Słuchaj, jak szepczę

Kolejna książka, która umiliła mi leniwe popołudnia (czy też może raczej popołudnie, bo jej największą wadą jest to, że zdecydowanie za szybko się ją czyta). Jestem zadowolony, że trafiła w moje ręce, pozwala odpłynąć myślami i się zrelaksować. Książkę czyta się naprawdę bardzo dobrze, poczułem się zachęcony już na samym początku, po przeczytaniu kilku stron. Zainteresowanie nie zgasło, praktycznie aż do końca lektury, jak mówię, jedyne czego żałowałem, to że tak szybko się skończyła. Klimat w książce jest naprawdę niesamowity, więc mogę stwierdzić, że zdecydowanie jest to pozycja warta polecenia.

No nie wierzę! Część pierwsza tak bardzo zapadła mi w pamięć, aż czułam na plecach oddech autora, kiedy szeptał, że to wszystko się jeszcze nie skończyło. Nie wierzcie części pierwszej, bo teraz okazuje się, że poszukiwania wciąż trwają. Nawet nie wyobrażacie sobie jak ja to przeżyłam, kiedy czuliście wraz z bohaterem, że to wasza zaginiona córka, a nagle się okazuje, że nie ma zgodności DNA...

Jak bardzo Tim i jego rodzina muszą się nacierpieć wie tylko ten, kto przeczytał część pierwszą. Tu o dziwo dzieje się znacznie więcej. Mamy okropnie napiętą atmosferę i udziela nam się nadzieja Tima, że jednak może gdzieś ona żyje. Może słyszy jego płacz, zawodzenie i błagalne myśli, które tak bardzo chcą poznać miejsce jej pobytu. Oczywiście oprócz tych scen ponownie nawiedzimy Majorkę i ujrzymy jak bardzo ludzi potrafią być zawistni. Zobaczycie najgorsze przestępstwa, handel żywym towarem i rozpacz, kiedy okazuje się, że nie podejmiemy pracy na wysokim stanowisku, tylko sami staniemy się wyrobem...

Historia Tima zmienia nieco postać rzeczy, bo od teraz ma więcej osób do obrony. Niby kocha Rebecę całym sercem, ale druga połowa o znacznie większej zawartości nie pozwala cieszyć się szczęściem. Mówią, że matki posiadają instynkt macierzyński, w tym wypadku ma go nasz bohater. Jego tropy są marne, ale wciąż jest tyci krok do przodu.

Moje myśli krążące wokół tego tematu były napięte niczym struna. Jak najszybciej chciałam poznać zakończenie książki. Nie potrafiłam dłużej czekać w zawieszeniu, dlatego czytałam ją w dzień i w nocy. Historia wciągająca jak żaden inny kryminał. Postacie mają osobliwe cechy charakteru, więc śmiało ich rozpoznacie. Choć opowieść miękka, to styl nieco wyniosły i chwilami sztywny, adekwatnie do sytuacji. Koniec jest w momencie końca, aczkolwiek wiemy, że będzie kolejna część, co bardzo mnie cieszy. Nie wybaczyłabym autorowi, gdyby pozostawił nas z takim zakończeniem sprawy.

Choć to część druga, to jednak można czytać je osobno, ale i tak polecam zacząć od pierwszej, gdyż tam bohaterów poznamy ze szczegółowym opisem. Dla mnie bomba!

Tim Blanck w dlaszym ciągu poszukuje swojej zaginionej córki. Gdy wydawało się, że zagadka jej zaginięcia została rozwiązana Tim wpada na kolejny trop, który prowadzi go do świata handlu ludźmi. Tim wie, że jest wykorzystywany jako pionek w nieczystej grze ale poświęci wszystko aby odnaleźć Emme.

"Słuchaj, jak szepczę" to kontynuacja świetnie przyjętej książki "Patrz, jak spadam". Autor poraz kplejny zabiera nas do rozpalonej słońcem Majroki do świata, w którym rządzi zło. Ta część jest zdecydowanie lepsza od poprzedniej. Tim wciąż poszukuje swojej córki i jest niemal o krok od odnalezienia jej. Tym razem mroczna Majorka wciągnęła mnie dużo bardziej i książkę czytałam z zapartym tchem chcąc dowiedzieć się jak najszybciej jaki będzie finał. Książkę czytało się lekko i przyjemnie, spędziłam z nią dobrze czas. Polecam serdecznie. I powiem Wam, że tę część śmiało można czytać bez znajomości poprzedniej.

