Saga klonowego liścia. Warszawska garsoniera

“Nic nie dzieje się bez przyczyny. Czasem to, co z trudem zdobyte cenimy najbardziej”.

Z niecierpliwością i ciekawością wzięłam do ręki wyczekiwany drugi tom cyklu “Saga klonowego liścia” i całkowicie przepadłam. Przenosimy się Łodzi końca lat siedemdziesiątych. Rządy Gierka dobiegają końca, w kraju panuje radość z wyboru Polaka na papieża, ciągnąca się zima stulecia daje się wszystkim we znaki. Stefania kocha i jest kochana, jej mężem jest Felek, a dzieci zaczynają wkraczać w dorosłość. Antoni jest bardzo zdolny, ma ambitne plany, po skończeniu technikum gastronomicznego dostaje pracę w Grant Hotelu, wkrótce zostaje dostrzeżony przez przełożonych, coraz mocniej rozwija skrzydła. Weronika po skończeniu technikum krawieckiego dostaje pracę w Telimenie, tam jej zaangażowanie, sumienność i talent zyskują uznanie. Przed nimi całe życie, jak potoczą się ich dalsze losy?

Młodzi ludzie, świat stoi przed nimi otworem, czy jednak w polskiej rzeczywistości będą mogli w pełni rozwinąć skrzydła? Fabuła ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe, ukazuje ludzkie pokomplikowane losy na tle premian, jakie miały miejsce w Polsce pod koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Pani Anna pięknie pisze, przez książkę się płynie. Z łatwością, szczerością i realizmem oddaje realia tamtych czasów. Wyraźnie nakreślone osobowości bohaterów, to zwykli ludzie, charakterni, silni, dumni i słabi tchórze.

Stefania w końcu po trudnych, złych latach czuje się szczęśliwa, kochana. Bardzo wspiera swoje dorastające dzieci, jednak nic nie jest w stanie uchronić ich przed błędami młodości. A ci przeżywają swoje pierwsze sukcesy i porażki, radości i smutki, miłośne zawirowania. Podejmują decyzje, nie zawsze trafne, muszą się mierzyć z ich konsekwencjami. Siła i wsparcie, jakie daje rodzina, szukanie swojego miejsca na ziemi. Miłość, zazdrość, zdrada, niepewność jutra, strach A w tle trudna, szara, nieprzychylna młodym ludziom, PRL-owska rzeczywistość. Wszechobecny kryzys, niezadowolenie społeczne, coraz większe napięcie, wszystko to prowadzi do wprowadzenia stanu wojennego.

Piękna, klimatyczna, bardzo emocjonalna opowieść, sentymentalna podróż w przeszłość. Już z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Serdecznie polecam całą serię. Tatiasza i jej książki :)

Cudownie było spotkać się kolejny raz z bohaterami „Sagi klonowego liścia” i uczestniczyć w ich codziennych zmaganiach, przyglądać się, jak radzą sobie z problemami. Przeżywałam wraz z nimi rozterki i osobiste dramaty, usilnie wierząc, że wszystko skończy się dobrze, chociaż to, co opisuje autorka, odzwierciedla prawdziwe życie bohaterów występujących w książce, więc nieważne jak bardzo zaciskałam powieki i pięści, to wszystko miało już miejsce, już się wydarzyło. Świetnie przedstawione postaci Antoniego i Weroniki, które wzbudzały we mnie skrajne emocje, pomimo że doskonale zdawałam sobie sprawę, że ich pierwowzory tak właśnie postępowały, wszak opowiada o nich prawnuczka Stefci. Tym razem przedstawiony w „Warszawskiej garsonierze” koniec lat siedemdziesiątych i początek lat osiemdziesiątych są bardzo bliskie czasom, które doskonale pamiętam.

Od zdarzeń łódzkich minęło już kilkanaście lat. Stefcia rozstała się z mężem, chociaż za wszelką cenę chciała ratować swoje małżeństwo pomimo powrotu Felka z łagrów. Czara goryczy się przelała, gdy odkryła, że mąż ją bezczelnie oszukuje i ma kochankę.

