Róża z piór

Klaudia dzień w dzień przekłada tysiące zdjęć, jednak nigdy żadne z nich nie wzbudzało w niej większych emocji. Tak było do czasu aż z pozoru zwykła odbitka robi na niej piorunujące wrażenie. Wtedy dziewczyna wyrywa się z letargu. Jakby było tego mało decyduje się na szaloną podróż by odnaleźć miejsce, które zostało utrwalone na fotografii. Decyzja podjęta pod wpływem impulsu odmieniania życie Klaudii o sto osiemdziesiąt stopni.

Ktoś mógłby uznać, że autorkę poniosła fantazja i takie zbiegi okoliczności, jakich doświadczyła Klaudia nie istnieją. Nie ma się, czemu dziwić… Ludzie pragną widzieć jedynie spektakularne cuda a nie te małe, codzienne. Takie cuda, których katalizatorem była niepozorna fotografia były udziałem głównej bohaterki Róży z piór. Te (nie) zwykłe cuda na pierwszy rzut oka mogły wydawać się nic nieznaczące, ale pomogły wyrwać jej się z marazmu i odnaleźć siebie. Dzięki nim mogła powiedzieć, że w końcu jest szczęśliwa.

Róża z piór to wyjątkowa historia o poszukiwaniu siebie i swojej życiowej drogi. Pokazuje, że codziennie wokół nas dzieją się cuda mogące ubogacić nasze życie. Sztuką jest by je dostrzec. Róża z piór to lekka i przyjemna lektura, która bez najmniejszego problem skłoni czytalnika do życiowych refleksji. Z pewnością sięgając po nią nie poczujecie się zawiedzeni.

Pisanie o tej książce wzbudza we mnie wiele emocji. I to nie ze względu na samą historię a przez pewne ,,wartości" w niej zawarte.

Na początek jednak powiem, że historia była napisana tak, że chciało się czytać. Czuło się sielskość morza, czuć było wakacje!

Nagromadzenie zbiegów okoliczności nazywanych ,,cudami" też dodawało całości uroku. Rozwój głównej bohaterki, Klaudii i jej przemiana na przestrzeni książki również była poprowadzona bardzo ciekawie.

Jednak pojawiły się tematy, które mnie mocno wzburzyły i musiałam odłożyć i ochłonąć.

,,Organizacja" - która była przedstawiona jako zło (byli w niej ludzie ,,wyzwoleni" ,,pstrokaci", przedstawieni jako coś nieodpowiedniego, złego i na dodatek niepoprawnego - jak można się domyślić ORGANIZACJA uczestniczyła w tęczowym marszu - normalnie samo zło 🙄) i to byłam w stanie pominąć, przymknąć oko....

Ale na przedstawienie aborcji jako zła, kobiet dokonujących aborcji jako morderczyń (diabłów wcielonych) - no obok tego nie potrafię przejść obojętnie.

Nie rozumiem takiej narracji, nawet w momencie kiedy jest to książka bazująca na wierze katolickiej. Po prostu nie. Było to dla mnie obrzydliwe, rażące. I jeszcze napisane tak, że to FACETOWI przeszkadzało i zrobił z tego wielką drame - już wgl przekroczyło moją skale milczenia. Bo strone dalej mamy opisane to jak zmusza kobiete do DONOSZENIA CIĄŻY, urodzenia dziecka i zostawienia mu go, bo on sie nie godzi na aborcje (gdzie to nawet nie jego dziecko) było przedstawione jako coś okej i kurcze ZBAWIENNEGO. Serio? Naprawdę...

Jak historia mi się podobała tak po tych akapitach o aborcji spadła o kilka oczek w dół... Jeszcze przetrawiłabym to jakby było napisane ,,nie godzi się to z moją wiarą, ale to Twój wybór". OKEJ. Ale nie w ten sposób.

Nie lubie uzewnętrzniać swoich poglądów na tym koncie, ale obok tego nie potrafię po prostu przejść w milczeniu.