Dziękuję @dom_wydawniczy_rebis za możliwość przeczytania książki 💙

"Słuchaj, jak szepczę" Monsa Kallentofta to książka, którą śmiało mogę polecić każdemu. I choć to już drugi tom historii, to spokojnie możecie go przeczytać jako samodzielną pozycję. Przyznam, że mi osobiście nawet bardziej podobała się ta część. Być może dlatego, że jest w niej iskra nadziei? Autor dopracował każdy szczegół do maksimum. I choć jego pióro i styl może na początku zrazić, to naprawdę nie warto się poddawać, bo potem już tylko płynie się razem z historią i czyta stronę za stronę, by poznać zakończenie. Czy ojciec odnajdzie córkę? Jak zakończą się jego poszukiwania? Czy nadzieja nie pryśnie jak bańka mydlana? Te hasła ciągle gdzieś miałam w głowie, czytając tę książkę. Jaka była odpowiedź? Co autor zaserwował nam na końcu? Tego wam nie zdradzę. Przeczytajcie sami, bo warto.

Gdy w połowie lutego pojawił się motyw tego abym zrecenzowała pierwszą część „Słuchaj, jak szepczę” byłam do niej nastawiona dość sceptycznie. Po przeczytaniu stwierdziłam, że było to coś OK ale bez większego polotu. Ostatecznie wystawiłam jej ocenę książki poprawnej. Teraz kiedy siedzę i próbuję napisać recenzję drugiej części nie mogę zebrać słów jak opisać to cudo.

W „Słuchaj, jak szepczę” poznajemy dalszy ciąg historii Tima Blancka, który po życiowej tragedii przeprowadził się na Majorkę aby nadal poszukiwać swojej już dawno uznanej za martwą córki Emme. Jednak po pięciu latach, które minęły od zaginięcia dziewczyny Tim czyta artykuł, który najprawomocniej może nawiązywać do zaginięcia jego jedynej córki. Blanck musi wyruszyć na zupełnie inny kontynent i odgadnąć tajemnice handlu ludźmi co nawet w mafijnych porachunkach jest uznawane za złe. Czy mężczyzna odnajdzie swoją córkę? Czy jego życie w końcu się ułoży?

Te pytania zadawałam sobie gdy podchodziłam do lektury omawianej książki. Po lekkim zawodzie spowodowanym ówczesnym przeczytaniem pierwszego tomu nie ukrywam, że bałam się sięgnąć po drugi. Mimo to postanowiłam, że kiedy jak nie teraz więc recenzuję dla Was tą pozycję. Zdecydowanie książka Monsa Kallentofta może wywoływać sporo kontrowersji między innymi przez to jaki świat kreuje nam autor. Stwarza ON klimat mafijnych porachunków, morderstw w biały dzień, które nie są przez nikogo kontrolowane oraz takich spraw, na które nikt nie zwraca uwagi pomimo tego, że mogą zadecydować nad jego dalszym życiem. Oficjalnie stwierdzam, że Kallentoft knuje coś niedobrego miejmy nadzieję, że tą rzeczą będzie trzeci tom serii z Timem, gdyż naprawdę warto śledzić jego dalsze czyny.

Serdecznie polecam Wam tą książkę gdyż uważam, że pomimo historii, która łączy dwa tomy można je czytać osobno nie stwarzając większego problemu. Uważam, że jeśli chcecie zacząć swoją przygodę z tym fenomenalnym autorem lecz nie mogę także nie wspomnieć o tym, że jego styl pisania jest dość ciężki i specyficzny co może przeszkodzić wielu czytelnikom. Na początku trochę ciężko przebrnąć przez powieść mimo to z dalszymi stronami historia się rozkręca przez co możemy przejść w przyjemny trans szybkiego i lekkiego czytania i chęci wchodzenia w dalszą fabułę. Mimo to uważam, że książka jest warta przeczytania i jak najbardziej możecie wziąć ją jako waszego kryminalnego przewodnika aby powoli zapoznać się z innymi książkami z tego świetnego gatunku. Jest to jeden z tych kryminałów, które zamiast do jesiennego wieczoru z kocem i herbatą pasują bardziej do leżenia na plaży i topienia się na sardynkę. Zdecydowanie możecie spotkać się z infantylnością autora w niektórych momentach. Pomijając ten aspekt wszystko jest dopracowana do maksimum przez co naprawdę warto sięgnąć po „Słuchaj, jak szepczę”. Zapraszam do zapoznania się z literaturą Mona Kallentofta. Przyjemnego i zapierającego dech w piersiach czytania.