Pędzi teraz szczęśliwe życie u boku Feliksa ze swoimi dziećmi, które już dorosły. Antek odkrył w sobie talent kulinarny, który rozwija na stażu w znanej warszawskiej restauracji w Grand Hotelu. Zakochuje się z wzajemnością w Alince, córce szefa kuchni, lecz niestety wkrótce daje o sobie znać jego niefrasobliwie prowadzone życie kawalerskie. Sporo problemów wychowawczych sprawia Stefce krnąbrna i nieposłuszna córka Weronika. Nagle dziewczynie bliżej do ojca i jego kochanki, a całym złem świata obciąża bezpodstawnie matkę. Weronika kształci się w technikum krawieckim i objawia niezwykły talent do projektowania odzieży, ale gdy dziewczyna kończy osiemnaście lat, myśli, że wszystko jej wolno, nie chce słuchać matki ani ostrzeżeń brata. Nie zdaje sobie sprawy, że ta „dorosłość” wkrótce obróci się przeciwko niej.

Niestety młodzi bardzo często najpierw coś robią, a dopiero potem myślą. Skutki niefrasobliwego postępowania, potem często definiuje całe ich życie, bo za swoje czyny trzeba zapłacić i ponieść odpowiedzialność. Później wszystko toczy się, zupełnie inaczej niż to sobie wyobrażali. Jeden nierozważny krok zamyka drzwi do wyśnionej przyszłości. O ile problem Antka w końcu znalazł wyjaśnienie, to życie Werki zmieni się już na zawsze.

Mija trochę czasu, Antoni zakłada rodzinę i zostaje szefem kuchni. Wygląda na to, że jego życie odtąd będzie się toczyć normalnie i szczęśliwie. Pomimo że Antoni bardzo jest zakochany w swojej żonie, to coraz częściej interesy załatwia przy pomocy alkoholu, a w jego otoczeniu znajduje się mnóstwo atrakcyjnych kobiet, a alkohol i kręcące się wokół niego kobiety to niestety nie było dobre połączenie. Antoni szybko pogubił się w dobrobycie, a na dodatek zaczął się obnosić ze swoim bogactwem. Niestety nadmiar pieniędzy, dobrobyt Antoniego i jego rodziny coraz bardziej kłuje w oczy zazdrośników. Teraz gdy życie córki ułożyło się pomyślnie, to przyszłość Antka nie jawi się już w tak różowych kolorach. Stefcia jak to matka wciąż się martwi o swoje dzieci, chociaż na wiele spraw nie ma już wpływu. Zaczynają się naloty na restaurację i kopanie w przeszłości Antoniego, to tylko kwestia czasu, gdy zostanie pogrążony. W tej sytuacji wydaje się, że jedynym rozsądnym wyjściem, by uchronić rodzinę przed prześladowaniem, jest migracja za granicę.

Znakomita, oparta na prawdziwych wydarzeniach saga przepełniona emocjami, rodzinnymi tajemnicami i marzeniami o lepszym jutrze. Bohaterowie sagi to ludzie z krwi i kości, którzy żyli w tamtych czasach. Mieli swoje marzenia, popełniali błędy, kochali i starali się być szczęśliwymi. „Warszawska garsoniera” to wspaniała, wzruszająca historia o zwyczajnych ludziach i ich problemach, życiowych wyborach i skutkach tych wyborów. Świadomość tego, że jest prawdziwa, bo została opowiedziana przez prawnuczkę Stefanii, wywołała we mnie jeszcze większe emocje. Ta historia po prostu dotyka serca.

Anna Stryjewska doskonale oddała realia tamtych czasów, które pamiętam z dziecięcych lat i wczesnej młodości. Trudne to były czasy, ale paradoksalnie barwne i ciekawe. Dla współczesnego pokolenia „Warszawska garsoniera” jest świetną lekcją historii, bo dziś już mało kto pamięta o kartkach na mięso, gigantycznych kolejkach po wszystko, co akurat rzucili, o occie i musztardzie stojących na pustych półkach. Młode pokolenie nie wiele wie, o wszechobecnym wtedy donosicielstwie, kombinatorstwie, gdy wszystko można było załatwić za przysłowiową flaszkę wódki.

