Slammed. Tom 1

Czy miłość jest zawsze kolorowa? Zdecydowanie nie, a mistrzynią kreowania sztuczek złośliwego losu jest Colleen Hoover. W powieści Slammed emocje dawkowane są z każdą stroną, a z pozoru niewinnie zapowiadająca się historia dwójki młodych ludzi staje się pełną akcji i zawirowań opowieścią. Wzruszająca, zmuszająca do myślenia i przewartościowania swojego życia - jest to nie tylko książka dla nastolatków, ale także pozycja obowiązkowa dla każdego, którego interesują relacje międzyludzkie. Czy na pewno chciałbyś wejść w buty Layken i Willa? 

Prace Collen Hoover mają w sobie zawsze coś niezastąpionego i czuje się w nich niepowtarzalny klimat. Po pierwsze zawsze, gdy sięgnę po jej książkę, czytam maksymalnie 2 dni, nie zależnie od tytułu. „Slammed” nie było wyjątkiem w tek kwestii. Był również jej debiutem tej, ale moim zdaniem świetnym! Być może oceniam nieobiektywnie, ponieważ staje się powoli fanką tej autorki🙊. Pochłonęła mnie bez reszty, a bohaterowie są przecudowni! Zastanawia mnie jednak skąd inspiracja do napisania tak słodko-gorzkiej książki. Książka całościowo wydaje się lekka, ale jednak zostawia w nas coś do przemyślenia.

Ogólna ocena: chyba kocham Willa/5⭐

Hej! Pamiętacie swoją pierwszą książkę z którą rozpoczęła się Wasza przygoda z czytaniem? W moim przypadku jedną z pierwszych książek jakie czytałam jest “Slammed” autorstwa Colleen Hoover. Kilka dni temu była oficjalna premiera wznowienia tej bardzo emocjonalnej i wzruszającej historii. Opowiada ona losy młodej dziewczyny o imieniu Layken, która po śmierci swojego ojca wraz z mamą i bratem przeprowadzają się do Michigan. Już pierwszego dnia w nowym miejscu dziewczyna poznaje Willa, chłopaka który intryguje ją swoim dobrym sercem. Podczas pierwszej randki czują, że połączyło ich coś wyjątkowego. Los szybko staje im jednak na drodze udowadniając, że poznali się w złym miejscu i złym czasie..

“Slammed” dla wielu może wydawać się historią opisującą losy młodej dziewczyny i jej perypetii miłosnych. Fabuła jakich wiele. Otóż nie. Historia Layken i Willa jest przepełniona bólem, stratą, wyrzeczeniami i jest całkowicie przesiąknięta śmiercią, która ma na tą dwójkę ogromny wpływ. Wpływ na ich całe życie, ponieważ zarówno on jak i ona muszą zmienić całe swoje życie za sprawą wydarzeń, na które nie mają wpływu. Oczywiście oprócz całej traumy i rozterek, które będą im towarzyszyć pojawia się uczucie, bardzo szczere i piękne uczucie, które nie oczekuje nic w zamian. Uczucie, które może zniszczyć ich życie. Zakazane. Choć tak bardzo potrzebne.

Najpiękniejszą rzeczą w tej książce jest fakt, że czytałam ją już kilka razy i za każdym razem wywołuje u mnie burzę emocji. Emocji, które okropnie mnie przytłaczają i pozwalają docenić to co mam. Rodziców, rodzeństwo, bliską osobę. Autorka zadbała o każdy szczegół książki. O wciągającą fabułę, ciekawych bohaterów i gamę przeróżnych uczuć i emocji. A do tego te wystąpienia na slamie to coś pięknego, czego nie można przegapić.

“Slammed” to historia, która zostaje z nami na dłużej. Myślę, że to największy atut książek, dlatego zachęcam Was do jej przeczytania. Ta historia złamie niejedno serce. Tego jestem pewna. 💔

Znam kilka książek Colleen Hoover, za każdym razem doprowadzają mnie do płaczu, ale dlaczego mnie to dziwi? Osoba, która zadebiutowała tak emocjonalnym tytułem, jak "Slammed" nie może inaczej pisać.

Nie spodziewałam się, że ta książka wyzwoli we mnie tyle łez, bólu - to był istny emocjonalny rollercoaster!

Młodzi, a jednak boleśnie doświadczeni przez los, Layken i Will, poznali się w dniu przeprowadzki dziewczyny do Michigan. Tak łatwo było nawiązać im kontakt, tak szybko rzeczywistość sprowadziła ich na ziemię. Tak nie powinno być... Lake skończyła dopiero 18 lat! Tak młoda dziewczyna powinna mieć u stóp cały świat, a jednak jej dotychczasowe życie sypie się jak domek z kart. Pierwszoosobowa narracja daje nam poczucie intymności, dogłębnie przeżywamy to wszystko razem z niepokorną Layken. Razem z nią próbujemy dalej żyć, tylko jak skoro czasu jest coraz mniej i pędzi on nieubłaganie...

Przepełniona rozczarowaniem i smutkiem fabuła sprawiała, że czułam ucisk w sercu. Znajdziemy tu wątek zakazanej miłości, żałoby, problemów finansowych. Każdy z nich doszczętnie rozszarpywał mnie na kawałki - Colleen Hoover zdecydowanie nie oszczędzała, już i tak zbolałych, serc czytelników. Autorka nie bała się pokazać różnych odcieni miłości, od tej rodzicielskiej, przez romantyczną, po tę niepowtarzalną - pomiędzy rodzeństwem. Nie zabrakło również sytuacji, w których aż uśmiechałam się pod nosem, komiczność niektórych scen była rozbrajająca.

Nie potrafię przejść obojętnie obok książek Colleen Hoover, ale teraz, gdy już poznałam jej debiut, to wiem, że od samego początku była skazana na sukces. Emocje, jakie serwuje czytelnikom, są dosłownie miażdżące, a kaskady łez? Nie da się bez nich!

Spłakałam się, pośmiałam, wzruszałam, czy ktoś potrzebuje lepszej rekomendacji? "Slammed" to tytuł, który na długo zostanie w mojej pamięci, a na samą myśl o losach Lake i Willa mam znowu łzy w oczach...

Teraz z niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu!

Przeczytałam już wiele książek tej autorki i wiem, że spokojnie mogę po nie sięgać z zamkniętymi oczami. Zawsze znajdę tam to, czego aktualnie potrzebuję. Nie chodzi mi akurat o problemy bohaterów, których nie zazdroszczę, ale o to w jaki sposób sobie z nimi radzą. Często nie wiemy jak postąpić, gdyż dana sytuacja zdarza nam się pierwszy raz. W takich momentach przypominam sobie w jaki sposób bohaterowie je rozwiązywali. W ten sposób wybieram najmniejsze zło. Co dziwne, późniejsze reakcje bywają właśnie takie same:-)

Wracając do książki. Kocham pióro autorki!!! Czasami wydaje mi się, że posiada wiele wcieleń dlatego tak dokładnie wchodzi w role, które odgrywają jej bohaterzy. Zawsze wpierw jest smutno, gdyż bohaterzy zmagają się z różnymi problemami, w tym przypadku ze stratą ojca. Aby zacząć nowy początek przeprowadzają się do innego miejsca zabierając ze sobą cały dobytek. Później nastaje to, co kocham najbardziej, czyli pierwsze i niepowielające się zauroczenie. Bohaterzy nie wiedzą bowiem dlaczego ich przyciąga nowo napotkana osoba. Czują jakby coś ich ze sobą łączyło, jakby motylki, które oboje mają w swoich brzuszkach nagle się wymieniły nie pozwalając się na długo od siebie oddalać. Layken nie wie co się z nią dzieje, gdyż nigdy wcześniej tak mocno nikogo nie pragnęła. Wciąż się dziwi, że nadal jest nią zauroczony po tym jak udawała chodzące zombi:-) No i w tym zawsze momencie muszą nadejść wyczekiwane przez czytelnika problemy. One zawsze nadchodzą, to jest już na stałe wpisane w twórczość autorki. Tylko coraz bardziej zaczynają nabierać rozpędu ukazując się od razu jako wielki wybuch. W pierwszej chwili zawsze jest tak, że nie ma wyboru dla nich, muszą się rozejść. Ten ból jest tu bardzo odczuwalny. No bo jak pogodzić fakt, że miłość jej marzeń jest nauczycielem w jej szkole? Na domiar złego zbyt wiele długów sprowadza go do tego, że nie może porzucić pracy, gdyż ma jeszcze kogoś na utrzymaniu. Jak sądzicie, czy dalej może być lepiej, czy szpilki skrzętnie wsadzane w pięty bohaterom mogą być dokręcane coraz bardziej? No po prostu kocham jej książki!

Czytacie poezję??

Ja od czasu do czasu lubię przysiąść z filiżanką dobrej herbaty i przeczytać wiersz. Delektować się czytając niespiesznie, analizować jego treść i snuć domysły. I choć nie zdarza mi się to często, wiersze stanowią doskonałą odskocznię od powieści, które czytam na co dzień…

Książka Colleen Hoover „Slammed” to debiut autorki. I choć czytając dało się to odczuć, to jedno jest pewne – od samego początku swojej pisarskiej kariery Collen Hoover miała niezwykły talent do budowania emocji i wciągania czytelnika fabułę przedstawionej przez siebie historii. Mimo, iż to książka - powiedzmy sobie szczerze, dedykowana do ciut młodszego pokolenia – czerpałam niezwykłą przyjemność z jej lektury. Zanurzyłam się w świecie wykreowanym przez autorkę, chłonąc kolejne rozdziały i przeżywając tę historię.

„Slammed”  to książka o sile miłości, o pokonywaniu przeciwności, które jawią się na drodze do szczęścia, ale też o odpowiedzialności za życie swoje i innych. Cała przedstawiona relacja głównych bohaterów okraszona jest poezją, która też potrafiła wywołać niemałe emocje i co więcej, przypomniała mi za co  tę poezję tak bardzo polubiłam. W niesamowity sposób dopełnia całą tę historię i wymaga na czytelniku interpretacji aktualnej do swojego stanu uczuciowego…

Książkę czyta się bardzo szybko i uwierzcie mi na słowo – trudno się od niej oderwać…  A, że jest to pierwszy tom trylogii ja wyczekuję już wznowienia dalszych losów bohaterów…

Życie lubi dotkliwie krzywdzić. Problemy finansowe, zranione serce, nieuleczalna choroba, czy też śmierć bliskiej osoby – to tylko przykłady brutalnych wyzwań, z jakimi wcześniej lub później musi zmierzyć się człowiek. Każdy ma jakieś trudności, każdy przechodzi w pewnym momencie proces walki z własnymi demonami. Nikt nie jest na to przygotowany, a tym bardziej osoba, która dopiero zmierza w kierunku utartej dorosłości. Ale to właśnie tak młodą dziewczynę doświadcza Colleen Hoover w swojej debiutanckiej powieści SLAMMED, wydanej w nowej odsłonie graficznej.

A przecież ona ma dopiero osiemnaście lat, powinna cieszyć się dziewczęcą beztroską, aktywnie spotykać ze znajomymi i delektować słodyczą pierwszych zauroczeń. A jednak los nie rozpieszcza Layken – niespodziewana strata ojca zmienia właściwie wszystko. Każe zmienić otoczenie i poznać jego – mężczyznę, który zdaje się być jeszcze bardziej poturbowany przez parszywe życie. I czytelnik dowiaduje się o tym z jej własnych wypowiedzi, autorka oddaje bowiem głos młodej bohaterce, pozwalając jej samodzielnie relacjonować kolejne wydarzenia. To właśnie narracja pierwszoosobowa sprawia, że historia przybiera tak sensualny i emocjonalny wydźwięk, z pewnością jest bardzo intymna, odczuwalnie nasączona smutkiem i potrzebą bliskości. Tu nie ma miejsca na pustą przestrzeń, odbiorca mimowolnie wkrada się w skórę Layken, wyczuwa aromat jej wątpliwości, czuje także niewymowny ból związany z utratą ukochanego ojca. Ale dostrzega też coś wyjątkowego – niezwykłą kompozycję dojrzałości i ukrytej głęboko wrażliwości serca, które dostrzegalnie pomagają jej zdefiniować to, co najważniejsze.

Fabuła nieustannie doświadcza bohaterów. Ciężka choroba, nieuchronna śmierć bliskiej osoby, samotność, złamane serce, próba odnalezienia się w nowym środowisku – Colleen Hoover nie szczędzi im bolesnych emocji, wręcz każe mierzyć się z ich agresywnością na oczach wyraźnie zatroskanego czytelnika. Nie ma bowiem wątpliwości, że jest to historia niezwykle poruszająca, uczuciowa i życiowa, niejednokrotnie wywołująca trudne do ujarzmienia łzy. Ale w tym mocno dramatycznym portrecie pojawia się także miłość, a właściwie cała gama miłości – tej romantycznej i niepowtarzalnej, ale też rodzicielskiej, przyjacielskiej oraz tej między rodzeństwem. Autorka nie zapomina także o szczypcie potrzebnej nadziei, zostawiając jej ziarna w zupełnie nieoczekiwanym miejscu. W poezji, idealnie uzupełniającej przekaz fabularny. A przy tym tak niecodziennej, głębokiej i wymagającej świadomej interpretacji.

Doszczętnie zajmująca historia! Naprawdę trudno przygotować się na tak potężną skalę emocji, jaką w swoim debiucie serwuje Colleen Hoover – SLAMMED dotkliwie wgryza się w wyobraźnię, napełniając ją smutkiem i goryczą niesprawiedliwości, odczuwalnie staje się definicją bolesnej straty, narusza czułe struny, niejednokrotnie wywołując przy tym łzy realnego wzruszenia. Ale jednocześnie tworzy esencję różnych odcieni miłości, fascynuje, rozbawia i zaskakuje, finalnie przynosi także kojący smak nadziei. I robi coś nieoczekiwanego – pielęgnuje piękno poezji, która rozczula, wzbogaca i efektownie dopełnia całokształt wrażeń fabularnych. Cudowna, niezapomniana i nadzwyczaj ujmująca książka!

