Rumiankowa dolina

Ta książka jest dobrym przykładem tego, że robienie rzeczy na szybko powodują jedynie jeszcze większą konsternację niż początkowo można by założyć. To jedna z najbardziej nieprzewidywalnych książek, gdzie nie wiadomo kogo żałować, kogo osądzać i czy w ogóle powinniśmy się w to mieszać. Kiedy poznacie główną bohaterkę, to z zachowania w ogóle byście nie powiedzieli, że ma dorosłą córkę. To kobieta, która sama tak naprawdę nie wie czego chce. Ale od początku. W momencie, kiedy wysuwa nam się postać Beaty widzimy jaka jest pewna siebie, jak wiele rzeczy potrafi stworzyć i jaką pracoholiczką się stała. Żeby tak totalnie odpocząć wyjeżdża na mały urlop, który kończy się szybszym powrotem. Próbując nakłonić męża na częstsze zbliżenia zaczyna układać w głowie plan, co zrobi aby ponownie poczuli swoją bliskość. Niestety jej powrót był zaskoczeniem dla małżonka, który został nakryty na romansie z innym mężczyzną. Zrozpaczona przestaje być skupiona, staje się drażliwa, aż szef podczas rozmowy obwieszcza jej, że ją zwalnia. Jej ego jest mocno nadszarpnięte, dlatego kupuje pierwszy lepszy dom jaki znajduje. Chce odciąć się od męża, gdyż nie wierzy, że była okłamywana przez wiele dobrych lat. Powiedzmy, że miejsce, które nabyła jest piękne na zewnątrz i do wszelkiej renowacji wewnątrz. Musicie wiedzieć, że Beata to kobieta, która zna się na obcowaniu z ludźmi, gdyż na tym polegała jej praca, dlatego w chwili zagrożenia nie boi się zajrzeć do sąsiada po pomoc. W miarę jak coraz bardziej się tam klimatyzuje, wychodzi na to, że zarówno jak potrafi sobie kogoś zbratać, tak samo może doprowadzić go do szewskiej pasji. I aż mnie dłoń mrowi, aby napisać wam coś więcej, ale nie chcę zdradzać zbyt wiele fabuły. Podpowiem tylko tyle, że momentami zachowanie postaci będzie niczym przed menopauzą, gdzie pomyli przyjaźń, nienawiść, oraz niemieszanie się w cudze sprawy. Wszystko przez to, że kiedyś zawsze wszystko wiedziała, a przynajmniej tak jej się wydawało. Teraz na nowym miejscu jest pogubiona, więc nieraz i nieco niesprawiedliwa. Dosyć sporą niespodzianką było dla mnie jej zachowanie, które całkowicie odbiegało od normy mojego myślenia. Zawsze kiedy ja bym coś wybrała, ona zagarniała moje przeciwieństwo. W ten sposób była postacią Jokerem, który wyzwoli szereg różnych emocji w czytelniku. Myślę, że pokazała, iż zbytnia pewność siebie nie do końca potrafi wyjść człowiekowi na dobre:-) Ale pokazuje też, że niektóre rzeczy muszą się wydarzyć, aby mogły wskoczyć na tory radości:-)

Po skończeniu książki pomyślałam, że nie każdemu ona przypadnie do gustu. Mniej urzeknie tych, którzy nie mają pewności siebie, gdyż wyda im się absurdalne postepowanie tak jak się czuje. A myślę, że o to właśnie w życiu chodzi, aby być sobą:-)

„Miłość nie zawsze przychodzi z fajerwerkami — czasem wkrada się powoli, ucząc cierpliwości.”

„Największa odwaga rodzi się nie w wielkich gestach, lecz w codziennym trwaniu.”

Wszystko do tej pory w moim życiu było jedynie gonitwą za marzeniami, ale nie moimi. To była próżnia wypełniona fałszywymi oczekiwaniami. Wydawało mi się, że to, co robię, jak to robię i co dzięki temu mam, czyni ze mnie lepszego człowieka, ale wiesz, to mnie tylko wpędzało w jeszcze większy wir ambicji.

-To jest właśnie to, czego najbardziej nie lubię. Ludzie zamiast się wspierać i dopingować, wolą wyszydzać i łamać. Tak nie powinno być. Trzeba podsycać w ludziach ich pasje i zainteresowania. Świat byłby wtedy dużo lepszy.

Beata jest kobietą sukcesu , zaś jej życie można by przyrównać do tego z powieści i to takiej wypełnionej do końca- przystojny dobrze zarabiający mąż , piękny dom i studiująxa medycynę córka, a wisienką na torcie jest spełnienie w pracy zawodowej.

