Słodkie szaleństwo. Seria Friend-Zoned. Tom 3

"...warto po­dą­żać za ma­rze­nia­mi, do­kąd­kol­wiek nas one nie do­pro­wa­dzą".

Czy wierzycie, że można się ponownie zakochać? Tak prawdziwie, na zabój?

Max Leokov jest charyzmatycznym mężczyzną, który dźwiga na swoich barkach nie mały bagaż bolesnych doświadczeń. Stracił kobietę, którą kochał a dodatkowo jest osobą samotnie wychowującą niepełnosprawną córkę Ceecee i choć stara się zrobić wszystko co w jego mocy, aby zapewnić dziewczynce to co najlepsze, nie jest to wcale proste zadanie. Dziewczynka jest w trakcie dorastania i okresu buntu, któremu nawet najbardziej troskliwemu ojcu ciężko byłoby się samotnie uporać. Helenę Kovac zapewne pamiętacie z poprzednich tomów jako jedną ze zwariowanych sióstr. Ja osobiście miałam ją jako rozkapryszoną i zarozumiałą. Jednak jak się okazało nic bardziej mylnego. Choć dziewczyna faktycznie czasami stwarzała pozory obrażalskiej to okazała się być naprawdę sympatyczna i pracowita. Rozwijającą się relację pomiędzy tą parą bohaterów można sobie wyobrazić jako myśliwego i króliczka, który ucieka i nie chce dać się złapać. Z czasem jednak zaczynają się poznawać no i cóż mam Wam powiedzieć… pewne mury zaczynają się kruszyć… ale czy na tyle, aby pomimo lęku wpuścić kogoś na stałe do swojego życia?

„Słodkie szaleństwo” to ostatnia, trzecia część cyklu Friend-Zoned autorstwa Belle Aurory. Muszę przyznać, że choć w każdej z książek zawarte jest naprawdę wiele humoru, dzięki czemu można książki te zaklasyfikować do gatunku komedii romantycznych, to pewne w nich zawarte tematy powodowały, że serce pękało mi na pół. I nie dlatego, że w książkach rozgrywane były mega dramaty czy jakieś superciężkie do przetrawienia sceny. Nie. Historie te pokazywały momenty bardzo życiowe (niektóre dotyczyły również i mnie samej) z którymi bohaterowie starali się uporać, choć nie było łatwo, a przy tym wszystkim nie załamali się i zachowali pogodę ducha. Pokazali, że „da się” pokonać wszelkie przeszkody, jednak trzeba włożyć w to dużo pracy. Oczywiście dodatkowym plusem było pokazanie jak cudownymi ludźmi potrafili się otoczyć, którzy także byli gotowi rzucić wszystko tu i teraz byle biec im na ratunek bez względu na porę dnia czy nocy. Mi osobiście dało to ogromnego „kopa” i pomogło zacząć ponownie myśleć pozytywnie, choć często miewałam gorsze momenty.

"Tak na­praw­dę de­pre­sja nie jest czarno-​biała, tylko przy­bie­ra ku­rew­sko wiele od­cie­ni sza­ro­ści. Łatwo my­śleć: „Czemu ona nie zrobi tego?” czy „Mo­gła­by prze­cież zro­bić tamto”, lecz w rze­czy­wi­sto­ści to nie takie pro­ste".

Ww. książka w moim odczuciu będzie świetną lekturą dla osób, które pragną sięgnąć po historię życiową w której dużą rolę odgrywają nie tylko główni bohaterowie, ale i postacie drugoplanowe. Historię, która pokazuje jak istotna jest rodzina, jej wsparcie a także umiejętność dostrzegania pozytywów w nawet najdrobniejszych rzeczach oraz że każdy z nas ma prawo do szczęścia i nie powinien odmawiać sobie dania drugiej szansy, choć bywa to trudne. Dla mnie zdecydowanie jest to książka godna polecenia z którą można się dobrze bawić i fajnie spędzić czas 💜😊

Max to dobra dusza każdej imprezy. Osoba, którą każdy uwielbia, zawsze służy radą, uśmiechem i nigdy nie narzeka. Bliskość, którą okazuje swoim bliskim, pokazuje przede wszystkim w czynach. Znany jest z bycia flirciarzem i w grupie przyjęło się, że to ten jeden zabawny gość, którego przyjaciółki traktują jak brata.

I wtedy pojawia się Helena. Przygląda się temu wszystkiemu z boku i dochodzi do wniosku, że Max flirtuje z każdą. W jej oczach jest łamaczem serc, więc trzyma się od niego jak najdalej.

Tylko czy da się uciec przed kimś, kto jest wszędzie?

Przypadkiem pojawia się w jej mieszkaniu, jest częścią jej paczki znajomych, a na dodatek ich drogi krzyżują się w pracy. Helena zaczyna pracę w szpitalu, do którego córka Maxa uczęszcza na rehabilitację. Los chce, że dziewczyna szybko znajduje z nią wspólny język. Zaczynają się indywidualne zajęcia, które stopniowo łączą całą trójkę.

