Bez tchu. Josie Quinn. Tom 10

,,- Quinn, ty naprawdę lubisz kopać się z koniem, co?

- To moje ulubione potyczki - odparła."

Uznałam, że ten cytat to kwintesencja charakteru bohaterki :) Po raz kolejny miałam okazję wkroczyć do świata Josie, a ja uwielbiam ten świat! Nigdy nie potrafię wytypować, która z części była najlepsza. Ta z pewnością była najbardziej tajemnicza.

Jedna z najlepszych pływaczek uniwersyteckich tonie, emerytowany strażak podpala własny dom... Czy może być coś bardziej tajemniczego? Wskazówką są tylko słowa wypowiedziane przez ofiary tuż przed dramatem: ,,czas zostać syreną" i ,,czas zostać zapałką".Przyznacie sami, że to niewiele, ale Josie Quinn nie poddaje się łatwo i choć w śmierci dziewczyny nie ma nic podejrzanego na pierwszy rzut oka, to Josie postanawia dogłębnie zbadać sprawę. Od pierwszego tomu serii już wiadomo, że gdzie ona, tam niebezpieczeństwo. Jednak to, za co szczególnie lubię serię, to atmosfera napięcia towarzysząca lekturze. Tu nie ma przerysowanych obrazów zbrodni, przesadnie gorących scen łóżkowych, czy spektakularnych zwrotów akcji, a mimo to lekturze towarzyszy to dziwne uczucie tajemnicy budzącej niepokój. Jakbym sama brała udział w wydarzeniach i niemal czuła grożące mi niebezpieczeństwo.Autorka ma to ,,coś" w stylu pisania, że przeżywam wszystko wraz z bohaterami. To sprawia, że każda z części jest dla mnie w topce czytanych książek. Zgrabnie też splata życie zawodowe pani detektyw z życiem prywatnym. Nie czuję znużenia zbędnymi opisami, jak kolor kubka, w którym bohaterka piję herbatę. Takie szczegóły bardzo mnie denerwują, bo nic nie wnoszą do fabuły. Tutaj tego nie ma. Wszystko, co robi Josie, z kim i o czym rozmawia, jest po coś. Do tego dialogi lekkie, niewymuszone i naturalne.

Nie da się ukryć, że jestem ogromną fanką tej serii i już niecierpliwie czekam na możliwość poznania kolejnej części. Jeśli nie znacie losów Josie, to czas to zmienić. Jestem przekonana, że zakochacie się w niej równie mocno, jak ja.

Czytając serie zawsze jest ta obawa, że w którymś momencie autor zacznie spadać z poziomem a książki staną się przewidywalne i nudne. Całe szczęście seria z detektyw Josie Quinn trzyma poziom i każdy kolejny tom równie mocno potrafi zaskoczyć i nic nie będzie w niej przewidywalnego. Baaa....potrafi doprowadzić nawet do łez 😭

Autorka w każdej kolejnej części zaskakuje pomysłowością na skomplikowane śledztwo. Tym razem nasza bohaterka spotyka się z dwiema w zasadzie nie powiązanymi ze sobą zbrõdniãmi. Bardzo dobra pływaczka zostaje znaleziona w basenie - przyczyną zgõnu: utonięcie. Zasłużony strażak zostaje ledwo żywy wydobyty z płonącego domu - jego wnuczki twierdzą, że to on wszystko põdpalił. Coś się dzieje niedobrego...Josie Quinn wkracza do akcji. Ona i jej zespół odkrywają poszlaki, które otulają śledztwo coraz większą nutą niebezpieczeństwa i tajemnic. A wszystko to w otoczeniu Brownie....taaaak Brownie ...co się stanie gdy niebezpieczeństwo zacznie grozić najbliższym bohaterki?

Ta część wydaje się spokojna. Jednak autorka nie pozwala nam się nudzić. Co jakiś czas zrzuca na nas zwrot akcji, który pobudza do szybszego czytania. Nasza bohaterka nie raz stawia swoje życie na szali starając się uratować innych. Rzdziały pokazujące myśli naszego tajemniczego zbrõdniãrzã tylko podkręcają akcję. Dzięki nim możemy poczuć co kieruje nim i jego czynami. Jednak nikt nie będzie w stanie domyśleć się kim on naprawdę jest.

A końcówka? To co się wydarzyło na końcu wycisnęło mi łzy z oczu...przecież to nie może się tak skończyć! Ostatnie rozdziały rozerwały moje serce...czy udało się je skleić? Tego musicie się sami dowiedzieć.

