Rozmowy z seryjnymi mordercami. Głosy zza krat

" Tematem niniejszej książki jest korespondencja z seryjnymi zabójcami. Istnieją tysiące mężczyzn i kobiet pragnących nawiązać z nimi romantyczny związek. "

Jest to moje pierwsze spotkanie z tym autorem, który przeprowadził wywiady z seryjnymi mordercami. Warto dodać iż jest ON dziennikarzem śledczym oraz kryminologiem. Dzięki czemu mamy pełną świadomość, że jest ON kompetentną osobą, aby wyrażać swoje zdanie i przypuszczenia na temat seryjnych morderców. Lekturę uważam za jak najbardziej satysfakcjonującą, gdyż mamy do czynienia z prawdziwymi historiami, którym zostały poświęcona kartki, żebyśmy mogli je poznać. Seryjni mordercy budzą powszechną ciekawość, a już najbardziej to ich motyw. W tej książce autor poświęcił mnóstwo czasu na korespondencje z osadzonymi jak i w grę wchodzą spotkania. Głównymi bohaterami, którym zostały przeznaczone rozdziały są "Pan Niewolnic", Melanie - poćwiartowała ciało męża, Phillip - gwałciciel, kanibal, Jesperson - mógł zabić nawet 160 osób, Nash - barwna historia oraz Ross - bestia w ludzkiej skórze. Czytając pewne opisy nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić jak można popełnić te straszliwe zbrodnie i jest to czymś przerażającym dla nas normalnych ludzi. Zupełnie nie rozumiem tych, którzy kontaktują się z mordercami i pragną być z nimi w związku - to obłęd. Liczba tych osób mrozi krew w żyłach. W przyszłości na pewno zasięgnę po inne książki Christophera Berry-Dee , ponieważ raz na jakiś czas lubię sięgnąć po literaturę faktu. Za możliwość przeczytania dziękuję wydawnictwu Muza.

Największe rozczarowanie z całej serii…

Śledząc mój profil, pewnie zauważyliście, że bardzo lubię książki „Rozmów z seryjnymi…” i z chęcią po nie sięgam. Tak też było w przypadku najnowszej części, za którą bardzo dziękuję wydawnictwu.

Niestety, uważam ją za najgorszą jak do tej pory pozycję z całości. Mam wrażenie, że jest ona na siłę sklejona jako kontynuacja, a już Wam mówię dlaczego.

Po pierwsze dobór bohaterów przedstawionych tutaj przez autora, moim zdaniem, jest nieudany. „Głosy zza krat” opowiadają nam o sześciu mordercach, ale nie każdy z nich jest mordercą seryjnym. Kogo tutaj poznajemy?

Pozwolicie, że wyjątkowo będę zatrzymywała się na poszczególnych nazwiskach i króciutko argumentowała ich umiejscowienie w książce.

1. John Edward Robinson

Robinson zasługuje na uwagę i jeśli jeszcze o nim nie słyszeliście, warto zapoznać się z rozdziałem mu poświęconym.

„Pan Niewolnic”, bo pod takim pseudonimem możemy go spotkać w różnych źródłach, jest przykładem ogromnego sprytu, ale przede wszystkim mistrzowsko opanowanej manipulacji. Warto także przyjrzeć się tutaj korespondencji prowadzonej z tym mordercą przez autora, bo gość naprawdę ma fantazję.

Porywał kobiety, brutalnie je wykorzystywał, tłukł młotkiem i umieszczał w beczkach na swojej posesji. Był pierwszym seryjnym mordercą, który polował na swojej ofiary w czeluściach Internetu.

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać tego jegomościa, zachęcam (jakkolwiek to brzmi).

2. Melanie Lynn McGuire

Tutaj pojawia się mój pierwszy zgrzyt z pozycją, ponieważ ta kobieta nie jest, jak głosi tytuł, seryjną morderczynią. Dodatkowo cały ten rozdział, moim zdaniem, kompletnie nie pasuje do całości, zdaje się oderwany z innej publikacji i wklejony akurat do tej, może celem zwiększenia liczby stron? Nie mam pojęcia.

Melanie to pielęgniarka, matka dwójki dzieci, która pewnego dnia strzela do męża, ćwiartuje jego zwłoki z chirurgiczną precyzją, pakuje je do czarnych worków na śmieci, a następnie do walizek, które później wrzuca do zatoki Chesapeake.

W jaki sposób ta drobna kobieta zdołała wyrzucić walizki do zatoki? Dlaczego w domu nie znaleziono najmniejszej kropli krwi? Skoro nie znaleziono plam krwi, to gdzie zwłoki zostały poćwiartowane? Czy w ogóle to Melanie jest sprawczynią tej zbrodni?