Dzięki temu Helena zaczyna dostrzegać w Maxie coś więcej i próbuje uświadomić mu, że jego sposób bycia nie zawsze jest dobrze odbierany.

Max już od pierwszego tomu serii zyskał moją sympatię. Samotny ojciec, który dobro córki stawia ponad wszystko, dobra dusza dla wszystkich i pozytywnie zakręcony bohater. Dokładnie taki, z którym chciałabym się zakumplować.

Na początku nie rozumiałam, dlaczego Helena aż tak się na niego irytuje, ale kiedy postawiłam się na jej miejscu i przypomniałam sobie moment, w którym Max nieświadomie odtrącił jej pierwszą próbę przełamania lodów… wszystko stało się jasne. Sama też byłabym zirytowana.

Historia tej dwójki zajmuje u mnie drugie miejsce w całej serii. Bardzo dobrze spędziłam przy niej czas i cieszę się, że mogłam wrócić do Ashera, który traktuje siostry swojej żony jak własne 🥹 To było naprawdę urocze.

Helena była zafascynowana Maxem od pierwszego wejrzenia. Urzekł ją nie tylko wyglądem, był też inteligentny, zabawny, potrafił oczarować kazdą kobiete, bez względu na wiek. Helena również padła jego urokowi, ale niestety, Max zamiast wykazać zwyczajowe zainteresowanie olał ją, do tego przekręcił jej imię. Parę lat później, gdy kobieta trafia do Nowego Jorku ich losy będą się nieustannie przecierać. Zostanie rehabilitantką jego córki, do tego przecież ich znajomych łączą bliskie więzi, są rodziną z wyboru.

Max nie rozumie, dlaczego Helena go nie lubi. Postanawia zawalczyć o jej uwagę. I robi to skutecznie! Bo granica między nielubieniem płynnie zaczyna przechodzić w uczucie zdecydowanie przekraczające sympatię. Z resztą nie będę was oszukiwać, główna bohaterka nigdy nie "wyleczyła się" z Maxa. Zawsze miała do niego słabość. A on swoim stylem bycia był mężczyzną, którego nie dało się nie lubić. Już w poprzednich tomach można było zauważyć jak świetnym ojcem jest. Dla swojej córki był w stanie zrobić wszystko. Uwiebiam w tej książce fakt, że motyw ojcostwa nie jest spłycony. Dziecko Maxa, nastoletnia Ceecee jest obecna nieustannie w fabule, powiem więcej, jest jej bardzo ważnym elementem.

Książkę czyta się świetnie, z resztą jak całą serię. Muszę jednak przyznać, że ten tom podobał mi się najmniej.

Przede wszystkim uważam, że Helena za szybko wybaczała wszystkim w około, a szczególnie Maxowi, wręcz sama czuła się winna sytuacji, na którą nie miała żadnego wpływu. Kolejnym elementem, który nie przypadł mi do gustu był fakt, że znajomość bohaterów miała być spłycona tylko do seksu, jednak chyba żadne z nich nie wierzyło w to, bo od samego początku tworzyli pełnowymiarowy związek. Dziwne zagranie, jakby bali się swoich uczuć.

Rozczulająca w tej serii jest nieustanna obecność bohaterów z poprzednich tomów. Kocham dynamikę całej tej ogromnej rodziny. Chciałoby się rzec, że o ich losach mogłabym czytać bez końca, jednak te 3 tomy są wystarczające, by nie przeciągać tej serii na siłę.

🧁„Słodkie szaleństwo” to finałowy tom trylogii i historia,która chwyta niejednokrotnie za serce. Nie tylko za sprawą poranionych dusz i porażek bohaterów,ale także córki bohatera, która nikomu nic nie zawiniając ponosi konsekwencje czynów nieodpowiedzialnej osoby. Ten aspekt poruszył mnie ogromnie i każdą wzmianką o tym sprawiała,że łezka kręciła się w oku.

🧁Historia jest niezwykle ciekawą i pełną zawirowañ przygód bohaterów,którzy muszą wiele znieść i zrozumieć,aby zawalczyć o swoje szczęście. Nieodpowiednie czyny i słowa przeszłości zraniły, a odwrócenie tego jest bardzo trudne. Dopiero wspólny cel i pomoc łączy naszych bohaterów,by mogli zaznać wspólnych chwil na które bardzo czekali. Choć są bardzo różni, to łączy ich jedno-bezwarunkowa miłość do osóbki, która wymagając pomocy pragnie,by mieć pełną rodzinę.

🧁„Słodkie szaleństwo” to opowieść o sile przyciągania i początkowej przyjaźni a kończąc na odwadze,by zawalczyć. To również historia o przyjaźni i bezwarunkowym wsparciu,gdy tego nawet nie oczekujemy. Czytajcie❕Polecam🧁📖