Serce na piasku

Na wstępie chciałabym podziękować Monice oraz Wydawnictwu za zaufanie i możliwości objęcia patronatem medialnym książki "Serce na piasku" z gatunku literatury obyczajowej. To moje kolejne spotkanie z twórczością Moniki, a za mną teraz tak naprawdę wszystkie historie, które wyszły spod jej pióra. Monia to mój pewniak wśród autorek! Stylistyka i język jakim posługuje się Monika jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie, ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i nie odłożyłam póki nie przeczytałam ostatniego zdania. Od pierwszych chwil zostałam wciągnięta do świata bohaterów i z ogromnym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam ich losy oraz relację. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w niesamowicie prawdziwy sposób wykreowani, to postaci, które nie są idealne, mają swoje wady i zalety, tak jak my popełniają błędy czy postępują pod wpływem emocji, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski czy dylematy moralne. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości. Na kartach powieści mogłam bliżej poznać małżeństwo - Jagodę i Konrada (chociaż to na historii Jagody głównie skupia się autorka). Mogłam dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się zmagają każdego dnia, a także jakie wydarzenia z przeszłości wpłynęły na ich obecne życie oraz jakie konsekwencje za sobą niosą, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Jagoda od pierwszych chwil zaskarbiła sobie moją sympatię. Poruszyła mocno mnie jej historia, współczułam jej tego z czym musiała się mierzyć, chłonełam wszystkie towarzyszące jej emocje i jednocześnie z całych sił jej kibicowałam. Konrad również zyskał moją sympatię. To bardzo zagubiony mężczyzna, na którego barki spadła spora odpowiedzialność, będąca konsekwencją jednej chwili zapomnienia. Nie ukrywam, że nie podzielałam niektórych decyzji mężczyzny, niemniej jednak uważam, że zachował się on naprawdę właściwie w wielu kwestiach związanych z Piotrusiem i Anną. Bardzo również współczułam sytuacji w jakiej znalazła się była kochanka mężczyzny, ze łzami w oczach czytalam fragmenty kiedy kobieta coraz bardziej podupadała na zdrowiu. Istotną rolę w tej historii odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają ogrom zamieszania do życia głównych bohaterów, dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu wrażeń. Mowa głównie o Annie, Piotrusiu, Panu Witoldzie i Danielu. W wyniku wyżej wymienionych okoliczności przeniosłam się razem z Jagodą do Kołobrzegu i muszę przyznać, że Monika w niesamowicie plastyczny i pobudzający wyobraźnię sposób oddała malowniczy krajobraz tego miejsca. Czytając niektóre opisy czułam się tak jakbym towarzyszyła głównej bohaterce we wszystkich przechadzkach, słyszała szum fal i wiatru, czuła promienie słońca. Muszę przyznać, że zaczynając czytać tą historię miałam już jakaś wizję jak potoczą się losy Jagody, jednak Monika bardzo mnie zaskoczyła kierunkiem w jakim poprowadziła fabułę książki i bardzo mnie to cieszy! Cudownie być tak pozytywnie zaskakiwaną! Monika w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o niespełnionym pragnieniu macierzyństwa, zdradzie, ciężkiej chorobie i trudnych relacjach międzyludzkich. To wszystko i wiele więcej ( nie zdradzę Wam wszystkiego) tworzy spójną i niesamowicie wciągającą całość. Autorka na przykładzie swojej bohaterki pokazuje, że zawsze należy żyć w zgodzie z samym sobą, zatroszczyć się przede wszystkim o własne dobro i iść za głosem serca. Pokazuje także różne oblicza samotności i udowadnia, że tak naprawdę nigdy nie chcemy być sami, pragniemy bliskości drugiej osoby, rozmowy, czasami pocieszenia. Monika pokazuje także jak wiele do naszego życia mogą wnieść przypadkowo spotkane osoby. Jak wiele mogą nas nauczyć. Sprawić, że zaczniemy w zupełnie inny sposób postrzegać niektóre rzeczy. I to jest piękne! "Serce na piasku" to emocjonująca, poruszająca i wartościowa historia pełna życiowych doświadczeń, mądrości i prawd, która z pewnością wielu Czytelników skłoni do głębszych przemyśleń. Dająca wiarę, że po każdej burzy wychodzi słońce. To opowieść o odnajdywaniu siebie i swojego miejsca w życiu oraz przyjaźni i miłości, która przychodzi bardzo niespodziewanie i całkowicie odmienia nasze życie. Cudownie spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki! Bardzo polecam!

