Samotnia

“Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu? Łatwo powiedzieć, kiedy się widzi”.

Leon Cichy to prawdziwy szczęściarz, wszystko w jego życiu do tej pory układało się po jego myśli. Jest znanym autorem poczytnych kryminałów, jego małżeństwo ma się całkiem dobrze, ma liczne grono znajomych i rodzinę, na którą zawsze może liczyć. Nagle po trzydziestce coś zaczyna się sypać, żona niespodziewanie żąda rozwodu. Zasłużone, samotne wakacje we Włoszech, mają stać się nowym początkiem. Pod wpływem chwili poślubia dopiero co poznaną dziewczynę. Po powrocie Leon zostaje potrącony przez samochód. Niebawem okazuje się, ze w wyniku wypadku stracił wzrok, staje się całkowicie zależny od innych. Poznana niedawno młoda kobieta wydaje się być kimś zupełnie innym, mężczyzna chwilami ma wrażenie, że postradał zmysły. A to dopiero początek zmagania się z ciemnością…

Pytania się mnożą, a logicznych odpowiedzi brak. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niepokoi i wzbudza rosnącą ciekawość. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, niesie spore, sprzeczne emocje. Autorka ukazuje trudny, niepokojący świat manipulacji i głęboko skrywanych sekretów sprzed lat. Ciekawie, autentycznie ukazani bohaterowie. Postać Leona wzbudziła we mnie mieszane uczucia, wyraźnie ukazany jego strach, obawy, zagubienie, dotkliwe poczucie osamotnienia.

Ciekawy pomysł i wykonanie. Intrygująca, zawiła zagadka, tajemnice rodzinne, mrok, niedopowiedzenia, morderstwa. Kto tak naprawdę jest kim? Liczne wątki początkowo, pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego, w pewnym momencie zaczynają współgrać, dają niepokojący obraz na całość. Autorka umiejętnie wodzi czytelnika za nos, nasze wyobrażenie o prawdzie często jest bardzo chybione. Cały czas miałam dziwne, niepokojące wrażenie, że nadciąga coś niedobrego. Samotność wśród ludzi, wyobcowanie, izolacja narzucona przez utratę wzroku, chaos, natłok niepokojących myśli.

Wciągający, niespieszny, chwilami mroczny kryminał, z akcentami thrillera. Czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Wnikliwe spojrzenie na ludzką, złożoną psychikę. Zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło, nie tego się spodziewałam. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Pisarz Leon Cichy ma kochającą żonę i stabilne, spokojne życie. Kiedy wkrótce okazuje się,że jego małżeństwo nie jest tak udane jak sądził, nie pozostaje mu nic innego jak oswoić się z tym i pójść dalej. Z podróży do Włoch wraca z... młoda żoną Julią. Jednak krótko było mu dane cieszyć się drugim małżeństwem. Wkrótce po powrocie do Polski ulega tajemniczemu wypadkowi. Kiedy budzi się w szpitalu okazuje się,że stracił wzrok. Na szczycie przy jego łóżku czuwa kochająca żona. Tylko czy kobieta, którą się za nią podaje to na pewno Julia? Mężczyzna ma problem z funkcjonowaniem w nowej rzeczywistości. Nawiedzają go koszmary, wszystko mu się miesza a do tego utwierdza się w przekonaniu,że mieszka z zupełnie obcą osobą. Ilość jego podejrzeń i teorii szybko zaczyna nie tylko niepokoić ale i drażnić jego rodzinę. Leon trafia też na celownik policji. W otoczeniu mężczyzny zaskakująco dużo się dzieje - powiązany staje się z zaginięciem i zabójstwem. Jego przeczące sobie opowieści, zagubienie i kłamstwa sprawiają,że staje się głównym podejrzanym. Zaczyna też wierzyć,że przed laty mógł być zamieszany w morderstwo, które opisał w swojej książce. "Samotnia" to thriller taki jak lubię - taki w którym panuje gęsta atmosfera a tajemnica i poczucie winy wiszą w powietrzu. Ciekawiło mnie co skrywa rodzina Leona i czy naprawdę postradał zmysły wymyślając kolejne oskarżenia. Nie jest to jednak książka o wartkiej akcji. Wiele w niej miejsca na rozmyślenia Leona (kolejne rozdziały mają formę nagrań mężczyzny) i próbę oswojenia się ze swoją niepełnosprawnością.