Anna Stryjewska wykazała się niezwykłymi umiejętnościami, by prawdziwe losy bohaterów oprawić w ramy historii, pokolorować je fikcją literacką i opisać to przepięknym językiem. Stworzyć tak wspaniałą historię, której wciąż będzie czytelnikowi mało. Odbyłam wspaniałą, sentymentalną podróż w czasie. Dziękuję Pani Anno i czekam na więcej.

Cześć Wszystkim.

Bardzo lubię czytać o tym co się kiedyś wydarzyło. A Wy?

Tym razem wraz z kolejną częścią cyklu „Saga klonowego liścia”, „Warszawska Garsoniera” Anny Stryjewskiej cofnęłam się do lat siedemdziesiątych, o których sporo słyszałam z opowiadań mamy i bardzo lubię czytać o tamtych czasach.

Z tą częścią coraz więcej poznajemy szczegółów z życia Stefanii i jej rodziny.

Poznajemy dzieci kobiety Antoniego oraz Weronikę, którzy małymi krokami wchodzą w dorosłe życie.

Bohaterowie pomimo trudnych czasów w jakich przyszło im żyć, nie zapominają o tym aby walczyć o swoje szczęście, jednocześnie patrzą z nadzieją w przyszłość. Są tacy jak my popełniają błędy, podejmują złe decyzje, za które muszą zapłacić słoną ceną.

Autorka przedstawia w swojej książce ważne wydarzenia jakie miały miejsce w Polsce, jednocześnie pokazując trudną i szarą rzeczywistość PRL-u.

Cały cykl bardzo Wam polecam, warto poznać tę rodzinną sagę i zagłębić się w fakty z przeszłości.

„Warszawska garsoniera” to drugi tom z sagi Klonowego liścia. Jest to przepiękna i pełna emocji rodzina saga, gdzie bohaterowie muszą się mierzyć z przygnębiającą rzeczywistością i trudnymi czasami. Jednak nie zapominają o tym, aby walczyć o swoje marzenia i wierzyłam że lepsze jutro nadejdzie.

Cała historia oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Autorka ma niesamowity dar do ukazania polskiej rzeczywistości z minionych lat. Tym razem przenosimy się w lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte, gdy w naszym kraju dochodziło do bardzo ważnych wydarzeń. To właśnie przez ich pryzmat poznajemy dalsze losy Stefanii i przede wszystkim jej dorosłych już dzieci.

Na kartach powieści możemy dokładnie się przyjrzeć szarej i trudnej rzeczywistości PRL-u, czyli czasu który dał mocno popalić wielu osobom. Ludzkie dramaty, ale i beztroska przewijają się przez strony „Warszawskiej garsoniery”.

"Mimo trudnej sytuacji w kraju młodzi czuli się szczęśliwi. Nowa posada Antoniego, czyli szefowanie w prestiżowej restauracji, przysporzyła im znajomości, układów, a przede wszystkim wiodło im się coraz lepiej finansowo... Taki awans miał swoje zalety, ale też wady."

Bohaterowie powieści to sobie z krwi i kości. Antoni ma swoje marzenia i plany. Natomiast Weronika to roztrzepana nastolatka, która przez Józka wpada w tarapaty. Oboje popełniają błędy i wpadają w problemy, które wymagają od nich podjęcia trudnych decyzji mogących odbić się na całej rodzinie.

Pani Anna po raz kolejny udowadnia że w rodzinie jest siła i to właśnie więzi rodzinne powinny być dla nas najważniejsze. Bo to właśnie wtedy kiedy życie się sypie to w najbliższych powinniśmy szukać oparcia.

„Warszawska garsoniera” to idealny obraz okresu PRL-u, w którym to przyszło się zmierzyć z dorosłym życiem Antoniemu i Weronice. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu, ponieważ po tym czuję ogromny niedosyt.

