Sąsiadka

"Sąsiadka" to najnowszy thriller psychologiczny w nurcie domestic noir autorstwa Aleksandry Polańskiej.

Choć minął rok od śmierci ojca, Weronika wciąż przeżywa żałobę po nim, pomocna może okazać się zmiana otoczenia i opieka nad domem wuja. Mimo jego ostrzeżeń przed sąsiedztwem dziewczyna zaznajamia się z przystojnym Tomaszem i zagadkową Marceliną, którą niedługo potem znajduje martwą. Kto i dlaczego ją zabił?

Znajdziecie tu całą galerię niezwykle barwnych i charakterystycznych postaci, z których każda ma coś do ukrycia, nawet największy poczciwina okazuje się chować coś w zanadrzu. Wszyscy zachowują się co najmniej podejrzanie i za każdym kryje się jakaś niewybrzmiała historia. Nikogo nie da się lubić — czułam się cichą, bezstronną obserwatorką rozgrywającego się na mych oczach spektaklu zwanego życiem. Wydaje się mało prawdopodobne, by na metrze kwadratowym spotkało się tyle indywidualności, ale to powieść, a tutaj żadne granice nie obowiązują.

Występują tu takie motywy jak samotność, podglądactwo, obsesja. Atmosfera jest dziwna, podszyta niepokojem. Odrobinę uwierał mnie ten brak wiarygodności, ale i tak uwikłana we wszystkie powiązania i zależności tu występujące zapragnęłam odkryć tajemnice mieszkańców tegoż specyficznego osiedla.

Sąsiadka nie jest typową historią, gdzie właśnie albo ona jest winna, albo osoba, która opowiada. Totalnie mnie to zaskoczyło, bo nigdy bym się nie spodziewała takiego zwrotu akcji. Ogólnie, to chyba normalnej osoby tu nie znalazłam, co zdecydowanie przemawia na plus. Nasza bohaterka ma przeszłość o której nie chce rozmawiać, ale im dalej, tym nieco więcej nam zdradza. W wyniku pewnych wydarzeń wyjechała pilnować komuś domu. Zamieszkała w nim rozradowana, że uwolniła się od władczej matki, ale i nieco wystraszona, gdyż wcześniej dużo czasu spędzała w domu, właśnie z powodu tego, co kiedyś się stało. Niestety każdy, kogo poznaje po pewnym czasie, wydaje się być co najmniej dziwny, a czasami wręcz nachalny. Kłamstwa widać tutaj gołym okiem oczywiście do czasu zasunięcia zasłon. Nie brakuje tutaj szaleńczych zachowań, nawet jej chłopak skrywa swoje sekrety. Niewielu osobom można zaufać, a każda nawet drobna rzecz wydaje się przemieszczać z prędkością światła do kolejnej osoby. Trudno jest się zaaklimatyzować w nowym miejscu, gdyż każdy ją przed kimś ostrzega, a sam nie jest bez winy. Wieczorami kobieta przesiaduje w ciemnym pokoju i podgląda życie innych. Niektóre podpowiedzi na pierwszy rzut oka bywają jednoznaczne, jednak dopiero później widzimy, że miały też inne znaczenie. Naprawdę bardzo długo zajęło mi skojarzenie faktów, by wydać jakikolwiek osąd. Każdy coś ukrywa, choć podobało mi się wyznanie jednej kobiety odnośnie jej życia prywatnego. Z pewnością każda kobieta będzie w stanie to zrozumieć. Głównym wątkiem będzie tutaj sprawa wyjaśnia morderstwa sąsiadki. Początkowo nas samych to szokuje, bo winien złego czynu mógłby być naprawdę każdy. Miałam wrażenie, że im bardziej się ktoś tłumaczył, tym więcej podłych sekretów ukrywał. Te wszystkie niejasności powodowały głębokie zainteresowanie treścią. Najwyraźniej życie podglądacza też ma swoje minusy. Wkręciła mnie od samego początku, choć czyta się dłużej ze względu na mniejszy druk. Myślę, że jest godna uwagi, dlatego ją polecam:-)

Dwudziestotrzyletnia Weronika Karczmarska nie potrafi poradzić sobie z tym, że już nigdy nie zobaczy swojego ukochanego taty. Aktualnie mija pierwsza rocznica śmierci, dziewczyna jest zdruzgotana i tak naprawdę tylko ona wie, co się stało tamtego feralnego dnia, boi się, że jej tajemnica w końcu wyjdzie na jaw.

Tymczasem do jej rodzinnego domu przyjeżdża wuj Marek z pewną propozycją, aby Weronika zamieszkała w jego posiadłości, gdyż stoi pusta a póki co nie planuje wystawiać jej na sprzedaż - możliwe, że zmiana otoczenia wpłynie na nią dobrze, kto wie.

Pierwsze dni w nowym miejscu przynoszą jej pewną ulgę, jednak zauważa, że jej wuj nieco podejrzanie się zachowuje.

Poznaje także sąsiadkę w podobnym do niej wieku, Marcelinę, która wydaje jej się całkiem fajną osobą.

Jednak kolejne spotkania zaczynają budzić w niej pewien niepokój, gdyż sąsiadka wydaje się specyficzna i już po kilku dniach znajomości pragnie aby się zaprzyjaźniły.

Weronika ma doskonały widok z domu na pokój Marceliny i chcąc nie chcąc nagminnie ją obserwuje.