Leon Cichy, autor kryminałów, budzi się w szpitalu, początkowo nie bardzo potrafi przypomnieć sobie, dlaczego się w nim znalazł. Gdyby tylko problem z pamięcią był jego jedynym problem, lekarz po serii badań informuje Cichego, że w wyniku potrącenia przez samochód ma złamaną nogę, zwichnięty staw biodrowy, i ku przerażeniu pisarza, na skutek wypadku doszło również do złamania kości pokrywy czaszki, obrzęku mózgu i nieodwracalnego uszkodzenia nerwu czaszkowego II, w wyniku czego stracił wzrok, w prawym oku całkowicie, w lewym jest niewielka reakcja na światło. Dla pisarza to tragedia. W trakcie hospitalizacji, przy jego łóżku cały czas czuwa żona. Pamięć Cichego, podpowiada mu jego szkolną miłość Alinę, zwaną Alą. Ku jego zdziwieniu, kobieta przy jego łóżku „przypomina mu”, że z Alą rozwiódł się rok wcześniej, a ona nazywa się Julia i jest jego drugą żoną. Po powrocie do domu, o wdzięcznej nazwie „Samotnia”, Leon zaczyna podejrzewać, że Julia, z którą mieszka, to nie jest Julią, którą poznał i w której zakochał się we Włoszech. Subtelne niuanse zachowania, czy budowa ciała „nowej” Julii, coraz bardziej utwierdzają go w przekonaniu, że kobieta podająca się za jego żonę, nią nie jest. Pisarz jest zdeterminowany, aby wyjaśnić tę sprawę i dowiedzieć się, kim jest Julia II, jak w myślach nazywa kobietę, która zajęła miejsce jego żony. Zdany na pomoc osób trzecich, Cichy nie wie, komu może zaufać, aby nie wyjść na wariata. Czy faktycznie doszło do zamiany „żon”, czy to tylko bujna wyobraźnia, bądź co bądź autora kryminałów? A jeśli Leon się nie myli, to jaki cel ma kobieta? Czy jest jakąś psychofanką, czy też ma inne zamiary?

„Samotnia” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Anny Kańtoch i już wiem, że na pewno nie ostatnie. Powieść została skonstruowana, nie z rozdziałów, ale nagrań, bo tylko tak niewidzący Leon może prowadzić notatki. Pierwszoosobowa narracja autora nagrań, pozwala na poznawanie jego myśli, uczuć i odczuć. Jeśli chodzi o odczucia, to razem z Cichym przeżywamy i próbujemy się odnaleźć w nowym świecie, w którym szaleje pandemia Covid-19, a on zostaje zamknięty w czterech ścianach swojej Samotni, nie tylko z powodu obostrzeń nałożonych przez rząd, ale z powodu swojej ślepoty. Razem z nim uczymy się poruszać, jeść czy nawet nalewać herbatę.

Powieści z takim motywem, jeszcze nie miałam okazji czytać, a doświadczenia Cichego dały mi mocno do myślenia: jak ja bym sobie poradziła w takiej sytuacji?

Czytając powieść „Samotnia”, w głowie kotłował mi się cytat ze Shreka „cebula ma warstwy i Ogry mają warstwy”, Shrek powinien dodać jeszcze, że „Samotnia” ma warstwy, wiele wiele warstw. Śledztwo prowadzone przez głównego bohatera odsłania warstwa po warstwie kolejne tajemnice i kolejne trupy, świeższe lub starsze, pojawiają się kolejni podejrzani, w tym sam główny bohater, oraz kolejne osoby, w stosunku do których bohater raz ma więcej raz mniej zaufania, aż do zaskakującego finału.

Sam tytuł powieści można także odczytywać jako metaforę samotności i izolacji, czy to spowodowanej przez czynniki zewnętrzne, czy czynniki wewnętrzne, to także samotność człowieka, który w obawie o bycie posądzonym o bycie wariatem, nie chce zwierzyć się ze swoich obaw.

Jeśli macie ochotę na wciągający kryminał, w którym nic nie jest oczywiste i w którym musicie błądzić, razem z głównym bohaterem „po omacku”, to serdecznie polecam sięgnięcie po tę powieść.

Leon Cichy jest autorem kryminałów, a do pewnego momentu również szczęśliwy mąż Aliny, kobiety, z którą był już jako nastolatek. Jednak ona pewnego dnia zażądała rozwodu, chociaż tak naprawdę nic złego się nie działo. Leon postanawia odpocząć po nim we Włoszech. To tam poznaje dwudziestoletnią Julię, która jeszcze przed powrotem do kraju zostaje jego żoną. Powrót do kraju okazuje się dla niego początkiem tragedii.

Już pierwszego wieczoru jego poukładany świat się wali, kiedy zostaje potrącony przez samochód. Skutkiem wypadku okazuje się utrata wzroku, a także brak wspomnień z ostatnich dni przed nim. Mężczyzna czuje się zagubiony, tym bardziej że niedługo później zaczyna podejrzewać, że to wcale nie Julia się nim opiekuje. Niestety nie ma jak tego sprawdzić, jego bliscy nie zdążyli jej poznać, a on przecież nic nie widzi. W jego umyśle zaczynają się rodzić pytania, na które pragnie poznać odpowiedzi, a że nie może ich spisać, zaczyna je nagrywać. Na dodatek zostają odnalezione pewne zwłoki. Kogo? Czy Leonowi grozi niebezpieczeństwo? Czy jego przypuszczenia są słuszne?

Podczas czytania nie opuszczało mnie uczucie strachu, dosłownie czułam to, co bohater, jego emocje i to mi się bardzo podobało. Historia Leona okazała się pozytywnie zaskakująca, niebanalna, nieoczywista, wciągająca, ciekawa, trzymająca w napięciu. Akcja sprawnie poprowadzona, z wieloma zwrotami. To jedna z tych książek, od których ciężko się oderwać, a wszystko przeżywa się wraz z bohaterem.