Drogi czytelniku, jest mi bardzo miło, że trafiłeś do mojego małego zakątka internetu. Proszę cię, abyś zatrzymał się tutaj na chwilę, ponieważ dziś chciałabym zwrócić twoją uwagę na wyjątkową książkę. Przez moment będę opowiadała ci o powieści autorki Anny Stryjewskiej ”Warszawska Garsoniera”, która jest drugą częścią trylogii wydanej przez wydawnictwo Skarpa Warszawska pod jedną ujmującą nazwą Saga Klonowego Liścia.

Już teraz mogę powiedzieć, że na kartach każdej z tych trzech książek autorka wypuściła w świat część niezwykłej, mocno poruszającej historii. Jest ona zapisem kolei losów trzypokoleniowej rodziny, której członkowie naprawdę wiele przeszli, aby móc zawalczyć o życie, przetrwanie, a później o lepsze jutro. To, o czym muszę ci powiedzieć, zanim zacznę przybliżać samą fabułę książki, to fakt, że podejmując się napisaną Sagi Klonowego Liścia, pisarka stała się powierniczką prawdziwej historii usłyszanej od Blanki, strażniczki rodzinnych dziejów, która jest prawnuczką ich głównej bohaterki Stefanii Rudzkiej. Kobiety niezwykle silnej i odważnej, której lata młodości przypadały na bardzo dramatyczne dla naszego kraju czasy, kiedy to Polska była okupowana przez Niemców. Wówczas dziewiętnastoletnia dziewczyna niestety na własnej skórze poznała, czym jest okrucieństwo wojny i piekło obozu koncentracyjnego, z którego na szczęście udało jej się uciec. O tym, wszystkim możesz przeczytać w książce otwierającej całą sagę „Łódzka przystań”, a także w mojej jej recenzji, do czego serdecznie cię zachęcam.

Tym razem, rozpoczynając lekturę „Warszawskiej garsoniery”, zostaniesz przeniesiony w czasie do Polski końca lat siedemdziesiątych. Bieg rozgrywających się w tej części wydarzeń rozpoczyna wybór Polaka na papieża, czym żyje cały kraj. Ponownie spotykamy Stefanię, która spędza swoje życie u boku ukochanego Felka. Jak się przekonasz, ich miłość musiała wiele przetrwać, aby dziś mogli być razem. Teraz jest matką, która pragnie szczęścia dla swoich dorastających dzieci, które czują, że przyszedł czas, aby się usamodzielnić i poszukać własnej drogi życiowej.

To właśnie rodzeństwo Antoni i Weronika są tutaj bohaterami pierwszoplanowymi, choć zawsze mogą liczyć na pomoc i wsparcie kochanej mamy. A możesz mi wierzyć, że będą go potrzebować, gdyż nie od dziś wiadomo, że nie łatwo jest ustrzec się błędów młodości. O tym jednak nieco więcej za chwilę. Teraz poznaj bliżej naszą młodzież.

Antoni ukończył technikum gastronomiczne w Łodzi i przeniósł się do Warszawy, gdzie odbywa praktykę w Grand Hotelu. Jest bardzo zdolny, co owocuje uznaniem w oczach szefostwa. To także bardzo otwarty na ludzi młody człowiek, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych. Jest to pożądana cecha w czasach końca epoki Gierka, która choć dała ludziom więcej swobody i poprawę jakości życia, to pogrążyła nasz kraj w głębokim kryzysie. Wszyscy wtedy mieli świadomość tego, że aby coś załatwić, coś dostać trzeba mieć układy i znajomości. Antoniemu zawsze się to udawało właśnie dzięki jego usposobieniu i osobowości. Natomiast Weronika przysporzyła swojej rodzicielce wielu zmartwień i niepokojów. Nigdy nie była łatwym dzieckiem, ale życie dało jej bardzo znaczącą lekcję pokory, by mogła zrozumieć, co w nim jest najważniejsze.

Anna Stryjewska przeprowadza swoich bohaterów, a tym samym również nas czytelników przez trudne okresy naszej historii dziejącej się wokół życia tej dwójki młodych bohaterów, którzy są u progu dorosłego życia i mają na nie własny plan wypełniony marzeniami i pragnieniami. Przy czym, są tacy, jak każdy z nas. Mają swoje słabości i pokusy, którym ulegają, co bardzo często mocno komplikuje im życie. Co nie zmienia faktu, że każdy z występujących w książce bohaterów pragnie dla siebie lepszego życia wypełnionego szczęściem i miłością.