Lektura tego rozdziału rodzi wiele pytań, na niektóre próbuje odpowiedzieć autor, inne ciągle stanowią zagadkę.

3. Phillip Carl Jablonski

Największe rozczarowanie w całej książce.

Ten mężczyzna został skazany za zabójstwo pięciu osób. Stanowi „przedmiot” badań wielu specjalistów, próbujących zdiagnozować go psychicznie, jednak warto zwrócić uwagę na dzieciństwo Jabłonskiego, którego z całą pewnością sielskim zwać nie można. Pewnie wiecie, że większość morderców ma ciężką przeszłość, która może stanowić pewnego rodzaju „zapłon” do brutalnych skłonności, czy tak było i tym razem?

Nigdy nie piszę, ile stron liczy sobie poszczególny rozdział o danym mordercy, ale tutaj aż się prosi, by zwrócić na to uwagę. 13 stron to wszystko, co serwuje nam autor o tym zwyrodnialcu, dla porównania powiem, że Robinson otrzymał aż 74 strony na swój temat, a nie uważam, by Jablonski był „mniej wart uwagi”, nie rozumiem tej decyzji, bo w tych 13 stronach naprawdę nie zmieścimy poważnego opisu i czuję przez to ogromny niedosyt. Co więcej, Robinson i McGuire „wystąpili” już w jednej z wcześniejszych części a dokładnie w „Rozmowach z seryjnymi psychopatami”, dlaczego pojawili się ponownie? Nie wiem, ale tutaj poświęcono im nieco więcej uwagi niż tam.

4. Keith Hunter Jesperson

Zdecydowanie mój „ulubieniec” w tej części.

Jesperson przyznał się do 8 morderstw, choć autor książki uważa, iż mogło ich być nawet 160! Jeśli byłaby to prawda, stałby się mordercą z największą liczbą ofiar w Ameryce.

Zabijał z zimną krwią, dokładnie analizował swoje czyny, by zgubić policję, jednocześnie będąc spokojnym, opanowanym mężczyzną. Pracował jako kierowca ciężarówki, jeździł więc po całych Stanach i popełniał morderstwa, gubiąc organy ścigania. Nawet podczas procesu bawił się z prokuraturą w kotka i myszkę i można powiedzieć, że w pewnym sensie wygrał, gdyż nie dostał kary śmierci.

Nie będę pisać więcej, zachęcam do zapoznania się z potworem na własną odpowiedzialność.

5. Viva Leroy Nash

Ten mężczyzna uważany jest za wyjątkowo niebezpiecznego więźnia, dlatego też został osadzony w celi umieszczonej wewnątrz innej celi, dla zwiększenia bezpieczeństwa i uniemożliwienia mu ucieczki.

To człowiek, który odsiadywał dwa wyroki dożywocia (tak naprawdę chodzi o dwa 5-letnie wyroki), uciekł przez wysokie mury więzienne i druty kolczaste, tym samym będąc celem jednej z największych obław policyjnych w historii Ameryki, strzelił do czarnoskórego mężczyzny, gdy ten kopnął arbuza jego kolegi, a zastrzelenie ekspedienta w sklepie było tylko zwykłym wypadkiem, za który został niesłusznie skazany...

Historia Nasha zasługuje na ekranizację, nie wiem, czy choć połowa tego, co o sobie mówi to prawda, ale dla takich przygód warto stworzyć scenariusz, choćby komediowy.

6. Michael Bruce Ross

Ten „bohater” pojawia się już trzeci raz w całej serii książek, moim zdaniem o wiele za często, bo jednak ciągle autor pisze to samo bardziej lub mnie szczegółowo. Nudy.

Tak króciutko starałam się scharakteryzować postaci znajdujące się w tej części, żebyście mieli wgląd w to, jak skonstruowana jest cała książka i tym samym seria, bo to powielany schemat.

Przyznam, że podczas czytania, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego właściwie nie zrobiono z tych wszystkich części jednej porządnej cegły? Wydaje mi się to lepszym pomysłem, niż kilka książek po niecałe 300 stron, ale jak kto woli, to już kwestia indywidualna każdego czytelnika.

Nie mam pojęcia czy jest w planach kolejna część, ale jeśli ma ona wyglądać tak jak ta, to będzie bardzo, bardzo źle.

