Sługa krwi. Materia Secunda. Tom 1

Alchemik był dobrą serią z dobrym zakończeniem, podwójnie więc obawiałem się sięgając po kontynuację.

Miałem z tyłu głowy szereg tytułów, które, zamiast odejść jako wspaniałe dzieła, próbowały ciągnąć pieniądze coraz słabszymi kontynuacjami.

Książka okazała się zaskakująco dobra. Fabuła jest co prawda mocno oderwana od poprzednich części ( zwłaszcza w kontekście głównego bohatera), nie trzeba więc czytać serii od początku, żeby się połapać, polecałbym ją jednak w pierwszej kolejności fanom wcześniejszych przygód Rudnickiego.

Sługa Krwi i Sługa Honoru - Adam Przechrzta.

Ostatnio miałam okazję przeczytać dwa tomu spod pióra Adama Przechrzty - i bardzo dobrze, bo pierwszy kończy się tak, że nie mogłabym czekać długo na kolejny!

Mam wrażenie, że pierwszy tom czytałam szybciej i z większą werwą, być może trochę się za długo zanurzałam w tej historii, i po prostu już nią zmęczyłam? Czasem tak jest. Albo się książki pokocha i czeka z wypiekami na twarzy na kolejne tomy, albo przeczyta, odkłada na półkę z uśmiechem ale wie, że już się do nich nie wróci, chyba, że do kontynuacji. Ale na reread nie ma co liczyć. :)

Koniec końców dobre książki.

Dla mnie było to pierwsze spotkanie z tym autorem i z pewnością sięgnę po jego kolejne dzieła.

Ciekawym akcentem było wymieszanie naszego świata z tym alternatywnym, magicznym i chociaż nie będę spoilerować, to było mi szkoda głównego bohatera i nie tylko jego podczas czytania.

Muszę wspomnieć o okładkach. Ja wiem, wiem… Fabryka robi tylko piękne okładki, ale przyznajcie, jest na czym zawiesić oko. Dzieje się! Czapka z głowy ;).

Powieść przenosi nas w realia świata (początek XX wieku), który powoli podnosi się z ran odniesionych podczas wojny z Przeklętymi. Wróg nie został jednak do końca pokonany i nie można go lekceważyć. Ludzie zmęczeni długą wojną szybko jednak zapominają o niebezpieczeństwie co prędzej czy później może być bardzo groźne. Przekonuje się o tym Olaf Rudnicki, któremu niezbyt długo przyszło cieszyć się z bliskości żony i dzieci. W wyniku pewnych nieprzewidzianych wydarzeń znajdzie się ON w sytuacji bez wyjścia, gdzie w celu ratowania rodziny będzie musiał poświęcić samego siebie. Nie oznacza to jednak ostatecznej „śmierci”. Alchemik trafia bowiem do nowego świata, gdzie zostaje tytułowym „sługą krwi”, którego zadaniem jest służenie swojemu panu. Odpracowanie pewnego „długu” oznacza wplątanie się w kolejną niebezpieczną wojnę. Szybko będzie musiał ON nauczyć się zasad panujących w nowym świecie i zdobyć nowe umiejętności, o ile będzie chciał na tyle długo przeżyć, aby móc wrócić do swojej rodziny.

Początek nowego cyklu to coś więcej niż tylko zwykła kontynuacja przygód znanego bohatera. Adam Przechrzta sięga bowiem tutaj po pewne sprawdzone przez siebie schematy (z Materia Prima) implementujące je w nowym ciekawym świecie. Fani jego twórczości z jednej strony otrzymają więc to, co dobrze znają, podane jednak w całkowicie nowej otoczce, w której nie zabrakło kilku innowacji, masy tajemnic i wielu zaskakujących zwrotów akcji.

Dość mocno zmienia się tutaj klimat w stosunku do tego, z czym mieliśmy do czynienia w poprzedniej serii. Nowe realia dobrze obrazuje grafika na okładce, która dość jasno sugeruje „orientalne” tereny akcji. Świat, w którym przyjdzie teraz funkcjonować głównemu bohaterowi, dość mocno przypomina bowiem dawne Cesarstwo Chińskie. Takie realia dla alchemika ze starego kontynentu będą bardzo egzotyczne i mocno intrygujące. Będzie ON musiał więc przywyknąć do nowych zasad, poznać reguły panujące w tym świecie oraz szybko nauczyć się tego, że zawsze należy być tutaj czujnym. Autor nie decyduje się tutaj jedynie na mocno rozbudowane opisy nowego miejsca akcji. Zadbał ON również o odpowiednią dawkę widowiskowości i napięcia, które będą towarzyszyć czytelnikowi do samego końca książki.

Całkiem dobrze prezentują się również bohaterowie. Na karty powieści powraca nie tylko Olaf Rudnicki, ale również pewne inne znane persony. Są one jednak tylko dodatkiem do całego grona nowych równie ciekawych i dobrze nakreślonych bohaterów. Niektóre z nowych postaci mogą być jednak czasem lekko irytujące w swoim zachowaniu, ale to już kwestia indywidualnego gustu.

Na plus należy zaliczyć również fakt, że książka jest napisana w taki sposób, że mogą po nią sięgnąć nawet osoby nieznające wcześniejszego cyklu. Oczywiście pewne nawiązania do historii, odniesienia do niektórych wątków czy relacje zachodzące pomiędzy pewnymi postaciami, będą dla nich nie do końca zrozumiałe, jednak cały nowy główny wątek powinien zostać przez nich dobrze przyjęty.

Mój mąż jest wielkim fanem fantastyki i z wielkim podziwem wypowiadał się o pierwszym tomie "Materia Secunda". Czy ja podzielam jego opinię? Pozostanę neutralna. są rzeczy, które mi się podobają, a są takie rzeczy, które najchętniej bym pominęła. Uważam więc, że każdy powinien poznać tą książkę i samodzielnie ją ocenić. Podoba mi się postać Olafa Rudnickiego. Podziwiam za to, że jest w stanie poświęcić się w tak mocny sposób. Chociaż nie podoba mi się kilka innych osób. Nie będę Wam jednak mówić kto to jest dokładnie, żebyście sami mogli w prawidłowy sposób ocenić pozostałych bohaterów z tej książki.