Niestety w ciągu jednego tygodnia na jaw wychodzi zdrada męża i jednocześnie kobieta traci pracę.

Zdesperowana, nie oglądając nawet zdjęć nieruchomości kupuje dom we wsi Rumianki co zdecydowanie odmieni jej życie.

Beata szybko poznaje swoich sąsiadów- trzy kobiety- Ewę , Brygidę zwaną Bibi oraz Adę - każda z nich zmaga się z wieloma trudnościami.

Nie chcę ich zdradzać, ale zapewniam jest osobą czym czytać .

Emocji dostarczają również mężczyźni - pisarz Olgierd i były policjant Grzegorz.

Dla którego z nich zabije serce Beaty?

Tę książkę czyta się naprawdę szybko i bez znużenia , choć mam wrażenie, że część wątków zamknęła się zbyt szybko lub nie została opisana wystarczająco.

Styl pani Mirosławy jest lekki i przyjemny w odbiorze , a pomysł na fabułę bardzo dobry.

Jedyne co mnie nieco irytowało przez część opowieści to fakt ,że bohateka przez naprawdę długi czas nie robi nic konstruktywnego- większość czasu spędza na podziwianiu widoków i piciu dżinu z tonikiem.

Końcówka tej historii mocno mnie zaskoczyła i sprawiła, że chętnie poznam jej kontynuację.

Autorka zostawia czytelnika z poczuciem, że to dopiero początek nowej drogi bohaterów, a nie jej definitywne domknięcie. To jedna z tych książek, po których przewraca się ostatnią stronę z myślą: „jeszcze chwilę chciałabym z nimi zostać”.

„Rumiankowa dolina” to powieść o upadku, który okazuje się szansą, o sile kobiet budującej się w ciszy i o relacjach, które nie zawsze są łatwe, ale bywają prawdziwe. To historia spokojna, momentami refleksyjna, a jednocześnie pełna emocji i życiowych rozterek, bliskich wielu czytelniczkom.

*współpraca reklamowa*

Kolejna książka, której okładka mnie urzekła, podchodziłam do niej z umiarkowanym entuzjazmem, jednak z miejsca mnie ta historia kupiła. Ta książka była po prostu cudowna, a ja wspaniale przy niej spędziłam czas, aż nie chciałam, żeby się kończyła.

Beata cieszyła się swoim stabilnym i ułożonym życiem. Nie przewidywała żadnych drastycznych zmian, które los miał w planach jej zafundować. W zaledwie kilka dni dowiedziała się o zdradzie męża, straciła pracę i kupiła dom w ciemno. Kobieta przeprowadza się do Rumiankowej doliny, tam ma nadzieję zaznać spokoju i powoli odbudować swoje życie. Na miejscu poznaje kobiety, które podobnie jak ona mierzą się z bagażami własnych doświadczeń, przez co wszystkie stają się sobie przyjaciółkami i wspólnie starają się porządkować swoje sprawy.

Coraz bardziej podobają mi się takie prawdziwe, niemal realistyczne historie. Ta tutaj ujęła mnie nie tylko moimi ulubionymi trudnymi czy kontrowersyjnymi tematami, od których się tutaj roi, ale prze wszystkim klimatem, cudownymi kobiecymi postaciami, zacieraniem się granic pomiędzy rozsądkiem a spontanicznością, a także wielowątkowością. Mam wrażenie, że autorka nie powiedziała tutaj ostatniego słowa i mam nadzieję, że szykuje ona jakąś kontynuację, bo naprawdę ta historia aż się prosi o dalszy ciąg, bo pozostało jeszcze sporo kwestii do rozstrzygnięcia. Ja też nie ukrywam, że chętnie bym tą kontynuację przytuliła.

To lektura dla fanów małomiasteczkowego klimatu, złożonych i wielowątkowych historii, oddających rzeczywisty świat. Książka ciekawa, pomimo trudniejszych tematów, raczej lekka i przyjemna w odbiorze. Czytało mi się ją bardzo przyjemnie, całkowicie poddałam się biegowi wydarzeń opisanych w fabule. Autorka ma lekkie pióro przez co książka naprawdę czyta się sama, ja całkowicie przy niej odpłynęłam i z zapartym tchem śledziłam poczynania bohaterek, i trzymałam kciuki, żeby wszystkie sprawy się poukładały, czy tak się stało musicie się przekonać sami, ale uwierzcie nudno nie będzie. Książka według mnie dla każdego, warta uwagi i polecenia.

*olilovesbooks2*