Podsumowując, jeśli lubicie tematykę seryjnych morderców i chcecie poznać ich biografie, a także króciutkie fragmenty z korespondencji z autorem - sięgnijcie, bo może nie znacie wszystkich przedstawionych w tej serii „bohaterów”, ale jeśli nie jesteście fanami takiej atmosfery i przeszkadza Wam sposób narracji autora (bo czasami naprawdę jego egoizm podnosi ciśnienie) to nie namawiam, zwłaszcza że ta część to jakieś nieporozumienie.

Dobra, już więcej nie piszę, bo wyszła z tego moja najdłuższa recenzja. XD

„ROZMOWY Z SERYJNYMI MORDERCAMI. GŁOSY ZZA KRAT”

Christopher Berry-Dee Wydawnictwo Czarna Owca

Moim ulubionym autorem książek na faktach o mordercach i psychopatach jest Christopher Berry-Dee. Jak tylko zobaczyłam, że wkrótce ukaże się jego kolejne dzieło byłam zachwycona. Oczywiście nie mogłam tego przegapić. W swojej najnowszej książce Christopher Berry-Dee daje mówić mordercom i seryjnym mordercom. Co takiego powiedzieli możecie przeczytać w „Rozmowy z seryjnymi mordercami. Głosy zza krat.”.

Uwielbiam czytać historie oparte na faktach o mordercach i psychopatach. Lubię zaglądać w ich umysły i dowiadywać się co nimi kierowało podczas morderstw, często makabrycznych zbrodni.

Niektórzy „bohaterowie” tej książki już nie żyją. Inni oczekują na śmierć w celach śmierci. Nie rozumiem tego systemu. Skazany na śmierć często czeka kilka lat na wykonanie wyroku. Mają niezbite dowody, że są odpowiedzialni za zbrodnię to na co czekają? Po co utrzymują ich przy życiu? Po co płacić za takie bestie? Te osoby nigdy nie poddadzą się resocjalizacji. Gdyby kiedykolwiek wyszli na wolność to na 10000% zamordowaliby kolejne osoby. Jaki sens ma trzymanie takich osób w celi śmierci?

Przeraża mnie inny fakt opisany w tej książce. Kobiety i mężczyźni piszą tysiące listów do naszych „bohaterów”. Wysyłają im sprośne zdjęcia. Ofiarują swoją miłość i związki małżeńskie. Ci ludzie są tak nakręceni, że nawet wpłacają pieniądze dla tych bestii. Jaki to ma sens? Mordercy, seryjni mordercy i psychopaci to totalni łgarze. Udają zainteresowanie po to tylko żeby zdobyć z tego profity. Tak jak autor pisze, gdyby taka zakochana kobieta czy zakochany mężczyzna spotkali naszych morderców na żywo na 100% by tego nie przeżyli. Po co marnować czas dla bestii? Życie im nie miłe? Czy może uwielbiają tą adrenalinę i chcą „być sławni”? Te pytania pozostaną bez odpowiedzi, bo takich ludzi jest tysiące. Na końcu książki możecie przeczytać o jednej z nich. Była w związku z jednym z naszych „bohaterów”. Jak to wyglądało i co z tego wynikło? Przeczytajcie a się dowiecie.

Christopher Berry-Dee w swojej najnowszej książce opisuje przypadek jednej morderczyni nazwanej „Królową śniegu”. Piszę tutaj o Melanie Lynn Mcguire. Co takiego zrobiła, że ją tak nazwali? Powiem tylko tyle, że nie jest to seryjna morderczyni.

Nie brakuje tutaj wstrząsających przypadków. Przeraża was zbrodnie: Johna Edwarda Robinsona, Philipa Carla Jablonskiego, Keitha Huntera Jespersona, Vivy Lerora Nasha i Michaela Rossa. Dodam, że nie chcielibyście spotkać ich osobiście. Spotkanie z nimi grozi śmiercią.

Te potwory ogłaszają się w internecie. Szukają miłości, przyjaźni a przede wszystkim kasy. Zrobią wszystko, żeby ją zdobyć.

Jeżeli interesujecie się zbrodniarzami, mordercami, seryjnymi mordercami i psychopatami to przeczytajcie książki Christophera Berry-Dee. Znajdziecie tutaj to czego szukacie.

Jeżeli chcecie dowiedzieć się co siedzi w ich głowie i jakie przerażające listy wysłali do autora to śmiało sięgnijcie po „Rozmowy z seryjnymi mordercami. Głosy zza krat”.

Jestem zachwycona tą książką. Wielki szacunek i wielkie brawa dla Christophera Berry-Dee. Musiał przezcytać setki listów, odbyć wiele spotkań z tymi psycholami. Uwieżcie, to nie jest ani lekka, ani przyjemna praca. Możecie się sami przekonać czytając opisane historie. Ta książka to wiele godzin ciężkiej pracy autora.