Dlatego książka dla mnie mimo całokształtu wybrzmiała źle. Była dobrze napisana, miała ciepłe wątki romantyczne (bo i główna bohaterka odnajduje miłość, jak i jej przyjaciółka Barbi, czy poznana nad morzem Felka i Puchatek ❤️). Ale narracja o aborcji całkowicie przytłumiła dla mnie pozytywny wydźwięk tej historii. Bo to po prostu nie godzi się z moimi wartościami.

Pozostawiam ją bez gwiazdek, bo myślę że każdy powinien sam ocenić te historię wedle swoich granic. (Zaznaczone 3 gwiazdki, bo nie mozna pozostawic tutaj bez gwiazdek)

@kartki_i_tusz

Książka "Róża z piór" to opowieść w której zakochałam się bez reszty. To przepiękna, niosąca nadzieję i przywracajaca wiarę w człowieka historia, która przypomina nam o cudach dnia codziennego. Autorka zdejmuje z oczu czytelnika klapki, które zamykają nam zdolność dostrzegania znaków. A może wolimy ich nie widzieć, bo wtedy należałoby za nimi podążać, a tak wygodnie jest tkwić w swoim grajdołku narzekać, narzekać i narzekać.

Klaudia podjęła odważną decyzję i poszła za takim właśnie znakiem.. jedna fotografia odmieniła jej życie. Wyrwała z szarej monotoni, z niszczących poglądów, które próbowała przejąć od współlokatorów, byle tylko zyskać w ich oczach uznanie. Miejsce ze zdjęcia stało się początkiem jej nowego życia. Pomimo początkowych trudności, dziewczyna przekonała się, że może żyć pięknie, własnym życiem a łańcuch cudów, które przestała ignorować doprowadził ją w upragnione ramiona. Wystarczyło się odważyć i zrobić pierwszy krok..

Dla mnie jest to pierwsze spotkanie z twórczością pani Katarzyny Targosz. Koniecznie muszę sięgnąć po jej wcześniejsze powieści. Cudownie lekkie pióro autorki sprawia, że przepływa się przez kolejne strony tej książki, będąc wypełnionym po brzegi emocjami. Ludzkie tęsknoty, nadzieje i poszukiwanie własnego miejsca, a w tle tajemnica tytułowej róży z piór, to składniki, które złożyły się na idealną powieść od której nie sposób się oderwać.

Polecam wam ją z całego serca !!

Klaudia - młoda kobieta, mieszkająca w dużym mieście, wynajmująca mieszkanie, wraz z innymi współlokatorami, próbująca dopasować się, być modna, wbrew sobie i za wszelką cene. Wszystko zmienia się gdy w swojej pracy, tak jak każdego innego dnia sortuje zdjęcia, tym razem jednak jedna z fotografii przyciąga jej wzrok, nie wiadomo dlaczego, ale dziewczyna jest gotowa zrobić prawie wszystko by zdobyć tę fotografię dla siebie, a później znaleźć się w miejscu ze zdjęcia. Za pomocą jednej ze współlokatorek dowiaduje się że tym miejsce jest plaża w Chłopach. Jedzie tam w poszukiwanie tego magicznego miejsca, a może raczej uczucia, jednak nie jest tak jak oczekiwała, zainteresowała ją jednak tajemnicza róża z piór, której nazwę napotyka na lokalu, a później słysząc rybaka śpiewającego o niej. Wraca rozczarowana, jednak po jakimś czasie koleżanka namawia ją do wspólnego wypadu. No i tym razem znów jest inaczej, za sprawą dziwnych splotów zdarzeń poznaje niesamowitych ludzi, takich jakich jeszcze nigdy w swoim życiu nie było dane jej poznać.

Czy Klaudia odnajdzie siebie i swoje miejsce na ziemi? Czym jest tajemnicza róża z piór?

Zakochałam się w rodzinie poznanej przez dziewczynę w Chłopach, w ich podejściu do życia, nie ocenianiu innych, chęci niesienia pomocy. Ta historia to plaster na serce, cudowna, kojąca, wzruszająca opowieść, dająca wiarę i nadzieję że dla każdego z nas jest jego własne miejsce na ziemi.

,,Bog jest wielki,

piwo jest dobre,

a ludzie są szaleni."