Rodzinne bezdroża

Od pierwszych stron poczułam ten niepokój i ciepło jednocześnie. Klimat książki jest gęsty od emocji. Jak letnia burza, która wisi w powietrzu. Szybko dałam się wciągnąć w tę rodzinną układankę.

Fabuła? To nie jest historia pędząca na złamanie karku. Raczej powolna wędrówka przez zakamarki przeszłości, pełna niedopowiedzeń i tajemnic, które sama chcesz rozwikłać. Autorka prowadzi nas przez relacje, które bolą i leczą jednocześnie – bez tanich efektów.

Bohaterowie są autentyczni, tacy jak nasi bliscy. Z ich wadami, milczeniem i miłością, której nie umieją nazwać. Wywołują frustrację, wzruszenie, a czasem uśmiech przez łzy. Czułam, że znam tych ludzi.

Styl Moniki Chodorowskiej jest wciągający i bez przesadnej ozdobności. Czyta się lekko, choć tematy są ciężkie. Tempo akcji jest umiarkowane. To książka do smakowania, nie połykania. Jeśli lubicie dłużyć się nad jednym zdaniem i czuć atmosferę – będziecie zachwyceni.

Rodzinne bezdroża” to pełna napięcia historia zwyczajnej rodziny, która zmaga się z kryzysem, tajemnicami przeszłości i chorobą. Jej główna bohaterka, Maria, zmęczona swoim nieudanym małżeństwem i życiem, podejmuje desperacki krok – targnięcie się na swoje życie. Trafia do szpitala, a jej czyn niespodziewanie wywołuje prawdziwą lawinę zdarzeń, która dotyka nie tylko najbliższych, ale też dawno niewidzianą siostrę, sąsiadki, a nawet byłego partnera kobiety. Centralnym punktem opowieści jest pokazanie, jak próba samobójcza Marii wpływa na jej otoczenie: mąż Kuba odczuwa przede wszystkim złość, córka Jaśmina obwinia się, a najbliżsi starają się zrozumieć chorobę, która od dłuższego czasu wyniszczała kobietę od środka.

Autorka porusza tu trudne tematy depresji i kryzysu małżeńskiego. Każda z postaci – mąż Kuba, siostra Dorota, dawny ukochany Jacek – niesie ze sobą bagaż rozczarowań i skrywa sekrety. Historia skłania do refleksji, czy po najgorszych doświadczeniach jest jeszcze miejsce na nadzieję, i pokazuje, jak bardzo nasze decyzje potrafią wpłynąć na innych.

✨ Dla kogo? Dla tych, którzy kochają sagi rodzinne, psychologiczne portrety i historie z bagażem emocji. Idealna na letnie wieczory z herbatą i chusteczkami w zasięgu ręki.

Książka „Rodzinne bezdroża” sprawdzi się idealnie dla czytelników, którzy:

· lubią głębokie, psychologiczne historie rodzinne z prawdziwymi emocjami (łzy, złość, przebaczenie)

· nie boją się trudnych tematów – depresja, kryzys małżeński, próba samobójcza są tu pokazane bez tabu, ale z wrażliwością

· cenią wielowymiarowych bohaterów – żaden nie jest idealny ani jednoznacznie zły

· szukają powolnego, refleksyjnego tempa – to nie thriller, tylko opowieść do smakowania

· lubią polskie obyczajówki z pazurem, w stylu Katarzyny Michalak czy Magdaleny Majcher.

Książka nie będzie dobra dla kogoś, kto oczekuje lekkiej, romantycznej historii lub wartkiej akcji z zaskakującymi zwrotami. Jeśli masz wrażliwość na tematy depresji i samookaleczeń – również warto zachować ostrożność.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

„Rodzinne bezdroża” Moniki Chodorowskiej to powieść, która bardzo głęboko dotyka emocji, poruszając wątki trudnych relacji rodzinnych, depresji i samotności. Główna bohaterka, Marysia, zmagająca się z depresją i podejmująca próbę samobójczą, staje się punktem wyjścia do odkrywania tajemnic, które przez lata były skrywane w rodzinie. „Rodzinne bezdroża” to duża dawka refleksji na temat tego, jak nierozwiązane problemy i niedopowiedzenia, mogą wpływać na życie ludzi i jak wreszcie, często w sposób nieoczekiwany, zmuszają do konfrontacji z samym sobą.

Depresja, jako motyw przewodni powieści, jest przedstawiona bardzo realistycznie i z szacunkiem, co pozwala czytelnikowi nie tylko lepiej zrozumieć stan psychiczny bohaterki, ale i jej otoczenia.

„Rodzinne bezdroża” to również historia o tym, jak w obliczu tragedii zaczynają wychodzić na jaw różne aspekty relacji międzyludzkich. To powieść o procesie uzdrawiania, zarówno w kontekście emocjonalnym, jak i fizycznym.