„Nie podchodźcie do życia zbyt poważnie. Dajcie mu w pysk, kiedy na to zasługuje”.

Jesteśmy jak ptaki, które prowadzone wiatrem, lecą w nieznane. Jak ćma, która leci do światła. Tak i my imamy się emocji w książkach, potrzebujemy ich do przeżywania fabuły i towarzyszenia bohaterom w ich wędrówce.

Ja właśnie zaczęłam swoją wędrówkę z książką @CoollenHoover i dodatkowo, jest to moja pierwsza pozycja z jej twórczości.

Historia, która otrzymałam na tych kartkach papieru, nie należy do łatwych. Otrzymujemy tutaj całą gamą emocji, tych, które sprawią poruszenie naszego serca i również te, gdzie nasze oczy lekko się zaszklą.

Autorka swoim lekkim i przyjemnym piórem sprawia, iż nie jesteśmy w stanie odłożyć książki. Fabuła, która rozkręca się w miarowym i dostosowanym do historii tempie, pozwala nam wszystko odczuwać, obserwować, zrozumieć i kibicować.

Nie da się uciec do innego miasta, do innego miejsca, innego stanu. Przed czymkolwiek byśmy uciekali, to coś jedzie razem z nami. Zostaje z nami, dopóki nie znajdziemy sposobu, żeby się z tym zmierzyć.

Bohaterowie wykreowani w sposób mistrzowski. Są to młodzi ludzie, którzy niestety musieli zbyt szybko dorosnąć i dojrzeć, aby zmierzyć się z przeciwnościami, jakie szykuje dla nich los. W głównej mierze akcja opisana jest oczami głównej postaci. Zbieg ten sprawia, iż jesteśmy w stanie lepiej poznać jej sposób patrzenia na świat, radzenie sobie z otaczającymi go emocjami, troskami i pierwszą miłością. Któż z nas nie pamiętać tych pierwszy motyki w brzuszku?

Dzięki wydawnictwo_wab miałam możliwość poznania twórczości autorki i zrozumienia „o co tyle szumu” w obrębie jej książek.

Jeśli nie czytałeś tej książki, to zmień to jak najszybciej. Daj się ponieść młodzieńczym odczuciom i chwilą bezradności, aby ponownie znów na ustach ujrzeć uśmiech. Rollercoaster emocjonalny dostajecie w pakiecie, ale to tylko sprawi, że lektura ta będzie przyjemna i wartościowa.

[q] Lubicie książki Colleen Hoover?

„Slammed” to kolejna historia Colleen Hoover jaką miałam okazję przeczytać i choć na początku myślałam, że nie chwyci mnie za serce tak jak reszta - pomyliłam się i nie szczerze, nie spodziewałam tego po debiucie autorki.

Poznajemy tutaj 18 letnią Layken, która po śmierci ojca wraz mamą i bratem, Kelem, przeprowadzają się do nowego miasta.

Ta przeprowadzka nie jest łatwa dla głównej bohaterki, jednak mimo wszelkich trudności jakie napotkała w życiu dosyć szybko dostosowuje się do nowych warunków i już pierwszego dnia poznaje Willa, wokół którego potem rozwija się cała historia.

Dlaczego na początku miałam wrażenie, że nie będzie to zbyt dobra książka? Chyba właśnie przez to wczesne poznanie dwójki bohaterów. Chociaż czego spodziewałam się po sąsiadach. Mimo to, relacja rozwijała się stopniowo i miała takie chwile zwolnienia, które bardzo mi się podobały.

Tytuł książki nawiązuje do tak zwanych slamów, czyli „publicznej rywalizacji poetów-performerów, najczęściej amatorów”, których w książce nie brakuje. Wiersze te zdecydowanie poruszają za serce, dlatego podczas czytania wzruszenia gwarantowane.

Bardzo polubiłam Kela jako bohatera pobocznego, sprawiał, że na mojej buzi pojawiał się uśmiech. Zdecydowanie świetnie autorka ukazała beztroskę dzieciństwa.

Layken ma osiemnaście lat, kilka miesięcy wcześniej zmarł jej ojciec, a teraz razem z matką i młodszym bratem przenosi się do Michigan, by tam rozpocząć nowe życie. Każdy z nich się martwi, ponieważ nie wiedzą co czeka ich w nowym miejscu. Po przyjeździe Layken i Kel poznają się z sąsiadami z naprzeciwka - Willem i jego młodszym bratem Caluderem. Co wyniknie z tej znajomości? Czy rodzina Cohenów odnajdzie się w nowym miejscu?

Książki autorki biorę zawsze w ciemno, bo wiem, że są gwarancją świetnie spędzonego czasu i ogromu emocji! "Slammed", a w zasadzie cala seria pod tym samym tytułem, są jednymi z nielicznych powieści Colleen, których wcześniej nie miałam okazji czytać, więc kiedy zobaczyłam, że @wydawnictwowab postanowiło ją wznowić wiedziałam, że będę musiała w końcu po nią sięgnąć! Styl autorki jest niezwykle przyjemny w odbiorze, co sprawiło, że pochłonęłam książkę w jeden wieczór i nie było żadnej siły, która oderwała by mnie od czytania! Bohaterowie zostali naprawdę genialnie wykreowani i zaskarbili sobie moją sympatię już od pierwszych stron. Historia przedstawiona jest z perspektywy głównej bohaterki, co pozwoliło mi lepiej ją poznać, dowiedzieć się co czuję, myśli i jakie emocje nią targają. Żałuję trochę, że autorka nie pokusiła się o przedstawienie tej historii również oczami Willa, bo byłam ogromnie ciekawa jego odczuć. Layken i Will to młodzi ludzie, którzy mimo swojego wieku naprawdę wiele już doświadczyli, oboje musieli zmierzyć się z ogromną stratą, żałobą i bólem, a przy tym po prostu dalej żyć. Ich relacja została w bardzo prawdziwy i wręcz urzekający sposób pokazana, miło było obserwować rodzące się pomiędzy nimi uczucie, które jak się okazało nie powinno mieć miejsca i zostało tym samym wystawione na ciężką próbę. Historia bohaterów oraz ich rodzin jest niezwykle emocjonalna i poruszająca, a ja te emocje chłonęłam całą sobą! To nieprawdopodobne jak obcy ludzie w obliczu tragedii i codziennych problemów stają się sobie bliscy! Autorka w piękny sposób pokazała jak bohaterowie się wspierali i o siebie nawzajem troszczyli. Najbardziej podobały mi się tutaj slamy, z których biła ogromna prawda, ból, niesprawiedliwość, ale również szczęście i miłość! Jestem pewna, że jeszcze nie raz do nich wrócę, bo skłaniają do refleksji i poruszyły we mnie te najczulsze struny! To książka, która zostaje w pamięci na dłużej, a ja już nie mogę się doczekać kiedy poznam dalsze losy bohaterów! Polecam! Moja ocena 10/10.

"Nie mogę uwierzyć, że stałam się dziewczyną, która mdleje na widok faceta. Nie znoszę tego. Zaczynam mu się uważniej przyglądać, żeby znaleźć jakąś wadę. Bezskutecznie. Jak na razie jest idealny."

Layken ma 18lat. Pół roku temu zmarł jej ojciec. Teraz, wraz z mamą i młodszym bratem wyprowadzają się do Michigan zostawiając za sobą życie w Teksasie. Życie jakie znali i kochali.

Czy będą potrafili zaaklimatyzować się w nowym miejscu? Co na nich czeka tysiące kilometrów od domu?

Po przyjeździe do Michigan,Layken poznaje przystojnego sąsiada, Willa. Szybko nawiązują nić porozumienia. Od pierwszego spotkania zaiskrzyło między nimi.Idą na randkę, która okazuje się idealna! Czy to możliwe, aby tak szybko kogoś pokochać? Czy to szczęście potrwa dłużej? Niestety nie! Okazuje się, że Layken i Will będą musieli zmierzyć się z przeciwnościami losu.A rodzące się między nimi uczucie nie będzie jedynym ich problemem.

Czy podobne doświadczenia zbliżą Willa i Layken do siebie?Czy poradzą sobie ze wszystkimi przeciwnościami?

Uwielbiam książki Colleen Hoover.

"Slammed" to wzruszająca historia miłosna młodych ludzi, których życie doświadcza w najgorszy sposób.Mimo swojego wieku zmuszeni są do podjęcia trudnych, dorosłych decyzji.Muszą odsunąć na bok rodzące się między nimi uczucie ponieważ nie to jest w tej chwili najważniejsze.To co czują mogą jedynie wyrazić poprzez wiersze i przypadkowe spojrzenia.

Will skradł moje serce jak tylko pojawił się! I wcale nie dziwi mnie to,że Layken tak szybko go pokochała!Gdy poznajemy jego przeszłość jeszcze bardziej go rozumiemy i uwielbiamy! Musiał szybko dorosnąć i stać się odpowiedzialny nie tylko za siebie.Wie,że mimo uczucia do nowej sąsiadki, musi myśleć przede wszystkim o swoim młodszym bracie.

"Slammed" to historia,od której ciężko się oderwać!Miłość,przyjaźń,rozstanie,śmierć, codzienność bohaterów sprawią, że niejednokrotnie łezka zakręci się w oku!Ale takie są książki Colleen Hoover!Piękne i wzruszające!Takie,po które sięga się z radością! "Slammed" sprawi,że serce zabije Wam mocniej albo stanie na kilka sekund!

Na szczęście to nie koniec tej historii ❤️

Życie nie zawsze toczy się po naszej myśli. Właściwie, będąc zupełnie szczerą, rzadko kiedy tak robi. Oczekiwać w końcu należy tylko nieoczekiwanego- niezależnie od tego, ile ma się lat. Niektórzy szybciej dostają nauczki od losu, inni doświadczają jego okrutnego poczucia humoru dużo później. Niemniej jednak nikt nie jest w stanie przed zakrętami na swojej życiowej drodze uciec. Trzeba tylko zapiąć pasy i ruszyć w drogę, czasem z ostrożnością, czasem z szaleństwem, dostosowując prędkość do panujących warunków, ale nigdy nie przestawać jechać, chłonąc jak gąbka te lepsze momenty, by dały siłę, gdy pojawią się problemy.

Layken ma osiemnaście lat, młodszego brata i niedawno straciła ojca. Przeprowadzka z Teksasu do Michigan jawi się dla niej jako koniec świata. Choć nie zostawiła w rodzinnym mieście chłopaka czy innych, znaczących osób, nie podoba jej się sam pomysł zmiany miejsca zamieszkania. Lake to dobra dziewczyna, nad wyraz odpowiedzialna i zadziwiająca swoją dojrzałością. Z wprawą opiekuje się bratem, zajmuje obowiązkami domowymi i pomaga matce na ile jest w stanie. Nigdy nie zrobiła nic bardziej szalonego, czego można się spodziewać po nastoletniej fantazji. Nawet nie była zakochana... Do momentu, gdy na podjeździe nowego domu spotyka sąsiada, który odegra w jej życiu niezwykle istotną rolę...

Will czaruje swoją charyzmą i urokiem od pierwszej chwili, w której pojawia się na kartkach książki. Im bardziej go poznajemy, tym bardziej stajemy się oczarowani tym młodym mężczyzną. Pomimo swojego wieku nosi na barkach ciężar niezwykle istotnych decyzji, które kształtują jego rzeczywistość i sprawiają, że stawia sobie wymagania, co do których można jedynie czuć podziw. To człowiek stworzony do miłości i poświęcenia, co udowadnia każdą podejmowaną przez siebie decyzją. Jednak niezwykłe przyciąganie, jakie czuje do Lake, może przynieść mu więcej szkody niż pożytku...

"Slammed" to historia od której nie potrafiłam się oderwać. Czytałam ją jednym tchem, dosłownie płynąc przez cudowną narrację Hoover i przeżywając całą gamę emocji w niej zawartą. Na tak wiele rzeczy w tej powieści nie byłam przygotowana... na historie postaci, które poznajemy, na ciąg wydarzeń, który ma miejsce.. a to jedynie utwierdza w przekonaniu, że to ksiązka napisana wybitnie dobrze, realistycznie odzwierciedlająca zaskakujące koleje ludzkich losów. Nie tylko Will i Lake wyróżniają się w tej opowieści. Do naszego serca niepostrzeżenie wkradają się postaci poboczne- ich bracia, Eddie, przyjaciółka Lake, Julia- mama dziewczyny. I każda z tych osób ma nam coś ważnego do przekazania. O tym, by szanować swoje życie i to, co nam się przydarza, przyjmując z pokorą wszelkie karty od losu i próbując obrócić je na lepszą stronę. O tym, że nie zawsze rozumne postępowanie, wbrew temu, co dyktuje serce, jest najlepszym wyjściem z sytuacji. O tym, że życie jest niezwykle cenne i należy się nim cieszyć, bo nigdy nie wiadomo kiedy po prostu z dnia na dzień przestaniemy istnieć. I o tym, by nie żałować, podejmować próby, nawet jeśli okażą się kiepskie i po prostu... żyć. Z całych sił. Nie zapominając o tym, że najważniejszym elementem ludzkich losów jest miłość- w różnym wydaniu. Rodzicielska, między rodzeństwem, romantyczna, przyjacielska- każdy z jej odcieni jest niezwykły i niezbędny. Ta historia wyciśnie wam łzy z oczu, pozwoli spojrzeć na niektóre sprawy z przymrużeniem oka oraz nauczy, by czerpać z każdego dnia, bez reszty. Jest także niesamowicie dopracowana, co widać chociażby po zamieszczonych tam slamach poetyckich. Mnie urzekły, nie miałam dotąd pojęcia o ich istnieniu, natomiast w tej książce perfekcyjnie uwydatniają całą paletę emocji w niej zawartą. "Slammed" trzaśnie waszym sercem o podłogę, to więcej niż pewne. Ale czy poskłada je w całość? O tym należy przekonać się samemu, do czego gorąco zachęcam.