Przede wszystkim ta książka przeznaczona jest dla osób 21 plus. Opisane są tu straszne morderstwa. Młodszy czytelnik nie powinien jej czytać.

Zapraszam was do przeczytania niezwykle strasznych historii.

Polecam „Rozmowy z seryjnymi mordercami. Głosy zza grobu.”.

Jeżeli uwielbiacie straszne historie na faktach to ta książka jest odpowiednia dla was. Nie zawiedziecie się.

Nie interesujecie się ofiarami, morderstwami, mordercami i jakie dostali kary – nie czytajcie tej książki. Strata waszego czasu.

Ps.

Czekam na kolejne historie Christophera Berry-Dee

#rozmowyzseryjnymimordercamigłosyzzagrobu #christopherberrydee #wydawnictwoczarnaowca #mommy_and_books

W tej książce Berry-Dee przedstawia wywiady z niektórymi z najbardziej znanych seryjnych morderców na świecie. Autor stara się zrozumieć motywy ich działań, badając zarówno ich przeszłość, jak i sposób myślenia. Książka oferuje czytelnikowi wgląd w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, ukazując, jak różnorodne mogą być przyczyny prowadzące do popełnienia zbrodni.

Nie jest tajemnicą, że zarówno do książek o tej tematyce jak i do tej konkretnej serii, pomimo tego że ma słabsze momenty mam słabość, bo to po prostu są moje tematy, ale nie o tym ma być recenzja, bo im mniej wiecie tym krótsze będą Wasze zeznania.

W tej części zdecydowanie podobały mi się dłuższe wstawki listów czy wypowiedzi osadzonych w celach śmierci. W kilku poprzednich częściach bardzo tego brakowało, jednak tu mamy solidną dawkę zwierzeń rasowych zwyroli. Co najważniejsze te listy są bez cenzury, są surowe, bezwględna i chore są po prostu…niemiłe..

Co dla mnie nie do końca zagrało to dobór „bohaterów” tej książki, bo większość jest nieciekawa i w zasadzie jakkolwiek to zabrzmi nie zasłużyła żeby poświęcać im czas.
W zasadzie dla mnie tylko dwójka morderców była na tyle konkretna, że warto o nich pisać pierwszy to John Edward Robinson, postać absolutnie fascynująca zarówno na poziomie psychologicznym jak i sposobie działania. Można po krótce powiedzieć, że Robinson zrobił z rynkiem matrymonialnym dokładnie to samo co swego czasu Jordan Belfort z giełdą, co prawda finał obu spotkał podobny, ale co sobie chłopaki poużywali tego im nikt nie zabierze.
Druga postać to Phillip Carl Jablonski zwyrol dość powszechnie znany, jednak tutaj autor nie poświęcił mu zbyt wiele uwagi, a wręcz tylko lekko go scharakteryzował bez głębszych analiz czy szczegółów, a zdecydowanie szkoda bo jest to postać do szpiku kości zła.

Drogie Panie pisze do tych niemiłych harpi (bo te mile to wiadomo lubię, szanuję, poważam i tak dalej…), do tych miłych bym tak nie pisał, zwłaszcza Wy przeczytajcie tę książkę i docenicie swoich domowych samców alfa i zobaczycie na jakich porypańców mogłyście trafić. Po przeczytaniu od razu docenicie swoich domowych gentlemanów i już nawet dziabnięcie Żuberka pod Waszą suchą pieczeń nie będzie Wam przeszkadzać. Taka jest moja prawda jakem @[Adres usunięty] pierwszy oby dla dobra świata ostatni.

[Adres usunięty]

Książka jest skierowana do ludzi o mocnych nerwach, którzy chcą zrozumieć sposób myślenia psychopatów. Po przeczytaniu książki zrozumiałem, że każdy seryjny morderca jest nieco inny, Bardzo cenię ogrom pracy, który wykonał autor, spisane spostrzeżenia oparł bowiem o spotkania z takimi postaciami jak chociażby dusiciel Keith Hunter Jesperson i kanibal Philip Jablonski. Dzięki pracy, którą wykonał autor książki, czytelnik otrzymuje możliwość wniknięcia w umysły morderców oraz umożliwia odkrycie metod ich funkcjonowania. Za minus uważam niektóre drastyczne opisy, przez które trudno będzie przebrnąć czytelnikom wrażliwym. Nie jest to z pewnością książka dla każdego, jednak wszystkim tym którzy czytali 'Rozmowy z seryjnymi mordercami' tego samego autora książkę z pełnym przekonaniem polecam.