Głównym bohaterem jest Leon Cichy, autor kryminałów. Poznajemy go, kiedy jego życie znacząco się zmienia, a on musi sobie poradzić z nową rzeczywistością. Utrata wzroku to nie jedyny problem, z jakim przyjdzie mu się zmierzyć. Według mnie jest bohaterem ciekawym, dobrze wykreowanym.

„Samotnia” to książka, która pozytywnie mnie zaskoczyła, która wywołała wiele emocji podczas czytania, a strach bohatera dosłownie się czuło. Z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Jakiego zmysłu najbardziej nie chcielibyście stracić? Mnie przeraża utrata wzroku, pomimo tego, że jestem muzykiem, więc mogłoby się wydawać, że to słuch jest dla mnie najważniejszy.

Leon Cichy właśnie tego doświadczył, po wypadku przestał widzieć. Musi teraz odnaleźć się w nowej rzeczywistości, która nie jest łatwa. Jak teraz, jako pisarz, ma pracować? Znalazł na to sposób, nagrywa wszystkie swoje przemyślenia na dyktafon, nie tylko te nawiązujące do nowej powieści, ale również życia. Oprócz sytuacji w jakiej się znalazł dotyczącej jego oczu musi również uporać się z domysłami, które są przerażające. Ma wątpliwości, czy kobieta zajmująca się nim po wypadku to ta sama osoba, którą poślubił niedawno we Włoszech.

Najnowsza książka Anny Kańtoch to pamiętnik bohatera. Tu nie ma rozdziałów, znajdziemy tu przedstawione kolejne nagrania Leona (uważam to za świetny zabieg, już takim małym niuansem czytelnik jest jakby bliżej całego zamieszania i może w jakimś stopniu odczuć emocje bohatera). Owe fragmenty są krótkie, czasem jednozdaniowe, co powoduje budowanie napięcia od pierwszych chwil, bo niekiedy Leon nie może nagrać nic więcej bojąc się, że ktoś usłyszy treści, innym razem zwyczajnie ma pustkę w głowie.

Autorka zwróciła uwagę na to, jak trudno jest osobie niewidomej uporać się z otaczającym ją światem. Leon nie tylko z tym ma problem, ale również czuje się niezrozumiany, co więcej ma wrażenie, jakby bliscy nie wierzyli w jego przypuszczenia dotyczące kobiety, która z nim mieszka. Zachodzi więc w głowę czy przypadkiem nie zwariował…

Samotnia ma tu wiele znaczeń, to miejsce, w którym mieszka bohater, ale również uczcie odizolowania i niezrozumienia, jakie zżera Leona od środka.

Do samego końca nie odgadłam, jak ta cała sytuacja się potoczy. Finalnie byłam bardzo zaskoczona. Autorka przez całą opowieść podsycała tylko moją ciekawość i budowała napięcie.

Właśnie takie historie, gdzie czuć za placami powiew niepewności i strachu, lubię najbardziej 🙂

„Samotnia” Anny Kańtoch to jej debiut w gatunku thrillera psychologicznego, którym udowodniła, że i w nim odnajduje się doskonale! Jej historia opiera się na świetnej kreacji postaci, która, jak na thriller psychologiczny przystało, jest równocześnie narratorem. To Leon, poczytny autor kryminałów, który uległ wypadkowi, w wyniku którego stracił wzrok. Wcześniej skupiony na powrocie do sprawności fizycznej nie koncentrował się specjalnie na niczym innym, teraz jednak coraz mocniej przekonany jest, że osoba, która się nim zajmuje, nie jest jego świeżo poślubioną młodą żoną... To jest punkt wyjściowy zagadki, która prowadzi nas w mocno nieoczekiwane rejony, zagadki, która choć przedstawiona dosyć spokojnym tempem, nagle wciąga tak, że powiedzenie ‘jeszcze tylko jeden rozdział...’, tak dobrze znane nałogowym czytelnikom, znajduje tutaj swoje wyraźne odbicie. Różnej długości rozdziały, a raczej nagrania, które w teorii na bieżąco nagrywa Leon, dodają poczucia, że wszystko może się zdarzyć, tym bardziej, że relacjonuje to nam bohater, który nie widzi, więc jego odbiór rzeczywistości jest nagle tak inny niż nasz. Autorka świetnie tę przemianę oddała, czytelnik aż czuje najpierw bezradność Leona, by w końcu przejść do akceptacji i próby przystosowania się, odzyskania poczucia sprawczości. To książka, która czaruje tajemniczą atmosferą, wciąga w wir wydarzeń i zmusza do kilku ciekawych refleksji, o których raczej nie rozmyślamy na co dzień. Naprawdę świetny debiut gatunkowy, gorąco polecam!

Jeśli chodzi o czytanie to w większości czytam wspólnie z dziećmi, ale staram się coraz częściej sięgać po książkę dla siebie.

