Siła rzeczy

Kolejna książka Romy Ligockiej, która mnie zachwyciła.

Tym razem autorka cofa się w czasie do 1938 roku. To wtedy w Krakowie żyje jej rodzina z żydowskimi korzeniami i to wtedy Roma przychodzi na świat.

W tym samym czasie babcia przyszłej pisarki, Anna Abrahame, cieszy się latem, mimo dziejących się w Europie zawieruch. Cała rodzina rozkoszuje się latem, Krakowem, a babcia wyjeżdża nawet na wczasy na Lazurowe Wybrzeże. Tak naprawdę nikomu na myśl nie przyjdzie, co się wydarzy za kilka tygodni.

Jeszcze wszyscy żyją normalnie, cieszą się ze zwykłych, codziennych rzeczy, które są siłą życia. Do czasu....

Rok 2020. Roma Ligocka, wnuczka Anny, wyrusza w podróż do Nicei. Pisarka pragnie podróżować śladami swojej babci, [Adres usunięty]. tymi z 1938 roku. Nadchodzi pandemia, która więzi dorosłą Romę we Francji. Szybko okazuje się, jak mimo 80 lat różnicy, podobne są losy wnuczki i babci, jak niewiele trzeba żeby zmienić ludzki los. Z dnia na dzień życie obu kobiet zmieniło się diametralnie. Kilka dni wcześniej ani Anna ani Roma nie pomyślałyby, ze coś takiego może się wydarzyć. Życie jest nieprzewidywalne.

Dlatego należy się nim cieszyć, czerpać z niego moc i energię, cieszyć się siłą codzienności, rzeczy, które nas otaczają, bliskich ludzi. Nigdy nie wiadomo kiedy nagle tego zabraknie.

Wspaniałe opisy na równi dzisiejszej, współczesnej Nicei, jak i tej z 1938 roku. Ale tym, co zasługuje na największą uwagę są magiczne, przecudowne opisy Krakowa z okresu tuż przed wybuchem II wojny światowej. Coś wspaniałego. Autorka zabiera nas w cudowną, jedyną w swoim rodzaju podróż w czasie. Przenosimy się do magicznego miasta, do czasu i miejsc, których już często nie ma. Nasiąkamy wspaniałą atmosferą, przechadzamy magicznymi uliczkami, poznajemy wyjątkowych ludzi.

Wszystko razem tworzy niesamowita mieszankę i wyjątkową lekturę, która zachwyca od pierwszej do ostatniej strony.

Siła rzeczy to wyjątkowe obrazy. To także magiczna podróż, w którą Roma Ligocka cudownie nas zaprasza. Warto się w nią udać. Warto dać się uwieść tej książce. Polecam.

Nie miałem wcześniej do czynienia z książkami pani Ligockiej i chyba mogę teraz powiedzieć, że bardzo dużo mnie ominęło. Jeżeli inne jej dzieła, są takie jak "Siła rzeczy", to już wiem, że mam sporo do nadrobienia. Autorka w niezwykle umiejętny sposób połączyła przeszłość z teraźniejszością. To, co kiedyś się wydarzyło w ocenie współczesnych ludzi jest naprawdę niezwykłe. Kolejnym elementem, który wywarł na mnie ogromne wrażenie jest to, z jakim pietyzmem pani Ligocka opowiada o swojej babci. Widać w jej słowach szacunek. Nie wszyscy ludzie potrafią tak pięknie wspominać o swoich przodkach. Brawo!

Niesamowicie ciepła i sentymentalna książka. Ileż tu wspomnień i ciepłych opisów miejsc, aż chwilami łezka się w oku kręciła. Autorka zabrała nas do czasów sprzed II wojny światowej, gdzie czas to pieniądz, a bezpieczeństwo bywało pod wielkim znakiem zapytania. Tutaj poznamy Annę, która docenia wszystko co posiada. Bardzo cieszy ją widok swojego ogrodu, którego opisy nie będą wylewne, ale niesłychanie fascynujące. Ona o wszystkim opowiada z pasją i przejęciem. Widać, że wszystko, co ma kocha najbardziej na świecie. Strasznie ciekawi ją przyjście na świat jej wnuczki. Jest również podekscytowana podróżą na Lazurowe Wybrzeże, aczkolwiek czuje, że gdzieś w powietrzu wisi katastrofa. Nie wie co to może być, ale opisuje ją bardzo emocjonalnie.

