Soraya. Krwawy obowiązek. Tom 4

Autorka z książki na książkę coraz bardziej mnie zaskakuje. Byłam bardzo ciekawa tej części serii i jestem zdecydowanie w szoku. Nigdy nie czytałam książki z taką fabułą, zdecydowanie Autorka mnie zaskoczyła i to pozytywnie. Tutaj mamy bohaterkę jak w żadnej innej książce. Przeszłość sprawiła, że cierpi ona na swój sposób, ale jest to schemat zupełnie nowy, niepowtarzalny. Uzależniona od alkoholu, podła i nieprzewidywalna. Siostrą bossa która nieźle sobie nagrabiła swoim zachowaniem. A w tym tomie uczucia pojawiają się z nienawiści. A co rodzi się z nienawiści w książkach, jest najlepsze. Cięty język, słowne przepychanki, a do tego ostry seks pełen emocji, który rozbudza. Ale również cierpienie. Bohaterka przez swojego byłego męża przeżyła piekło a jedynie, o czym marzy to o dziecku.

Michele to prawa ręka jej brata. Dziewczyna sprawia, że on dostaje furii, szczególnie że zna jego największy sekret. A on jest w stanie zrobić wszystko by Soraya go nie wyjawiła.

Zdecydowanie ta bohaterka przyciąga do przeczytania książki. Ja nie mogłam się oderwać od czytania i na długo zapamiętam właśnie ją. Książka jest napisana takimi emocjami, że przelewa się ona w 100% na czytelnika. I zdecydowanie to jest moja ulubiona książka od momentu jej rozpoczęcia czytania.

Soraya była bardzo młoda, kiedy dowiedziała się kto, zostanie jej mężem. Jak inne kobiety w mafii nie miała nic do powiedzenia, nie mogła się sprzeciwić. To, co działo się później, zniszczyło ją, sprawiając, że stała się zimna, wyrachowana, niebezpieczna, bez uczuć. Zdrada i śmierć męża sprawił, że odzyskała wolność, jednak jej zachowanie sprawia, że nikt nie czuje się w jej towarzystwie bezpiecznie. Kobieta zaczęła zbyt wiele pić, co zdecydowanie nie podoba się jej rodzinie, również bratu, który jest capo.

Michelego i Soraye nie łączy praktycznie nic, poza tym, że ona jest siostrą capo, a on jego prawą ręką. Każde ich spotkanie kończy się sprzeczką, a kiedy kobieta odkrywa jego tajemnice, nie wacha się ani chwili, aby go tym szantażować. Jednak w pewnym momencie coś się zmienia, wkrada się między nich namiętność, jednak poza chwilami spędzonymi na seksie, nadal sobie dogryzają. Oboje twierdzą, że między nimi nic więcej nie będzie, on kocha inną, ona zostaje poinformowana, że pora, aby ponownie wyszła za mąż. Czy między Michelem a Sorayą naprawdę nie ma nic więcej poza łączącą ich namiętnością? Czy kobieta naprawdę jest taka zepsuta i myśli tylko o sobie? Kogo kocha Micheal? Jaką tajemnicę skrywa? Za kogo ma wyjść Soraya?

Historia Soray i Michaeala okazała się dość ciekawa i wciągająca. To opowieść o bólu, stracie, osamotnieniu, tajemnicach, sekretach, mafijnych porachunkach, a jednocześnie zmianach, miłości, która mocno wszystkich zaskoczyła.

Akcja dość sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które potrafiły mnie zaskoczyć. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje.

Bohaterowie ciekawi, moim zdaniem dobrze wykreowani. Mamy okazję trochę ich poznać w poprzednich tomach.

Soray to kobieta pełna bólu i nienawiści. Nie zamierza dopuścić do siebie nikogo, a jej jedynym przyjacielem staje się alkohol. To dzięki niemu jest w stanie przetrwać, choć na chwilę zapomnieć o wszystkim, co w niej jest. To bohaterka, którą nie tak łatwo ocenić, która zakłada maskę nie tylko dla innych, ale do pewnego momentu nawet dla samej siebie.

Michaeal jest prawą ręką samego capo Franca Callaro. To mężczyzna wierny familii, bezwzględny, niebezpieczny, taki z którym lepiej nie zadzierać.