Historia zaczyna się od wspomnień początków pandemii i opowiadana jest przez Leona Cichego, który po wypadku stał się niewidomy. Od momentu w szpitalu towarzyszy mu tajemnicza kobieta, Julia, ale czy to rzeczywiście jego druga żona, która wróciła z nim z Włoch? Moja dociekliwość wzmaga się już od kilku pierwszych stron, bo okoliczności wypadku Leona są owiane tajemnicą, a sam nic nie pamięta. Czy ktoś w końcu wyjaśni, co naprawdę się stało feralnej nocy, która odmieniła jego życie na zawsze? 34-letni pisarz wiódł dotąd szczęśliwe życie do momentu, gdy rozpadło się jego małżeństwo po 20 latach znajomości i Alina opuściła ich dom, Samotnię. Leon wraca myślami do życia sprzed wypadku, aby zrozumieć wątpliwości co do osoby, z którą mieszka. Czy to nadal jego kolejna świeżo upieczona żona i jakie ma ona zamiary? Może to jednak ponosi go wyobraźnia? Czy kuzynowi Piotrkowi uda się odnaleźć wyjaśnienie tajemnicy Leona? Czy jednak spotka go odosobnienie i poczucie opuszczenia oraz sam będzie musiał rozwiązać swoje problemy?

Dawno nie czytałam tak dobrego kryminału z domieszką thrillera. Nie mogłam się doczekać końcówki, bo miałam coraz więcej pytań. Autorka buduje napięcie przez ponad 370 stron i to w idealnym stopniu. Jestem pod wrażeniem, to moja pierwsza lektura Anny Kańtoch i na pewno przyjrzę się jej pozostałym tytułom, które wyszły spod jej pióra.

Dla miłośników kryminałów i książkoholików chcących choć na moment oderwać się od rzeczywistości. Ja totalnie przepadłam. Polecam!

Leon Cichy jest pisarzem, który w następstwie wypadku traci wzrok. W przystosowaniu się do nowej rzeczywistości i codziennym funkcjonowaniu wspiera go poślubiona tuż przed wypadkiem żona, której nie zdążył przedstawić nawet najbliższej rodzinie. W miarę upływu czasu, Leon zaczyna mieć coraz więcej wątpliwości, czy kobieta, z którą mieszka w istocie jest tą, z którą się związał. To jednak dopiero początek jego problemów. Wkrótce stanie się świadkiem i uczestnikiem niepokojących zdarzeń, a jego opiekunka zniknie.

„Bywały momenty, gdy tak się wciągałam w perspektywę bohatera, że dziwił mnie fakt, że ja sama widzę” - powiedziała Anna Kańtoch o procesie powstawania „Samotni” w jednym z wywiadów. Przyznać muszę, że czytając tę powieść, miałam takie same odczucia. Autorka nie tylko znakomicie oddała codzienność osoby niewidomej, realistycznie przedstawiła trudności z jakimi musi się mierzyć, ale także stworzyła opisy miejsc, bohaterów zupełnie pozbawione cech wizualnych. Poprzez pierwszoosobową narrację stanowiącą zapis nagrań z dyktafonu głównego bohatera, nieustannie zmuszała mnie, bym tak jak Leon Cichy, odbierała świat z wyłączeniem zmysłu wzroku.

„Samotnia” to thriller psychologiczny wykorzystujący motyw izolacji, samotności. To odosobnienie w przypadku głównego bohatera powieści nie jest jednowymiarowe. Cichy nie dość, że mieszka na wiejskim odludziu, w miejscu, które sam określa mianem samotni, poprzez utratę wzroku czuje się wyalienowany, nierozumiany. Sytuacja w jakiej się znalazł, podejrzenia, które żywi wobec mieszkającej z nim kobiety, momentami nawet jemu samemu wydają się mało prawdopodobne. Zaczyna posądzać się o urojenia, nie jest pewny czy powinien wierzyć swoim zmysłom. Tym bardziej, że prawdziwe wspomnienia mieszają się w jego głowie ze stworzonymi fabułami. Czy w sytuacji, gdy nie może ufać sobie, powinien ufać innym?

Anna Kańtoch funduje czytelnikowi historię zbudowaną ze wspomnień i retrospekcji, z których sukcesywnie wyziera okrutna zbrodnia. Wszechobecna atmosfera grozy, gęsta od skrywanych przez bohaterów tajemnic i niedomówień. Spowijające Leona Cichego niczym całun, fizycznie odczuwalne przez czytelnika, mrok i ciemność. Niespieszne tempo akcji. Umiejętnie budowane napięcie. Kilka zaskakujących plot twistów i wręcz szokujące zakończenie. To wszystko sprawia, że „Samotnię”, do samego końca, czyta się z zapartym tchem. To jeden z lepszych thrillerów psychologicznych, jakie miałam okazję czytać w ostatnim czasie. Gorąco polecam!

Leon Cichy to pisarz kryminałów, rozwodnik, który w nieszczęśliwym wypadku stracił wzrok. Mieszka w swojej Samotni z żoną, która nie do końca zachowuje się jak jego żona. I na tym w sumie powinnam skończyć przybliżanie fabuły, aby nie zepsuć niespodzianki tym, którzy będą chcieli sięgnąć po najnowszą powieść Anny Kańtoch od wydawnictwa Marginesy!

