Rapsodia. The Bargainer. Tom 1

#Współpraca reklamowa

Ostatnio po przygodzie z Czwartym skrzydłem i smokami, po które sięgnęłam z czystej ciekawości, częściej wybieram tego typu historie. Banalnie zabrzmię, ale mają w sobie to coś, pozwalają czytelnikom na chwilę zapomnieć o szarej codzienności i przenieść się do świata, gdzie wszystko jest możliwe i wnieść odrobinę magii dla siebie.

Jednak dzisiaj nie będzie żadnych smoków czy wampirów, będzie za to młoda dziewczyna — syrena Callypso Lillis, która lata temu przyciśnięta do muru zrobiła coś makabrycznego i nieodwracalnego. Często spotykamy postacie, które zawierają pakt z tajemniczymi siłami, a Callie ma na swoim sumieniu coś, co skłoniło ją właśnie do zawarcia takiej umowy z tajemniczym i mrocznym Negocjatorem. Jednak takie umowy są zawsze obarczone wielkim ryzykiem. Każda przysługa, każdy udzielony przez Negocjatora bonus, ma swoją cenę, a Callypso zebrała ich więcej niż kiedykolwiek i ktokolwiek inny. Przez siedem lat licząc od ich ostatniego spotkania, syrena żyje w zawieszeniu, gdyż przez ten czas ani razu nie zażądał nic w zamian, ale wie, że wcześniej czy później ten dzień nadejdzie. Kiedy w końcu Negocjator pojawił się w sypialni Callie, stało się jasne, że nadszedł czas rozliczeń i przyjdzie się jej zmierzyć z konsekwencjami swoich wcześniejszych decyzji. Tyle tylko, że jej serce na jego widok zaczęło szybciej bić. Czego Des zażąda od niej w zamian? Czy Callie zdoła spłacić wszystkie swoje długi? Dlaczego akurat teraz przypomniał sobie o jej istnieniu? i co z tym wszystkim mają zajścia w Zaświecie?

No, no Kochani cóż, to była za historia.

Było ciekawie i tajemniczo.

Było gorąco.

Bardzo spodobał mi się pomysł na tę historię. Lubię takie mroczne układy i przyznam szczerze, że bardzo przypadł mi gustu Flynn, jednak moja skłonność do tych niegrzecznych nadal się nie zmieniła. „Rapsodia” to powieść, która z łatwością wciąga nas w swoje perypetie, nie wymagając jednocześnie od nas nadmiernego skupienia na złożonościach wykreowanego świata. Więź między dwoma skrajnie różnymi bohaterami: Desmondem — okrutnym Negocjatorem i królem fae a mityczną syreną — która ma moc olśniewania śmiertelników i kształtowania ich woli, wedle swojego uznania, bardzo mnie intrygowała i ciekawiła. Ich relacja, pełna napięcia, wzajemnego przyciągania, pożądania i intryg, rozwija się, odsłaniając stopniowo zarówno tajemnice z przeszłości, jak i motywacje postaci oraz to, co dzieje się aktualnie. Wracamy do momentu ich pierwszego spotkania, by dowiedzieć się, co takiego się wydarzyło, jak również, dlaczego Des zniknął z życia Callie na całe siedem lat. Dodatkowo tajemnicze zniknięcia dziejące się w Zaświacie i tajemniczy wróg dodają całości prawdziwego smaczku. Zwroty akcji może nie były tutaj, aż tak szokujące, ale ogólne wrażenie po przeczytaniu tego sprawiło, że jestem nią zachwycona. Fabuła może wydawać się delikatnie znajoma, to zdecydowanie sposób, w jaki została przedstawiona, przyciągnęła moją uwagę i nie pozwalała mi się od niej oderwać. Jeśli zaś chodzi o wątek romansu… dla mnie był świetny. Napięcie i wyczekiwanie było elektryzujące. Jedynie, jeżeli miałabym się do czegoś przyczepić, to samo zakończenie wydawało mi się za szybkie. Takie bez wielkiego boom czy ostatecznej wielkiej bitwy, ale ogólnie spędziłam z nią świetny czas. Pamiętajcie, że jeszcze nie mam wielkiego rozeznania w romantasy, ale „Rapsodia” bardzo mi się podobała i zachęcam Was do jej poznania.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Filia.

Przysługi kosztują, nie ma nic za darmo i Callie dobrze o tym wie. Jej rękę zdobią całe rzędy koralików, długów wobec Negocjatora, które pewnego dnia będzie trzeba spłacić. I oto nadszedł ten czas. Zniknął na siedem lat, by powrócić, tym razem nie obejdzie się bez spłaty.

Jakie zadania czekają na Callie? Do jakich rzeczy zostanie zmuszona?

