Ryby

U mnie to właśnie chyba będą „Ryby” - trudno jest znaleźć lepsze słowo niż „dziwna”, aby określić tę książkę i doświadczenie, jakim było czytanie jej. Historia stworzona przez autorkę jest równocześnie odrażająca i wciągająca; wywołuje niesmak, ale ciężko ją odłożyć. Powieść zaskakuje - najpierw, poetyckimi przemyśleniami głównej bohaterki na temat otaczającego ją, konsumpcyjnego świata; by następnie uderzyć bezpośrednim, wulgarnym opisem aktów seksualnych, przywodzących na myśl fragmenty z Harlekina. „Ryby” to rzecz bardzo odważna, cielesna i do bólu szczera - a to szczególnie jest zauważalne w sarkastycznym humorze autorki.

Główna bohaterka „Ryb” ma 38 lat i właśnie rozstała się z chłopakiem. Lucy postanawia wyjechać do Venice Beach, aby wreszcie skoncentrować się na pisaniu swojej pracy doktorskiej, a przy okazji zająć się domem i psem swojej siostry. Z powodu zakończenia wieloletniego związku, postanawia uczęszczać na terapię grupową dla kobiet uzależnionych od mężczyzn. Lucy robi jednak wszystko, czego zasady terapii zabraniają - poszukuje partnerów do przygodnego seksu, aż w końcu zakochuje się w spotkanym nad oceanem pływaku. Przystojny, dwudziestokilkuletni Theo okazuje się być trytonem - mitycznym pół człowiekiem, pół rybą…

W swoim monologu wewnętrznym, Lucy zastanawia się nad własną tożsamością; usiłuje zrozumieć siebie w czasie, kiedy kończy się jej młodość; snuje rozważania nad współczesną kondycja człowieka i jego życiem miłosnym, a w końcu podejmuje próbę pokonania kryzysu zawodowego.

Tematy poruszane przez Broder są niezwykle aktualne, a autorka świetnie potrafi im się przyjrzeć. Jednak mimo to, wciąż nie jestem w stanie jednoznacznie określić mojego stosunku do tej książki🤷🏽

Uważam, że wszystko co miało być tutaj ważne, zostało przyćmione zbyt przerysowanym, prowokacyjnym, wulgarnym stylem, który - owszem, był pewną zaletą tej powieści, jednak w pewnym momencie stał się zbyt uciążliwy, spłycając to, co w książce miało największy potencjał.

"Gdy mężczyzna trzymał mnie na dystans, pragnęłam go. Ale jeśli się zbliżył, pozostawał zbyt blisko przez zbyt długi czas, magią znikała: mit się rozwiewał. A on nie był tym, za kogo go uważałam. Czym była miłość bez tego czaru?"

Po rozstaniu z wieloletnim partnerem Lucy wyjeżdża aby zająć się psem siostry podczas jej nieobecności. Zapisuje się na terapię grupową dla kobiet uzależnionych od związków, które w jej oczach zasługują wyłącznie na litość. Sama terapia ma pomóc jej w poradzeniu sobie z życiem singielki. A może nowo poznany mężczyzna będzie odpowiedzą na rosnące poczucie pustki?

„Ryby” to nietuzinkowa książka. Autorka po raz kolejny przełamuje tabu tworząc opowieść rozgrywającą się między fantazją, a rzeczywistością. Wyjątkowo plastyczne, a momentami wręcz dosadne, obsceniczne opisy seksualności i scen erotycznych są wulgarne i nie pozostawiają pola do wyobraźni. Z pewnością sporo osób to odrzuci i momentami było ich dla mnie aż za dużo.

Trudno również polubić główną bohaterkę. Jej chęć bycia pożądaną i kochaną powodują iż wpada w obsesję. Niejednokrotnie nadinterpretuje słowa czy gesty płci przeciwnej, a przy tym nieustająco powiela schemat i od razu zatraca się przy poznaniu kolejnego mężczyzny. Pragnie miłości, którą jednak często myli z obsesją i uzależnieniem. Poraża naiwnością i egoizmem. Irytuje i budzi politowanie. Swoją samoocenę uzależnia od mężczyzn szukając u nich atencji i wręcz desperacko pragnie zapełnić pustkę w swoim życiu.

To historia o poszukiwaniu miłości, poruszająca jednocześnie poważne tematy jak depresja czy próby samobójcze. To książka która albo Was zachwyci albo odrzuci. Wyjątkowo kontrowersyjna, wulgarna i dosadna.

"Ryby" nie są łatwą i lekką lekturą. Jest to na pewno książka ciekawa i inna, a niekiedy trudna i bolesna.

To opowieść łamiąca tabu. Niekiedy wulgarna, co muszę przyznać, nie za bardzo przypadło mi do gustu.

Poznajemy historię Lucy, która zakończyła wieloletni związek i dosyć szybko zaczyna tego żałować. Kobieta wpada w depresję i obsesję. Niebezpieczne połączenie. Nie panuje nad sobą. Śledzimy jej losy, myśli. Jesteśmy świadkami jej romansów i toksycznych uczuć.

Rozumiem, że główna bohaterka cierpiała, miała różne problemy, ale trudno było mi z nią wytrzymać.