Z prozą tej autorki mam do czynienia drugi raz. Pierwszy to jeszcze czasy szkolne i jakieś mroczne opowiadania. Teraz poznaję autorkę z innej strony. Jest to pierwszy thriller w jej wydaniu, który czytam i już teraz wiem, że powinnam sięgnąć po więcej. Dlaczego? SAMOTNIA to rewelacyjnie budowana intryga, oparta na znienawidzonej przez nas wszystkich izolacji w czasach covida. Jak wiadomo, człowiek jest w tym czasie zdany głównie na siebie. A Leon dodatkowo stracił wzrok i musi uczyć się żyć inaczej, radzić sobie z codziennością.

Choć wydaje się na początku, że fabuła SAMOTNI jest prosta, z biegiem czasu, z biegiem stron rozrasta się i fascynuje czytelnika. To, co dla mnie było bardzo ciekawym doświadczeniem to ta ślepota, główny bohater, który nie widzi. Skoro więc on nie widzi, przekazuje nam wszystko tak, jak myśli, czuje. Może się to okazać błędne, jego domysły mogą się okazać błędne. I to jest chyba największy atut tej powieści — że nie wiemy, gdzie jest prawda, a gdzie fikcja. Polecam Wam tę książkę, mnie niesamowicie wciągnęła, czytałam z ciekawością, a lektura mnie usatysfakcjonowała!

Autor kryminałów Leon Cichy budzi się w szpitalu po wypadku. Niestety nie dość że stracił wzrok to jego żona, którą poślubił krótko przed wypadkiem, prawdopodobnie nie jest osobą, za którą się podaje. Problem polega na tym, iż nikt z bliskich mu osób nie może potwierdzić jego przypuszczeń, gdyż ślub wziął z nowo poznaną dziewczyną, której nikt nie widział. W wyniku wypadku stracił również częściowo pamięć, a rzeczywistość miesza się mu ze scenami z napisanych książek...

„Samotnia” to świetnie skonstruowany thriller z elementami kryminału, który wciąga od pierwszych stron. Nic w tej historii nie jest takie, jak się wydaje i wraz z bohaterem błądzimy po omacku próbując dowiedzieć się co się stało. Wyjątkowo oryginalny sposób narracji, który jest przedstawiony w formie nagrań powoduję, iż możemy jeszcze głębiej wczuć się w całą sytuację, a jednocześnie dodaje jej autentyczności. Czujemy jego emocje i doświadczamy rozterek. Dostrzegamy również jak zwyczajne do tej pory czynności stają się sporym problemem.

„Samotnia” to historia o zaufaniu, samotności i najgłębiej skrywanych pragnieniach, która nie daje o sobie zapomnieć. Wraz z bohaterem docieramy do prawdy, która szokuje. Do tego lekkie pióro autorki powoduje, że przez książkę się wręcz płynie.

"Albo ja oszalałem, albo cały świat,

pomyślałem. Nie wiem, co byłoby gorsze."

••

"Myśl, że ktoś może zakradać się do Samotni, majstrować przy moim telefonie, a może też przy innych rzeczach, sprawia, że jeżą mi się włosy na przedramionach i karku. Czuję przebiegający wzdłuż kręgosłupa dreszcz, jakby ktoś dotknął mnie zimną dłonią. Samotnia to azyl, moje bezpieczne miejsce, ale wiem, że może się stać pułapką. Nawet na moim własnym terenie dowolna osoba z parą sprawnych oczu będzie miała nade mną przewagę."

▪︎▪︎

Wymarzona kariera i szczęśliwe małżeństwo. Głównego bohatera z całą pewnością można nazwać szczęściarzem, wszystko się jednak zmienia gdy żona prosi go o rozwód i odchodzi, co z kolei uruchamia całą serię wydarzeń, które kończą się tragicznie. Popularny pisarz Leon Cichy, w wyniku wypadku, traci wzrok.

Ale czy to na pewno był wypadek?

To tylko początek dziwnych i niepokojących zdarzeń, jakie zaczynają się wokół niego dziać.

"Samotnia" to jedna z tych historii od których trudno się oderwać, przeświadczenie, że coś tu jest bardzo nie tak towarzyszy nam przez większość książki, nie za bardzo ufamy też bohaterom, ponieważ zachowanie każdego z nich, budzi poważne wątpliwości. Atmosfera jest gęsta i duszna, podobnie jak Leon czujemy się osaczeni i osamotnieni. Autorka tak umiejętnie myli tropy, że do końca nie mamy pewności czy to co się dzieje to rzeczywistość, czy może tylko wytwory wyobraźni, halucynacje Leona. A może wszystko jest jedną wielką manipulacją?

O dziwo rozwiązanie całej intrygi jest jak najbardziej logiczne, przemyślane i genialne w swojej prostocie.

Smakowita opowieść w stylu filmów Alfreda Hitchcocka, z hipnotyzującą atmosferą grozy i napięcia.

Moje pierwsze spotkanie z tą autorką, choć kojarzę kilka tytułów z Waszych recenzji to wcześniej nie miałam okazji się z nią zapoznać.

