Ślad po mamie

"Ślad po mamie" to bardzo krótka historia o młodej dziewczynie/kobiecie, która pod naciskiem podejmuje się aborcji. Po zabiegu wiele o tym rozmyśla, wraca do wspomnień z dzieciństwa, tworzy potencjalne scenariusze, zagłębia się w siebie.

W tle jej rozmyślań, przeżyć, emocji i przemian pojawia się miłość, przyjaźń, dorastanie, uzależnienie od narkotyków.

Tak jak "Sezon na truskawki" tak i tę książkę autorki czytało mi się świetnie i z dużym zaangażowaniem. Bardzo lubię styl Dzido, taki swojski i prosty, a jednocześnie intymny i wzbudzający emocje.

Ponownie dałam się też zatracić przemyśleniom o życiu i kobiecości oraz klimacie Warszawy sprzed kilkunastu/kilkudziesięciu lat.

Jest to książka właściwie na jeden wieczór, gdy ją otworzyłam to już zamknęłam kończąc. Jest naprawdę bardzo krótka, a opisywana historia mocno przykuła moją uwagę.

Bardzo lubię sięgać po takie historie, skłaniają mnie do wielu rozmyślań i poszerzają perspektywy, o doświadczenia innych osób.

Jeśli lubicie tego typu historie to gorąco polecam ♥️ "Ślad po mamie" jak i "Sezon na truskawki"🥰

Jest coś w prozie Marty Dzido, co sprawia że nie mogę odłożyć jej książki na bok. Coś co wierci mi dziurę w brzuchu. Sprawia ogromny dyskomfort, niemalże fizyczny ból. Jej słowa uzależniają, a myśl o nich towarzyszy mi jeszcze długo po skończeniu lektury.

Nie boje się trudnych tematów, lubię je analizować, rozkładać na czynniki pierwsze. Rozdrabniać i dociekać. Tym razem jednak nie napiszę Wam dzisiaj co myślę o temacie jaki porusza książka Marty Dzido. Napiszę Wam za to, że autorka znów zachwyciła mnie językiem, choć jest on zdecydowanie bardziej wulgarny niż w poprzedniej książce, którą czytałam. Jest też mocno obrazowy.

"Ślad po mamie" podobnie jak "Matrioszka" nie jest książką dla każdego. Porusza problemy, na które wiele z Was może być wrażliwych. Narkomania, aborcja, gwałt, śmierć. Przez wielu zostanie niezrozumiana. Sama nie wiem, czy dobrze ją zrozumiałam. To nie jest książka, o której napiszę, że mi się podobała. Zostawiła mnie z uczuciem wewnętrznej pustki. Poruszyła najczulsze struny. Wywołała nostalgiczne uczucia, przygnębiła. Współczułam bohaterce, a opis jej przeżyć sprawił, że ściskało mi się gardło.

To taka książka, którą przeżywa się całym sobą, albo wcale.

"Ślad po mamie" autorstwa Marty Dzido to ciekawa propozycja dla kobiet w różnym wieku. Lektura nieobowiązkowa, ale polecana zarówno dla matek obecnych, jak i przyszłych, czy też pań, które z macierzyństwem nie mają nic wspólnego. W mojej opinii publikacja pokazuje interesującą perspektywę nastolatki, która dowiaduje się, że jest w ciąży i w jednej chwili cały jej poukładany świat staje na głowie. Usunąć ciążę czy urodzić dziecko? Oto dylemat głównej bohaterki. Każda z nas zapewne zacznie się zastanawiać, co zrobiłaby na miejscu Ani. To porywający i prawdziwy scenariusz, który może napisać samo życie. 

🌼👣

- Mamo, ludzie rodzą się dobrzy czy źli?

- Dobrzy.

- To skąd bierze się zło?

- ...Zło... Zło to jest taki tłuszcz, w który się obrasta z wiekiem.

(fragment książki)

°

,,Ślad po mamie" to historia nastoletniej Anny. Dziewczyna zachodzi w nieplanowaną ciążę, którą decyduje się przerwać. Po wszystkim rozmyśla nad konsekwencjami swojej decyzji, ale też wspomina czasy własnego dzieciństwa, opowiada o relacjach, uzależnieniach i codziennym życiu.

