Słońce i gwiazda. Opowieść o Nicu di Angelo. Świat Percy'ego Jacksona

Nowa przepowiednia to nowa misja, której podejmuje się Nico z Willem. Półbogowie muszą zajść do Podziemia, przetrwać w Tartarze, w którym muszą odnaleźć i uratować dawnego przyjaciela.

Rick Riordan i Mark Oshiro stworzyli książkę, która przede wszystkim opiera się na dwójce głównych bohaterów. Nico i Will w ,,Słońce i gwiazda. Opowieść o Nicu Di Angelo" przechodzą konkretną drogę i bardzo widoczne jest, jak na przestrzeni całej książki się zmieniają i dojrzewają. Drugoplanowe postaci to stosunkowo nowi bohaterowie, którzy świetnie dopełniają Willa i Nico, a przede wszystkim mają ciekawe charaktery.

,,Słońce i gwiazda. Opowieść o Nicu Di Angelo" to świetna powieść przygodowa, która ma cechy powieści drogi. Akcja książki nie jest bardzo dynamiczna. Napięcie jest stopniowo budowane. Fabułę wzbogacają poboczne misje, których podejmują się herosi, by dotrzeć do wyznaczonego celu.

Narracja toczy się wokół dwóch linii czasowych: przeszłości i teraźniejszości, co jakiś czas przeplatają się wzajemnie i tworzą kompozycję anachrologiczne. Istotny jest wątek oniryczny, w którym wybrzmiewają wszystkie obawy, troski i manipulacji. Rick Riordan i Mark Oshiro w swojej książce podjęli trudne tematy szczególnie dla młodzieży . Nie są bardzo przytłaczjące, ale wywołują refleksję

,,Słońce i gwiazda. Opowieść o Nicu Di Angelo" Rick Riordan, Mark Oshiro to książka, przy której spędziłam świetnie czas. Okazała się znacznie lepsza niż oczekiwałam. To mądra i wartościowa książka dla młodzieży i nie tylko. To powieść o akceptacji, tolerancji, przepracowaniu traum i samotności wśród tłumu.

"Słońce i Gwiazda" to książka opowiadająca o dwóch kulkach — mrocznej i słonecznej. Czyli o Nico di Angelo oraz Willu Solace.

   Zanim zaczniecie czytać zaopatrzcie się w zapas kit katow oraz kakaowych chrupek. Serio.

Przechodząc do rzeczy, to książka podzielona jest na kilka części:

- główna fabuła

- opowieść o tym jak powstało Solangelo

- sny oraz koszmary 

- Wędrówka Nico przez Tartar

Każda z części jest od siebie oddzielona kolorem oraz znaczkiem.

  W pewnych momentach  miałam ochotę ukatrupić autorów przez pewne wydarzenia, które sprawiały, że prawie dostałam jakiegoś zawału (czy coś w tym rodzaju).

Tak jak zapewniają autorzy relacja Nico i Willa zostaje wystawiona na próbę. Czy im się udało tego dokonać? Tak, wydaje mi się, że zostało pokazane to bardzo dobrze. Ich rolę się odwróciły. To Nico w Tartarze i Podziemiu zajmował się Willem, który jako syn boga słońca (Apollo) nie dawał sobie rady i był bardzo słaby bez tej ogromnej kuli gazowej, która oświetla naszą planetę. A Nico w roli lekarza jakoś dał sobie radę (już pomijając fakt, że pozwolił swojemu chłopakowi zrywać granaty z ogrodu Persefony, którego strzegła jak oka w głowie).

Oprócz scen, które zatrzymywały moje serce, zdarzały się też te śmieszne i urocze.

Według mnie jednym z plusów jest to, że relacja Willa i Nico nie jest nachalna i przesłodzona, co bardzo mi się podoba.

Pojawiło się również nowe określenie na mojego brata, którym jest "kakodajmon", a Will wymyśla cudowne nazwy zespołów popowych. 

W książce oprócz głównych bohaterów pojawiały się postacie, które reprezentowały społeczność lgbt. Między innymi zaimki ono/jeno. 

Głównym celem misji, której podjął się Nico jest odnalezienie Boba, tytana, który porozumiewał się z nim w snach co niepokoiło di Angelo i po kilkukrotnych wysłuchaniu jednej i tej samej przepowiedni postanowił wyruszyć do Tartaru. Jednak musiał wypełnić jedną z tradycji obozu, czyli zabrać kogoś ze sobą. Musiały być to trzy osoby, jednak on wziął ze sobą tylko Willa, bo w końcu Percy przeżył we dwójkę. 

Podsumowując książka jest świetna i według mnie warto ją przeczytać. Cieszę się, że ten ship stał się kanonem.

I do wszystkich, którzy będą czytac lub czytają POWODZENIA!!

“𝐋ś𝐧𝐢𝐣𝐜𝐢𝐞 𝐭𝐚𝐤 𝐣𝐚𝐬𝐧𝐨 𝐣𝐚𝐤 𝐬ł𝐨ń𝐜𝐞 𝐢 𝐠𝐰𝐢𝐚𝐳𝐝𝐲.”

Jejkuuu! Już tak dawno nie czytałam nic od Riordana i dokładnie po pierwszych pięciu stronach “Słońca i Gwiazdy” uświadomiłam sobie jak bardzo tęskniłam za światem, bohaterami, humorem i emocjami jakie towarzyszą czytaniu jego książek.

Historia ta jest wszystkim czego potrzebujecie, dzięki niej od razu poczujecie się jak w domu. Otuli was i zabierze w głębiny Tartaru, gdzie dwójka bohaterów musi zmierzyć się z demonami – rzeczywistymi i swoimi wewnętrznymi. Mnóstwo akcji, przeplatane jest ważnymi rozmowami o emocjach i uczuciach. Szczególnie końcówka jest niesamowicie emocjonalna pod tym względem i nawet raz miałam łzy w oczach.

Dwójka autorów stworzyła cudowne dzieło, które niczym nie odbiega od poprzednich książek w uniwersum Percy'ego Jacksona, a szczerze to według mnie jest ona lepsza, niż cała seria o Apollu. Sama konstrukcja historii jest niezwykle ciekawa, ponieważ dostajemy dodatkowe/specjalne rozdziały, które albo zawierają sny bohaterów, ich wspomnienia, albo trochę wyprzedzają aktualną fabułę.

Muszę przyznać, że czasami książka wydawała mi się infantylna i delikatnie podkoloryzowana, ale z ogromnego sentymentu do tego świata jakoś nie byłam w stanie zwracać na to wielkiej uwagi i jednak jesteś świadoma, ze książka skierowana jest głównie do młodszych czytelników, którzy mogę zagwarantować, będą się świetnie bawić.