Ta książka dotknęła mnie na tak wielu poziomach. Było w niej nie tylko wszystko, czego szukałam, ale wszystko, czego potrzebowałam - romans, poezja, piękno, humor, przyjaźń, rodzina i miłość, tyle miłości, że bolało mnie serce!

Ta książka to znacznie więcej niż historia miłosna. Jest pełen ważnych lekcji życia. Jeśli kiedykolwiek kogoś straciłaś, kogoś kochałaś, potrzebowałaś kogoś lub kogoś chciałaś, ta książka również wpłynie na Ciebie. Jestem podekscytowana i zainspirowana. Nie mogę tego wystarczająco polecić!

atii_monster

"Żałowanie do niczego nie prowadzi. To patrzenie w przeszłość, której nie można zmienić."

Śmierć ukochanego ojca, zmieniła życie głównej bohaterki, Layken. Dziewczyna wraz z rodzicielką i bratem przeprowadzają się do Michigan. Główna bohaterka jest zdruzgotana zaistniała sytuacją, nowym miejscem zamieszkania oraz szkołą. W dniu przyjazdu poznaje Willa, dwudziestojednolatka mieszkającego naprzeciwko. Mężczyzna od pierwszego wejrzenia urzeka dziewczynę, co powoduje szybkie rozwinięcie ich znajomości. Niestety pojawia się przeszkoda na drodze, która niszczy już poukładany świat. Na dodatek Layken ma podejrzenie co do swojej matki, które sprowadzają się do odnalezienia kolejnego mężczyzny, a przeprowadzka ma tylko na celu znalezienie się bliżej niego.

Historia Layken oraz Willa przedstawia nam wiele problemów i sposobów na pogodzenie się z swoim losem. Śmierć ojca, podejrzenia co do matki oraz problemy z odnalezioną miłością, wydają się sprawą spotykaną na każdym zakątku świata, lecz czy można odnaleźć się w wszystkich trzech? Wszystkie te sytuacje wiążą nas z bohaterami i zachęcają do dalszej lektury.

Will od pierwszych stron stał się moim ulubionym bohaterem, zaczynając od spotkania przy ciężarówce z Layken, kończąc na poezji. Urzekła mnie oryginalność charakteru i brak sztuczności. Will jak każdy człowiek wybiera te złe i dobre wyjścia, co przynosi różne rezultaty. Autorka idealnie przedstawiła jego gamę uczuć oraz rozdarcie w podejmowaniu decyzji. Moja miłość do tego bohatera zwiększyła się, gdy przeczytałam o jego przeszłości, stracie rodziców oraz decyzji odnośnie młodszego brata. Po tych wiadomościach sama nie byłam w stanie odpowiedzieć czy dałabym rade stawić czoło tym trudnością, które pojawiły się na drodze Willa.

Wracając do wspomnianej poezji, jest ona kolejnym atutem książki. Nie jest ona wyrafinowana, pisana przez profesjonalistów, lecz przez zwykłych uczniów. Dzięki niej możemy choć częściowo zapoznać się z charakterami poszczególnych osób oraz ich uczuciami. Osobiście zaznaczałam wiele cytatów z wierszy bohaterów, gdzie znajdywałam wiele mądrych zdań.

Historie Colleen Hoover jak najbardziej zalecam jako lekką lekturę na spokojny wieczór... oraz noc. Autorka swoim lekkim piórem przylepia nasze dłonie do książki i nie pozwala odkleić, a niezwykła historia miesza nam w sercu.

Reasumując, książka jest jak najbardziej warta przeczytania, a po czasie jej największą wadą jest za mało stron.

"Dostałam w tym roku lekcję

od

chłopaka.

Chłopaka, w którym jestem poważnie, głęboko, szaleńczo,

niesamowicie

i niezaprzeczalnie zakochana.

On nauczył mnie rzeczy najważniejszej ze wszystkich...

Żeby kłaść nacisk

Na życie."

[Adres usunięty]

Layken, dziewczyna, której imię pochodzi z połączenia dwóch różnych imion, gdyż jej rodzice nie potrafili dojść do porozumienia podczas wyboru jednego z nich, obchodziła właśnie swoje 18 urodziny, które mogły dać jej poczucie powolnego wkraczania w życie dorosłe.

Przykre wydarzenie, które miało miejsce kilka miesięcy temu nie pozwoliło jej jednak cieszyć się z ukończonego rozdziału życia i wkroczenia w nowy, zupełnie inny dział.

Śmierć ojca, a zarazem najlepszego przyjaciela głównej bohaterki, odcisnęła na niej piętno, któremu się poddała. Z początku odrzucająca i nieakceptująca sytuacji dziewczyna po pewnym czasie zaczyna dopuszczać do siebie prawdę i pomagać oswoić się z tą sytuację swoim bliskim.

Wraz z mamą i młodszym bratem przeprowadzają się z Teksasu, aby uciec od przeszłości, do Michigan.

Layken i Kel pozostawiają wszystko na rzecz czegoś nowego, nieznanego, czegoś co zupełnie odmieni ich życie, chociaż jeszcze o tym nie wiedzą.

Od razu po przyjeździe do aktualnego miejsca ich zamieszkania nawiązują kontakt z sąsiadami z domu naprzeciw. Mieszka tam dwóch braci Will i Caulder, którzy są dla siebie wszystkim.

Kel znajduje wspólny język z młodszym chłopcem z rodzeństwa i od razu stają się swoimi bratnimi duszami, których trudno rozdzielić. A Will...? No właśnie, co z Willem?

Chłopak starający się robić wszystko jak należy nagle staje się być w totalnym amoku przez jedną dziewczynę... przez Layken...

Piękna i bardzo wartościowa książka, która skierowana jest do młodzieży. Ja, chociaż nie łapie się do grupy docelowej, bo jestem starsza, to przeczytałam tę powieść na jeden raz! Autorka jak zawsze w swoich powieściach przemyca nam ważny temat. Dzięki temu jej książki są bardzo wartościowe, a czytelnika zmuszają do chwili refleksji i przemyśleń. Tutaj akurat został poruszony temat choroby i straty, co jak wiadomo zdarzyć może się w każdym momencie życia każdemu z nas. Powieść łapie za serce i nie da się przejść obok nie obojętnie! 

„Slammed" Collen Hoover jest pierwszą częścią z trylogii miłosnej powieści o Layken i Willu. Jest to poruszająca historia dwojga ludzi, wywołująca współczuję w ich trudnej sytuacji. Bardzo ciekawa książka, wzruszająca, wciągająca, dająca nadzieję. Czytanie jej wspominam naprawdę dobrze, przyjemnie. Historia ta zmienia nastawienia na pewne zachowania ludzi, niektórych może przekonać do poezji. Mnie osobiście bardzo zauroczył ten wątek. Akcja z kolejnymi stronami książki rozwija się coraz bardziej. Zainteresowana dalszymi losami bohaterów z chęcią sięgnęłam po następne części tej serii. 

Pewnie się powtórzę, ale może ktoś jeszcze nie wie, że uwielbiam twórczość Colleen Hoover. Jest ona jedną z moich ulubionych autorek. Każda jej książka to niesamowicie poruszająca opowieść, która na długo pozostaje w mojej pamięci.

Podobnie jest z „Slammed”, które doczekało się wznowienia dzięki wydawnictwu WAB. Czytałam tę książkę, jeszcze gdy chodziłam do gimnazjum i już wtedy ogromnie mi się podobała. Z wielką chęcią więc wróciłam do niej po tylu latach. I muszę powiedzieć, że bardzo się cieszę, że to zrobiłam, bo wiele aspektów tej historii uciekło mi z pamięci.

Layken i Will to bohaterowie, których bardzo łatwo jest polubić. CoHo ma talent do tworzenia bohaterów, których się lubi i którym się kibicuje. I choć jej postacie momentami doprowadzają do szału, to jednak kawałek po kawałku potrafią skraść też serce.

Pamiętam, że gdy poznawałam tę historię bardzo irytowała mnie mama Lake. Teraz jednak zrozumiałam, dlaczego kobieta postąpiła tak jak postąpiła. Jej wewnętrzna siła i to z jaką odwagą podchodziła do swojej choroby jest godne pochwały. Jej ostatni list do dzieci złamał mi serce, ale też napełnił mnie swojego rodzaju optymizmem.

Dla mnie nie jest to do końca historia o zakochaniu i miłości. Dla mnie to przede wszystkim opowieść o rodzinie, jej sile i mocy. To też historia o radzeniu sobie ze śmiercią bliskich osób. Opowieść o akceptacji niesprawiedliwości życia. To w końcu historia o przyjaźni i jej wartości w trudnych momentach.

Jednym z głównych wątków tej historii jest poezja. Uwielbiam wiersze, które się tutaj pojawiły. Obok tych utworów, ciężko było mi przejść obojętnie. Prawie wszystkie sprawiły, że miałam łzy w oczach.

„Slammed” to dla mnie jedna z tych historii, do których wraca się po latach i odkrywa się, że są one jeszcze lepsze niż się pamiętało. A jeśli jakimś cudem jeszcze nie jesteście przekonani do sięgnięcia po tę książkę to tylko spójrzcie na tę cudowną okładkę, od której nie można oderwać wzroku.

"Nie da się uciec do innego miasta, do innego miejsca, innego stanu. Przed czymkolwiek byśmy uciekali, to coś jedzie razem z nami. Zostaje z nami, dopóki nie znajdziemy sposobu żeby się z tym zmierzyć."

"Zanim kobieta zaangażuje się w związek z mężczyzną, powinna móc odpowiedzieć twierdząco na trzy pytania. Jeśli twoja odpowiedź na którekolwiek z nich brzmi "nie" , uciekaj, gdzie pieprz rośnie."

~Życie 18- letniej Layken legło w gruzach z dniem kiedy traci ukochanego ojca...od tej pory nic już nie jest takie jak kiedyś.A na domiar złego po kilku miesiącach od przykrego wydarzenia wraz matką i młodszym bratem opuszcza rodzinny dom w Teksasie i przeprowadza się do wynajmowanego mieszkania Michigan.

Nowe miejsce zamieszkania, szkoła, otoczenie i znajomi nie wróżą świetlanej przyszłości jednak Layken pomimo wszystko stara się być wsparciem dla swoich bliskich.

Po dotarciu na miejsce nastolatka poznaje przystojnego mężczyznę - Willa, który okazuje się jej sąsiadem "z naprzeciwka". Od pierwszego dnia między parą zaczyna iskrzyć.Jednak to nie odpowiedni moment, aby tych dwoje połączyło coś więcej niż przyjaźń...

Dziewczyna robi wszystko, aby zapomnieć, jednak to dopiero początek góry lodowej jak i czarnych chmur zalewających życie zbyt młodej Layken.

Od teraz każde z nich będzie musiało się zmierzyć z brutalnymi i nieoczekiwanymi przeciwnościami losu.

Czy Layken jeszcze kiedyś będzie szczęśliwa?

~"SLAMMED" to debiutancka powieść Colleen Hoover, jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, a jednocześnie pierwsza część trylogii, która powstała pod tym samym tytułem.

Dlatego będąc już jakiś czas po lekturze wcale się nie dziwię, skąd te salwy zachwytu nad twórczością autorki.

Niby prosta niewymagająca powieść romantyczna, a wywołuje w czytelniku uśmiech aż po łzy, do tego wciąga na tyle, że nie odłożysz jej póki nie poznasz zakończenia.

~Piękna życiowa i niezwykle realistyczna historia o dwójce młodych ludzi, którzy pomimo bolesnych i trudnych doświadczeń z przeszłości, poznają się w nie odpowiednim dla siebie momencie...

~"Slammed" to przede wszystkim historia o niespełnionej pierwszej miłości, miłości, która nigdy nie powinna się wydarzyć, gdyż jest uczuciem zakazanym i niedostępnym.

Jest to również opowieść o przyjaźni, stracie, nieuleczalnej chorobie, problemach finansowych i radzeniu sobie w nowej rzeczywistości. Jak dla mnie to wybuchowy rollercoaster emocjonalny (bardzo rzadko używam tego słowa) ukazujący pełną paletę prawdziwych, namacalnych uczuć młodych ludzi, którzy musieli za szybko dorosnąć. W czasie kiedy powinni cieszysz się swoją beztroską i młodością.

Od samego początku bardzo kibicowałam naszym bohaterom dlatego z wielkim utęsknieniem czekam na kolejne losy Layken i Willa.

~To trzeba po prostu przeczytać, aby poznać sens i przekaz całej historii!

Polecam całym sercem, niech każdy przeczyta tą J.K

Layken ma osiemnaście lat, jest w ostatniej klasie liceum. Kilka miesięcy wcześniej zmarł jej ojciec, teraz dziewczyna mieszka z matką i młodszym bratem. By rozpocząć nowe życie rodzina przeprowadza się z Teksasu do Michigan. Dzieciaki obawiają się tej zmiany, nie wiedzą bowiem jak zostaną przyjęte w nowym miejscu. Zaraz na początku nowej drogi zaprzyjaźniają się z sąsiadem z naprzeciwka – Willem i jego młodszym bratem Caulderem. Co z tego wyniknie? Czy rodzina Layken znajdzie w Michigan swój nowy dom?