Hejka, Iskierki Książkowe! 🔥

Monika Michalik zabiera nas w emocjonalną podróż nad malownicze polskie wybrzeże, gdzie miłość i samotność splatają się w jednym z najbardziej poruszających romansów, jakie ostatnio czytałam. „Serce na piasku” to powieść, która chwyta za serce i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po przeczytaniu.

❤️‍🩹

Jagoda i Konrad wydają się być idealnym małżeństwem, jednak brak dziecka pozostawia w ich życiu bolesną pustkę. Gdy na horyzoncie pojawia się Ania z małym Piotrusiem, życie tej dwójki zostaje wywrócone do góry nogami. Monika Michalik subtelnie, a zarazem intensywnie, oddaje emocje bohaterów – ból Jagody, która musi pogodzić się z nową rzeczywistością, i wahania Konrada, mierzącego się z odpowiedzialnością za błędy przeszłości. W tej historii Ania jest postacią drugiego planu, jednak jest tak samo ważna jak Jagoda i Konrad. Ona też cierpiała i dokonała niezwykle trudnego wyboru - zawalczyła o szczęście swojego dziecka. Jest przykładem matki, która walczy o szczęście swojego dziecka do ostatniego oddechu i to dosłownie.

🏖️

Kołobrzeg jest jedną z flagowych polskich nadmorskich miejscowości i jest tu pięknym tłem. Mimo, że niejednokrotnie bywałam w nim to za sprawa tej historii odkryłam zaciszne miejsca, których wcześniej nie znałam. Poczułam kojący szum fal i przeszłam się wraz z bohaterami tej powieści po przestronnych plażach. Kołobrzeg był azylem Jagody, gdzie na nowo odkrywa siebie i swoje pragnienia. Gdzie przy akompaniamencie morskich fal mogła przemyśleć wszystko - swoją miłość do męża, pojawienie się w ich życiu małego chłopca, a także macierzyństwo, którego chciała, ale nie w taki sposób jaki dał jej los.

„Serce na piasku” to opowieść o samotności, która przybiera różne formy – od fizycznej po emocjonalną. To książka o zdradzie, która burzy fundamenty związku, ale także o nadziei, którą przynosi przebaczenie i odkrycie nowych dróg. Autorka w przepiękny i wzruszający sposób pokazuje, że nawet w obliczu największego bólu warto walczyć o siebie i swoje marzenia.

Polecam całym czytelniczym serduchem! ♥️

Odkąd przeczytałam pierwszą książkę Moniki Michalik zakochałam się w jej twórczości. Uwielbiam ją za styl, za emocje, za cudownych bohaterów i piękne, wzruszające historie. Kiedy dowiedziałam się o kolejnej jej książce wiedziałam, że będę chciała ją przeczytać. Czy i tym razem autorka skradnie moje serce?

Jagoda to mężatka. Na pozór szczęśliwa jednak w życiu brakuje jej jednego. Kobieta przeszła zabieg usunięcia macicy i nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. W dziesiątą rocznicę ślubu do mieszkania jej i męża przychodzi kobieta, która informuje ich, że Konrad ma syna. Ta wiadomość sprawia, że Jagoda się załamuje. Postanawia wyjechać nad morze, aby odpocząć i przemyśleć to wszystko. Tam poznaje Witolda, który jest jej sprzymierzeńcem, a z czasem staje się przyjacielem. Spotyka tam również Daniela… Czy Jagoda odzyska spokój i uda jej się naprawić relacje z mężem? Czy w końcu będzie szczęśliwa? Tego dowiecie się czytając „Serce na piasku”.

“Serce na piasku” to niezwykle poruszająca i wzruszająca powieść obyczajowa, w której głównymi tematami są miłość, zdrada i strata. Monika Michalik genialnie ukazuje wewnętrzne rozterki bohaterów. Ta historia jest pełna emocji. Niejednokrotnie czytając ją miałam w oczach łzy, ale i momentami na moich ustach pojawiał się uśmiech. Autorka po raz kolejny skradła moje serce i sprawiła, że ta historia zapadnie w mojej pamięci na długo. Ta książka skłania nas do rozmyślenia na temat tego co tak naprawdę w życiu jest ważne! I właśnie za te refleksje, które poczyniłam podczas lektury tą historię pokochałam.