📖 Głównym bohaterem najnowszego thrillera Anny Kańtoch jest trzydziestoczteroletni Leon Cichy, pisarz, autor bestsellerowych kryminałów.

Poznajemy go w szpitalu, gdy budzi się po ciężkim wypadku, w wyniku którego utracił wzrok.

Głos kobiety z którą rozmawia tuż po przebudzeniu jest mu całkowicie obcy, ta jednak twierdzi, że jest jego drugą żoną. Leon mimo problemów z pamięcią, jest przekonamy, że kobieta kłamie, tylko czego tak naprawdę od niego chce?

Problem polega na tym, że nikt z bliskich mu osób nie może potwierdzić jego przypuszczeń, ponieważ wziął z nią ślub całkiem niedawno na totalnym spontanie, podczas podróży do Włoch. Nikt z bliskich mu osób nie zdążył jej poznać, zaś jedyne zdjęcia z tej uroczystości były na telefonie jego małżonki.

Książka jest napisana w bardzo oryginalny sposób. Narratorem jest sam Leon, a ponieważ nie może już pisać to swoją historię opowiadań poprzez nagranie audio.

Nie będę ukrywać, że mimo naciąganego wątku ze spontanicznym ślubem, zakończenie książki mnie zaskoczyło, a przecież o to właśnie chodzi.

Jednak by nie było tak całkiem kolorowo muszę się do czegoś przyczepić. Gdyby poproszono mnie o przeczytanie książki nie informując kto ją napisał i zapytano czy autorem jest kobieta czy mężczyzna, zgadła bym bez problemu. W wielu momentach widać, że mężczyzna był "namalowany" kobiecą ręką. Gdyby mój mąż opisał mi kwiaty w taki sposób - "(...) głęboki, krwisty róż sąsiadujący z subtelnym fioletem, czerwień płonącego domu kontrastująca z intensywną żółcią słońca..." albo powiedział o kobiecie - "Zło­to­włosa Ju­lia, ślicz­na ni­czym świą­tecz­ne cia­stecz­ko" to zaczęła bym się zastanawiać czy nie dostał udaru słonecznego. Niestety do mnie to nie przemawia.

"Moje życie się rozpadło, wszyscy wokół mieli tajemnice, a ja tkwiłem pośrodku, nie mając pojęcia, co się właściwie dzieje, zdany na łaskę innych".

"Samotnia" to dość intrygujący i tajemniczy thriller z dawką kryminalnej zagadki.

Główny bohater budzi się po wypadku w którym stracił wzrok. Na wakacjach we Włoszech poznał piękną Julie i pod wpływem chwili wzięli ślub. Jednak teraz imię jest przekonany, że mieszka z całkiem inną osobą...

"Od dziś miałem wrażenie, że ja i ci ludzie należymy do dwóch odmiennych gatunków, jak orzeł, i pełzająca po ziemi jaszczurka".

Książkę podzieliłabym na dwie części. W pierwszej rządzi gra psychologiczna, nasz bohater jest bardzo zagubiony, nikomu nie może zaufać oprócz swojego bliskiego przyjaciela, ale tak naprawdę ja miałam wrażenie, że nie może ufać nawet jemu. Nowa żona wydawała mu się inna, miała inne zwyczaje, inny sposób bycia, a on od nowa uczył się życia bez wzroku. Rodzina chciała mu pomóc, a on chciał sam stawić czoła przeszkodom, które teraz na każdym kroku się pojawiały. Wariował, ciężko było mu dojść do siebie po wypadku, a na dodatek ciągle miał wrażenie, że coś jest nie tak, i ja przyznam szczerze, że wariowałam razem z nim..

W drugiej części po pewnych wydarzeniach Leon prowadzi prywatne dochodzenie, przez które w mojej głowie pojawiało się jeszcze więcej pytań bez odpowiedzi, a pomagała mu siostra jego byłej żony. Jedyna osoba, którą w miarę akceptował obok siebie. Oczywiście wszystko do czasu. Bo główny bohater potrafił nieźle wszystko komplikować, ale wcale mu się nie dziwiłam.

Świat bez wzroku jest mroczny i pełen tajemnic, ale też autorka świetnie pokazała jak wyostrzają się inne zmysły i w jaki sposób mózg radzi sobie z każdym nowym dźwiękiem, byłam oczarowana tymi opisami, które przyprawiały o gęsią skórkę.

Książkę przeczytałam bardzo szybko, zawładnęła moimi myślami, i choć pomysłów na zakończenie miałam wiele, nie odgadłam, ale mam wrażenie, że jest troche przekombinowane. Czy to źle? Nie. Czy dobrze? Nie wiem, ja i tak czułam niedosyt - wielki. Kolejna autorka, której książki muszę nadrobić. 🙂

Leon Cichy jest poczytnym autorem kryminałów. Ma piękną żonę i dobre życie. Coś jednak zaczyna się psuć. Żona odchodzi, Leon żyje w niedopowiedzeniu.