Książka skłania do głębokiej refleksji na temat wpływu depresji na całe środowisko, w którym żyje chory, oraz tego, jak trudne bywa wzięcie odpowiedzialności za swoje emocje i potrzeby. Ta choroba często traktowana jest jak tabu, jej wpływ na życie człowieka umniejszany, a chory traktowany jako „wymyślający sobie problem”. Bo przecież on/ona się uśmiecha, bo nie ma powodu do smutku, bo dzieci zdrowe, a mąż/żona dobrzy. Można by tak wymieniać bez końca, a mało kto zdaje sobie sprawę z „uśmiechniętej depresji”, którą jest dużo trudniej rozpoznać.

„Rodzinne bezdroża” to historia pełna smutku, ale i nadziei, pokazująca, jak przez trudne chwile można przejść z pomocą bliskich, ale też jak ogromną rolę w tym procesie odgrywa samorefleksja i często niełatwe, otwarcie się na innych.

To książka, która na pewno znajdzie swoje miejsce w sercach czytelników ceniących literaturę poruszającą ważne tematy społeczne i psychologiczne, zmuszającą do myślenia o relacjach międzyludzkich i sile emocji, które często pozostają ukryte.

Losy Marii, Kuby, Elżbiety, Doroty, Olgi, Jaśminy, Ali i Jacka splatają się w wyniku próby samobójczej podjętej przez Marysię. Kobieta zdecydowała się na podjęcie desperackiego kroku i trafiła do szpitala.

Właśnie to wydarzenie zapoczątkowało lawinę zdarzeń, której konsekwencji kobieta nie potrafiła przewidzieć.

I choć każdy z członków rodziny pani Bednarczyk reaguje inaczej, nikt nie pozostaje wobec tej sytuacji obojętny.

I tak jej mąż, Kuba odczuwa przede wszystkim wściekłość na żonę, ponieważ ta od kilku miesięcy właściwie wegetowała, a on sam nie potrafi sobie poradzić z uczuciami.

Oczywiście swoje korzenie owa nieporadność emocjonalna ma w dzieciństwie mężczyzny i przemożnym wpływie wywieranym na niego przez apodyktycznego ojca.

Ela od zawsze miała dobre relacje z mamą, która od zawsze była dla młodej pani weterynarz ostoją i największym wsparciem.

Teraz to ona musi się zająć zdrowiem rodzicielki.

Dlaczego rodzina nie ma kontaktu z siostrą pacjentki Dorotą i jej córką Olgą?

Jak na życie Eli wpłynie znajomość z Jaśminą i sąsiadką Alą?

Czy w obliczu dramatu wszyscy staną na wysokości zadania?

Czy małżeństwo Kuby przetrwa? A może ona poczuje coś więcej do swojego lekarza prowadzącego i jednocześnie byłego partnera - Jacka?

Jaką tajemnicę skrywają obrazy pozostawione przez babcię Zuzię w pensjonacie wnuczki w Jastrzębiej Górze?

Odpowiedzi udzieli lektura pierwszego tomu nowej serii Moniki Chodorowskiej.

Okładka tej książki nie zwiastuje wstrząsającej i niesamowicie refleksyjnej treści.

Autorka w sposób niezwykle wyrazisty buduje portrety psychologiczne swoich postaci, co czyni je bardzo realistycznymi, bardziej ludzkimi.

Fabuła została napisana w sposób zajmujący i pełen empatii, i choć jej pióro jest jednym z lepszych z jakimi spotkałam się na polskim rynku nie jest to historia na jeden wieczór, gdyż emocje przytłoczą niejedną wrażliwą osobę.

Pani Monika porusza ważne kwestie społeczne takie jak choroby psychiki, toksyczność w relacjach rodzinnych czy różne formy przemocy.

Ta historia wywarła na mnie ogromne wrażenie swoją głębią i wnikliwością.

Poruszyła czułe struny mojego serca i z pewnością zostanie dłużej w mojej pamięci.

Serdecznie polecam 💚

„Rodzinne bezdroża” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Moniki Chodorowskiej, ale autorka naładowaniem emocjonalnym powieści zdecydowanie do mnie przemówiła. Autorka porusza w niej niezwykle trudny temat, jakim jest depresja, która po cichu wyniszcza człowieka.

Maria to kobieta, która decyduje się na desperacki krok w swoim życiu. Czuje się przytłoczona swoją codziennością, niezrozumiana i pozbawiona wsparcia ze strony najbliższych kumulowała w sobie wszystkie niedomówienia, problemy i sekrety przez lata, których ciężaru jednak nie potrafiła udźwignąć. Kobieta nie czuje się szczęśliwa w swoim małżeństwie, mąż nie potrafi z nią rozmawiać, a także nie zauważa pogarszającego się jej stanu psychicznego. Córka Olga, dla której Marysia czuje się ciężarem oraz siostra Dorota, z którą kobieta nie rozmawia od lat. Te wszystkie nawarstwiające się problemy oraz brak zrozumienia w otoczeniu, w którym kobieta mimo tłumu czuje się samotna, posuwa ją do próby samobójczej. Kobieta trafia do szpitala, w którym jest pod opieką Jacka – swojej dawnej miłości. W całości historii ważną rolę odgrywają również sąsiadki kobiety – Ala oraz Jaśmina.