„Krwawy obowiązek. Soraya” to książka, z którą miło spędziłam czas, a historia, jaką w niej znalazłam, mnie się spodobała. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blog - Mama, żona - KOBIETA

„Po prostu wiedz, że warto walczyć. O siebie, o niego, o was. O to małżeństwo. Nawet jeśli teraz myślisz inaczej, przyjdzie czas, gdy zatęsknisz. Nie popełniaj moich błędów, Soraya. Nie odchodź kierowana dumą. Nie uciekaj, gdy przychodzą problemy. Zmierz się z nimi…”

Soraya z dnia na dzień coraz bardziej się pogrążała i zatracała. W bólu, gniewie, bezradności, złości, szaleństwie i rozpaczy. Jej jedynym pocieszycielem był alkohol, który stał się jej przyjacielem. Odtrącała wszystkich, którzy chcieli jej pomóc, nie chciała, nikogo dopuści do siebie. Jej szaleństwo i postawa lodowatej suki były jej tarczą, by znowu nie cierpieć. Wolała nienawidzić niż znowu kogoś pokochać. Linia pochyła robiła się coraz większa. Jej ciągłe kłótnie z Michelem z dnia na dzień przybierały na sile tak jak ich nienawiść do siebie. Aż do momentu, gdy połączył ich seks. Miał być tylko on, ale wszystko potoczyło się inaczej, niż oboje tego chcieli. Czy Soraya spełni swoje największe marzenie? Czy zapomni o przeszłości i wybierze przyszłość? Czy jest jeszcze dla niej szansa na szczęście, o którym już dawno zapomniała? Czy jej obsesja zniszczy wszystko?



Amelia Sowińska potwierdziła tylko to, co już chyba wszyscy wiedzieli, że jest mistrzynią w tworzeniu zawiłych postaci i historii. Że nawet z największego mroku, obłędu można wyjść i spełnić swoje marzenie, ale za nim to się stanie, trzeba prawie sięgnąć samego dna i stracić to, na czym ci najbardziej zależy, a dopiero wtedy przejrzysz na oczy i zrozumiesz co tak naprawdę, jest dla ciebie ważne. Wstrząs, który zmieni wszystko i pokaże, że można się zmienić i odnaleźć w sobie tę lepszą wersję siebie. Książka wzbudzała we mnie masę emocji, przechodziłam ze w skrajności w skrajność. Raz miała ochotę przytulić i pocieszyć główną bohaterkę, by za chwilę być na nią zirytowana, zła i mieć ochotę nią porządnie potrząsnąć. Każdą chwilę przeżywałam z nimi, poznając ich myśli, emocje, pragnienia i nadzieje. Patrzyłam, jak walczą, zatracają się i tracą nadzieje na to, że coś się zmieni. Bo tam, gdzie nie powinno być danych uczuć, zrodziła się miłość dająca nadzieję i szansę. Tylko czy otworzą serce na nią? Ta historia jest nieprzewidywalna tak jak jej bohaterka. Jeśli chcecie się przekonać, jak bardzo to gorąco polecam.

Pewnie powtórzę się, ale Krwawe Obowiązki to w mojej ocenie jedna z najlepszych serii mafijnych od polskich autorek, jeśli nie najlepsza. Soraya jest tego niezbitym dowodem. Myślałam, że autorka już niczym mnie nie zaskoczy, a jednak koncertowo zagrała mi na nosie.

Soraya Callaro po śmierci męża pozostaje pod opieką swojego brata Franco, który jest capo Nowego Jorku. Nie jest jednak mile widziana i nie wierzą, że może się w jakikolwiek zmienić na lepsze. Kobieta poznaje sekret consiegliere swojego capo, który może doprowadzić do rozlewu krwi. Zino za wszelką cenę stara się udowodnić Sorayi, że jest w błędzie i pewnego dnia lądują w łóżku. W sekrecie przed wszystkimi zaczynają ze sobą sypiać. Jednak capo ma co do swojej siostry własne plany w postaci kolejnego małżenstwa. Soraya się zgadza na propozycje brata, w końcu będzie mogła spełnić swoje największe marzenie. Przecież z Zino łączył ją tylko seks...