Książki Colleen Hoover biorę w ciemno, ponieważ wiem, że świetnie spędzę przy nich czas i dostarczą mi mnóstwo emocji. Tak też było i w tym przypadku, ponieważ książkę pochłonęłam w kilka godzin. Styl Autorki jest niezwykle przyjemny w odbiorze, nie unika ona trudnych tematów i wyciska przy tym miliony łez Czytelnika. Bohaterowie są świetnie wykreowani, dobrze są rozwinięte ich portrety psychologiczne, a ja polubiłam ich od pierwszej strony.

Autorka w cudowny sposób pokazała jak ta dwójka wzajemnie na siebie oddziałuje, jak się wspiera i w głębi serca walczy o to uczucie. Książka pozostanie ze mną na długo, ponieważ dostarczyła mi całą gamę emocji i już nie mogę doczekać się dalszej części ich wspólnych perypetii!

Nagła śmierć ojca zmienia życie osiemnastoletniej Layken. Wraz z mamą i bratem wyprowadza się z Teksasu do Michigen. Nowy dom, nowy start. Ta zmiana ciąży dziewczynie, jednak stara się ona być wsparciem dla rodziny.

W dniu przyjazdu Layken poznaje nowego sąsiada, Willa. To spotkanie jest jak strzała amora. Pierwsza randka, pierwszy pocałunek, pierwsze zauroczenie. Szkoda tylko, że tych dwoje spotkało się w najmniej odpowiednich momentach życia…

Debiut autorki nie jest naszym pierwszym spotkaniem. Książki Colleen Hoover poznałam już jakiś czas temu i jak na razie autorka mnie nie zawiodła. „Slammed” w nowej odsłonie prezentuje się cudownie. Cudowna okładka i wznowienie wydania zmotywowały mnie do poznania tej historii. Przeczytałam i nie żałuję.

Wydawać by się mogło, że będzie to kolejna historia o miłości dwojga młodych ludzi. Pierwsza miłość, pierwsze doświadczenia i rozczarowania. Autorka jednak nie byłaby sobą, serwując nam standardową historię miłosną.

„Slammed” to emocjonująca powieść pełna życiowych lekcji. Bohaterowie pomimo młodego wieku mają za sobą ciężkie doświadczenia, które wykształtowały ich charakter. Fabuła pełna smutku i cierpienia niesie przesłanie i prawdę. Autorka łapie za serca czytelników i nie puszcza. W książce poznajemy różne rodzaje miłość. Miłość dwojga zakochanych, miłość matki oraz miłość rodzeństwa. Każda z nich wnosi do historii cząstkę czegoś nowego, wyjątkowego. Małe elementy skrupulatnie łączą się w całość, tworząc piękną historię.

Autorka pomimo trudnej tematyki potrafi również rozbawić czytelnika. Czasami mała anegdotka jest jak chwilowe przerwanie napięcia. Czytelnik może się rozluźnić, aby za chwilę na nowo móc poczuć historię bohaterów.

Pierwsza książka autorki, a taka dobra. Z takim startem nie mogło być inaczej, autorka musiała odnieść sukces. Jeżeli jeszcze nie znacie twórczości C. Hoover to zachęcam Was do przeczytania jej książek. Nie pożałujecie!

"Slammed" Colleen Hoover to lekka i przyjemna historia miłosna młodych ludzi, których życie nie oszczędza. Historia o uczuciu, które pomimo swojego piękna i wyjątkowości, stale napotyka na przeszkody. Przeszkody niszczące naszych bohaterów od wewnątrz, igrające z ich uczuciami, myślami i pragnieniami, powodujące samotność, ból i strach.

Jednak muszę przyznać, że ta powieść wydaje mi się zbyt płytka i małostkowa, podobnie jak bohaterowie. Każdy wątek opisany jest powierzchownie i krótko, bez zagłębiania się w szczegóły, które mogłyby urozmaicić tę historię. Mam kilka książek Hoover już za sobą i ta seria wydaje się być najsłabszą, gdyż pisząc tutaj tę recenzję, jestem w trakcie czytania tomu drugiego.

Osiemnastoletnia Layken przeprowadza się, po tragicznym wydarzeniu, jakie spotkało jej rodzinę. Kilka miesięcy temu jej ojciec niespodziewanie zmarł i dziewczyna do tej pory nie może się z tym pogodzić. W Teksasie ma rozpocząc całkiej nowe życie, ale i tutaj spadną na nią druzgocące wieści. Czy dziewczyna udzwignie ciężar, jaki spocznie na jej barkach? Czy znajdzie się ktoś, kto pomoże jej to przetrwać? „Slamed” to piękna historia o sile miłości i nieprzewidywalności życia. Ale musimy pamięc, że cokolwiek się nie zdarzy, to musimy iść przez życie z podniesioną głową i czerpać z niego garściami. Colleen Hoover ma lekki i przystępne pióro, więc czyta się bardzo dobrze i przyjemnie. Historia wciąga niemalże od początku i wraz z rozwojem wypadków wzbudza coraz więcej emocji. Bohaterowie sprawiają wrażenie realnych, posiadają zarówno wady, jak i zalety. Niejedna dziewczyna mogłaby się utożsamić z Layken. To przyjemna, ale i też dość trudna historia.

BooksFantazja

Podstawowym atutem Colleen Hoover jest jej czar płynący z każdego słowa. Jak mało kto pisze o miłości, z zaangażowanie tworzy zawiłe historie pełne problemów ludzi, którzy marzą tylko o szczęśliwym zakończeniu. Seria Pułapka uczuć jest tego idealnym przykładem.

Wszystko rozpoczęło się od śmierci ojca Layken. Tragedia zmusiła rodzinę dziewczyny do zmian, które miały pomóc im pozbierać się po wcześniejszych wydarzeniach. Dziewczyna wraz z matką i młodszym bratem przenosi się z Teksasu do Michigan. Nie jest łatwo porzucić dotychczasowe życie, przyjaciół a nawet szkołę. Jednak nikt nie podejrzewa, że nowe miejsce dostarczy im mnóstwa emocjonalnych chwil, które skutecznie odwrócą uwagę od kłębiących się w ich głowach myśli.

Autorka nie jeden raz udowodniła swoim czytelnikom, że potrafi napisać prostą powieść idealnie oddającą realia prawdziwego życia, jednocześnie angażując w to większe tragedie. Życie Layken jest oparte właśnie na takim torze. Młoda, zaledwie osiemnastoletnia dziewczyna musiała postawić się niełatwym przeciwnością losu: najpierw straciła ukochanego ojca, później porzuciła jedyne znane jej życie a następnie poznała nowych sąsiadów, którzy... jeszcze bardziej skomplikowali jej sytuację. To wszystko rozpoczęło niezwykle emocjonującą podróż w głąb ludzkiej natury i pragnień, które nie zawsze powinny mieć miejsce. Jednak poprzez szczerą i wiarygodną narrację ze strony Layken czytelnik z łatwością potrafi się odnaleźć w rozgrywanych wydarzeniach i kibicować jej oraz nowo poznanemu Willowi w drodze ku szczęściu.

Chociaż fabuła podąża drogą typowej powieści młodzieżowej z gatunku New Adult to jest w niej głębia obok której nie można przejść obojętnie. Colleen Hoover powoli snuje swoją opowieść pełną ukrytych znaczeń z lekkością i swobodą nawiązując do codzienności, która otacza nas samych. Zwykły przypadek przesądził spotkanie rodziny Cohen i Cooperów, którzy w obliczu największej tragedii nieoczekiwanie zjednoczyli się w sposób tak emocjonalny, że w finale nie sposób było powstrzymać łez. W poszukiwaniu szczęścia Layken odnalazła nie tylko poczucie bezpieczeństwa, ale i miłość, która burzliwa i skomplikowana - jak to bywa w przypadku powieści Hoover - dodała jej skrzydeł. Jednak czy to wystarczy, by pojawiło się szczęśliwe zakończenie?

"Pułapka uczuć" to niepozorna powieść, która w finale niezwykle zaskakuje. To emocjonująca podróż w głąb ludzkiej natury, nawiązująca do kruchości szczęścia i poszukiwania miłości wbrew wszelkim zasadom. Nie jest łatwo odjeść od tej historii nim nie przeczytamy ostatniej strony, a nawet po skończonej lekturze trudno jest zapomnieć o losach Layken i Willa. Moim zdaniem to najlepsza powieść jaka wyszła spod pióra Colleen Hoover - bawi, wzrusza i zaskakuje, zapadając w pamięć na długi czas.

I jak zwykle u Hoover - czyta się jednym tchem, co rusz wycierając nos i oczy w chusteczki.

Mamy tu piękną, intensywną miłość. Zauroczenie.

Ale mamy też mądrość - o tym, jak pokierować swoim świeżo osiągniętym wiekiem dojrzałym, gdy na barki spada odpowiedzialność za rodzinę.

Odkąd jestem mamą, takie tematy, w których przewija się dobro dzieci, działają na mnie mocniej. Głębiej. Z tego też powodu spłakałam się podczas lektury.

Sięgając po Slammed nie miałam pojęcia, że historia opiera się na relacji uczennica-nauczyciel. Jest to dość popularny wątek, który przewija się w wielu młodzieżowych filmach i książkach, jak np. Pretty Little Liars (Aria i Ezra), Kochając pana Danielsa (Ashlyn i Daniel), Akademia wampirów (Rose i Dymitr). Czy rzuciłam książka o ścianę, gdy dowiedziałam się, że mam do czynienia z kolejnym oklepanych wątkiem? Nie! Historia Layken i Willa spodobała mi się już od pierwszej strony, choć nie obyło się bez paru zgrzytów.

Nowe życie

Layken Cohen wraz z kochającą matką oraz młodszym bratem przeprowadza się z Teksasu do Michigan. Parę miesięcy temu straciła ojca a perspektywa opuszczenia domu, z którym wiąże się tak wiele wspomnień nie jest dla niej łatwa. Gdy Cohenowie przyjeżdżają do nowego domu, okazuje się, że ich sąsiadem jest Will Cooper- młody, miły i przystojny mężczyzna, który od razu wpada w oko Layken. Dziewczyna nie wie jeszcze, że przeprowadzka to dopiero początek zmian, jakie na nią czekają. Z jakimi problemami przyjdzie zmierzyć się osiemnastoletniej Layken?

Bohaterowie

Bohaterowie Colleen Hoover wywarli na mnie różne wrażenia. Postacią, którą polubiłam od razu był Will. Choć ma zaledwie dwadzieścia jeden lat musi poradzić sobie z wieloma rzeczami, które czasem przerastając nawet dorosłych ludzi. Will jest prawnym opiekunem swojego młodszego brata, studiuje i pracuje w szkole, aby móc utrzymać siebie i brata. Życie młodego mężczyzny zmieniło się z dnia na dzień. Z chłopaka, którego jedynym zmartwieniem były imprezy u przyjaciele, musiał stać się rodzicem i podejmować dojrzałe decyzje. Czasem jego wybuchy złości względem Lake denerwowały mnie, jednak mimo to Will okazał się silną i dojrzałą postacią.

Layken jest postacią, do której mam mieszane uczucia. Dziewczyna od samego początku była marudna i zachowywała się, jakby miała piętnaście a nie osiemnaście lat. Bywały momenty, że potrafiła zachować trzeźwy umysł, lecz w większości sytuacji zachowywała się wręcz odwrotnie. Zamiast stawić czoło problemom po prostu uciekała.

Dużą sympatię poczułam także do rodzeństwa głównych bohaterów- Kela i Cauldera, którzy wnieśli do książki sporo humoru i radości. Ciekawą postacią okazała się także Eddie, która w przeciwieństwie do Lake miała głowę na karku. Dziewczyna wychowała się w domu dziecka, miała wiele rodzin zastępczych, wielu braci i sióstr, jednak jej jedyną rodziną stał się Gavin- jej chłopak. Mimo trudnej przeszłości, Eddie promieniała radością i biła od niej pozytywna energia. Dla Layken była przyjaciółką, o której można wielu z nasz może pomarzyć.

Miłość od pierwszego wejrzenia

Prędkość z jaką rozwijała się znajomość Willa i Layken zupełnie mnie zaskoczyła. Zaledwie po 30 stronach bohaterowie udają się na randkę, która kończy się namiętnym pocałunkiem, a to wszystko w ciągu jednego, czy też dwóch dni znajomości. Jeszcze nigdy wcześniej nie spotkałam się z tak szybkim obrotem spraw. Myślę, że sam Flash byłby zaskoczony. Jednak w dalszej części książki o ich relacji czytałam z ciekawością. Lubiłam to napięcie między tą dwójką oraz momenty, kiedy przekraczali granicę relacji uczennica-nauczyciel. Ich uczucie było piękne, pełne pasji lecz tragiczne.

Podsumowanie

"Slammed" to ciekawa historia opowiadająca o smutku, nadziei i miłości oraz doprawiona humorem. Colleen Hoover sprawiła, że emocje bohaterów ogarnęły moje serce, razem z nimi śmiałam się i płakałam. Autorka stworzyła wyraziste postaci, które od razu polubiłam (oprócz Layken), które muszą stawić czoło problemom i podejmować bardzo dojrzałe decyzje. Historia Lake i Willa może wydać się oklepana, jednak ich związek był tak samo piękny, jak i tragiczny. Aż do ostatniej strony byłam ciekawa, jak rozwinie się ich relacja. Ciekawym aspektem, który działa na korzyść „Slammed” jest poezja, a dokładnie slamy, podczas których uczestnicy prezentują swoje wiersze. Wiersze, choć zapisane na kartach powieści, emanowały emocjami i sprawiały, że sama pragnęłam sięgnąć po długopis i coś napisać.

