Siódmy element

Niewielką irlandzką wyspę Levermoir spowija magia mitycznych legend. Kamienny krąg będący od wieków częścią tego niewielkiego świata wzbudza zamęt. Czy to ON ma wpływ na mieszkańców, którzy dopuszczają się coraz to gorszych czynów? Czy to ON jest przyczyną wszechobecnego zła? Czwórka przyjaciół podejmie się rozwiązania tej zagadki, nie zdając sobie sprawy, z jakimi siłami będą mieli do czynienia.

Siódmy element to magiczna historia przygodowa, której fundamentem jest odwaga, przyjaźń i zaufanie. Świetnie rozplanowano akcję, pomimo tak wielu stron — wzbudza zainteresowanie i napięcie samego początku, a im dalej, tym trudnej oderwać się od czytania. Jestem totalnie zauroczona fabułą! Co w takim razie się w niej kryje? Tajemna magia poplątana z codziennym życiem dosyć hermetycznego społeczeństwa i masa niepokojących wydarzeń, od zwykłej sąsiedzkiej kłótni, po morderstwa. Bardzo dużo się tu dzieje! Obawiałam się, że szybko zgubię watek, ale nic bardziej mylnego. Autor sprytnie zawarł w opowieści krótkie podsumowania tego, co się do tej pory wydarzyło. Akcja to jednak niejedyny atut tej książki. Zaintrygowały mnie liczne powiązania pomiędzy mieszkańcami, ich zawiłe relacje, kto z kim, dlaczego. Świetnie ukazano także przyjaźń głównych bohaterów — pomimo różnych charakterów, poszliby za sobą w ogień. Zakończenie zaskakuje! Właściwie w ostatnim momencie zorientowałam się, kto jest 'tym złym'. Długo zwlekałam z sięgnięciem po tę książkę i żałuję, bo było to niesamowite doświadczenie, wejść w ten świat i z niepokojem obserwować rozwiązywanie magicznej zagadki. Tę książkę bardzo dobrze się czyta, mimo że jej długość przeraża. Zanim się obejrzałam, przewracałam już ostatnie strony. Siódmy element ma niesamowity klimat i wciąga bez reszty. Zdecydowanie polecam sięgnąć po tę lekturę, nie zawiedziecie się!

Trzynastoletni Liam stracił matkę w podejrzanych okolicznościach, co bezpowrotnie zmieniło nie tylko jego życie, ale i całej wyspy Levermoir. Kilka miesięcy po tym wydarzeniu, na wyspie dochodzi do serii niewyjaśnionych zdarzeń, a mieszkańcy zaczynają zachowywać się dziwnie. Liam wraz z przyjaciółmi znajduje kamienie, które żyją własnym życiem. Czyżby legendy były prawdziwe? Irlandia jest nie tylko piękna, ale i mroczna! Z czym przyjdzie zmierzyć się bohaterom?

Jeszcze nigdy nie spotkałam tak dobrze napisanej młodzieżówki, choć moim zdaniem książka nie jest tylko dla młodzieży i naprawę wiele przemawia za tym, iż powieść jest idealna również dla starszych czytelników.

Wielowymiarowa opowieść, którą długo można analizować i omawiać genialny warsztat autora. Narracja to prawdziwy majstersztyk, ale zacznę od postaci.

Liam jest głównym bohaterem, który po stracie matki radzi sobie sam. Ma dopiero trzynaście lat, a po tak wielkiej tragedii nie zaznał ukojenia, wsparcia, a tym bardziej miłości. Ojciec? Mówi przeważnie do niego po imieniu, co pokazuję, jak bardzo się od siebie oddalili. Oczywiście Conner łowi ryby i nie ma go w domu przez większość dnia, co nieco tłumaczy ich gasnące relacje. Z wielkim zapałem śledziłam ich losy, bo miłość rodzicielska, po zdarzeniu, z jakim musieli sobie poradzić, bez wątpienia do łatwych nie należy i całkowicie mnie zafascynował ten wątek.

„Siódmy element” to thriller z elementami fantastyki, bo dziwnie kamienie, legendy i niewyjaśnione zdarzenia znacząco odbijają się na fabule i choć wiem, że to fikcja, to jednak autor opisał to bardzo naturalnie i wiarygodnie. Na pewno w odbiorze miała znaczenie wyspa, która jest miejscem spokojnym, nudnym, nieco depresyjnym i nie ma co się dziwić, że młodzi bohaterowie z zapałem starali się rozwiązać sprawę. Na Levermoir mieszka niespełna 500 mieszkańców, co sprawia, że każdy się zna. Sama w pewnym momencie poczułam się jak jedna z nich, zaakceptowałam ich dziwactwa i trudne charaktery.

Wyspę otacza tajemnica, każdy z mieszkańców ma sekrety, a legendy okazują się prawdziwe. W takich warunkach rozwinęła się przyjaźń, która nie była idealna, ale za to prawdziwa. Czasami padały ostre słowa, a nawet dochodziło do rękoczynów. Liam, Dotty i Milton-Midrius stworzyli zgraną paczkę. Całość otula cudowny klimat!

Jak już wspomniałam, narracja jest genialna. Książkę podzielono na trzy części, z czego pierwsza i ostatnia została opowiedziana przez samego Liama, a środkowa przypadła wszechwiedzącemu narratorowi. I to jest takie wyjątkowe. Liam zaprezentował się jako nastolatek, który ewidentnie jest samotny i ma żal do ojca. Jego wagary były formą ucieczki od świata i mogłam to zrozumieć. Ogromnie polubiłam tego bohatera. To wrażliwy nastolatek i tak nadal go postrzegam. Jednak środkowa część pokazało go z innej perspektywy, bo wypadł na bardziej odważnego i pewnego siebie, niż w rzeczywistości. Nawet jego śmiech wydawał mi się inny. Jednak wszystko zależy od perspektywy. Ta część w dużo większym stopniu skupia się na pozostałych mieszkańcach wyspy, a jak się okazało, jest to grono o ostrych charakterach, którzy nie lubią obcych.

Akcja rozwija się powoli, a napięcie wzrasta równomiernie do rozwoju wydarzeń. Jak dla mnie, momentami tempo było za wolne, szczególnie w drugiej części książki. To chyba jedyne, co mi się nie podobało. Kilka scen, w których bohaterowie, ponownie, rozwodzą się nad istotą kamiena i jego elementów, można było pominąć, tym bardziej że powieść jest dość obszerna.

„Siódmy element” to nie tylko historia o trzynastolatkach. To książka o mieszkańcach wyjątkowej wyspy. Każdy z nich posiada bagaż doświadczeń i liczne sekrety, a odkrywanie ich, to niezwykłe doświadczenie. Cudowny, nieco senny klimacik, splot nieoczekiwanych zdarzeń, które czasami potrafią przyprawić o dreszcz. Język momentami ostry, pojawia się również śmierć i przemoc. Jeśli szukacie powieści nieszablonowej, nastrojowej, tajemniczej i świetnie napisanej, to warto sięgnąć po książkę Guido Sgardoli. 7/10