Następnie przeskoczymy do lat nam bliższych, czyli 2020 roku, gdzie wnuczka Anny wyrusza do Nicei. Tam dowiemy się nieco więcej nowych faktów z życia jej rodziny. Ujrzymy opisy z pierwszych informacji o pandemii, gdzie szybciej można było dostrzec ptaki niż człowieka na ulicy. Wszystko pustoszeje, a ona podąża śladami babci, by ujrzeć wszystko takimi, jakimi ona to widziała.

W książce spodobały mi się listy sprzed czasów wojny. Na pierwszy rzut oka wyglądają na zwyczajne, ale z biegiem stron są niesamowicie osobiste. Poznamy nowinki z dnia codziennego, ale i przemyślenia nad tym, co aktualnie działo się w kraju. Czasami zdawało mi się, że są zbyt prywatne, by móc je czytać, ale i jednocześnie bardziej mnie wtedy przyciągały.

Jaka jest wasza siła rzeczy? Nawet nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Tutaj bardzo dogłębnie jest wszystko wytłumaczone. Czasem zwykła szmatka jest dla nas ważniejsza niż najnowsze obuwie. Ludzie nie zawsze lubią dany przedmiot za to, że jest, ale za to, że przypomina mu kogoś. Dzięki niemu możemy pamiętać o naszych bliskich i dlatego ich wartość w naszych oczach wzrasta.

Książkę przeczytamy szybko, ale będą momenty, kiedy potrzeba będzie zrobić oddech. Nasze wspomnienia dzieciństwa powrócą i z większą wyrozumiałością spojrzycie na dziadków, jeśli ich jeszcze posiadacie.

"Siła rzeczy" to wspaniała powieść Romy Ligockiej, w której w zachwycający, wręcz magiczny sposób przekazane zostały uniwersalne prawdy. Historia opowiadana przez Ligocką skłania czytelnika do pochylenia się nad pięknem codzienności, przypomina o docenianiu najprostszych chwil, o życiu tu i teraz. Osią powieści jest dwutorowość, losy rodziny autorki w czasach drugiej wojny światowej krzyżują się tutaj ze współczesnymi niepokojami. Pandemia spowodowana wirusem COVID-19, konieczność izolacji, realny lęk przed zachorowaniem porównane zostały do zagrożeń wojennych. Wszystko to nakreślone w sposób charakterystyczny dla autorki, malowniczy, ale pełen silnych emocji.

Parzysz kawę w ulubionym kubku przywiezionym z pamiętnych wakacji z nimi. Siadasz w fotelu i nagle czujesz jakby czas się zatrzymał. Dziecko rysuje z mężem leżąc na podłodze, a ty chłoniesz tę zwyczajną, a jednak magiczną chwilę. Zaraz wszystko pęka niczym bańka mydlana, wrażenie mija, ale wiesz, że wróci, bo sztuką nie jest na siłę tworzyć szczęścia, a starać się wszędzie je dostrzegać.

Siła rzeczy to pochwała codzienności. Tych wszystkich drobnych momentów, które ludzie zaczynają mocniej zauważać zwłaszcza w trudnych chwilach. Wybuch pandemii zaskoczył autorkę całkiem niespodziewanie w Nicei, kiedy to wędrowała śladami swojej żydowskiej rodziny. Jej babcia, w przededniu wojny także wybrała się w to miejsce i spędziła chwile, które z pewnością nie raz przywoływała w trudnych, wojennych czasach. Nie ma tutaj dużej ilości akcji, raczej zapiski, myśli, ogrom subtelnych refleksji na różnorodne tematy i właśnie codzienność. Zauważyłam, że Roma Ligocka jest czarodziejką wplatającą w całkiem proste zdania pajęczynę magii. Nigdy wcześniej nie miałam okazji czytać jej powieści, a teraz wiem, że to konieczność. Jeśli z taką wrażliwością napisała Dziewczynkę w czerwonym płaszczyku to czuję, że długo nie otrząsnę się z lektury. Proza Romy Ligockiej zmusza do refleksji, sama autorka zastanawia się czy naszą codzienność można i czy w ogóle wypada porównywać do losów przodków. Myślę, że chociaż wydarzenia są zgoła inne to jednak ludzkie emocje i zachowania pozostają bez zmian. Każdy z nas przeżywa większe i mniejsze osobiste końce świata, które wręcz wymuszają otrząśnięcie się i otworzenie na małe szczęścia.

Magiczna, a jednocześnie pierwsza dla mnie tak aktualna książka, którą docenią osoby z dużą wrażliwością. Takie, które dostrzegają piękno w codzienności i te wszystkie borykające się z podobnymi wątpliwościami.