nie należy. Dzięki temu nie miałam też wrażenia bajkowości.

Na początku akcja trochę się dłuży, przez co momentami było nudno. Było kilka zbędnych opisów, których ja osobiście nie lubię. Oraz irytowało mnie zachowanie Adama, który momentami zachowywał się jak rozwydrzony dzieciak…

Ale z plusów, to zdecydowanie leci za poruszanie tematów, które są rzadko opisywane tak szczegółowo w literaturze. Pomimo, że na pierwszy rzut oka patrząc na okładkę może się wydawać, że to kolejna słodko-pierdząca powieść- nic bardziej mylnego, znajdziemy tutaj sporo ciężkich tematów, [Adres usunięty] przemoc psychiczną, a nawet fizyczną. Jest sporo o zaufaniu, odbudowaniu pewnych relacji czy pokutowania za swoje czyny i zaczynania wszystkiego od nowa.

Bohaterowie.

Oprócz Adama, poznajemy oczywiście Jagodę, która w swoim życiu przeszła przez istne piekło, jest wykreowana w taki sposób, że nie sposób jej nie wspierać i kibicować. Nie jest „zniszczona”, ma wielkie serce i jest o wiele dojrzalsza niż się wydaje. Dała przykład chociażby gdy wchodziła w polemikę z Dianą (która również była wykreowana w taki sposób, aby miała działać na nerwy i działała!). Gdzieś tam pojawiają się również postaci drugoplanowe do których nie mam większych zastrzeżeń. Denerwowało mnie momentami dziecinne zachowanie bohaterów, czy to Adama, jego brata, a pod koniec Mateusza. Czułam się jakbym słyszała przepychających się uczniów, a nie dorosłych ludzi.

Zakończenie zaskakujące, w ogóle się go nie spodziewałam. Jestem ciekawa co będzie dalej…

Podsumowując oceniam ją jako dobrą. Jest to debiut więc jestem pewna, że następne książki będą lepsze i lepsze :).

Współpraca barterowa

Wyobraź sobie, że kochasz mężczyznę miłością bezgraniczną i wierną, że daje Ci poczucie bezpieczeństwa, a Ty przy nim czujesz, że rozkwitasz. To uczucie jest najlepszym, co Ci się w życiu przytrafiło. Tego właśnie mężczyznę zostawiasz znienacka, bez wyjaśnienia, bo wiesz, że to wyjście jest najlepszym rozwiązaniem, by go chronić. Jednocześnie przez siedem lat żyjesz tak, jakby tego życia nie było, bo towarzyszy Ci świadomość, że straciłaś jedyną miłość bez możliwości wybaczenia... Jednak wracasz i próbujesz wszystko wyjaśnić. Tylko czy on tego chce?

W takim momencie poznajemy Jagodę, która wraca do Krakowa po siedmiu latach. Przypadkowe spotkanie z Adamem, miłością jej życia, rozpoczyna prawdziwy rollercoaster emocjonalny. Małymi kroczkami poznajemy historię ich związku, który wydaje się być idealny, wymarzony. Równolegle z nią snuje się opowieść o domu rodzinnym Jagody. Uderza nas okrucieństwo ojca, o którym nie można czytać ze spokojem. Władca, tyran, człowiek, który nie powinien nazywać się ojcem, odbiera Jagodzie wszystko, co miała w życiu najcenniejsze. Najpierw Adama, a potem coś jeszcze, co sprawiło, że moje serce rozpadło się na kawałeczki...

Droga, jaką na nowo przebywają bohaterowie, nie jest łatwa. Adam ma w sobie ogrom bólu, zawiedzionego zaufania i poczucia krzywdy, zwłaszcza że Jagody nie było przy nim wtedy, gdy najbardziej jej potrzebował. Choć podskórnie czuje, że nadal jest mu bliska, nie chce dać uczuciom dojść do głosu, tym bardziej, że przy jego boku jest inna kobieta.