Przegenialna postać Sorayi, kobiety bezwzględnej, która nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć zamierzony przez siebie cel. Zmarły mąż zgotował jej piekło na ziemi, przez które nauczyła się odcinać od emocji i wszelkich uczuć. W pewnym momencie ta granica, do której sięgało jej człowieczeństwo została zatarta. Soraya była osobą wysoko dysfunkcyjną, która nie potrafiła odczuwać empatii, chyba że dotyczyło to dzieci. Była zagubiona do tego stopnia, że nie potrafiła dostrzec szczerości w zachowaniu Zino i nie dopuszczała do siebie myśli, że ktokolwiek mógłby pokochać takiego potwora jak ona.

Zino to facet idealny, przystojny, inteligentny, troskliwy i rodzinny. Jego jedynym błędem było ulokowanie swojego zainteresowania w kobiecie, która była poza jego zasięgiem. Mężczyzna był rozdarty pomiędzy lojalnością wobec najlepszego przyjaciela, a rodzącym się uczuciem do Sorayi które wkradło się do niepostrzeżenie do jego serca. Nie był przygotowany na ogromny bagaż emocjonalny, który kobieta dźwigała i nie był świadomy, że może nie być w stanie jej pomóc.

Czytałam z zapartym tchem i podniesionym ciśnieniem. Ilość emocji i zwrotów akcji sprawił, że Soraya była książką nieodkładalną. Nie potrafię ubrać w słowa co autorka ze mną zrobiła w tej części, ale czułam każdą myśl i emocje głównej bohaterki. Potrafiłam zrozumieć jej zachowania, nawet te najbardziej absurdalne, bo one wynikały z przeżytych przez nią traumatycznych wydarzeń, które ukształtowały w niej ten gruby mur. Tylko jedna osoba mogła się przez niego przebić, ale potrzebowała czasu i wiary, że w końcu się uda do niej dotrzeć.

To opowieść o tym, że każdy z nas ma prawo do własnego szczęścia, odkupienia i drugiej szansy. Ponadto to historia o marzenia, które czasem nie są możliwe do spełnienia, a chorobliwe dążenie do ich spełnienia może doprowadzić do zniszczenia człowieka. Wówczas z pola widzenia można stracić coś bardzo ważnego, co mieliśmy tuż pod nosem, a tego nie dostrzegaliśmy. W czasie lektury uroniłam kilka łez. Po jej skończeniu chciałam zacząć ją od nowa, tym razem zaznaczając najlepsze fragmenty. Proszę Was czytajcie Krwawe Obowiązki, bo to jest naprawdę genialna seria!

Zadumałam się właśnie, ponieważ od tego właśnie cyklu zaczęła się moja przygoda i współpraca z Amelią Sowińską. Pamiętam doskonale, jak jęczałam autorce o to, że chce więcej materiałów, spodobał mi się nieokrzesany Rosjanin i delikatna Sophia tak bardzo, że nie mogłam tak zostać, urwana akcja i zagwozdka, co będzie dalej? No, jak tak można było? Połknęłam bakcyla i tak oto dotarłam do „Krwawego obowiązku. Soraya”, czwarty tom serii Krwawy obowiązek. Tym razem czekało mnie spotkanie z niezwykle trudną, charakterną, waleczną bohaterką, która była taką czarną owcą. Pomyślałam, że w każdym szaleństwie jest metoda i pod warstwą cynizmu i agresji kryje się, coś znacznie więcej. Czy miałam rację?

Główną bohaterką książki autorstwa Amelii Sowińskiej pod tytułem „Krwawy obowiązek. Soraya” jest Soraya Callaro, kobieta, o której krążą plotki i niezbyt dobre opinie. Uznana jest za bardzo chłodną kobietę, która nie liczy się z innymi, jest bezwzględna i waleczna. Jej życie nie wygląda jednak zbyt różowo. Jej mąż miał wiele tajemnic, a kiedy odkryła prawdę potrzebowała azylu, zasyła się w domu rodziców z dala od wszystkiego, co ją przytłaczało. Z czasem jednak stała się coraz bardziej zgorzkniała, gniewna i uszczypliwa, zwłaszcza, kiedy chodziło o Michaela Zino. Alkohol i tabletki stały się niemal jej codziennością. Sorayi jest ciężko, samotność nie pomaga w walce z uzależnieniem. Jedyną osobą, która próbuje wyciągnąć do niej dłoń jest jej brat. Pewnego dnia kobieta przyłapuje Zino na czymś, co z pewnością chciałby ukryć, posuwa się do szantażu, który owocuje czymś niecodziennym. Zino i Callaro zawierają pewien układ, który ma pikantny finał. Franco zaczyna mieć kłopoty, rodzina jest zagrożona, a on sam nie może chronić wszystkich, czas wic, aby jego siostra miała u boku kogoś, kto da jej wszystko, czego potrzebuje. Czy Soraya zaakceptuje nowego przyszłego męża? Co będzie z Michaelem? Czy nadal będzie go szantażować, czy odpuszczą tą zabawę w kotka i myszkę?