Jagoda to bohaterka z którą może utożsamiać się niejedna kobieta. Brak dziecka to problem, który w dzisiejszym świecie dotyka mnóstwa małżeństw. Bycie matką jest ważne w życiu kobieta, a ta niemożność sprawia, że szczęście, które jest okazywane jest złudne. Smutek, łzy, bezradność to emocje, które towarzyszą naszej bohaterce niemal codziennie. Jednak mimo tej wewnętrznej walki i poczucia bezsilności Jagoda jest niezwykle silną kobietą! Właśnie takie przedstawienie jej postaci sprawia, że jest ona bardzo realna!

Konrad to bohater, który też wnosi do tej powieści wiele. Poznajemy go jako cudownego, zakochanego i troskliwego męża. Kiedy jako czytelnicy dowiadujemy się o jego zdradzie to jest dla nas szok i niedowierzanie. Konrad mimo spełnienia marzenia o byciu ojcem staje przed wieloma trudnymi wyborami. Czy uzna syna? Czy zdoła odbudować małżeństwo? Czy pokocha syna ojcowska miłością? Mężczyzna staje się rozdarty między miłością do żony, a odpowiedzialnością wobec syna. Konrad w czytelniku budzi mocno mieszane uczucia, a w pewnym momencie te skrajne uczucia zamieniają się w naszą niechęć! Jednak, aby dowiedzieć się dlaczego musicie sięgnąć po tę książkę!

Piotruś to najmłodszy bohater tej powieści. Najmłodszy i najbardziej doświadczony przez życie. Zaledwie w wieku sześciu lat traci matkę i poznaje ojca. Na tak małego chłopca to jest szok. Jego emocje są bardzo mocno wyrażane. Dziecko nieświadomie staje na drodze szczęśliwego małżeństwa Jagody i Konrada. Czy chłopiec zaufa dopiero co poznanym osobom? Czy jego życie od nowa nabierze barw?

“Serce na piasku” to również opowieść o samotności. Samotność, którą przeżywa się w ciszy, jednocześnie będąc wśród ludzi. Jagoda jest samotna, ponieważ brakuje jej w życiu dziecka. Konrad skrywa tajemnice i nosi w sobie poczucie winy. Matka Piotrusia zmaga się z ciężką chorobą. Ta historia udowadnia nam, że samotność to stan kiedy próbujemy uciekać, jednak nie zawsze trafiamy na właściwe tory i potrzebujemy pewnych drogowskazów.

“Serce na piasku” to powieść o poszukiwaniu siebie, własnego ja, o trudnych wyborach. Ta historia przepełniona jest bólem i cierpieniem, ale znajdujemy tutaj również ciepło i miłość, która naprawdę uskrzydla. Autorka pokazuje nam, że nawet po największej burzy wychodzi słońce. I największy sztorm w naszym życiu może być początkiem czegoś nowego, lepszego. Ta historia skłania nas do refleksji na temat tego, co w życiu jest ważne i na czym powinniśmy się skupić.

“Serce na piasku” to idealna pozycja dla czytelników, którzy lubią powieści obyczajowe pełne emocji i poruszające trudne tematy. Ta historia wywołuje uśmiech i łzy, ale co najważniejsze zostaje w pamięci czytelnika na długo.

"Serce na piasku" Monika Michalik

Miarą siły miłości małżeńskiej niestety bardzo często są ciężkie próby, na które wystawia ją życie. Dziś chciałabym zaprosić was moi kochani do wysłuchania historii Jagody i Konrada, bohaterów najnowszej powieści Monika Michalik - pisarka „Serce na piasku”. Są małżeństwem od dziesięciu lat, a my czytelnicy, przystępując do lektury książki wspólnie z nimi świętujemy tę piękną rocznicę. Wystarczy chwila, abyśmy niemalże mogli poczuć, jak ci dwoje bardzo się kochają. Ich uczucie przeszło najcięższy sprawdzian, którego przyczyną stała się druzgocąca diagnoza lekarska, którą usłyszała kobieta. „Nigdy nie będę matką”. Dziś, choć w ich domu nie słychać tupotu małych stópek a pragnienie macierzyństwa na zawsze pozostanie dla Jagody niedoścignioną tęsknotą, to jednak jak sama przyznaje, jest jej dobrze w życiu, jakie wiodą z Konradem. Ma męża, który ją kocha, wspiera i okazuje miłość. Nasza bohaterka nie wie jednak jeszcze, że już za chwilę, być może o tym wszystkim będzie mogła mówić i myśleć już tylko w kategoriach przeszłości.