[[Adres usunięty] ]

Nie będę się powtarzać, że uwielbiam Colleen Hoover, bo piszę to w każdej recenzji jej książek, ale z drugiej strony, przecież taka jest prawda, jej historie są cudowne ;P „Pułapka uczuć” to jedna z pierwszych moich spotkań z twórczością Hoover, czytałam ją w starej wersji, ale kiedy dowiedziałam się, że wydawnictwo YA! Wydaje tę serię w nowej wersji okładkowej musiałam, po prostu musiałam to przeczytać po raz drugi. Nie ukrywam, że chciałam również sprawdzić, czy po tylu innych przeczytanych pozycjach tej autorki, ponownie mnie zachwyci.

Layken jest właśnie w trudnym okresie, niedawno zmarł jej tata, teraz, wraz z mamą i młodszym bratem Kelem muszą przeprowadzić się prawie że na drugi koniec kraju. W przeciwieństwie do Kela, który dość szybko pogodził się z tą decyzją, Lake nie jest zachwycona, zresztą nie ma co jej się dziwić. Dość szybko się jednak okazuje, że może ta zmiana wcale nie będzie taka zła? Kel bardzo szybko zaprzyjaźnia się z chłopcem mieszkającym naprzeciwko – Caulderem, a Layken poznaje starszego brata Cauldera – Willa. Szykuje się przyjaźń? A może coś więcej?

„Pułapka uczuć” lub, jak kto woli „Slammed” wciągnęło mnie już od pierwszej strony, akcja zaczyna się prawie że od razu. Zaczyna się niewinnie, wręcz bym powiedziała słodko. Alee kto zna pióro Colleen Hoover, ten wie, że autorka nie byłaby sobą, gdyby nieco nie pokomplikowała bohaterom życia. Bo ona nie upiększa i nie koloryzuje historii. Ona je po prostu przedstawia realnie, takie, jakie faktycznie mogłyby się wydarzyć. W przypadku Lake i Willa jest bardzo podobnie, więc w pewnym momencie możecie się spodziewać zdarzenia, które odwróci akcję o 180 stopni ;)

Wiecie co? Jeśli chodzi o moje zdanie na temat Willa i Layken to przede wszystkim powiem jedno. Ja ich podziwiam, po prostu podziwiam. I mówię to ogólnie, biorąc pod uwagę całą trylogię. Oni oboje są młodzi, powinni jeszcze korzystać z życia, jak tylko się da. Ale, że los bywa brutalny... Każde z nich dostało od życia bagaż doświadczeń do dźwigania, ale mimo to są po prostu wytrwali, starają się i nie załamują się. Lake to nie dziewczyna z gatunku tych, które wyręczają się innymi, których nic nie obchodzi. Ona właśnie stara się wszystko zrobić samodzielnie i jak najlepiej, żeby było dobrze. W przypadku Willa jest tak samo, na dodatek w jego rękach znajduje się życie, szczęście i dzieciństwo dziewięciolatka, który jest dla niego całym światem.

Colleen Hoover pięknie pokazała w „Pułapce uczuć” siłę braterskiej, czy siostrzanej miłości. Przywiązała pewną wagę do pokazania, jaki wpływ na siebie może mieć rodzeństwo i więź między nimi. Kel i Layken oraz Will i Caulder, obie pary trzymają się razem, kochają się i troszczą się o siebie. Tak jak to powinno być.

Chciałabym jeszcze wspomnieć o kolejnej rzeczy, bardzo ważnej dla tej historii, która również została starannie i ciekawie przedstawiona – poezja. Tak, poezja, dobrze czytacie, a konkretniej – slamy. Chyba pierwszy raz spotykam się z takim jej zastosowaniem i muszę przyznać, że jestem oczarowana. O samych bohaterach dowiadujemy się pewnych informacji nie tylko z dialogów, opisów, ale także właśnie z poezji, Colleen pokazała, jak wielki ona może mieć wpływ i jak bardzo ona może pomóc się po prostu wygadać.

Nie przedłużając, powiem jedno, jeśli się wahacie, czy sięgnąć po „Slammed”, czy może odpuścić – dajcie jej szansę, a gwarantuję, że nawet jeśli nie wszyscy (bo przecież gusta się różnią), to większość z Was się z pewnością nie zawiedzie. „Pułapka uczuć” to, jak ja to określam, stara, dobra Hoover. Nie wiem jak wy, ale według mnie, pierwsze historie tej Pani, są o wiele lżejsze niż te najnowsze. To było moje drugie spotkanie z tą książką, pierwszy reread od wielu, wielu lat i jestem tak samo zachwycona, jak te dwa lata temu, kiedy czytałam to po raz pierwszy. Także no, polecam z całego serducha!

Miałam okazję poznać prozę Colleen Hoover podczas lektury książki „Maybe someday”, więc biorąc do rąk serię „Slammed” w nowym prześlicznym wydaniu, spodziewałam się bardzo wzruszających lektur. Nie bez powodu Pani Hoover jest tak bardzo lubiana i ceniona przez swoje czytelniczki, jej książki charakteryzują się ogromną ilością emocji, które wywołują. W każdym z trzech tomów autorka zaskoczyła mnie tym, jak różne uczucia potrafiła we mnie wzbudzić, a jej książki okazały się czymś o wiele więcej niż tylko wspaniałą rozrywką.

"Nie podchodźcie do życia zbyt poważnie. Dajcie mu w pysk, kiedy na to zasługuje."

Layken skończyła właśnie osiemnaście lat. Kilka miesięcy wcześniej niespodziewanie straciła ojca. Wraz z kochającą matką i młodszym bratem postanawiają zostawić za sobą przeszłość w Teksasie, by móc rozpocząć nowe życie w Michigan. Sprzedają dom, pakują rodzinne pamiątki i wyruszają na północ. Każde z nich z innymi obawami i planami na przyszłość. Zarówno Layken, jak i Kel nie chcą porzucać szkoły, przyjaciół, ulubionych miejsc. Nie wiedzą, co ich czeka tysiące kilometrów od domu. Prawdziwego domu. Julia, choć się martwi, stara się dodać otuchy swoim dzieciom i wesprzeć ich w najtrudniejszych chwilach. Po przyjeździe na miejsce okazuje się, że już pierwszy kontakt z sąsiedztwem z naprzeciwka zwiastuje poważne zmiany w rodzinnych relacjach. A to dopiero początek niezwykle emocjonalnej, chwilami przezabawnej historii rodziny Cohen i Cooperów, w której nikt nie zdaje sobie sprawy, jak ich członkowie staną się sobie bliscy w obliczu śmiertelnej choroby i codziennych problemów. Opis wydawcy Tom I

"Nie można płakać wiecznie. Każdy w końcu zasypia."

Po przeczytaniu pierwszych dwóch rozdziałów byłam nastawiona bardzo sceptycznie do dalszej lektury, wręcz rozczarowana tym, w jakim kierunku rozwijała się akcja. Takie historie wpadały mi w ręce bardzo często i wszystkie były do bólu przewidywalne, a czasami tak nudne, że odkładałam książkę i bez żalu o niej zapominałam. Na szczęście Hoover postanowiła wyjść poza schemat i napisać książkę, która na długo zostaje w głowie, nawet po jej zakończeniu. Zachwyciła mnie nie tylko konstrukcją swojej powieści, w której główny wątek, czyli uczucie rodzące się pomiędzy bohaterami, okazuje się ustępować na rzecz wątków pobocznych. Zaskakujące jest to, jak autorka przedstawiła różne rodzaje miłości, potrafiła tak opisać uczucia rodzeństwa, przyjaciół czy rodziców, że miałam wrażenie, że czytam o swoich bliskich. Jednak to, co czyni te książki tak niesamowitymi i poruszającymi to bohaterowie oraz ich doświadczenia. Każdy z nich ma do opowiedzenia historię poruszającą, niejednokrotnie bardzo bolesną i ukazująca niesprawiedliwość losu. Każdy z bohaterów radzi sobie w inny sposób, czasami idzie im lepiej, czasami pogrążają się w swoim bólu i rozpaczy. Piękne jest to, że autorka, opowiadając nam ich historię, pokazuje jak radzić sobie w trudnych sytuacjach. Udowadnia, że kochać można na różne sposoby, a czasami dla dobra bliskich trzeba poświęcić nawet najgorętsze uczucia.

„Slammed” (Pułapka uczuć), „Point of Retreat” (Nieprzekraczalna granica) i „This Girl” (Ta dziewczyna) to drugie wydanie bestsellerowego już cyklu Slammed. Te naładowane emocjami powieści nie pozwalają się delektować swoją lekturą, ponieważ gdy już się zacznie czytać, nie ma sposobu, żeby się od nich oderwać. Gdybym miała opisać tę trylogię jednym zdaniem, powiedziałabym że są to książki Mądre, wzruszające i szalenie wciągające, które można jedynie polecać!

Layken po śmierci ojca musi przeprowadzić się do Michigan. Nie jest to dla niej komfortowa sytuacja. Jednak już pierwszego dnia poznaje Willa. Dziewczyna jest oczarowana nowym sąsiadem. Jednak czy ma to szansę na rozwój? Co skrywa matka dziewczyny? Czy dziewczyna wpadła w pułapkę?

Od dawna zbieram się by wreszcie przeczytać wszystkie książki Colleen Hooveer. Powoli, powoli ale nadrabiam to. Teraz czas na jej debiutancką trylogię. I powiem Was że ciężko będzie mi pisać tą recenzję.

"Zanim kobiet zaangażuje się w związek z mężczyzną, powinna móc odpowiedzieć twierdząco n trzy pytania.[...] Czy zawsze odnosi się do Ciebie z szacunkiem? To pierwsze pytanie. Drugie pytanie brzmi: jeśli z dwadzieścia lat będzie dokładnie tą samą osobą, czy w dalszym ciągu chciałabyś za niego wyjść? I wreszcie: czy sprawia, że chcesz być lepsza? Jeśli spotkasz kogoś, przy kim na wszystkie trzy pytania będziesz mogła odpowiedzieć twierdząco, to znaczy, że znalazłaś odpowiedniego mężczyznę."

Historia naprawdę zaczyna się bardzo cukierkowo. Miłość od pierwszego wejrzenia, motylki w brzuchu itp. Jednak zaraz dzieje się coś, co sprawia bohaterom wiele problemów. To jest taka fala: dobrze, źle, dobrze i znowu źle. Przez co łatwo przewidzieć jak to się skończy.

Bohaterowie wydawali mi się za bardzo idealni. Nie mieli praktycznie żadnych wad. W zbyt młodym wieku musieli dorosnąć i przez to podejmowali niewłaściwe decyzję. Jednak mimo ich idealności, dało się ich polubić. Rodzice Lake byli genialni, tak samo jak młodsi bracia głównych bohaterów. Dzięki nim historia miała swoje śmieszne akcenty.

"On nauczył mnie rzeczy najważniejszej ze wszystkich…

Żeby kłaść nacisk

Na życie."

Jednak najlepszy akcent to było dodanie przez autorkę poezji oraz przy początku każdego rozdziału fragmentu piosenki. Ile ja mam znaczników przez te dodatki, to jestem w szoku. Poezja była bardzo ważna w tej powieści i niezmiernie mi się to podobało. Wiersze trafiały do niej bardzo mocno i potem cały czas o nich myślałam.

Dla mnie Pułapka uczuć to lekka historia o miłości. Urocza, momentami łamiąca serce i sprawiająca, że mamy łzy w oczach. Jeśli macie ochotę na właśnie taką książkę to koniecznie się z nią zapoznajcie. Tylko nie oczekujcie nie wiadomo jak wiele, bo trzeba pamiętać, ta trylogia to był debiut autorki.

Miłość, a może raczej szaleńcze kochanie jest pojęcie względnym, każdy z nas interpretuje te słowa po swojemu, tak jak to rozumie.

Zdarza się niekiedy, że widząc pierwszy raz osobę, od razu wiemy, że ta dziewczyna będzie naszą żoną, urodzi nam dzieci i razem z nią się zestarzejemy.

Cóż za beznadziejne zrządzenie losu trafia na taką szczęśliwą osobę i z jego bajkowego świata szybko ściąga w szarą codzienność, gdzie miłość wobec obowiązku zadbania o rodzinę spada na drugie, a może i nawet trzecie miejsce.

Layken to nastolatka, która straciła już jedno z rodziców, wraz z młodszym bratem i matką przeprowadzają się z Teksasu w całkiem inne miejsce gdzie w odróżnieniu od domu jest zimno, pada śnieg, jest bardziej ponuro. Dla tej dziewczyny życie ponownie wywróciło się do góry nogami. Po stracie ojca nie łatwo jest się pozbierać od nowa i udawać, że wszystko jest w porządku z uśmiechem na twarzy. Przechodząc powoli pięć stadium żałoby nastolatka stara się odnowić poczucie ciepła rodzinnego dla młodszego brata – niespełna dziesięciolatka, który właśnie ojca miał za najlepszego przyjaciela.

Dlatego właśnie wykruszona już rodzina wraz z bagażami i pudłami zjawia się na podjeździe małego parterowego domku, gdzie prawie wszystkie są do siebie podobne.

Na samym początku Lake poznaje chłopaka, wydawać by się mogło, że oboje są w podobnym wieku, jednak wystarczy jedno spojrzenie, aby przekonać się, że ten przystojny nieznajomy dźwiga na swoich barkach ogromny ciężar.

Will staje się dla dziewczyny opoką, która powoduje, że ta znowu jest zdolna do jakichkolwiek ciepłych uczuć względem drugiego człowieka. Już po dwóch dniach znajomości para młodych ludzi czuje, że kiełkuje w nich ziarenko miłości. Aczkolwiek oboje się boją – ON boi się, że Lake odkryje prawdę o jego przeszłości, natomiast ona boi się, zaangażowania bo wtedy już się nie powstrzyma.