Nie wiem co sądzić o tej lekturze. Ma coś w sobie, jednak nie za bardzo przypadła mi do gustu. Czułam się niekomfortowo podczas czytania, ale czy to nie świadczy dobrze o literaturze? Czy nie powinna nas wyciągnąć ze strefy komfortu, skłonić do przemyśleń, wywrzeć jakiegoś wrażenia?

Ciężko czytało mi się tą książkę. Często przerywałam lekturę. Nie żałuję, że po nią sięgnęłam, chociaż to nie jest historia po jakie lubię sięgać.

Lucy zatraca się w miłości do mężczyzn. Po zerwaniu z wieloletnim partnerem odkrywa, że znowu zaczyna do niego czuć więcej niż niechęć i znużenie. Wpada w sidła obsesji i depresji, jej myśli nieustannie się nakręcają i przestaje poprawnie funkcjonować w społeczeństwie. Chodzi na randki, za każdym razem zależy jej na byciu kochaną czy pożądaną, a zakończenie każdej płytkie relacji boli jak koniec tych poważnych. Nadinterpretuje czułe słowa i ignoruje nieprzyjemne gesty. Ujawnia schemat zatraca siebie na rzecz niestabilnych relacji, odczuwania wszystkiego zbyt intensywnie, niemożności do funkcjonowania bez obiektu zainteresowania. W terapii grupowej nie widzi dla siebie przyszłości, bo wierzy, że z odstawieniem od uzależnienia (rzekomej miłości) nie da się żyć, a powoduje to, że tylko coraz bardziej się zatraca. Kocha kochanie, nie mężczyzn. Źródeł jej zachowań można szukać w dzieciństwie, jakie spędziła pod znakiem straty, ale nawet wiedza o tym, nie daje rozwiązań problemów. Dlatego Lucy się miota, patologicznie kłamie i zaniedbuje swoje obowiązki.

I tutaj pojawia się przestrzeń dla Theo i Lucy. To tam wkrada się surrealizm oraz przewrotny humor, a wszystko po to, by ukazać mechanizmy, według których kobieta żyje. Jest on personifikacją tego, czego wydaje się jej, że pragnie, choć wcale go nie potrzebuje. Angażuje się jednak w tę relacją z pełną mocą, ignorując konsekwencje swoich kolejnych decyzji.

Takiego oderwania od rzeczywistości się nie spodziewałam. Nie przypuszczałam też, że Melissa Broder aż tak postawi na nieprzyjemną barwność seksualności, sensualności i toksycznych uczuć. Odbija to obraz wyolbrzymionych emocji, a czytelnika jednocześnie odpycha i przyciąga. Jest ekstremalnie dziwnie, więc to nie proza dla każdego, ale po poznaniu powieści w całości — biję brawa dla odbicia stanów psychicznych bohaterki. To taka książka, gdzie zdradzenie choć trochę więcej z treści, psuje zabawę, więc trudno mi należycie opisać jej zawartość, ale to naprawdę niesztampowe podejście do tematu wchodzenia w niezdrowe relacje (szczególnie z samym sobą).

przekł. Kaja Gucio

Lektura bardzo w moich klimatach ❤️ Mamy tutaj trochę satyry społecznej, trochę dramatu obyczajowego, a nawet szczyptę realizmu magicznego. Bywa równie zabawnie, co przygnębiająco, ale też kontrowersyjne, obrzydliwie i po prostu dziwnie :)

Obsceniczne i dosadne opisy aktów seksualnych mieszają się z poetyckimi rozważaniami bohaterki przesiadującej samotnie nad brzegiem morza.

Tak więc pod przykrywką tej dosłowności i wulgarności kryję się głębia.

Momentami balansujemy na krawędzi kiczu, lecz wszystko jest zmyślnie wyważone. Taka trochę wybuchowa mieszanka, ale w tym szaleństwie jest metoda.

Miałam lekkie skojarzenia z twórczością Houellebecqa, chociaż na pewno była to lżejsza lektura. Aczkolwiek nie brakowało tu trudnych tematów, interesujących spostrzeżeń na temat współczesnego świata, miłości, relacji międzyludzkich, depresji itp. Dostajemy też sporo symboliki, czy nawiązań do mitologii, co daje nam pole do różnych interpretacji.

Ostrzegam, że bohaterkę ciężko polubić, jest strasznie egoistyczna, naiwna, irytująca, czasem budząca politowanie. Uzależniania ona swoją samoocenę od mężczyzn, szuka u nich aprobaty i atencji, nie potrafi cieszyć się samą sobą, desperacko stara się zapełnić pustkę w swoim życiu na różne sposoby.

Jednak ja lubię gdy bohater nie jest nieskazitelny, więc dla mnie to był plus.

Jedyne co mi przeszkadzało to sceny erotyczne, których w pewnym momencie jak dla mnie zrobiło się zbyt dużo, i często budziły niesmak, chociaż z drugiej strony przez ich odrażający aspekt na pewno zapadły mi w pamięć. Nie wiedziałam, że coś może mnie jednocześnie tak obrzydzać i podniecać 😅

A sceny z lewatywą nigdy nie zapomnę 🙈

No i zakończenie według mnie było trochę nijakie, po tym wszystkim spodziewałam się czegoś mocniejszego.

Podsumowując: dziwaczna była to książka, i ta dziwność na pewno nie spodoba się każdemu, natomiast ja jestem zachwycona i na pewno niebawem sięgnę po poprzednią książkę tej autorki. ❤️