„Krwawy obowiązek. Soraya” to książka, na którą czekałam. Soraya nie zdobyła na początku mojej sympatii, była kapryśna, jednak i więcej się o niej dowiadywałam, im bardziej wczuwałam w jej sytuację, zyskiwała w moich oczach. Bywały momenty, kiedy chciałam ją potrząsnąć i wyrwać z tego cierpienia, którym się otaczała. Wielu ma ją za czarną owcę, którą należy unikać, bo sprawi, że wydarzy się coś złego. Nikt jednak nie przypuszczał, jaka jest prawda, ile ta dziewczyna przeszła w swoim życiu, z jakimi uczuciami musi się mierzyć. Autorka ukazała tutaj, jak łatwo, jak szybko potrafi się ocenić czy przekreślić drugiego człowieka. Soraya w głębi duszy jest silną kobietą i dobrym człowiekiem. Michael Zino także nie jest człowiekiem, którego lubi się od razu, ma swoje ciemne grzeszki, które miały swoje podłoże. Żaden z bohaterów nie zyskuje sympatii od razu, trzeba ich odkrywać warstwa po warstwie. „Krwawy obowiązek. Soraya” jest czwartym tomem cyklu Krwawy obowiązek, potrafi wzbudzić tak wiele emocji, które siedzą w czytelniku niemalże od samego początku. Amelia Sowińska stworzyła historię, która dotyka dwóch nie idealnych, skrzywdzonych osób, jednocześnie tak dobrze do siebie dopasowanych, tylko czy w porę uda im się to dostrzec? Ta opowieść nie jest może łatwa, ale z pewnością warta każdej minuty, którą się z nią spędza.

Cóż to była za historiaChwyta za serce sprawiając,że niejednokrotnie pojawia się łezka.Zadziorna Soraya jest wykreowana na silna kobietę,która nie chce pomocy od nikogo.Jej determinacja,złe traktowanie innych to otoczka,która chroni ja przed cierpieniem.Miałam ochotę nią potrząsnąć,ponieważ jej zachowanie prowadziło do nikąd.Raniąc innych,rani siebie….Rozumiałam jej ból,cierpienie i stratę…ponieważ będąc w podobnej sytuacji możemy zrozumieć całkowicie taką osobę.Z drugiej strony nie da się pomoc komuś,jak tego nie chce🤷

To istny rollecoster emocji,który przeżywamy wraz z bohaterami.Ich wzloty i bolesne upadki wprowadziły do historii ogrom nieprzewidzianych wydarzeń powodujących wiele momentów,które wprowadzają w melancholię.Poruszane ważne tematy dla osób pragnący mieć własne dzieci pokazuje,że warto walczyć.Czasem pogodzić się z tym,co nam los przynosi,aby za chwile chwycić upragnione marzenia.

Nieoczekiwane niemoc i utrata istotnej sprawności prowadzi do decyzji,która później okazuje się szalona.A w rzeczywistości jest słuszną i przemyślaną dzięki odwadze,by nie stracić kogoś na zawsze…

Autorka fenomenalnie poprowadziła fabułę w książce.Sposób oddania i przekazania emocji towarzyszącym naszym postaciom sprawia,że razem z nimi przeżywamy wiele zaskakujacych momentów.Czujemy targające nimi wyrzuty i bezpośrednie słowa,które maja celowo zranić.

Powieść jest idealnym dopełnieniem serii owocującej w świetnie wykreowanych postaci zmagających się ze strata i walka o przyszłość.Obok tej książki,jak i całej serii nie da się przejść obojetnie!Koniecznie powinniście przeczytać książkę jak i całą tomy.Polecam

Recenzja przedpremierowa patronacka

Premiera 03.05.2023 r.

