Relacje jakby trochę prawdziwe

"RELACJE jakby trochę prawdziwe" 43 krótkie opowiadania na 168 stronach, to kondensacja, kompresja ludzkich losów, następstwo podjętych decyzji, zbiegów okoliczności i przypadków jakich wszyscy z nas doświadczamy.

Za egzemplarz dziękuję [Adres usunięty] oraz Wydawnictwu Novae Res

Autorce Pani @[Adres usunięty] udało się uzyskać "esencję życia" w tak krótkich formach literackich, dokonała w mojej ocenie rzeczy niemożliwych. W którymś momencie życia doświadczamy podobnych sytuacji i nie zawsze potrafimy sobie z tym poradzić.

Skupię się na 4 opowiadaniach, które najbardziej mi się spodobały, choć zaznaczę, że wszystkie są wyjątkowe, napisane z finezją, bardzo subtelne, oszczędne w słowach bez zbędnych ozdobników.

"Pierwiastek najważniejszości" kiedy zostajemy niespodziewanie rodzicem przepełnia nas radość, często przerażenie, odpowiedzialność za czyjeś życie/"może wydać się to trywialne, ale bez miłości nie ma życia"/.

"Popisowy numer " nie warto udawać kogoś kim nie jesteśmy, aktorem lepiej być na scenie niż w życiu, kłamiąc, udając zawsze tracimy.

"Kraj nie szyty na jego miarę" nigdy nie jest tak jakby się tego chciało, chociaż wydaje nam się, że jest inaczej.

"Starszy Pan" mówmy otwarcie co czujemy, nie bójmy się, nie wstydźmy, uwierzmy w to, co czujemy, naprawdę możemy być szczęśliwi.

Zachęcam wszystkich, którzy potrafią choćby na chwilę się zatrzymać, aby sięgnęli po "RELACJE jakby trochę prawdziwe". Debiut @[Adres usunięty] to perłka na obecnej scenie literackiej.

P. S. Po cichu liczę na więcej.

Katarzyna Boyen „Relacje jakby trochę prawdziwe”

„Bezradność zaczęła w niej bezradnie rozkładać ręce. Czuła się bezsilna od samego patrzenia w głąb siebie. Dookoła niej panował chaos. Stała na przejściu ulicznym, a hałas miasta w godzinach szczytu rozdzierał ją. Ból był realny.”

Cudowna książka, która zawiera króciutkie historie o codzienności życia. Samotność, bezradność, kłótnie, trudne związki, problemy rodzinne, rozterki, miłość, przyjaźń. Wyrwane z życia danej osoby, o której nie wiemy nic, poza płcią. Nie wiemy, gdzie mieszka i jak się nazywa. Postacie są różnorodne a ich decycje odmienne. Każde z opowiadań ma coś z uroku. Ja rozpływałam się czytając tę pozycję. Styl pisania bez zarzutu, płynny i lekki.

Wiem, że to fikcja literacka ale to, co znajduje się na kartkach papieru to z pewnością zauważymy w realnym świecie.

Ludzie muszą się przed tobą otworzyć, ale musisz też chcieć wpuszczać innych i dzielić się szczegółami o swoich doświadczeniach, emocjach.

„W swej samotności, pewnie od niechcenia, dostrzegł ohydę. Samo to spostrzeżenie było już wstrętne. Była to ohyda ludzkiej samotności. Nie wiem, czy szukał przyczyn tego stanu. Nie wiem, czy litował się nad sobą, nad tym, że przyszło mu obcować z czymś odrażającym. Jedno jest pewne, ON ją poznał na wylot. Dla niego ohyda była pozbawiona jakiegokolwiek sekretu. Przejrzał ją na wskroś. Gra skończona.”

„Relacje jakby trochę prawdziwe”debiut autorski Katarzyny Boyen. Jest to zbiór krótkich opowiadań po kilka stron, gdzie bohaterowie są bezimienni. Każde z opowiadań niesie ze sobą przesłanie, są to krótkie momenty z życia, które nakłaniają do refleksji. Znalazłam tu wiele niełatwych i trudnych historii życiowych, które są bardzo prawdziwe i szczere, możemy je odnieść do własnego życia.

Czasem są smutne, nostalgiczne, ale znajdziemy też takie, które dają nadzieję.

Poruszone zostały dość trudne życiowe tematy takie jak: choroba, miłość, zdrada, nienawiść, brak komunikacji miedzy partnerami i jeszcze wiele innych ważnych, pojawiających się w naszym życiu.