Świadomość tego, że to, o czym czytamy, jest czyjąś historią życia, że ktoś to wszystko naprawdę przeżył, sprawia, że ci bohaterowie stają nam się bliscy, a my sami czujemy się zaszczyceni, że zaufali nam na tyle, aby podzielić się nią z nami. Jestem przekonana, że nie każde ich zachowanie, wybór i decyzję będziesz w stanie zrozumieć, ale pamiętaj o tym, że nie żyłeś w tamtych czasach. I choć, o czym przekonamy się w trzeciej części, sagi, niektóre z tych decyzji do dziś kładą się cieniem na przyszłe pokolenia, to wówczas tym bohaterom, którzy są wielowymiarowi i nie można ich w żaden sposób jednoznacznie określić, jawiły się jako te najlepsze, jakie mogą w danej chwili podjąć. Przykładem czego może być przekonanie o lepszym świecie na zachodzie, który wielu Polakom wydawał się krainą mlekiem i miodem płynącym. Gdzie luksus i dobrobyt otacza ludzi. Rzeczywistość wiele zweryfikowała, ale przyszłe pokolenia odczuły konsekwencje owych decyzji.

Od kiedy dowiedziałam się, w jakich okolicznościach zrodził się pomysł napisania Sagi Klonowego Liścia, a także, jaki był powód jej powstania, chętnie śledzę każde spotkanie online z Anią oraz z Blanką. Wiem, że te wszystkie wspomnienia, którymi Blanka się z nami dzieli, są dla niej bardzo ważne i chce, aby one nie odeszły w zapomnienie. Aby dalsze pokolenia jej rodziny mogły je poznawać i pielęgnować tak, jak ona do dziś w swoim sercu. Ale są także trudne. Niejednokrotnie przy okazji takich właśnie spotkań, Blanka przyznaje, że to, iż mogła opowiedzieć Ani o tym, co do teraz jest tak bardzo żywe w jej pamięci, a także wyrzucić z siebie towarzyszące temu silne emocje powierzając je Ani jest dla niej terapią. Zaufała Ani i wierzyła, że to właśnie ona w połączeniu ze swoją wielką empatią i talentem pisarskim przekaże nam w tej opowieści wszystko dokładnie tak, jak ona sama by to powiedziała. Za co oczywiście jest wdzięczna i ogromnie dziękuje.

Ja jednak uważam, że to my czytelnicy powinniśmy być wdzięczni Blance, że niejako wpuściła nas za kulisy niekiedy bardzo osobistych wydarzeń. Będą tam bowiem zdrady, romanse, trudne relacje. Podziękowania z naszej strony należą się również Ani. Z zadaniem, którego się podjęła, poradziła sobie doskonale. Dzięki wiernemu oddaniu realiów tamtych czasów tym, którzy ich nie znają, pozwoliła niemalże stać się ich częścią. Natomiast u osób, które wiedzą, jak one wyglądały, z pewnością wywołała wiele wspomnień, nostalgię i uśmiech na twarzy.

Ja podobnie jak miało to miejsce w przypadku „Łódzkiej przystani”, „Warszawską garsonierę” czytałam z ogromną ciekawością i przejęciem, nie mogąc się od książki oderwać. Przed rozpoczęciem czytana tej części napisałam Blance wiadomość, że podczas jej lektury będę myślała o niej oraz jej rodzinie i tak rzeczywiście było. Nie da się ukryć, że znając całą otoczkę tej trylogii, odczuwa się ją głębiej, mocno trzymając kciuki za szczęście wszystkich, którym towarzyszymy. Na które bez wątpienia zasługują.

Obie części zapadły mi głęboko w serce, ale przyznam szczerze, że to na finałową odsłonę sagi czekam najbardziej, gdyż jej bohaterką będzie sama Blanka. Na szczęście moja cierpliwość nie zostanie wystawiona na zbyt ciężką próbę, gdyż ptaszki ćwierkają, że jej premiera odbędzie się już jesienią.