Współpraca patronacka z @niezywkłe

„Krwawy obowiązek. Soraya” – Amelia Sowińska

„

Czekałam na tę historię i czekałam, aż wreszcie mogłam ją przeczytać. Od samego początku gdy pojawiła się na Watt to była moją faworytką. A teraz nie dość, że mogłam ją przeczytać w całości to jeszcze zostałam jej patronką. Kochani już na wstępie powiem Wam, że obok niej nie możecie przejść obojętnie. Musicie poznać historię nemezis, która wcale nie jest taka straszna jak by się wydawało.

Soraya to niezbyt pochlebna postać, ma swoje za uszami. Wiele osób uważa ją za złą kobietę o wariackim usposobieniu. Każdy ją ocenia a nikt nie próbuje zrozumieć. Zimna, zdystansowana i pyskata, to tylko pozory za którymi się kryje. Po prostu inaczej nie potrafi. Za każdym jej zachowaniem kryje się niezliczona ilość bólu, cierpienia i chęci zemsty za to co utraciła. Jednak za tą fasadą kryje się kobieta o ciepłym i dobrym sercu. Trzeba tylko umiejętnie to wydobyć, ale niestety nie każdy ma na tyle siły aby dojść do tego.

Michel, najlepszy przyjaciel familii oraz jeden z oddanych ludzi. Nosi w sobie sekret, który nie powinien wyjść na jaw, bo może to zniszczyć wszystko nad czym tak ciężko pracował. Jest jednym z ulubieńcy, bystry, inteligentny i lojalny. Ma w sobie pokorę, ale Soraya działa na niego jak płachta na byka. Nie umie trzymać języka za zębami. Jednak czy uczucia dawno tłumione można wyrzucić ? Niestety on tak nie potrafi. Gdy się zaangażuje jest w stanie dać kobiecie opiekę i bezpieczeństwo. Będzie walczył o każdy oddech i każdy uśmiech swojej ukochanej. Jednak jego cierpliwość też ma swoje granice. A Soraya nie raz wystawi jego nerwy na granicę.

Od nienawiści do miłości. Od bólu do szczęścia. Od zemsty do pokory. Od zimnej i zdystansowanej do czułe j i dobrej. Z obłędu w inny obłęd. Tutaj niczego nie mogą być pewni. Wzajemne docinki i cięte rozmowy doprowadzają do wybuchów namiętności. Każde w tym ma swój cel. Miało to być tylko przez chwilę, w końcu w mafii nic nie jest proste. Ale z czasem daje się wyczuć, że tych dwoje darzy siebie coraz większymi uczuciami. Rozmowy o bólu, przeszłości i może nawet przyszłości sprawiają, że w sercu zagości spokój.

Ta dwójka to wybuchowa para. Tyle gniewu, ostrej wymiany zdań, wybuchów złości i niecierpliwości, jeszcze w żadnej książce nie doświadczyłam. Ale dzięki temu czuć te emocje, w końcu człowiek jest skonstruowany z nich i trzymanie ich na wodzy nie zawsze jest dobre.

Autorka postarała się o to żeby poruszyć moje serce i spowodować nagłe wybuchy płaczu. Wszystkie opisy są tak mocno emocjonalne, że sama stałam się kłębkiem różnych uczuć. A przeżycia główniej bohaterki są czasem tak ciężkie i smutne, że łzy same płyną z oczu. Nie byłam w stanie zrozumieć ile złego może spotkać człowieka. Ale ona jest silna w swoim zachowaniu, chociaż inni ją oceniają to ona z dumną głową idzie dalej. Tylko czy to jest dobre wyjść ? Może czasem trzeba okazać ból aby być zrozumiałym ? Taką właśnie drogę przejdzie Soraya, tylko czy pragnienia nie będzie mocniejsze ?

Autorka pokazała bardzo specyficzną sytuację, w której nie każdy umiałby się odnaleźć. Emocjonalna huśtawka to tylko wierzchołek góry lodowej, akcja toczy się błyskawicznie z różnymi rozterkami, tajemnicami i nieoczekiwanymi zmianami planów. Wszystko dopracowane i ciekawe. Nudy nie zabraknie, a pojawi się jedynie przestrach o to, co się może jeszcze tan wydarzyć.