Ten wyjątkowy dzień zakłóca niespodziewana wizyta nieznanej Jagodzie kobiety, która, choć nigdy nie przypuszczała, że stanie w obliczu tak trudnego zadania, musi myśleć o swoim synu. Ona jest ciężko chora, a dziecko potrzebuje opieki, której sama Ania już wkrótce może nie być w stanie mu zapewnić. Piotruś ma tatę, który nie wie o jego istnieniu, aż do teraz, kiedy zaledwie cztery słowa wypowiedziane przez Anię do Konrada zdepczą szczęście małżonków: „Piotruś jest twoim synem”. Jak widzicie, autorka na kartach książki podjęła się poruszenia naprawdę ważnego, ale jednocześnie trudnego i złożonego tematu. Zdrada to jedno z najtrudniejszych doświadczeń, jakie można przeżyć w związku. Kiedy dowiadujemy się, że nasz partner, osoba, której ufaliśmy, nawiązał intymną relację z kimś innym, w sercu rodzi się ból, a w głowie chaos. Świadomość ta staje się szczególnie trudna, gdy zmagamy się z niemożnością posiadania dzieci. Nagle życie u boku Konrada jest dla Jagody nie do zniesienia. Kobieta potrzebuje czasu, aby w samotności zawalczyć ze swoimi demonami.

Tak oto wspólnie z nią trafiamy do Kołobrzegu. Ma nadzieję, że bliskość morza przyniesie jej ukojenie i pozwoli wyciszyć kłębiące się w sercu i głowie emocje oraz myśli pełne sprzeczności. Choć wcale nie chce nowego życia, to wie, że teraz już nic nie będzie takie samo. Musi poukładać je na nowo. Każdy, kto sięgnie po tę poruszającą i chwytającą za serce książkę, do czego już teraz serdecznie zachęcam, będzie niejako obserwatorem wewnętrznych zmagań serca z rozumem. Walki pomiędzy powinnością i pragnieniami. Na szczęście los, choć bywa okrutny, potrafi też wyciągnąć do nas pomocną dłoń, kiedy tego najbardziej potrzebujemy. Nawet jeśli w danym momencie życia sami możemy nie zdawać sobie z tego sprawy.

A kluczem do wszystkiego jest drugi człowiek. Bo choć kiedy przygniata nas cierpienie, najczęściej uciekamy w samotność, to tak naprawdę nikt z nas nie chce być sam. Nasza Jagódka nie zostanie sama. Nie pozwoli na to uroczy starszy pan, który wie, jak smakuje samotność i dlatego lgnie do ludzi. Jego wewnętrzna energia i ciepło, którym emanuje, urzeka kobietę. Musicie koniecznie sięgnąć po ten tytuł, byście mogli sami obserwować, jak piękna i wyjątkowa więź połączyła tę dwójkę. Bo w życiu już tak jest, że wszystko dzieje na zasadzie symbiozy. Pan Witold, dzieląc się ze swoją przyjaciółką niezwykłą mądrością i doświadczeniem życiowym, dał Jagodzie cenną lekcję życia, przypominając, jej co, a raczej kto jest w nim najważniejszy. A jego uważność dodała jej odwagi, aby zawalczyć o szczęście, którego tak bardzo pragnie. Choć możecie mi wierzyć, że drogi, które do niego prowadzą, bywają bardzo poplątane. Ona sama stała się dla mężczyzny takim promyczkiem słońca, w jesieni życia. A to dopiero początek dobra, które człowiek może ofiarować drugiemu człowiekowi. O tym jednak musicie przekonać się już sami.

Lektura powieści „Serce na piasku” poruszy każde czytelnicze serce i zajmie w nim miejsce już na zawsze. Doświadczycie w niej samotności w różnych jej obliczach, która mieszka w poranionych sercach wielu poznanych w książce bohaterów. Każdy z nich ma swoją własną historię, która sprawia ból. I tylko jeśli zdołają zamknąć mentalne drzwi przeszłości, będą mogli rozpocząć kolejny rozdział życia. Bo choć dla nas samych przeżywane cierpienie wydaje się nie mieć końca, to wobec życia, które jest tak krótkie, jest ono wyłącznie chwilą. I nawet jeśli kiedy nasz świat legnie w gruzach, wydaje nam się to niedorzeczne, to nic co nas spotyka, nie dzieje się bez powodu.

