Sekretne życie Grety O.

Rzadko, bardzo rzadko sięgam po książki dla młodzieży. Do lektury Sekretnego życia Grety O. zachęcił mnie blurb i opinia, iż książka przepełniona jest poczuciem humoru. Potrzebowałam inteligentnej, zabawnej, lekkiej, ale nie infantylnej książki. Poszukiwałam odstresowywacza i balsamu na dusze, lektury zajmującej bez reszty kilka godzin i poprawiającej nastrój. I dokładnie to dostałam.

Narratorem jest 13-latek. Hartley, bo tak ma na imię nasz narrator, ma trzynaście lat i nieznośną świadomość, że nikt nie zwraca na niego najmniejszej uwagi. Ma też starszą siostrę, starszego brata, młodszego brata i mnóstwo, naprawdę mnóstwo nastoletnich problemów. Zmaga się z nimi, jak każdy nastolatek w jego wieku. Jest ciężko, momentami bardzo ciężko. Nikogo zdaje się on Hartley nie obchodzić. Wszyscy zajmują się tylko starszym bratem naszego bohatera, 16-latkiem, który uciekł z domu. Wszyscy mieszkają w niewielkiej miejscowości, takiej dziurze zabitej dechami. Jakie możliwości ma tam nastolatek z problemami? Sami sobie na to odpowiedzcie.

Wydarzenia dzieją się błyskawicznie. Wszystko się zmienia. Także sposób postrzegania świata przez Hartleya i widzenia jego samego przez otoczenie.

Niby historia banalna. Pozostałej, tej najważniejszej części nie będę wam streszczać. Owszem, zdaje się być zwyczajną, jakich wiele. Ale to tylko pozory.

Książka pod pozorem zwyczajnej historii porusza kilka ważnych, ponadczasowych i niezależnych od tego, gdzie mieszkamy problemów. Życie, wnętrze, psychika, problemy nastoletniego człowieka są uniwersalne. Można żyć w USA, Chinach, Polsce, Australii, a nastoletnia dusza czuje tak samo, ma podobne problemy i reakcje. Autor książki, kanadyjski pisarz, przy pomocy Hartleya i jego opowieści doskonale nam to prezentuje.

Sekretne życie... nie daje idealnych rozwiązań, choć nie ukrywam, podsuwa pewne podpowiedzi, pomysły, daje delikatne wskazówki. Co cenne, całość wolna od cukierkowej infantylności, której trochę się obawiałam. To porządnie napisana, traktująca serio młodych ludzi opowieść. Poważna, choć z poczuciem humoru, serio, choć z przymróżeniem oka. Jestem przekonana, że przypadnie do gustu zarówno waszym dzieciom, jak i wam samym. Doskonały relaks, zabawa, niezła wskazówka życiowa.Dorastanie to ciężki kawałek chleba :)

Sekretne życie Grety O. to przepełniona humorem książka dla młodzieży, ale i ta "trochę" starsza młodzież spokojnie może ją przeczytać. Historię poznajemy oczami głównego bohatera, trzynastoletniego Hartleya, więc jego emocje i jego sposób patrzenia na bieżące wydarzenia udziela nam się mimowolnie. A dzieje się u niego dużo, starszy brat znika z domu, zostawiając jedynie karteczkę, najlepszy przyjaciel zdradza ich przyjaźń, a rodzice, choć jak dawniej spędzają z nim czas, to nic nie jest tak jak przed ucieczką Jacksona. Aż do dnia kiedy znajduje ręcznie zrobioną pocztówkę z inicjałami g.o. i numerem 1, czy pocztówek jest więcej? I kto jest ich autorem? Wtedy wszystko się zmienia. Niby nonszalancko, bez zaangażowania, a jednak jako odbiorcy emocji Hartleya, czujemy, że to poza, że te poszukiwania karteczek, a w końcu ich twórcy, to "ważna sprawa", przygoda, która określa cel do realizacji. Czy ta misja się powiedzie? Odpowiedzi szukajcie w książce.