Książka, która pokazuje, jak wielkie znaczenia mają rozmowy, wyjaśnianie problemów i analizowanie ich. Przez niedomówienia, niewyjaśnione historie, choćby sprzed lat, które wciąż tkwią w naszych głowach i sercach, możemy doprowadzić do ogromnego nieszczęścia. Depresja stała się niestety chorobą cywilizacyjną, a osobiście uważam, że wielki wpływ na to ma kreowanie idealnego świata na social mediach, które ludzie chcieliby naśladować w prawdziwym życiu. Często zdarza się jednak zapominać, że prawdziwe życie znacznie różni się od tego wyidealizowanego, do którego dążymy. Brak możliwości jego osiągnięcia, kumulujące się problemy, o których nie chcemy mówić na głos, brak zrozumienia w bliskich, to podstawy, które małymi krokami zbliżają nas w kierunku depresji. Jeżeli w odpowiednim momencie nie zauważymy problemy, a wciąż będziemy nieszczerze uśmiechać się do świata i ludzi, a w ciszy płakać nocą, nie zdołamy później uniknąć ogarniającej nasze ciało i umysł depresji.

Niezwykle trudny, ale również bardzo aktualny temat, jaki poruszyła autorka. Został on przedstawiony w bardzo emocjonalny sposób, nie brakowało łez wzruszenia podczas czytania tej powieści. Myślę, że czytając, wielu z nas może dostrzec w swoim życiu choćby najmniejsze podobieństwo, bo kto nie skrywa w życiu urazy sprzed lat, czy rodzinnych tajemnic, czy aby na pewno nikt z nas nie czuje się samotny, mimo że jest w związku… To są elementy, na które zdecydowanie powinniśmy zwracać większą uwagę. Każdy z nas powinien nauczyć się słuchać przede wszystkim siebie, bo to o sobie w życiu często zdarza nam się zapomnieć. W ferworze codziennego pędu nie zauważamy naszej samotności. Nauczmy się słuchać i mówić, ale tak, aby zrozumieć innych, a także inni mogli zrozumieć nas.

Bardzo ważna i pięknie napisana historia, którą zdecydowanie polecam każdemu czytelnikowi! Każdy z nas świadomie, czy też nie ociera się w swoim życiu o depresję, która dotyczy nas samych, czy naszych bliskich, a może sąsiadów lub znajomych. Przyglądając się bliżej problemowi, możemy pomóc sobie lub innym. Naprawdę warto! Mnie książka zachwyciła, dlatego bardzo polecam.

Wydawnictwu Lucky bardzo dziękuję za możliwość jej przeczytania i zrecenzowania.

Marysia po nieudanej próbie samobójczej zostaje na długi czas w szpitalu a następnie w klinice. Jednocześnie, pod wpływem tak dramatycznego kroku kobiety, jej bliscy zaczynają odkrywać rany i tajemnice, jakie od lat cała rodzina próbowała zakryć przed samymi sobą i innymi. Wychodzą na jaw żale, złości, tęsknoty, nieumiejętność radzenia sobie z emocjami. Mało tego, cała ta trudna sytuacja okazuje się mieć duży wpływ na sąsiadkę Marysi, Jaśminę oraz na jej dawną miłość, Jacka.

"Rodzinne bezdroża" Moniki Chodorowskiej, to głęboko poruszająca historia rodziny, w której potrzeba było targnięcia się na życie, by zaczął się w niej proces uzdrawiający. Autorka przybliża czytelnikowi, poprzez postać Marii, czym jest depresja i do czego może doprowadzić brak zrozumienia, chowanie w sobie emocji, zamykanie się na głos naszych potrzeb. Uważam to za bardzo dobry zabieg, że mamy w tej historii jasno i czytelnie przedstawiony obraz osoby chorej na tę podstepną chorobę oraz tych, z którymi żyje na codzień, zaczynając od męża, aż po sąsiadów czy kolegów z pracy. W powieści znalazło się też miejsce na wątek porzuconych zwierząt, ich samotności w schronisku i adopcji. Fabuła, którą wykreowała autorka jak i postacie powieści, mogą być dość dobrze znane niejednemu z nas. Trudne relacje rodzinne czy sąsiedzkie, za dużo lub za mało powiedzianych słów, to wszystko znamy z codzienności. I właśnie przez to opowieść pani Moniki staje się bliska sercu i czyta się ją z całym wachlarzem emocji, kibicując jej bohaterom, by odnaleźli drogę do siebie i do swoich bliskich.

Polecam z całego serca!!