Takie piękne uczucie i przekonanie, ze świat nie może być tak łaskawy nagle obraca się w proch. Wystarczy tylko jedna chwila, szkolny korytarz i niewypowiedziane słowa, sprawiają, że miłość dla nich staje się niemożliwa.

Książka, która nie wstydzę się tego powiedzieć, oczarowała mnie do głębi i pozostawiła po sobie całkowite spustoszenie. W jednym momencie jesteśmy urzeczeni chwilą, cieszymy się wraz z bohaterami, spijamy to ciepłe uczucie ze stron książki, a w drugim ocieramy łzy. Autorka funduje nam tutaj niezłą karuzelę uczuć. Nie da się przejść obojętnie obok tak wspaniałej książki. Cała historia jest taka piękna i jednocześnie ma się wrażenie, że życie nie jest takie wspaniałe na jakie wygląda, że ta opowieść jest jedynie snem, który śnimy, a budząc się wracamy do szarej codzienności, gdzie taka miłość się nigdy nie zdarza.

Z książkami Colleen Hoover jestem bardzo w tyle. Mimo że książki jej uwielbiam, nawet jeśli nie zawsze są fantastyczne, jest to miód na moją duszę, to nie czytałam żadnej jej ostatniej nowości. I co robię? Zaczynam od początku.

Pogrążona w żałobie Layken, wraz z bratem i matką, muszą wyprowadzić się ze swojego rodzinnego Teksaksu do Michigan. Tam Layken poznaje Willa i oboje od razu wpadają sobie w oko. Od słowa do słowa, poprzez pierwszą randkę, wkrótce uświadamiają sobie, że zauroczenie szybko przechodzi w coś więcej i, choć znają się tylko parę dni, czują wzajemne przyciąganie. Ale zachodzi między nimi nieporozumienie, Will nie wyjawia Layken ważnej rzeczy, przez co oboje muszą stłamsić swoje uczucia, bo ich związek może okazać się dla nich niebezpieczny. Dziewczyna ledwo poradziła sobie ze stratą ojca, a teraz musi odpuścić sobie chłopaka, do którego naprawdę zaczynała coś czuć, z którym pierwszy raz od dawna czuła się szczęśliwa. Okazuje się, że to nie koniec problemów Layken i czeka ją jeszcze więcej bólu.

Zacznę od tego, że te wznowione wydanie jest przeurocze i głównie to ta okładka zachęciła mnie do przeczytania. Uwielbiam romanse i powtarzam to wszędzie, ale Colleen Hoover jest u mnie na pierwszym miejscu. W swoich książkach, a przynajmniej tych, które ja czytałam, porusza tematy trudnej miłości, złych przeżyć i bolesnych wspomnień. Nie ukrywa przyciągania między dwoma bohaterami, nie próbuje udawać, że na koniec nie będą razem, ale lubi rzucać im kłody pod nogi, tak, że w pewnym momencie już nie jesteśmy pewni. Jedni jej książki uważają za mądrzejsze, inni za po prostu dobre odmóżdżacze, przyjemne do poczytania, a ja ulokuję się gdzieś w środku.

Nie będę czarować, że jej książki są niewiadomo jak ambitne i nieprzewidywalne, bo, no, nie są. Czuć, że są to historie wymyślone przez typową romantyczkę, która wierzy w piękną miłość od pierwszego wejrzenia i przeznaczenie, i potrafi ubrać to w słowa tak, że samemu chce się wierzyć. Romanse, które przedstawia, są piękne, uśmiech sam ciśnie się na usta. Oprócz typowej miłości damsko-męskiej, porusza też temat rodziny, oddania i wierności, nie skupia się tylko na jednej rzeczy i swoją uwagę dzieli na wszystkich. Pokazała miłość Layken do rodziców i Kela, Willa do Cauldera, nawet postaci drugoplanowych, jak Eddie i jej ojca zastępczego. W swoich tekstach próbuje udowodnić, że miłość jest cudowna, słodko-gorzka, że musimy korzystać z życia, kochać tych, którzy z nami są i pamiętać o tych, którzy odeszli. Że nie możemy dopuścić, by przeszła nam koło nosa. W tej powieści myśli bohaterów przekazuje poprzez poezje, która jest dla nich istotnym elementem, między nią rozgrywa się fabuła, nią mogą się porozumieć. Wzrusza, wciąga, a jej spojrzenie na to wszystko jest naprawdę fascynujące, każda z postaci ma coś do przekazania, każda postawa może nas czegoś nauczyć. Jestem zaskoczona, że aż tak oczarowała mnie lektura, która właściwie nie jest wysokich lotów, która ma błędy, nie jest perfekcyjna, ale za to trafia prosto w serce.

Śmierć bliskiej osoby nie tylko nieodwracalnie zmienia nasze życie, ale także całkowicie je przewartościowuje. Czasami potrzeba sporego upływu czasu, aby pogodzić się z zaistniałą sytuacją, jednak nawet ON nie leczy wszystkich ran, nie wypełnia przytłaczającej pustki, która wciąż pozostaje gdzieś głęboko wewnątrz nas. Gdy Layken Cohen sześć miesięcy temu niespodziewanie traci swojego ojca, musi ze względu na młodszego brata być silna i jakoś się z tym pogodzić. Teraz, z powodu lepiej płatnej posady jej mamy, czeka ją przeprowadzka do Ypsilanti, do której dziewczyna nie jest do końca przekonana. Tuż po przyjeździe poznaje jednak Willa Coopera, chłopaka mieszkającego naprzeciwko niej, z którym zdaje się dogadywać bez słów. Dziewczyna po ciuchu zaczyna mieć nadzieję, że zmiana miejsca zamieszkania nie będzie ostatecznie tak zła, jak na początku mogło jej się wydawać. Wszystko zmienia się jednak w momencie, gdy Layken po raz pierwszy idzie do szkoły. Czy poradzi sobie z tym, co ją tam spotka? Czy uczucie pomiędzy nią a Willem ma w ogóle racje bytu?

"On nauczył mnie rzeczy najważniejszej ze wszystkich...

Żeby kłaść nacisk

Na życie."

Do książek Colleen Hoover nie trzeba mnie przekonywać, wręcz przeciwnie, praktycznie wszystkie mam na swojej półce, więc gdy dowiedziałam się o wznowieniu serii "Pułapki uczuć", której bezskutecznie od jakiegoś czasu szukałam, byłam przeszczęśliwa. Colleen nie tworzy bowiem zwykłych, powielających schematów historii i zawsze zawiera w nich drugie dno, dotykając tym samym trudnych, ale jakże ważnych tematów. "Slammed" jest to pierwszy tom tego cyklu, w którym prowadzona jest narracja w pierwszej osobie, która w romansach sprawdza się najlepiej. Poznawanie historii z perspektywy głównej bohaterki potęguje ilość przekazywanych emocji, ale także pozwala na bliższe jej poznanie, co jest z pewnością sporą zaletą.

Jeśli już mowa o bohaterach, Layken i Will to barwne, świetnie wykreowane postaci, które mimo młodego wieku sporo w życiu przeszły. Dziewczyna zyskała moją sympatię już od pierwszych stron, straciła ojca, przejęła jego obowiązki względem młodszego brata, a teraz musiała zaaklimatyzować się w nowym otoczeniu, co dla osiemnastolatki z pewnością nie jest łatwe. Mimo to wciąż starała cieszyć się życiem, czerpać z niego jak najwięcej. I chociaż momentami rządziły nią emocje, to w zaistniałej sytuacji i tak wykazała się sporą dojrzałością i zdrowym rozsądkiem. Przyznam, że polubiłam ją również ze względu na fakt, że w sporym stopniu mogę się z nią utożsamić (i nie chodzi tylko o miłość do J. Depp'a, którą również podzielam). Natomiast Willa z dziewczyną łączy nie tylko budująca się pomiędzy nimi relacja, ale także spory bagaż doświadczeń. Stracił ON bowiem oboje rodziców i objął opieką młodszego brata, rezygnując przy tym ze studiów i samorealizacji. Nie jeden raz wykazał się sporą wrażliwością i trzeźwością umysłu, mimo iż czasami musiał działać wbrew sobie, wbrew swoim uczuciom. Postaci drugoplanowe również zostały ciekawie wykreowane, szczególnie Caulder i Kel, nierozłączna dwójka pełnych energii chłopców, którzy od razu nawiązali ze sobą bliski kontakt i nawet przez moment nie tracili pogody ducha.

"To co piękne?

Nie jest prawdziwe.

Jest sztuczne.

Więc weźcie sobie ocean,

Ja wybieram Lake."

Styl autorki jest lekki jak piórko, przystępny i przyjemny w odbiorze. Może nie zachwyca skomplikowaną konstrukcją zdań, czy też szczegółowymi opisami, ale nie o to w książkach Hoover chodzi. To, co cenię najbardziej, to jej zdolność przelewania na kartki papieru całej gamy skrajnych emocji. A w tej pozycji było ich naprawdę sporo. Zaprzeczenie, ogromny żal, rozpacz, ale też powolna akceptacja, radość, budząca się do życia nadzieja - wszystko to tworzyło razem idealną mieszankę, która dogłębnie porusza czytelnika. Colleen subtelnie wprowadza istotny motyw straty, ukazując, jak ważne jest, byśmy cieszyli się z każdej wspólnej chwili, ale też byśmy z góry nie oceniali innych. Nigdy bowiem nie wiemy, jaka historia stoi za drugim człowiekiem, jak wyglądało do tej pory jego życie. Również stopniowo budująca się relacja między głównymi bohaterami, decyzje, te wspólne i osobiste, które musieli podjąć sprawiały, że najzwyczajniej nie mogłam oderwać się od lektury i z niecierpliwością czekam na kolejne tomy tej serii. Warto też wspomnieć o sporej dawce poezji, która w piękny sposób została wplątana do tej historii i idealnie odzwierciedlała wszystkie uczucia oraz emocje kłębiące się w bohaterach.

Podsumowując, "Slammed" to jeden wielki emocjonalny rollercoaster. Bawi, wyciska łzy, zaskakuje. Książkę tę skończyłam czytać o trzeciej nad ranem, nie mogąc odłożyć jej nawet na krótką chwilę, a to mówi samo za siebie - z czystym sumieniem polecam!

TROCHĘ JAK KSIĄŻKA BRITTAINY C.CHERRY

Ta książka nieustannie przywodziła mi na myśl powieść „Kochając Pana Danielsa”. I podobnie jak historia stworzona przez Brittainy C. Cherry, wywołała we mnie wszelakie pokłady emocji. O rodzinnych tragediach, o śmierci i etapach jej przeżywania, o przyjaźni, ale przede wszystkim miłości. W tym miejscu zaś autorka postawiła na niewinny obraz dojrzałego uczucia, bez zbędnych obrazów namiętności, skrajnych posunięć czy słodyczy – która owszem, na początku jest i może zmylić, ale na czas szybo zanika.

NIERÓWNY DUET

Jak zawsze natknęłam się na wiarygodną kreację bohaterów i w tym miejscu uczciwie przyznaję, że o wiele bardziej wyrazistą postacią okazuje się Will. Mający poczucie obowiązku, opiekuńczy, rozbity emocjonalnie chłopak balansuje na granicy młodzieńczego uroku, a dorosłej stabilności i powagi. Sympatyczna Layken, która co prawda zyskała rolę narratora, ze swoim bagażem frustracji wyszła na jego tle dość płasko. Wiem już, że jej osoby nie zapamiętam na długi czas, ale na pewno na długo pozostanie ze mną to, co się jej przytrafiło. Bo koncepcja fabuły „Slammed”, choć dla mnie już niekoniecznie oryginalna, została nakreślona w bardzo dobry sposób, a towarzyszące słowom emocje szybko doprowadziły mnie do finału.

SLAM POETYCKI

Uwielbiam, kiedy książce towarzyszy jakiś motyw przewodni. Tutaj jest nim poezja, będące tłem spotkania w klubie, słowa, które zawierają prawdziwe i głębokie historie, wiersze, które zmieniają big wydarzeń. Dlatego „slammed”, bo w grę wchodzi slam poetycki – jak improwizowana bitwa na słowa Mickiewicza i Słowackiego, jak współczesne hip hopowe walki freestylowe. Jest subtelnie, pod tym względem oryginalnie i wzruszająco. Ach, kolejny raz miałam okazję się przekonać, że proza Colleen Hoover mnie nie zawodzi.

PODSUMOWANIE

Polecam wielbicielom powieści nurtu New Adult, fanom twórczości autorki, poszukiwaczom romantycznych historii, w których jednak nie namiętność gra pierwsze skrzypce. Nie jest to najlepsza książka Colleen Hoover, ale jest na tyle dobra, bym mogła jej dać wysoką ocenę. Polecam i ostrzegam, że czas u boku takich lektur ucieka ze zdwojonym tempem.

[Adres usunięty]

Seria Pułapka uczuć Colleen Hoover była na mojej liście do przeczytania już od jakiegoś czasu. Ze względu na trudności związane z dostępnością nie mogłam ich zakupić - jednak dzięki wydawnictwu YA ta historia została wznowiona i w końcu mogłam się z nią zapoznać. Zdecydowanie nie żałuję - jeśli chcecie wiedzieć dlaczego, zapraszam do czytania dalej.