🍃🌾

Autorka napisała tę książkę ponad 20 lat temu, a wydanie widoczne na zdjęciu jest wznowieniem wzbogaconym o aktualną przedmowę. Marta Dzido pisze w niej, że teraz, po latach ma do tej historii ambiwalentny stosunek. Mam podobnie.

Z jednej strony doceniam podjęcie tematu aborcji, niezbyt często obecnego w literaturze. Wierzę, że wiele kobiet może utożsamić się z Anną i odnaleźć w tej książce swój głos. Z drugiej strony po lekturze odczuwam jednak duży niedosyt. W mojej opinii to, co miało być głównym tematem historii, zostało zepchnięte gdzieś na dalszy plan i zastąpione opowieściami o znajomych, trudnych relacjach i narkotykach.

Zauważyłam też duży rozdźwięk między tym, co autorka obiecuje we wstępie, a tym, co faktycznie później dzieje się w głowie bohaterki i to chyba przeszkadzało mi najbardziej.

Mimo tych zarzutów z zainteresowaniem przewracałam kolejne strony, by dowiedzieć się więcej o życiu tytułowej Anny. Choć styl pisania nie jest do końca ,,mój", uważam, że autorka stworzyła w książce ciekawy, duszny i oryginalny klimat.

Myślę, że to taki typ historii zbierającej przeróżne opinie i warto po prostu wyrobić sobie na jej temat własne zdanie.

🤰🏽🍼

O dziewczynie, która nie dostaje wsparcia, ulega presji, podejmuje zbyt szybką decyzję, a potem nie opuszcza ona jej głowy. Bo choć na dziecko nie była gotowa, to zrezygnowanie z niego przyniosło jedynie początek tonięcia w lawinie uczuć oraz emocji. Lawinie, jaką miały karmić kolejne nieszczęścia.

„Ślad po mamie“ to specyficzny tekst w dorobku Marty Dzido. Był pierwszą napisaną przez nią powieścią (2001), a został wydany w antologii „Proza życia“ (2002) i tutaj jego historia mogłaby się zakończyć, gdyby ukazana w nim perspektywa nie była tak ważna. Dostrzegło to wydawnictwo Ha!Art i tym sposobem tekst przestał być częścią zbioru, a stał się samodzielną powieścią (2006). Był jednak niczym niechciane dziecko. Autorka nie darzyła go sympatią, dostrzegała jego wady, ale ludzie nie pozwalali jej o nim zapomnieć. Po latach wciąż przynosili jej do podpisu pogięte, state wydania, pełne zaznaczonych fragmentów i dziękowali za napisane słowa. Wciąż ktoś prosił ją o wypowiedź na temat aborcji, skoro stała się ona tematem jej tekstu i skoro w odważnym wstępie z 2006 roku wyznała, że sama również zdecydowała się na zabieg. „Ślad po mamie“ zdawał się chodzić za nią niczym cień, aż teraz, w 2023 roku (aż dwadzieścia dwa lata po napisaniu) doczekał się wznowienia. Dlaczego? Bo to wciąż ważna i świeża perspektywa. Niezwykle odważna (czy znacie inną polską autorkę, która tak otwarcie napisała o aborcji?). Przede wszystkim jednak nie jest to powieść, która wybiera narrację „za“ lub „przeciw“. Wydawnictwo Relacja promuje ją słowami, które rewelacyjnie odbijają treść — „Spojrzenie na aborcję z perspektywy pojedynczej kobiety, bez uwikłania w polityczny kontekst“. A w dodatku skupia się na dorastaniu jako takim, trudnych doświadczeniach kilku kobiet, bezradności w zetknięciu z traumą, różnych decyzjach związanych z niechcianą ciążą, zagubieniu w dorosłości, na którą nie jest się gotowym. Nie jest to najlepszy tekst Marty Dzido, w sumie to podoba mi się w umiarkowanym stopniu, ale jednocześnie nie potrafię go nie docenić i nie cieszyć się, że znowu jest dostępny. Bo jego miejsce jest na półkach księgarń, w rękach czytelników, nie w pamięci jedynie nielicznych, w odmętach zapomnienia.

TW: aborcja, gwałt, narkotyki, śmierć bliskiej osoby