Ja zbieram się do kúpy i czekam na kolejną część. A wy spokojnie nadrabiajcie. Można sięgnąć po tę część nie znając poprzednich.

Regan kolejny raz powraca z Josie Quinn i historia trzymającą od początku za gardło i to w sposób taki, że nie czuć luzu do samego końca, bo „Bez tchu” to historia mroczna, przepełniona napięciem, w której sekret goni sekret, a obsesja to normalność.

Historia nabiera rumieńców, gdy znakomita pływaczka tonie w basenie, miejscu, które było niemal jej środowiskiem naturalnym. Chociaż początkowo główna tez to wypadek, autorka bardzo umiejętnie ją podważa, czym zaprosiła mnie do śledztwa i poszukiwania własnej prawdy. Gdy za sprawą wpisu w kalendarzu okazuje się, że nic nie jest takie proste, a właśnie otwarły się wrota do kolejnych ludzkich dramatów.

Gdy kolejno strażak w stanie spoczynku podpala dom i również zostawia tajemniczą notatkę, rozpętuje się burza podejrzeń, a Regon tworzy łańcuch wydarzeń, który zmierza do katastrofy.

Jako że jest to już kolejna część cyklu zero zaskoczeń, że główną bohaterką jest Josie Quinn, kobieta zdeterminowana, by odkrywać prawdę. Postać Quinn jawi mi się jako detektyw, która nie tylko walczy o rozwiązanie sprawy, ale też zderza się z własną kruchością i słabościami.

Regan tworzy historie dynamiczne i nie inaczej jest tym razem, krótkie rozdziały, zwroty akcji są tym, czego w historii absolutnie nie brakuje. Przeplatanie policyjnego śledztwa z psychologicznym dramatem jest mieszanka, która zawsze literacko robi mi dobrze, ponieważ poznawanie nawet tych ciemnych ludzkich motywacji i tego co bodźcuje ludzi do dokonywania zła jest nieustannie fascynujące.

Ta książka z każdą kolejną strona potęguje niepokój, a rozwiązanie zagadki, chociaż daje satysfakcje szokuje i pozostawia bez słowa. Bardzo zgrabnie skonstruowała tę powieść Regan i zachęcam do jej poznania.

„Bez tchu” jest też przypomnieniem, że nawet gdy cos wydaje się splotem przypadków, może okazać się mrocznie uknutym i skonstruowanym planem.

„Bez tchu” Lisy Regan to dziesiąty tom przygód detektywki Josie Quinn, ale wcale nie trzeba go jak serii traktować - intryga dla każdego tomu jest oddzielna, a wątki prywatne przypomniane na tyle, że nikt się w fabule nie pogubi. Historia rozpoczyna się na kampusie uczelni, gdzie dochodzi do utonięcia zdolnej pływaczki, wszyscy jednak twierdzą, że kto jak kto, ale ona na pewno by się nie utopiła. Sprawa jest trudna, jednak czytelnik wie od samego początku, że faktycznie istnieje sprawca, którego trzeba szukać - objawia się on już w prologu i wraca raz po raz podczas całej powieść w formie czegoś na kształt pamiętnika, a może i trochę spowiedzi - opowiada o tym, co robi i jak wygląda jego historia zbrodni. To angażująca i wiarygodna, a zarazem bardziej zagadkowa kreacja. Zresztą Lisa Regan dobrze wie, jak budować postacie, by czytelnik nie był obojętny - przecież do Josie i jej całej rodziny można się przywiązać w mig. W tym tomie jednak i ona odczuwa niepokój - nie tylko zawodowy, ale i prywatny… Intryga powieści prowadzona jest tempem umiarkowanie dynamicznym - nie ma w nim czasu na spowolnienie akcji, ale jest go odpowiednia ilość, by warstwa psychologiczna była zadbana, a zagadka kryminalna nie była tylko i wyłącznie rozrywką, ale też przynosiła temat do chwili namysłu - dla skorych do tego czytelników, bo jest to element bardzo nienachalny, więc i czytelnik rządny tylko rozrywki będzie usatysfakcjonowany. Zagadka prowadzi ścieżkami nieoczywistymi, ale logicznymi, a choć pod koniec może wydawać się, że zahacza już o sensację, to jednak z zachowaniem nacisku na emocje postaci, przez co trudno pozostać na nie obojętnym. Tom godny jubileuszu! Czekam na kolejne :)