Wkrótce nowo poznana dziewczyna zostaje zamordowana, nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał a jednoznacznych śladów zabójstwa brak.

Policja wszczyna śledztwo, a Weronika tymczasem zaczyna działać na własną rękę, musi dowiedzieć się co było przyczyną śmierci sąsiadki i kto za tym stoi, a podejrzanych jest wiele, ona również należy do tego grona.

Krok po kroku szokujące sekrety i tajemnice wychodzą na jaw.

Jak zginął ojciec Weroniki?

Kto zabił Marcelinę?

Czy dwudziestotrzyletnia dziewczyna biorąc udział w śledztwie jest narażona na niebezpieczeństwo?

"Sąsiadka" to bardzo dobry thriller psychologiczny jednej z moich ulubionych autorek, po książki Oli sięgam w ciemno i po raz kolejny jestem zaskoczona!

Pierwsze rozdziały dotyczą głównie życia i przeprowadzki Weroniki i jej zapoznawanie się z sąsiadami a przede wszystkim z Marceliną, która jak wspomniałam była dość specyficzna i nieco przerażająca jeśli chodzi o jej zachowanie.

Muszę przyznać, że spodziewałam się dość lekkiego thrillera, jednak się myliłam. Gdy dochodzi do morderstwa akcja zaczyna zabierać tempa, momentalnie wiele emocji zaczęło we mnie buzować, Ola doskonale wie, kiedy zrobić wielkie bum, tak aby czytelnik nie potrafił oderwać się od książki!

Pochłonęłam ją praktycznie na raz, a zakończenie wbiło mnie dosłownie w fotel!

POKRĘCONA SĄSIADKA.

MORDERSTWO.

TAJEMNICE.

SEKRETY.

INTRYGA.

CZYHAJĄCE NIEBEZPIECZEŃSTWO.

MNÓSTWO TAJEMNIC.

Wystarczy kilkanaście dni aby zrobić z człowieka wrak, wystarczy jeden głupi żart aby ciężar jego skutków nosić całe życie.

Niesamowity thriller psychologiczny, który musicie przeczytać!! ❤️

„Sąsiadka” to kolejna książka Aleksandry Polańskiej. Dla mnie jest to pierwsze spotkanie z twórczością Pani Oli i muszę przyznać, że jest to bardzo udane spotkanie.

Weronika, to młoda dziewczyna, która pewnego dnia za namową wujka Marka Dobrzańskiego przenosi się Kamieńca Wrocławskiego. Kuzyn jej zmarłego taty, chce by zamieszkała w jego domu by nie stał pusty. Weronika szybko poznaje swoją sąsiadkę Marcelinę. Aby odgonić od siebie negatywne myśli zaczyna regularnie podglądać swoją nową znajomą, która wzbudza w niej coraz większy niepokój. Wkrótce znajduje ją martwą. Weronika postanawia dowiedzieć się kto zabił jej sąsiadkę. Odkrywa przy tym nie tylko jej tajemnice, ale również lokalnej ludności.

Książka zdecydowanie należy do tych, które czyta się szybko. Nie posiada ona dużo stron, a historia Weroniki i Marceliny oraz Tomasza wciąga od samego początku. Każda z opisanych tu postacie ma tajemnice. Każda coś ukrywa przez co czuć dziwne, niepokojące napięcie pomiędzy bohaterami.

W książce znajdziemy narracje pierwszo osobową. Jest to perspektywa Weroniki. Tempo akcji raczej jest dynamiczne przez co od książki nie można oderwać się ani na chwilkę.

Aleksandra Polańska lubuje się w gatunku thrillera psychologicznego nurtu domestic noir, a jej “Sąsiadka” jest równocześnie oczkiem puszczonym dla czytelników jej debiutu - małżeństwo, które w “Kocham cię, mamo” grało główną rolę, tu pojawia się w roli pobocznej… Bo główną bohaterką, a zarazem narratorką jest młodziutka studentka, która od roku nie potrafi ruszyć ze swoim życiem - żałoba po ojcu ją przytłacza. Zatem kiedy pada propozycja zmiany miejsca zamieszkania, to coś, co mogłoby jej pomóc. I tak trafia na małe osiedle i poznaje sąsiadkę, którą wkrótce ktoś morduje... I to punkt wyjścia historii, w której poprzez miejsca akcji i kilka pierwszych bazowych rozdziałów przed morderstwem, wszyscy wokół wydają się podejrzani. Jest motyw podglądactwa, obsesji, źle ulokowanych uczuć. Jest przystojny sąsiad i przyjazny policjant, jest sąsiadka, która nienawidziła zamordowanej i wścibska starsza pani lubująca się w bajkopisarstwie. I tak raz po raz na kogo innego pada podejrzenie, a kilka twistów ma szansę zaskoczyć. Jest to typowo rozrywkowa pozycja dla tych, którzy niekoniecznie przywiązują dużą wagę do spójności psychologicznej kreacji postaci - mnie to przeszkadzało, gdyż nie do końca logiczne zachowania bohaterki sprawiły, że nie byłam w stanie odczuwać jej emocji, a to przecież baza tego typu thrillera. To częsty mój przytyk w tym podgatunku, który obserwuję również i u popularnych autorek, więc nie wykluczam, że i “Sąsiadka” znajdzie swoich fanów.