Twórczość Collen Hoover nie jest mi obca miałam okazję przeczytać już kilka jej książek i wszystkie skradły moje serce. Autorka świetnie potrafi kreować bohaterów, wymyślać piękne i bardzo realne historie. Największym jej atutem jest operowanie emocjami. Jej książki dotykają często trudnej tematyki - przeważnie smutnej. Zawsze jednak jesteśmy obdarowani nadzieją, że z każdej beznadziejnej sytuacji jest jakieś wyjście. Uwielbiam ją za to jak potrafi poruszyć moje emocje podczas czytania - jak sprawia, że po lekturze książki zostają ze mną jej słowa. Skłania mnie do przemyśleń na różne życiowe tematy. Mimo, że głównie bohaterowie jej książek są w wieku nastoletnim, to mam wrażenie że nigdy nie będę za stara na jej historie.

Ale do rzeczy - główną bohaterką Slammed jest Layken. Poznajemy ją w dość trudnym dla niej czasie, kiedy to po śmierci swojego ukochanego taty wraz z mamą i młodszym bratem. Po 18 latach muszą się wyprowadzić z rodzinnego domu w Teksasie do oddalonego o kilka dni jazdy Michigan. Layken rozumie okoliczności które zmusiły ich do wyprowadzki, jednakże jest to dla niej sytuacja trudna do zaakceptowania. Jednak czasem zmiany które nie są po naszej myśli potrafią przynieść dobre rzeczy. W dniu przyjazdu Layken poznaje sąsiada Willa i jego młodszego brata Cauldera, z którym jej młodszy brat od razu się zaprzyjaźnia. Natomiast Will od początku wzbudza jej zainteresowanie i ta otwiera się przed nim szybciej niż sama się spodziewała.

„Nie wiem dlaczego ciągle mówię, ale jakoś nie potrafię się zamknąć. Nigdy tak swobodnie się nie zwierzam- zwłaszcza osobom, które ledwie znam. Zwłaszcza facetom, których ledwie znam.”

Will odwzajemnia jej zainteresowanie ponieważ zaprasza naszą bohaterkę na bardzo wyjątkową randkę po której Layken czuję, że zaczyna budzić się do życia jej stare ja, że po śmierci ojca po raz pierwszy odczuwa odrobinę szczęścia. Chciałoby się powiedzieć chwilo trwaj jednak pierwszy dzień w nowej szkole zrzuca na nią bombę która rzutuję na jej dalszą przyszłość z Willem. Lake nie bardzo radzi sobie z całą sytuacją, a nowe przeszkody powodują, że oboje muszą trzymać się od siebie z daleka - jednak nie jest to takie proste, kiedy ciągle są blisko siebie.

Na dziewczynę spadają nagle informację związane z jej mamą, których się nie spodziewała. Odkrywając prawdziwy powód ich przeprowadzki i inne sekrety rodzicieli jest szokowana. Wiadomości te miażdżą dziewczynę, kompletnie nie umie sobie z nimi poradzić. Mimo starań aby odsunąć od siebie te informacje od siebie, bardzo na niej ciążą.

„Dzisiaj jadąc jeepem do Detroit, wiem już, co tak naprawdę mówiła te słowa. Nie chodzi w nich o kłamstwa. Ale o życie. Nie da się uciec do innego miasta, do innego miejsca, do innego stanu. Przed czymkolwiek byśmy uciekali, to coś jedzie razem z nami. Zostaje z nami, dopóki nie znajdziemy sposobu, żeby się z tym zmierzyć.”

Jeśli chcecie wiedzieć czy Layken poradziła sobie z sytuacją związana z sekretami mamy, czy potrafiła spojrzeć prawdzie w oczy, a ponadto - czemu ona i Will nie mogli być razem (oraz to czy ostatecznie im się udało) - zachęcam do lektury!

Kończąc przyznaję uczciwie że na początku nie mogłam jakoś odnaleźć się w tej książce. Wydawało mi się że panuję w niej lekki chaos - Colleen podsuwała nam czasem między wydarzeniami jakieś rzeczy z przeszłości bohaterów. Jak się jednak okazało, to wszystko było zamierzone aby pomóc nam zrozumieć niektóre zawiłe wątki. Książka porusza wiele ciężkich tematów, a dominującym jest temat śmierci - cała opowieść jest nim przesiąknięta. Nie znam osoby której łatwo byłoby o nim mówić - autorka tworząc cała koncepcję tej historii poradziła sobie z nim bardzo dobrze. Wykorzystała ten motyw do przekazania bardzo ważnej lekcji - aby nie bać się nieuniknionego, ale bać się niedoceniania życia, które się ma. Ponad to pokazała nam różnych bohaterów z różnymi bagażami życiowymi, które noszą na swoich plecach. Ukazała różne dramaty które mogłyby się przydarzyć każdemu z nas - jednak ukazała je w niespotykany sposób który daję nadzieje. Mimo złych rzeczy które nas spotykają zawsze należy wierzyć w siebie - możemy sobie z nimi poradzić i odnaleźć szczęście nawet w najciemniejszym miejscu. Polecam tą książkę tak naprawdę każdemu, bo uważam że warto ją przeczytać chociaż tylko po to by przy okazji wydarzeń tam ukazanych zreflektować się nad swoim życiem. Po jej skończeniu czułam się jakby został mi wyjęty kawałek serca. Mimo to doskonale dotarło do mnie to co autorka chciała tą książką przekazać. Na końcu zrozumiałam wszystko.

Colleen Hoover jest popularną autorką, jednak ja dotychczas przeczytałam dopiero jedną jej powieść - ta jest drugą. Podjęłam dobrą decyzję, a lektura okazała się strzałem w dziesiątkę! Dobrze, że Wydawnictwo YA! postanowiło wznowić serię, bo w innym wypadku sporo by mnie ominęło.

'Zazdroszczę mu. Zazdroszczę, że jest w stanie tak szybko zaakceptować przeprowadzkę, a ja pozostaję wściekłym, rozgoryczonym dzieckiem.'

Layken wraz z mamą i bratem opuszczają Teksas. W najbliższym sąsiedztwie ich nowego domu mieszka Will ze swoim młodszym bratem. W mgnieniu oka Kel i Caulder stają się najlepszymi przyjaciółmi. Również pomiędzy Willem i Lake zaczyna rodzić się uczucie. Jednak jak to w życiu bywa, nie wszystko może być kolorowe i proste...

'Chciałabym jej opowiedzieć o jego poezji, o naszym pocałunku, o wszystkim. Przede wszystkim jednak chciałabym opowiedzieć o naszym spotkaniu na szkolnym korytarzu, kiedy zdaliśmy sobie sprawę, że nie jest nam dane decydować o naszym losie.'

Uczucie pomiędzy Layken i Willem rozwinęło się bardzo szybko. Los jednak postanowił postawić pomiędzy nimi kilka przeszkód, a wspólne szczęście wcale nie jest tak oczywiste.

Historia jest urozmaicona poezją, a dokładnie slamem. Jest to poetycki pojedynek na żywo, pomiędzy amatorami sztuki. Same utwory jeszcze bardziej działały na emocje i były ciekawym urozmaiceniem historii. Pozwalały też na głębsze poznanie bohaterów i ich uczuć.

'(...) zastanawiam się, czy pięć stadiów żałoby dotyczy tylko śmierci bliskiej osoby. Może odnoszą się również do śmierci jakiegoś aspektu życia? Jeśli tak, to jestem w samym środku stadium drugiego: gniewu.'

Nie znam stylu autorki i nie mam odniesienia do innych historii, jednak tej daję zdecydowany plus! Autorka nie owijała specjalnie w bawełnę, nie dodawała na siłę opisów, a książka choć krótka, zawierała w sobie całą potrzebną treść.

Ponadto, Coleen wpływa na emocje czytelnika nie tylko za sprawą głównych bohaterów, ale też ich przyjaciół. Otrzymujemy cały wachlarz emocji, od śmiechu do łez. Świetnie się bawiłam poznając kolejne losy bohaterów.

'Nic nie trwa wiecznie. Jedyna rzecz, w której wszyscy jesteśmy do siebie podobni, to to, co nieuniknione. Wszyscy kiedyś umrzemy.'

Jeśli nie czytaliście serii w poprzednim wydaniu, to teraz jest świetna okazja, aby nadrobić zaległości. Ja sama nie mogę się już doczekać, aż sięgnę po kolejne części, ponieważ jestem ciekawa dalszych losów bohaterów. Szczerze mówiąc pierwsza część nie zostawiła pytań bez odpowiedzi i cała historia mogłaby zakończyć się już na tym etapie, jednak jestem pewna, że przy drugim i trzecim tomie również nie będę się nudzić i otrzymam kawał wciągającej historii!

'Przed czymkolwiek byśmy uciekali, to coś jedzie razem z nami. Zostaje z nami, dopóki nie znajdziemy sposobu, żeby się z tym zmierzyć.'

Tekst pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

LAYKEN I WILL

Ona straciła ojca i poczucie bezpieczeństwa. W nowym miejscu musi zaczynać wszystko od nowa, chociaż jak się okaże, problemy z Teksasu przeniosą się razem z nią. Will też nie ma lekko - stracił oboje rodziców i sam wychowuje brata. Oboje pokiereszowani przez los, oboje mają nadzieję, że jeszcze wszystko będzie dobrze. Tylko czy na pewno będzie dobrze?

Zarówno Lake, jak i Will, to postacie stworzone z niezwykłą dozą realizmu. Hoover wykreowała młodych ludzi z krwi i kości, wraz z ich wadami i zaletami. Ludzi, którzy o wszystko w swoim życiu muszą walczyć i z którymi los wcale nie obchodzi się lekko. Przyznam jednak, że bardziej polubiłam Willa, bo zachowanie Lake momentami zwyczajnie mnie drażniło. Nie będę jednak winiła o to autorki, bo nawet jeśli irytująca, to młoda Cohen była niczym prawdziwa, zwykła osiemnastolatka, wraz ze wszystkimi swoimi humorami, co potwierdza, że Hoover sprawdziła się bez zarzutu.

Warto zwrócić też uwagę na kilku innych bohaterów, którzy może pozostają nieco na dalszym planie, ale bardzo ich polubiłam. Przede wszystkim - Kel, brat Lake, który okazał się dojrzałym jak na swój wiek chłopcem, a także Eddie - przyjaciółka naszej bohaterki, której historia ścisnęła mnie za serce. Chętnie poznałabym też więcej szczegółów dotyczących jej i Gavina, więc szkoda, że Colleen nie pokusiła się o osobną książkę dla tej pary. ;-)

POCZĄTKI COLLEEN HOOVER

Nim sięgnęłam po Slammed, słyszałam wiele opinii o tej trylogii. Że słaba, najgorsza z dorobku Hoover, że niezbyt ciekawy debiut i tym podobne. Nie nastawiałam się więc na coś genialnego - po prostu chciałam poznać początki jednej z moich ulubionych autorek. I jak się okazuje, Slammed było wielkim zaskoczeniem - i to pozytywnym. Ta książka zdecydowanie przypomniała mi, za co polubiłam tę autorkę. Klimatyczna historia, realne problemy, wzruszenia, powody do uśmiechu. Po prostu życie i wszystkie jego odcienie. Jeśli więc nadal wahacie się, czy sięgnąć po tę historię, to zdecydowanie zachęcam - warto!

SZTUKA, JAK TO U CoHo BYWA

Trzeba przyznać, że Colleen Hoover ma jakąś słabość do bohaterów, którzy wykazują artystyczne zdolności. Jest to już chyba znak rozpoznawczy jej twórczości. Tutaj pojawia się wątek poezji oraz występów znanych jako slam, gdzie ludzie obnażają swoją duszę i przedstawiają swoje wiersze. Przyznam, że spodobał mi się taki motyw i z niecierpliwością czekałam na kolejne utwory naszych bohaterów, które były małymi ładunkami emocjonalnymi. I jedyną wadą, jakiej mogę się tu dopatrzeć, to fakt, iż wszystkie wiersze były napisane w tym samym stylu, chociaż wygłaszały je różne postaci, co nieco odebrało postaciom indywidualności, a za to na pewno pokazało charakter i duszę samej autorki. Nie jest to jednak coś, co szczególnie przeszkadza, więc ani trochę nie popsuło mi to lektury.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na dwie części, w ramach których mamy podział na rozdziały. Każdy z rozdziałów rozpoczyna się cytatem z piosenek zespołu The Avett Brothers. Nie słyszałam o nich wcześniej, jednak teksty zdecydowanie sprawiły, że ich sprawdzę. Narrację natomiast powierzono Lake i to ona opowiada nam historię od początku do końca. Dzięki temu zabiegowi łatwiej było utożsamić się z bohaterką i zrozumieć, co dzieje się w jej głowie. Całą lekturę ułatwia też styl pisania Hoover, który już od samego początku jej pisarskiej kariery był niezwykle przyjemny w odbiorze i sprawił, że książkę pochłonęłam w zawrotnym tempie. Złożyły się na to również niewielkie gabaryty tego cudeńka - ten tom zamyka się w niecałych 300 stronach.

PODSUMOWUJĄC

Slammed to zdecydowanie udany debiut Colleen Hoover, a zarazem świetne rozpoczęcie trylogii, którą mam nadzieję dokończyć w najbliższym czasie. Ciepła historia o życiu i problemach, z którymi musimy sobie poradzić. To także opowieść o śmierci i o tym, że bliscy muszą potem żyć dalej i stawić czoła tęsknocie i wszystkim trudnościom. I w końcu - to książka o miłości i różnych jej odcieniach - tej rodzinnej, romantycznej i tej przyjacielskiej.