Jeśli zechcecie spędzić czas z tą niezwykle życiową i mądrą powieścią, do czego gorąco każdego, kto teraz czyta moją recenzję, namawiam i zachęcam, to zapewniam was moi drodzy, że opisana na jej kartach historia wciągnie was od pierwszych stron. Autorka oddała w nasze ręce wzruszającą do łez opowieść o ludziach poszukujących sensu w skomplikowanym świecie relacji międzyludzkich. Jak zapewne zauważyliście, ze wszystkiego, o czym w niej przeczytamy, wybrzmiewa ogromny autentyzm, co w połączeniu ze świetnie wykreowanymi postaciami bohaterów z krwi i kości, sprawia, że czytelnik mocno utożsamia się z ich przeżyciami, dylematami, rozterkami i wyborami. Mało tego jestem przekonana, że wielu z nas podczas czytania, poczuje, że mogłaby być, a może nawet w pewnej mierze jest to jego historia. Jednak w moim odczuciu, to jak tę powieść odbierzecie, warunkuje wasz własny bagaż życiowych doświadczeń. Monika Michalik bowiem pisząc swoje najmłodsze literackie dziecko, zwróciła naszą uwagę na aspekty mocno indywidualne dla każdego z nas.

Całość czyta się z rosnącą ciekawością tego co wydarzy się za chwilę. A przede wszystkim z pragnieniem w sercu, aby nasza bohaterka znalazła w sobie siłę i determinację, do tego, aby zawalczyć o siebie i o to, co dla niej najważniejsze. By wreszcie przestała myśleć o innych, a zadbała o siebie. „Bo to ty jesteś najważniejsza”. Niech to piękne przesłanie zostawione dla nas przez Monikę stanie się życiowym mottem każdej kobiety i skłoni nas do zmian na lepsze. Jeśli jesteście ciekawi, czy Jagodzie się to uda, a wierzę, że tak właśnie jest, to nie zwlekajcie i czytajcie książkę, bo ja oczywiście nic nie zdradzę. Napiszę tylko, że możecie spodziewać się wielu zaskoczeń i ciekawych zwrotów fabularnych osnutych pięknem przyjaźni. Tam, gdzie jest krzywda, pojawia się też strata, ale także prośba i próba przebaczenia.

Myślę, że już wiecie, iż warto spędzić swój wolny czas z książką „Serce na piasku”. Jeśli jednak znajdzie się jeszcze ktoś nieprzekonany, to niech zachęci go fakt, że powieść jest bardzo klimatyczna. Poczujecie nadmorski klimat, a spacery po plaży otulą zagubione serca. Ja powieść tę przeczytałam w mgnieniu oka, do czego przyczyniła się nie tylko jej zajmująca fabuła, ale także lekki i przystępny styl piania autorki, który daje poczucie płynięcia przez toczące się wydarzenia. Wiem natomiast, że w przeciwieństwie do tego, jak szybko książkę przeczytałam, na pewno długo jej nie zapomnę i będę do niej wracała zawsze, kiedy potrzebny mi będzie duży zastrzyk nadziei i wiary w lepsze jutro oraz mentalny kop do życia. Cieszę się, że mogę czytać i polecać wam takie książkowe perełki.

Miałam przyjemność poznać pióro autorki przy okazji lektury jej dwóch poprzednich książek: "Bądź moim marzeniem" oraz "Zapach pustyni".

Jestem oczarowana jej lekkim stylem i emocjami, jakie wywołuje. Tak było i tym razem. Pani Monika tak kreuje bohaterki, że natychmiast wskakuję w ich buty i przeżywam z nimi.

Jagoda w dniu dziesiątej rocznicy ślubu szykuje elegancką kolację dla męża. Piękny bukiet róż, cudowny wieczór, aż do chwili kiedy do drzwi puka nieznajoma, która oświadcza, że Konrad jest ojcem jej sześcioletni syna. Ania jest bardzo chora i chce by Konrad zajął się synem, kiedy jej zabraknie.

Dla Jagody, która marzy o dziecku, ale nie może ich mieć, to cios w samo serce. Nie może zostać w domu ani chwili dłużej. Ucieka nad ukochane morze. Ma nadzieję, że w małym pensjonacie odzyska spokój, a szum wzburzonych fal ukoi jej rozpacz.

Bo jak wybaczyć zdradę? Czy będzie umiała pogodzić się z tym? Czy opieka nad Piotrusiem może być substytutem bycia mamą? A może los szykuje dla niej coś zupełnie innego? Kim jest Witold i jak wpłynie na życie Jagody?

Cudowna, ciepła, emocjonalna opowieść o trudnych wyborach, szukaniu własnej drogi, zamykaniu jednych drzwi, by móc otworzyć nowe.

Przepełniona bólem i nadzieją, o niespełnionym pragnieniu macierzyństwa i zawiedzionej miłości, roztrzaskanej przez jedną złą decyzję.

W tle szum morza i nadmorski krajobraz.

To jest historia nieodkładalna.

Bardzo polecam!