Gdy decyduje się na odrobinę szaleństwa i samotne wakacje jego życie odmienia się. We Włoszech poznaje uroczą Julię. Po powrocie do Polski Leon ulega wypadkowi i...traci wzrok. W szpitalu jego nowa żona wydaje mu się zupełnie inną kobietą. Czy w powypadkowej traumie pisarzowi mylą się fakty czy rzeczywiście pod Julię podszywa się zupełnie obca kobieta?

"Samotnia" choć nie jest książka wybitną i wbijając ą w fotwl to zdecydowanie jest nieodkładalna i mroczna. Historia jest nieoczywista, a czytelnik wodzony za nos. Jesteśmy zagubieni podobnie jak główny bohater. Odizolowani. Niepewni swych zmysłów i podejrzeń.

Kańtoch porywa nas już od pierwszych stron. Każdy rozdział to osobne nagranie autora. Narracja pierwszoosobowa sprawia, że odczuwamy bardziej siedząc w głowie Leona. Wiemy też niewiele. Z każdym nagraniem odkrywamy kolejne warstwy tej historii, która prowadzi do przeszłości. Obwniamy i podejrzewamy wszystkich. Chociaż domyśliłam się zakończenia absolutnie nie zepsuło mi to przyjemności czytania, autorka stworzyła swietny thriller psychologiczny. Poczucie izolacji, zagubienia, paranoi wylewa się z kart powieści. To bardzo dobra pozycja na letni wieczór. Fani thrillerów nie powinni się zawieść!

Współpraca reklamowa

Leon Cichy autor kryminałów do tej pory wiódł szczęśliwe życie. Wszystko zmieniło się po trzydziestce. Żona bez wyraźnego powodu zażądała rozwodu, ale romans we Włoszech okazuje się początkiem nowego rozdziału. Nic jednak nie idzie po myśli Leona. Niedługo po powrocie do Polski wraz z nowo poznaną partnerką. Bohater uległa poważnemu wypadkowi i traci wzrok. Zdany na opiekę nowo poznanej kobiety. Z czasem zaczyna dochodzić do wniosku, że jego ukochaną mogła zastąpić zupełnie inna osoba. Czy faktycznie tak się stało? A może Leon traci rozum? Kim jest tak naprawdę Julia, którą poznał na wakacjach we Włoszech?

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Anny Kańtoch i to bardzo udane! Nigdy dotąd nie spotkałam się z bohaterem, który znalazł się w tak nieciekawej sytuacji. Leon mimo swoich podejrzeń nie ma twardych dowodów, które pozwoliłyby przekonać najbliższych, co do swoich podejrzeń. Ponieważ dręczące go wątpliwości, oparte są na wspomnieniach sprzed wypadku, ale nawet one zaczynają płatać mu figla.

W głowie Leona zaczyna pojawiać się makabryczna scena zbrodni, która nie daje mu spokoju. I nie tylko jemu…

Cały czas zachodziłam w głowę, czy faktycznie mogło to mieć miejsce. W przypadku każdego kryminału, czy chociażby takiego wątku. Włącza mi się tryb Sherlocka Holmesa! Uwielbiam ten stan, ale sprawdza się tylko w dobrze rozegranych powieściach. W "Samotni" może nie miałam zbyt wielkiego pola do popisu, ale wraz z Leon uważanie analizowałam na bieżąco zdobyte informacje. Cały czas czując to niewyobrażalne napięcie w kościach, bo tak na dobrą sprawę nie wiedzieliśmy, czy dana osobą nie okaże się… sprawcą. A Leon od wypadku nie ma możliwość dostrzec drobnych gestów, które mogłyby powiedzieć więcej o intencjach rozmówcy niż jego słowa.

Mało tego każdy szmer, każdy odgłos pobudza wyobraźnię czytelnika. Cały czas miałam wrażenia, że te wszystkie dźwięki z książki są tuż obok mnie. Tak bardzo wciągnęła mnie do swojego świata "Samotnia", że traciłam momentami poczucie rzeczywistości.

"Samotnia", że traciłam momentami poczucie rzeczywistości.

Bardzo brakowało mi takiego dreszczyku emocji. Powinnam zdecydowanie częściej

sięgać po kryminały, ale z umiarem, żeby mi się szybko nie znudziły. Czy polecam? Oczywiście, że tak! Ps. W szczególności kiedy rzadko masz okazję czytać kryminały

Współpraca Wydawnictwo Marginesy

Autor: Anna Kańtoch

Leon jest autorem kryminałów i miał wszystko. Jego pierwsza książka stała się bestsellerem i poślubił swoją dziewczynę. Wszystko zmienia się, gdy jego żona żąda rozwodu. Wyjeżdża, ale już pierwszego dnia doznaje wypadku w skutek, którego traci wzrok. Dziwi go to, że nowa wybranka pojawiła się w momencie kiedy był nieprzytomny. Co to wszystko ma znaczyć?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Anny i już wiem, że nie ostatnie. Książka bardzo mi się spodobała. Była dla mnie nieprzewidywalna. Wciągnęła mnie od pierwszych stron. Autorka ma bogaty i ciekawy styl pisania. Nie przeszkadzały mi nawet momenty, gdzie było trochę ciągłego tekstu.