Ten tom jest dla mnie najlepszym do tej pory, tak jak mówiłam na początku, gdy tylko pojawiła się na Watt to skradła moje serce. Autorka ma piękny styl, który przyciąga jak magnez. Dziękuję Ci, że mogłam być patronką tej lektury i poznać dalsze losy kochanej Sorayi i Michaela. Nie była to łatwa opowieść, ale warta każdej sekundy.

11/10

Soraya odkryła pewien sekret Michele Zino. Mówiąc mu o tym i chcąc sprawdzić jak zareaguje mężczyzna jej grozi, co tylko potęguje jej ciekawość, a plan zatrucia mu życia z czystej przyjemności ruszył w tryb pracy, nim zdążyła dwukrotnie zamrugać. Zaczęło się od szantażu, jednak ten szybko wymyka się spod kontroli zamieniając plan w ognistą grę w której każdy ma dużo do udowodnienia i jeszcze więcej do stracenia. Aranżowany ślub kobiety ma być początkiem końca ich relacji, który z resztą i tak nie ma przyszłości, bo Zino kocha inną, a Soraya najzwyczajniej nie potrafiła nawet nikomu zaufać. Dobra zabawa się skończy i każdy pójdzie w swoją stronę. Dlaczego więc ta wizja wydaje się być tak trudna?

Autorka wielokrotnie wywoływała we mnie emocje o różnej intensywności wprowadzając mnie w skrajne stany emocjonalne. Tu bawią mnie docinki głównej bohaterki, zaraz rozpalają mnie gorętsze momenty, by za chwilę złapać mnie za serce i je rozrywać na drobne kawałeczki. #soraya jest przepełniona bólem, smutkiem i żalem i mam wrażenie, że te trzy uczucia dominują w tej powieści. Ciągła walka o przetrwanie w brutalnym świecie jakim przyszło jej żyć nigdy jej nie złamało. Karmiła ją nienawiść do świata i każdej osoby, jaką w życiu spotkała. Ubierała się w kłamstwa, oddychała manipulacjami. Napędzał ją alkohol, który tłumił wyrzuty sumienia, dodawał odwagi i przynosił chwilę zapomnienia. Zazdrość i zemsta to jej najlepsze przyjaciółki. Destrukcyjna wariatka z krwi i kości. Bez skrupułów mówiła co myślała, niezależnie od tego kogo skrzywdzi słowami i jaką cenę przyjdzie jej za to zapłacić. Nie jest to obraz idealnej głównej bohaterki, dobrego człowieka, ale ja mimo wszystko z każdą stroną chciałam jej więcej. Dawno nie miałam potrzeby kogoś tak mocno przytulić (nawet jeśli potem odgryzł by mi głowę). Jeśli chodzi o Zino -szybko można stracić dla niego serce. Oddany członek famiglii, lojalny, uczuciowy, ale z pewną tajemnicą, którą odkryła temperamenta kobieta i szybko się okaże, że przed nim jest jeszcze jedna wojna do wygrania, najtrudniejsza w jego życiu.

Historia walki o swoje własne szczęście. Gonitwie za marzeniami, które mimo wielu starań są nieosiągalne. O pragnieniach do których dążymy za wszelką cenę i które przesłaniają to, co w życiu ważne. O niewyobrażalnym cierpieniu, dotkliwych stratach i trudnych doświadczeniach, które zostawiają piętno na naszych sercach i duszy. O obniżaniu swojej własnej wartości, poczuciu bycia niewystarczalnym, niekompletnym. O tym, by nie oceniać innych po pozorach, bo nigdy nie wiemy co jest przyczyną takiego, a nie innego zachowania drugiej osoby. O lojalnych ludziach, którzy znając nasze demony, zawsze staną przy naszym boku gotowi na ratunek -nawet, gdy tego nie chcemy. O pragnieniu poczucia bezpieczeństwa, spokoju, bliskości. O nadziei, która zawsze umiera ostatnia....

Cudowna historia przepełniona bólem i smutkiem i która idealnie odzwierciedla serię #krwaweobowiązki Ja uwielbiam, #piekielniepolecam i zachęcam do lektury.