Jagoda nosi w sobie o wiele więcej cierpienia, a gdy dzieli się nim z Adamem, niestety nie zmienia się wszystko jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Gdybym miała określić tę książkę jednym zdaniem, stwierdziłabym, że jest to powieść rozgrzana do czerwoności emocjami. Tworzą one huśtawkę od spokoju i radości, przez bezradność, rezygnację, aż po wściekłość, rozpacz i łzy... Czasami miałam ochotę potrząsnąć Adamem, aby schował urażoną dumę do kieszeni, uwierzył Jagodzie i dał jej drugą szansę. Aby przestał pławić się w przeszłości, której nic nie może zmienić i podjął próbę budowania związku od początku. Jedno jest pewne - kibicowałam ogromnie bohaterom, którzy są szalenie prawdziwi, wrażliwi i niezwykle emocjonalni. Czy Adam wybaczy Jagodzie zatajenie prawdy? Czy pogodzi się z przeszłością? Czy dla kochających się ludzi, pokaleczonych traumatycznymi zdarzeniami, jest nadzieja na wspólną przyszłość?

Przekonajcie się sami, zaczytując się w tej powieści.

Agnieszka Czyżycka nakreśliła wyjątkową historię, jaka gra na najczulszych strunach wrażliwości, trafia do najciemniejszych zakamarków serca i funduje niepojęte tortury emocjonalne, które z każdą kolejną stroną przybierają na mocy i miażdżą jeszcze mocniej. Bezsprzecznie, "Spójrz na mnie" jest odurzającą historią, jaka zarazem zniewala, trzyma w nieopisanym napięciu, jak i torpeduje lawiną obezwładniających, skrajnych uczuć, wymagających co pewien czas przerwy w lekturze i ukojenia. Tak, to jedna z tych opowieści, które pozostają w pamięci już na zawsze!

Autorka niemal od pierwszych stron bombarduje nas intensywną dawką bólu, cierpienia, goryczy, która powala na kolana, miażdży nawet te najbardziej twarde serca. Stopiono poznajemy smutną historię Jagody, jaka rozrywa duszę na strzępy. Smutek miesza się z współczuciem po to, by w w momencie jej spotkania z Adamem ustąpić miejsca nadziei, że jeszcze nie wszystko stracone, a prawdziwe uczucie przetrwa wszystko.

Niestety, dusza chłopaka jest równie mocno pokiereszowana, zniknięcie ukochanej wiele lat temu zniszczyło jego świat i rozerwało serce na strzępy, przemieniając piękną miłość w obezwładniającą nienawiść. I choć poznając całą historię z perspektywy dziewczyny mamy świadomość, że powód jej odejścia był słuszny, to niestety z każdym następnym spotkaniem tej dwójki, lekko tląca się w sercu iskierka nadziei, zaczyna gasnąć. Niemal każda strona tej wyjątkowej powieści nasycona jest cierpieniem, które nas przerasta, wypełnia każdy skrawek naszego ciała. To zdecydowanie pozycja, która angażuje niezwykle silnie, przeżywa się ją całym sobą!

"Spójrz na mnie" jest chwytającą za serce opowieścią o skrajnych uczuciach, ludzkich lękach, demonach przeszłości i sekretach, które mogą zmiażdżyć bardziej niż najgorsza prawda. To przepełniona bólem, strachem oraz przemocą historia o niespełnionym uczuciu, które choć stało się lekiem na całe zło, brutalnie przemienione zostało w bezwzględną broń, element szantażu oprawcy. Przygotujcie się na nieopisaną dawkę przeszywających, niszczących emocji, jakie zawładną waszą duszą na bardzo długo!Polecam całym sercem!

Przysiadłam do tej recenzji i nie wiem co mam napisać. Jeśli liczycie na pozytywną, szczęśliwą historię, to nie jest to książka, której oczekujecie.

"Spójrz na mnie" rozdziera serce. To niesamowicie smutna historia o dwójce ludzi, którym mimo wielkiej, ponadczasowej miłości nie jest dane być zo sobą. Nie to miejsce, nie ten czas, mam chotę rzec: nie to życie.