„Samotnie” czyta się bardzo szybko, a zakończenie szokuje. Nigdy bym nie obstawiała takiego finału. Wszystko było dla mnie zrozumiałe. Akcja toczyła się swoim tempem. Nic nie było wciskane, czy przyśpieszane na siłę za co daje duży plus.

Książka jest na pewno warta przeczytania!

Dobra passa Leona Cichego, poczytnego pisarza kryminałów, kończy się w chwili wypadku, w którym traci wzrok. Odtąd jest zdany na pomoc żony, i innych członków rodziny. Czy Leon wraz z utratą wzroku postradał też rozum? Co jest prawdą, co fikcją? Czego właściwie jesteśmy świadkiem?

Nie dopatrzyłam się w tej powieści dłużyzn, niepotrzebnych zapychaczy. Całość jest dopracowana, styl autorki bardzo mi odpowiada, czyta się lekko, autorka umiejętnie buduje napięcie, więc od powieści trudno się oderwać. A zakończenie zaskakuje, jest też spójne i wiarygodne. Kolejnym plusem są dobrze wykreowane postaci. Poznajemy świat widziany (jeśli można tak napisać) z perspektywy pisarza, który niedawno utracił wzrok.

Jeśli chcecie przeczytać thriller psychologiczny, który zaprzątnie waszą wyobraźnią, w którym nic nie jest oczywiste, roi się od poszlak, kolejne odsłony zaskakują i błądzimy jak po omacku z głównym bohaterem, to lepiej nie mogliście trafić.

Ta powieść na długo zostaje w pamięci. Bardzo polecam.

Bardzo dobre połączenie kryminału z thrillerem. Historia Leona zaciekawiła mnie od pierwszej strony. W trakcie czytania próbowałam domyślić się, o co w całej intrydze z podmienioną żoną i morderstwem chodziło. Gdy już wydawało mi się, że wszystko rozgryzłam, autora na końcu potrafiła mnie zaskoczyć. Co oczywiście jest plusem. "Samotnia" to moja pierwsza styczność z twórczością Kańtoch, ale po tym jak dobrze mi się ją czytało, z chęcią sięgnę po jej poprzednie książki.

W "Samotni" poznajemy Leona Cichego - popularnego autora kryminałów - który w wyniku tragicznego wypadku traci wzrok. Całkowicie zależny od młodziutkiej żony zaczyna coraz bardziej wątpić w to, aby mieszkająca z nim osoba była tak naprawdę jego wybranką...

Bardzo cenię w tej książce oryginalność konceptu fabularnego. Nie spotkałam dotąd podobnej historii. Swoisty minimalizm izolacyjnego zamknięcia i zagubienia głównego bohatera jest zaskakująco sporym polem do popisu dla niepokojących zdarzeń. Lekturze towarzyszy nieustający dreszczyk napięcia przed tym, co nieznane.

Bardzo mi się spodobał styl prowadzenia narracji w formie nagrywek Leona. Dało to dużo autentyzmu jego przemyśleniom, a przy tym wyjątkowo oddziaływało na wyobraźnie. Dodatkowo ten zabieg pozwolił dogłębnie poznać bohatera i wczuć się w jego emocje, poczuć je razem z nim.

Wszelkie teorie na to, jaka będzie puenta wydarzeń, zostają przez autorkę zdementowane w emocjonującym finale. Misternie sklejone elementy układanki tworzą bardzo kreatywny i zapadający w pamięci obraz.

Zdecydowanie polecam. Książka pióra pani Kańtoch jak zwykle na najwyższym poziomie :)

Świetna! Książka pochłonięta w kilka godzin. Wciąga od pierwszych stron i ciężko jest się od niej oderwać nawet na chwilkę!

Leon Cichy budzi się w szpitalu. Jest skołowany, nie wie, co się dzieje, a jego oczy zasłonięte są kawałkiem materiału. Obok niego lekarz mówi mu, że miał wypadek, a obca mu kobieta twierdzi, że jest jego nowo poślubioną żoną. Czy rzeczywiście stracił pamięć? Mimo upływającego czasu nic nie jest lepiej. Cały czas ma problemy z pamięcią, a Joanna, która wraca z nim do domu, cały czas wydaje mu się podejrzana.

Jest sam - nie potrafi odnaleźć się w ciemności, która go otacza, dojście z pokoju do kuchni zajmuje mu zdecydowanie za dużo czasu, a do tego jego głowa zaczyna podsuwać mu niepokojące myśli. Szuka pomocy wśród bliskich, niestety na darmo - są przekonani, że "coś" sobie uroił i nie za bardzo rozumieją jego obawy. Nagle błysk - różowy krawat w słonie, to artefakt zbrodni z przeszłości! Kto jej dokonał i jaką rolę odegrał we wszystkim Leon. Powoli zaczniemy razem z nim docierać do sedna!

Wielowątkowy kryminał, który trzyma nas w napięciu dosłownie do ostatniego słowa! Już jak mamy jakieś podejrzenia, to i tak szybko okazują się one złudne. Pikanterii dodaje otaczający naszego głównego bohatera mrok - sami zaczniemy go odczuwać!