Autor oczami bohatera pokazuje, jak jedno zdarzenie przewraca życie kilku osób do góry nogami. Jak muszą, a niekoniecznie potrafią się w nowej sytuacji odnaleźć. Bardzo podobało mi się to, jak autor ukazał rodzinę, rodziców, którzy mimo wszystko starają się, by było "normalnie". Czasem wychodzi sztucznie, czasem do głosu dochodzą emocje, ale jednak trzymają się razem. I to jest w niej piękne i budujące. Polecam.

Kiedy myślisz, że gorzej być już nie może, przypominasz sobie, że przecież jesteś nastolatkiem i cała zabawa rozpoczyna się od nowa.

Trzynastoletni Hartley jest smutnym chłopcem. Każdego dnia próbuje zrozumieć, dlaczego jego starszy brat uciekł z domu a rodzice zmienili się w zupełnie innych rodziców, których ma wrażenie, że nie do końca obchodzi. Pewnego dnia spacerując bez celu zagląda do biblioteki, gdzie między książkami odkrywa ręcznie wykonaną pocztówkę. Po jej przeczytaniu koniecznie chce dowiedzieć się więcej o osobie, która ukrywa się pod tajemniczymi inicjałami g.o., gdyż ma wrażenie, że jest to osoba, która doskonale rozumie kłębiące się w nim uczucia. Oczywiście, to nie jedyne problemy z którymi musi się zmierzyć, gdyż wielkimi krokami zbliża się prezentacja szkolnego projektu na zakończenie roku, a jego myśli uciekają w zupełnie inne miejsca. Czy Hartley’owi uda się odnaleźć tajemniczego autora pocztówek i czy faktycznie okaże się jego bratnią duszą?

Cary Fagan stworzył opowieść dla młodego czytelnika, która zainteresuje i porwie niejednego dorosłego. Poruszył w niej wiele istotnych dla młodego człowieka problemów. Kiedy nastoletniość i hormony przytłaczają, to trudno poradzić sobie przecież z samym sobą, a gdzie tu jeszcze z uśmiechem witać każdy nowy dzień, kiedy za jednym razem straciło się zarówno brata, jak i rodziców.

Przyznam szczerze, że z ciekawością przebiegałam przez kolejne strony. Niewątpliwie dużym atutem tej książki są ilustracje, na których zobaczyć możemy pocztówki wykonywane przez g.o. Autor przeplatał wydarzenia z życia Hartleya z opowieściami Grety i oba te wątki były bardzo smutne. Nie dostałam gotowych odpowiedzi, wiele rzeczy musiałam sama odkryć i sobie dopowiedzieć. Być może młodszy czytelnik poradzi sobie zupełnie inaczej z odczytywaniem tej historii, nie dostrzeże ukrytych symbolów i znaczeń, a będzie dla niego tak samo poruszająca i wartościowa.

Znalazłam jednak kilka rzeczy, do których mogę się przyczepić. Szczególną uwagę zwróciłam na to, iż trzynastoletni Hartley przedstawiony został w bardzo infantylny sposób – gdyby już na początku nie został określony jego wiek, to miałabym bardzo duży problem z dopasowaniem go do zachowania bohatera. Za mało było mi również samej Grety i jej opowieści. Miałam wrażenie, że jej historia była opowiedziana bardzo pobieżnie, a ja pragnęłam więcej szczegółów. W ogólnym ujęciu całej pozycji czegoś mi zabrakło, jakby to był tylko wycinek z całości a nie kompletna opowieść.

Zakończenie natomiast przyniosło spokój i ukojenie. Napełniło czytelnika nadzieją i pozwoliło na pozytywne spojrzenie, jeśli chodzi o dalsze losy bohaterów. Gdybym miała opisać tę książkę w jednym zdaniu to byłoby to: Przez smutek do szczęścia. I oczywiście polecam, bo książki dla młodych czytelników Wydawnictwa Literackiego to naprawdę wyjątkowe pozycje.

Czasem się zdarza, że jesteśmy samotni. Mimo ludzi, którzy nas otaczają. Mimo bliskich, których kochamy. I często mamy tylko siebie. Taka samotność, wśród tłumu, wśród rodziny, wśród przyjaciół, jest najgorszym rodzajem samotności. Najbardziej bolesnym.