Do jej zrecenzowania skusiła mnie ta śliczna, graficzna okładka. Dobrze, że podeszłam do niej z luźną głową, bo licząc na zabawne dialogi mogłabym jej nie przeczytać, odłożyć w trakcie. Historia Jagody i Adama jest niesamowicie emocjonalna, na próżno szukać w niej sprawiedliwości, łatwych wyborów, prostych rozwiązań. Czytając kolejne strony zastanawiałam się, ile jeszcze bólu i cierpienia zaserwuje dwójce trzydziestolatków autorka? Ile człowiek może znieść? Poukładane życia tejże dwójki były pozorne. W głębi duszy żadne z nich nigdy nie zapomniało o swojej wielkiej miłości, a w momencie, gdy po latach mają możliwość naprawienia przeszłości los ma wobec nich inne plany.

Agnieszka stworzyła świat idealnie oddający ten rzeczywisty. Jak często słyszy się o tragediach w pozornie idealnych domach? Jak często pod płaszczem perfekcyjnej rodziny jak z obrazka kryje się dysfunkcja, przemoc, krzywda?

"Spójrz na mnie" mnie poruszyła, zasmuciła, obdarła z nadziei na szczęście dla Jagody i Adama. Ale może istnieje jakiś cień szansy na to, że po ich osobistej burzy wyjdzie słońce?

Chcę więcej, na już! To nie może się tak skończyć!

"Szloch stał się cichą muzyką. Akompaniował mu deszcz,który zaczął stukać o parapet. Mury, które budowali przez te wszystkie lata, zostały zburzone. Pozostała ruina."

🥺🥺🥺

Zobrazowana portretami dwóch zranionych dusz.

Naznaczona strachem, owiana brutalnością, nasączona tajemnicami.

Mówią, że strach ma wielkie oczy.

Być może coś w tym jest.

Ale strach też paraliżuje i zmusza do podjęcia takich, a nie innych decyzji.

Strach rządzi.

Strach panoszy się w umyśle, zakorzenia w sercu.

Strach osłabia.

Zawiązuje oczy.

Z czasem wygrywa.

Jagoda od wielu lat żyje się w strachu

Ojciec znęca się nad nią zarówno fizycznie, jak też psychicznie.

Dziewczyna nosi w sercu wiele zadr, a na ciele wiele ran i blizn.

Ukojenie swojego bólu znajduje w ramionach Adama.

Nie mówi mu jednak o swojej sytuacji. Całe cierpienie skrywa pod maską uśmiechu.

Kiedy chłopak się jej oświadcza, przyjmuje pierścionek.

Niedługo potem znika bez słowa pożegnania.

Do rodzinnego miasta powraca po siedmiu latach.

Kiedy przez przypadek spotyka Adama, z ust mężczyzny pada wiele przykrych słów. Nic dziwnego, w końcu kochał Jagodę całym sercem, a ona bez skrupułów to uczucie zdeptała.

Każde kolejne ich spotkanie, naznaczone jest ogromnym bólem i coraz większym rozczarowaniem. Oboje mają do siebie ogromny żal.

Chwilowe zrozumienie przynoszą tajemnice, które zaczynają ujrzewać światło dzienne. Z czasem niestety nawet one, zadają ból.

Czy jest jakieś wyjście z tej patowej sytuacji?

Czy Adam zaufa Jagodzie?

A może ich drogi się rozejdą?

"Spójrz na mnie" to piękna książka, której nie brakuje emocji. Ona jest nimi nasączona. Losy bohaterów śledzi się z zapartym tchem i łzami w oczach.

Oboje mają za sobą ciężkie chwile.

Oboje się zranieni i pogubieni we własnych uczuciach.

Mówi się, że czas leczy rany. Czu uleczy także ich złamane serca? Czy jest jeszcze dla nich nadzieja?

Książka zakończyła się w takim momencie, że ja chce kontynuację na już! 🥺

Czytaliście "Spójrz na mnie", a może macie ją w planach?

Powiem Wam jedno - dłużej się nie zastanawiajcie i czytajcie ❤️