Spędziłam z tą książką świetnie czas i pochłonęłam ją w bardzo krótkim czasie, więc jak najbardziej polecam Slammed na miły wieczór. Nie zawiodą się zarówno fani Colleen Hoover, jak i miłośnicy powieści na skraju obyczajowego YA i NA. ;-)

Colleen Hoover to jedna z tych autorek, która trudne tematy potrafi przekazać w bardzo dostępny sposób. Tak było i w tym przypadku, bo "Slammed" z pewnością nie należy do zwykłych młodzieżówek. Autorka porusza tu takie tematy jak przechodzenie żałoby, zmierzenie się z życiem i ze śmiercią oraz ze śmiertelną chorobą. Szybkie dorastanie i wzięcie na siebie dużej odpowiedzialności dla dobra bliskiej nam osoby. Colleen Hoover serwuje nam odrobinę poezji, co w bardzo ciekawy sposób urozmaica tę powieść. W książce nie zabraknie dramatów, komplikacji i nieszczęśliwiej miłości. Zachowanie bohaterów niekiedy mnie denerwowało, byli dla mnie irytujący i czasem miałam ochotę dać im kopniaka w tyłek. Nie sprawiło to jednak, że ich nie polubiłam, bo tak nie było, ale moje serce podbiła Eddie, która zostaje przyjaciółką Layken. Była pogodna, energiczna i pomimo tego, że przeszła naprawdę sporo, zachowała radość życia. Nie kwestionuje tego, co przeszli Will i Layken, bo ich również podziwiam. Między innymi za to jak oddani byli swojemu rodzeństwu. Jednak Eddie to taka postać, która momentalnie mnie zauroczyła swoją osobowością.

Nie wiem czy wiecie, ale może pamiętacie z niektórych recenzji, jak pisałam, że lubię jak znajomość pomiędzy bohaterami rozwija się stopniowo, co sprawia, że wypada ona naturalnie. W "Slammed" autorka narzuciła szybkie tempo i tu wszystko zaczyna się na samym początku. Trochę trudno mi to było zrozumieć, ale może takimi prawami rządzi się pierwsza miłość? Nie wiem. Chociaż rozumiem, że autorka chciała zmieścić wątek o zakazanym uczuciu, które nie powinno mieć miejsca.

Przyznam się też, że książka mnie od razu nie wciągnęła, ale kiedy zaczęły dochodzić emocje takie jak gniew, ból i zaprzeczenie to nie mogłam się od książki oderwać. Zaczęłam ją pochłaniać. Im więcej tajemnic wychodziło na jaw, tym bardziej moje serce zaczynało pękać. Czytałam ją do prawie drugiej w nocy i gdyby nie to, że zamykały mi się oczy to za nic w świecie bym jej nie odłożyła. Nie zabraknie jednak tu również zabawnym momentów, czy żartów z Chuckiem Norrisem w roli głównej.

"Slammed" to opowieść, która nie wciąga od pierwszej strony. Jest melancholijna, ale z każdą stroną nabiera rozpędu. Nie zabraknie tu tajemnic i emocji. Ta książka przynosi czasem ból, ale daje również nadzieję na to, że nie zawsze będzie źle. Pokazuje, że dzięki przyjaciołom może być nam o wiele łatwiej. To historia również o kartach, które rozdaje los i nie tylko tych o łatwych. Zdarza się, że dostajemy te trudne, które noszą ze sobą ból i złość na życie, ale to od nas zależy jak je przyjmiemy i jak rozegramy tę partyjkę, bo życie nas nie będzie oszczędzać. Dlatego trzeba się z nim zmierzyć i cieszyć się, każdą chwilą spędzoną z najbliższymi. Książka jest wzruszająca, a im bliżej końca tym bardziej, jednak ja nie uroniłam łezki. Myślę, że wyciśnie łzy u bardziej wrażliwych osób. Z niecierpliwością czekam na kolejne części i cieszę się, że Grupa Wydawnicza Foksal postanowiła wznowić wydanie tej serii.

Mam dziś dla was recenzję książki, która całkowicie mną wstrząsnęła. Żałuję, że dopiero teraz mam możliwość przeczytania tej powieści. Bardzo lubię twórczość Colleen Hoover, jej dzieła są realistyczne, ciekawe oraz wzruszające. To nowe wydanie "Slammed" jest przepiękne, chociaż troszkę jeszcze lepi się od cukierków.

Wpadajcie ! 😈😍

[Adres usunięty]

Sześć miesięcy po śmierci ojca Layken Cohen wraz z mamą i dziewięcioletnim bratem przeprowadza się do Ypsilanti. Kel szybko zaprzyjaźnia się z Caulderem, chłopcem mieszkającym po sąsiedzku a Lake poznaje w ten sposób Willa, jego starszego brata. Wystarczy jedna chwila aby oboje odkryli, że coś ich łączy. Jednak ich miłość wystawiona jest na wielką próbę i jak się okazuje nie powinna się zdarzyć. Will postawi na pierwszym miejscu miłość do brata, który jest dla niego wszystkim. Lake musi zmierzyć się z kolejnym problemem, kiedy odkryje tajemnicę matki. Czy Lake i Will będą razem pomimo wszelkich przeciwności losu? Czy postawią swoją miłość na pierwszym miejscu?

Lake i Will muszą szybko dorosnąć i stać się odpowiedzialni za swoich najbliższych. Doskonale zdają sobie sprawę jak wielki wpływ na ich życie może mieć jedna źle podjęta decyzja. Will może wiele stracić dlatego postanawia poświęcić rodzące się w szybkim tempie uczucie do Lake. Dziewczyna może jednak zawsze na niego liczyć, w szczególności wtedy, gdy jej świat znów stanie na głowie.

"Lake przesuwaj swoje granice. Od tego są."

Miłość, odpowiedzialność, przyjaźń, choroba, śmierć, strata, gniew, niesprawiedliwość losu - to wszystko znajdziemy w "Slammed". Historia pokazuje jak ważna jest każda chwila z bliską osobą, ponieważ nigdy nie wiemy kiedy może jej zabraknąć. Walka o drugą osobę, marzenia przeplatają się z brutalną, czasem, nie oszczędzającą nas codziennością. Trudne do wypowiedzenia uczucia najlepiej opisuje poezja przepełniona smutkiem, gniewem, żalem, miłością. Bohaterowie znajdą się w prawdziwej pułapce. Pułapce uczuć.

Warto wspomnieć o innych bohaterach. Eddie całe życie wędruje po rodzinach zastępczych, wie co to prawdziwe życie a Lake trafiła się prawdziwa przyjaciółka. Kel i Caulder to uroczy chłopcy, ze zwariowanymi pomysłami. Wnoszą radość i świeżość. Julia to kochająca mama Lake i Kela. Jej postawa jest godna podziwu.

"Slammed" to wspaniała, wzruszająca, niesamowita książka o pięknej miłości, która w tej historii pokazuje wszystkie swoje oblicza. Miłości nie da się zaplanować i przewidzieć a śmierć nie zawsze oznacza końca. Emocje przekazywane za pomocą cytatów i poezji to niewątpliwy atut tej historii.

Colleen Hoover kolejny raz ukazuje jakie emocje powinna wywoływać w czytelniku dobra książka. Kluczem powieści są uczucia emanujące z jej stron. "Slammed" to poruszająca i jedyna w swoim rodzaju historia, którą pokochałam i pochłonęłam w mgnieniu oka. Mistrzostwo!

"On nauczył mnie rzeczy najważniejszej ze wszystkich...

Żeby kłaść nacisk

Na życie."

[Adres usunięty]

Uwaga, uwaga!

W tym roku 14 lutego będzie jeszcze bardziej wyjątkowym dniem niż był do tej pory. Nie dość, że przed nami kolejne Walentynki, to jeszcze premiera wznowionego wydania "Pułapki uczuć" Colleen Hoover, czyli książki idealnej na ten właśnie czas.

Fabuła opiera się przede wszystkim na znajomości Layken Cohen i Willa Coopera. Oboje zmagają się z trudną przeszłością, nieprzyjemnymi wspomnieniami, a teraz dodatkowo ze swoimi uczuciami. Oboje, mimo swojego młodego wieku, muszą stawić czoła zadaniom, które niejednokrotnie przerosły możliwości wielu dorosłych ludzi... Czy nasi bohaterowie będą w stanie poradzić sobie z licznymi problemami i jednocześnie zbudować trwały związek?

Jak dobrze wiecie - nie jestem fanką twórczości Colleen Hoover, ale przecież nie można oceniać całej twórczości w oparciu o zaledwie kilka utworów. Wiem, że "Pułapka uczuć" to powieść, która przypadła do gustu wielu osobom, dlatego dałam Colleen kolejną szansę. I jak to wszystko wyszło? Powiedziałabym, że typowo dla tej właśnie autorki. "Slammed" zaczęło się bardzo schematycznie. Myślałam, że zwariuję, kiedy dobrnęłam do dwudziestej strony i już piąty raz pojawił się tekst o analizowaniu całej sytuacji, kiedy tylko w pobliżu pojawia się ON. Ileż można... I choć kolejne rozdziały, jak zawsze w książkach Hoover, coraz bardziej komplikują fabułę, to autorka nie rezygnuje z tego przesadzonego stylu wypowiedzi bohaterów - w szczególności głównej bohaterki.

W książkach Hoover bardzo dużym plusem jest to, że nie są to puste romanse, ale złożone historie poruszające wiele wątków, których raczej nie spodziewamy się zastać właśnie w tym gatunku książek. W "Slammed" znajdziecie takie wątki jak strata, cierpienie, z którym czasami nie można wygrać, funkcjonowanie w rodzinie czy odpowiedzialność za to, co być może w innej sytuacji nigdy by nas nie interesowało... Książki Hoover pokazują brutalny świat, w którym jedynym pięknem są ludzkie emocje. Odnoszę wrażenie, że każda książka Hoover bazuje właśnie na tym - na uświadomieniu czytelników, że bez wyższych uczuć nie bylibyśmy w stanie funkcjonować.

Myślę, że książki Hoover nie przypadają mi do gustu z tego powodu, że poruszane w nich problemy są zbyt banalnie przedstawione. Z tego względu poleciłabym twórczość Hoover głównie nastolatkom, a odradzałabym starszym osobom. Oczywiście, nie jest to regułą i nie zamierzam nikomu rozkazywać, co i w jakim wieku powinien czytać. Po prostu twierdzę, że wprawiony czytelnik nie będzie miał przyjemności z tej lektury. Ale młode czytelniczki - jak najbardziej. Zwłaszcza te, które stoją u progu dorosłości i zmagają się z podobnymi problemami, jakie mają Layken czy Will. :)

"Bardziej nigdzie być nie mogę,

czy mi znaleźć "gdzieś" pomożesz?"

~ Salina, The Avett Brothers

Layken to osiemnastoletnia dziewczyna, która niedawno straciła ojca. Wraz z mamą i bratem przeprowadzają się do Michigan by zacząć życie bez bliskiej osoby. Rodzeństwo ma pewne obawy i nie ma im się co dziwić. Nowe miejsce, nowi ludzie... Nigdy nie wiadomo, co może się wydarzyć, no nie?

Na miejscu okazuje się, że nowi sąsiedzi wpłyną na ich relacje rodzinne...

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

To moje drugie spotkanie z twórczością tej autorki. Muszę przyznać, że ta książka naprawdę mnie porwała! Nie spodziewałam się, że tak bardzo zawładnie moim sercem a tu proszę.

Leyken jest niezwykle delikatną duszą. Do tej pory nie wiedziała, co to są trudności w życiu. Teraz jednak została poddana próbie. Po śmierci ojca czuję się załamana, jednak robi wszystko by wspierać mamę i brata.

Los na jej drodze stawia Willa. Z czasem zbliżają się do siebie. Chłopak też przeszedł nie jedno. Życie ewidentnie go nie oszczędzało. Musiał dojrzeć szybciej niż jego rówieśnicy.

Leyken i Willa zaczęła łączyć niesamowita więź i uczucie, jakiego można pozazdrościć. W tym wszystkim jednak autorka wplotła pewien sekret, którego wyjaśnienie zwala z nóg.

To nie jest kolejna badziewna historia miłosna. To niezwykle mądra historia o życiu, miłości i śmierci.

Mimo, że historia sama w sobie jest okrutnie smutna to autorka wplotła sporą dawkę humoru. Dzięki temu nieco mniej chyba przeżywałam całą książkę.

Przygotujcie się na ogrom emocji i chusteczki higieniczne. To książka o skomplikowanej miłości, która zawładnie waszymi sercami. Nie da się przejść obojętnie obok tej historii.

Debiutancka powieść autorki i mocno debiutem zalatuje. Pierwsze powieści Hoover to historie dla nastolatków, dużo dramatów, dużo miłości, przeszkody, ale tak patrząc z boku - wiele hałasu o nic.

Autorka wykorzystuje motyw zakazanej miłości między uczennicą, a nauczycielem. Nie jest to mój ulubiony motyw, chociaż tutaj między bohaterami jest tylko trzy lata różnicy. Każde z nich zmaga się ze śmiercią rodziców, a kolejnym doświadczeniem będzie uczucie, które nie może być między nimi. I z mojej perspektywy, trochę starszej pani, w książce roi się od absurdów. Nie wierzę, że Lake i Will zapałali do siebie dozgonną miłością po trzech dniach znajomości, a właśnie to jest osią tej historii. Autorka próbowała przemycić też temat żałoby, śmierci, jednak to wszystko ginie pod ogromem wzajemnej i zakazanej miłości bohaterów. Wykorzystany został też romantyczny motyw poezji, jaką trudni się Will - okej, jednak ja nie jestem fanką wierszy w jakiejkolwiek formie.

Całość była trochę zbyt szybka, po łebkach, bez głębszych przemyśleń.

Jest to historia jakich wiele, lekka, szybka, przyjemna, chociaż próbująca pokazać coś więcej. Typowa powieść dla młodzieży i właśnie młodzieży bym ją polecała. Dla starszych zostaje nowsze oblicze autorki.