Mając trzynaście lat, takie doświadczenia potrafią zdefiniować całe życie i codzienność. A Hartley, bohater książki Fagana, może przekonać się o tym sam. Historia jaką autor snuje w tej powieści, z prostotą i delikatnością pokazuje, jak świat i tłoczące się wokoło młodego chłopca problemy, potrafią przytłoczyć i zgasić każdą, nawet najmocniejszą iskrę. A jednocześnie pokazuje, jak niewiele trzeba, by tą iskrę ponowie rozpalić, by mogła tlić się mocniej niż dotychczas. Opowiedziana z perspektywy dziecka, daje niesamowity i realny wgląd w świat, w którym trzeba się zmagać ze stratą, szkołą, dorastaniem, by zrozumieć czym są przyjaźń, braterstwo i więzy rodzinne. I dawno nie spotkałam na kartach powieści bohatera tak młodego, z tak dorosłym spojrzeniem na otaczający go świat, tak mocno ugruntowanego i przekonującego. Tak realnie szczerego, z którym można utożsamiać się w każdym wieku. Bo każdy z nas, gdzieś tam w sobie, nosi traumy, które chciałby przepracować. Ale w tej powieści, nie tylko Hartley ma swój głos. Ma go też sztuka, która pozwala przetrwać i wyrazić siebie. Sztuka, której fragmenty są swoistą terapią. Nie tylko dla odbiorcy, ale też dla twórcy. Pozwala wyrazić siebie, tak samo jak pomaga odnaleźć tę cząstkę własnego jestestwa, której tak bardzo potrzebuje bohater. Zadziwiające, jak tak krótka książka, może tak bardzo oczarować dorosłego czytelnika. Jak tak prosta, a jednocześnie angażująca historia, potrafi pokazać co tak naprawdę ważne jest w życiu i pomóc zaakceptować wiele spraw. Cary Fagan trafnie uchwycił każdą z postaci, dynamikę między każdą z nich. Perfekcyjnie sportretował dzieci, które muszą stać się dorosłe i dorosłych, którzy być może starają się zbyt mocno. Uwielbiam takie książki, gdzie można lekko stąpać w historii, a jednocześnie znaleźć realność bólu i tłumionego gniewu. To pokazuje, że nie wszystko można zrozumieć, a tylko starać się zmienić.

Dzisiaj zacznę zdaniem, którym z pewnością wywołam uśmiech na wielu twarzach Kiedy ja byłam młoda (oj, było to już trochę czasu temu) młodzież zaczytywała się w książkach Małgorzaty Musierowicz. Słynna Jeżycjada wywoływała radość i potrafiła zaangażować czytelnika w niezwykły i wręcz nierzeczywisty sposób.

Dlaczego dzisiaj o tym? Dlatego, że czytając książkę „Sekretne życie Grety O.” przypomniałam sobie czasy dość już odległe ale ciągle pozostające w mojej pamięci. Czasy kiedy miałam naście lat i zaczytując się w książkach Musierowicz marzyłam, aby przeżyć jakąś przygodę jak na jej kartach. I choć te czasy minęły wspomnienia odnalazłam w najnowszej propozycji dla młodych czytelników.

Hartley trzynastolatek próbujący rozwikłać zagadkę ucieczki brata z domu, spacerując ulicami miasta bez wyraźnie nakreślonego celu nagle znajduje się w bibliotece. Tam odnajduje ukrytą na półce z książkami ręcznie wykonaną pocztówkę. Czy pod inicjałami g.o. kryje się prawdziwa osoba?? W jakim celu zostawia takie pocztówki w różnych miejscach miasta??

Powiem tylko, że takich zagadek na kartach książki jest znacznie więcej. Odkrywanie ich przyniosło mi niesamowitą rozrywkę. Książka porusza mnóstwo aspektów życia nastolatków – od dylematów z rodzeństwem, przez kłopoty w relacjach z rówieśnikami, aż w końcu po poszukiwanie swojego miejsca w świecie. Co ważne dla mnie jako rodzica, pomiędzy wersami z treścią książki zostały ukryte wskazówki do właściwego podążania w życiu, do kroczenia drogą, która jest akceptowalna przez innych.

Mimo, iż książka skierowana dla nastolatków świetnie spędziłam z nią czas, a teraz koniecznie muszę podsunąć ją córce…. Wiec jeśli macie nastolatka w domu, albo poszukujecie pomysłu na prezent dla młodego czytelnika – polecam serdecznie