Książka zawiera wiele mądrości życiowych i jestem pewna, że każdy w tej lekturze odnajdzie choć jedno opowiadanie praz emocje, które odniesie do własnego życia.

Książkę polecam.

Po lekturze tej książki, urodziło się we mnie takie pytanie: co jest prawdziwym mostem pomiędzy nami, ludźmi. Co nas łączy, co jednoczy i sprawia, że stajemy się sobie bliscy?

To nie jedyne pytanie jakie mnie nurtuje odkąd odłożyłam tę pozycję na półkę. Zastanawiam się również, co nas od siebie oddala i kiedy jest ten przełomowy moment, że druga strona postanawia zrezygnować?

Książka, krótka i niepozorna – gdzie główni bohaterowie nie mają imion. Wydawało mi się, że przez to będzie trudno mi się wczuć w przekaz, że nie wyłapię clue całej książki. Jakież było moje zdziwienie, gdy po około 2 tygodniach od przeczytania, nadal myślę o tym co było w środku. Ta pozycja da Wam trochę do myślenia, oczywiście nad relacjami – być może skłoni Was do przewartościowania swoich priorytetów albo do wykrzesania z siebie woli walki o to co już macie, a nie doceniacie. Może da komuś odwagę do zakończenia toksycznej znajomości, a komuś innemu pozwoli zrozumieć, że nie wszystko musi być idealne.

Pojawia się w niej wiele niełatwych i życiowych historii, które są mocne, dobitne i nierzadko bez happy endu. Przewijają się tu takie tematy jak: dylematy miłosne, relacje utracone, nawracające, nowe i przyszłe, brak komunikacji między partnerami, obojętność, zdrada, nienawiść i wiele, wiele innych emocji i ludzkich historii.

W każdym razie, uważam że taką książkę powinno przeczytać jak najwięcej ludzi, chociażby tylko dla refleksji. Wydaje mi się też, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie, nawet jeżeli to będzie tylko ZROZUMIENIE (problemu, partnera, siebie samego).

Jedyna uwaga jaka nasunęła mi się na myśl to, że niektóre wyjaśnienia całej historii, które są zawsze na końcu rozdziału są zbędne. Wydaje mi się, że w klimacie całej tej książki, niedopowiedzenia dające pole do popisu wyobraźni czytelnika, tylko by podkręciły urok całości. Wiecie, taka nutka tajemniczości – lubimy to. Jednak to nie ujmuje umiejętności pisarskich Pani @[Adres usunięty] . Książkę Wam polecam. Od tak, można ją mieć zawsze przy sobie i w trudnych momentach, wyciągnąć i przeczytać losowe opowiadanie... może pomoże ❤

„Relacje jakby trochę prawdziwe” to kilkanaście opowiadań o sytuacjach, które mogą przytrafić się każdemu - w codziennym życiu. Książka zostanie w mojej pamięci na bardzo długo. Urzekły mnie krótkie, lecz treściwe, konkretne opowiadania i styl autorki, który powoduje że przez historie można przepłynąć, niczym chmura na niebie podczas wietrznej pogody. Będę z pewnością do nich wracać. Po każdej historii musiałam zatrzymać się na chwilę, podzielić się refleksjami z najbliższymi, przemyśleć czy podobne sytuację wydarzyły się w moim najbliższym otoczeniu. Jakie mogą nieść konsekwencje oraz co dalej mogłoby się wydarzyć... Każda historia jest inna, aczkolwiek ciekawa i wymagająca wysnucia wniosków. Ilu ludzi, tyle zdarzeń, niestety nie tylko tych przyjemnych. Autorka skupia się na wszystkich doznaniach: miłości, ale również nienawiści, walki o życie i śmierci, depresji, przygnębienia, chwilach słabości. Opowiadania dotyczą [Adres usunięty]. tego jak samotność wykańcza człowieka, jak nadzieja potrafi zmienić perspektywę, jak zawiłe potrafią być koligacje rodzinne. Poruszane tematy w opowiadaniach dotyczą wypalenia zawodowego, poznawania prawdy w najtrudniejszych momentach, zobojętnienia na drugiego człowieka, a także wraz z głównymi bohaterami możecie poszukiwać drugiej szansy, autentyczności i poczucie bycia prawdziwym sobą, ucieczki od śmierci. Tytuły opowiadań są idealnie dopasowane do treści- serdecznie gratulujemy tego zabiegu Autorce