W wieku szesnastu lat kolejne koraliki nie robiły zbytniego wrażenie na dziewczynie. Zdobywanie ich stało się pewnego rodzaju uzależnieniem. Nie zdawała sobie sprawy, że z ciemną magią nie można pogrywać.

W świecie pełnym istot nadprzyrodzonych nie można być niczego pewnym. Sama Callie posiada w sobie moce syreny. Potrafi zmusić kogoś do wielu rzeczy wbrew jego woli.

Najbardziej jednak urzekła mnie postać samego Negocjatora. Tajemniczy, mroczny i potężny skrywa wiele sekretów. Nie w jego naturze jest mówienie prawdy. Jego domena to gry, półprawdy i wyzwania. Nie chciałabym doświadczyć jego gierek, lecz jako bohater skradł moje czytelnicze serce.

W książce mamy jakby dwie linie czasowe. W jednej poznajemy wydarzenia sprzed ośmiu lat, gdy to nasza Callie poznaje Desmonda. Druga to czasy obecne.

Przyznaję, że z początku troszkę mi to przeszkadzało. Takie przeskoki potrafią rozproszyć uwagę, jednak im dalej tym było zdecydowanie lepiej. Z ciekawością śledziłam losy bohaterów. I poznanie ich przeszłości pomogło w pewnym stopniu zrozumieć ich teraźniejsze zachowania.

Fabuła rozwija się powoli, by w pewnym momencie eksplodować. Od tego momentu już nic nie jest takie same. Zaczęła się prawdziwa walka. Na horyzoncie pojawił się pewien groźny przeciwnik Złodziej Dusz.

Pojawiły się pytania, lecz odpowiedzi jest niewiele. Myślę, że autorka nie powiedziała jeszcze ostatniego zdania w tej historii.

Nie wierzę, jakie to było dobre. Zanim sięgnęłam po książkę przeczytałam wiele opinii negatywnych jak i pozytywnych, więc nie wiedziałam czego się spodziewać. Na szczęście należę do grona osób, którym książka się podobała, a wręcz jestem nią zachwycona.

Callie ma dług u Negocjatora (Desmonda), który zaciągnęła wiele lat temu w zamian za przysługi. W końcu nadszedł czas, żeby go spłacić. Po opisie możemy się spodziewać, że fabuła będzie się kręcić wokół pomocy Desmondowi przez dziewczynę w Zaświecie. I mimo, że do tych wydarzeń w książce dochodzi bardzo późno i tak na prawdę jest o nich mało, wielu czytelnikom to przeszkadzało, ale mi nie specjalnie.

Główna fabuła skupia się wokół Negocjatora i Callie. Więcej możemy przeczytać o ich romansie, niż wydarzeniach fantastycznych, ale mi się ten wątek podobał. Między bohaterami jest taka chemia, że aż iskry lecą na każdej stronie. Do tego łączy ich wspólna przeszłość, która nie skończyła się dla nich dobrze, więc możemy wyczuć nutkę nienawiści, która tylko podkręca atmosferę.

Wydarzenia rozgrywają się na dwóch płaszczyznach czasowych - w przeszłości i teraźniejszości. Moim zdaniem jest to na plus i przyjemnie mi się czytało książkę w takiej formie. Dzięki temu lepiej możemy zrozumieć więzi łączące głównych bohaterów i motywy, które kierowały Desem.

Akcja w książce nabiera tempa dopiero pod koniec, gdzie rozgrywa się większość najważniejszy wydarzeń i oczywiście zakończenie zostawia nas w szoku i z niedosytem. Czekam niecierpliwie na drugą część.

„Rapsodia” to historia, którą bardzo chciałam poznać, fabuła była intrygująca, chciałam poznać głównych bohaterów i zaznajomić się z piórem autorki. Wykreowany przez nią świat należy zarówno do istot magicznych, jak i ludzi, tuż pod ich nosem. Wszyscy wiemy, że przysługi się spłaca, a zaciągnięte długi potrafią ciągnąć delikwenta w dół. Nikt z nas nie chciałby znaleźć się w sytuacji, w której wezwanie tajemniczego mężczyzny było ostatnią z danych nam możliwości. Mawiają, że zawsze jest jakieś wyjście, czasem jednak się go nie dostrzega, albo nie ma innej możliwości od zaprzedania duszy samemu diabłu.

Główną bohaterką książki autorstwa Laury Thalassy pod tytułem „Rapsodia” jest Callypso Lillis, syrena, kobieta z przeszłością, która zawsze będzie jej ciążyła. Od siedmiu lat nosi na nadgarstku bransoletkę z czarnych kamieni, każdy z nich ma swoją wartość. Kiedy była nastolatką, potrzebowała pomocy i poprosiła o nią Negocjatora. Zagubiona i samotna, wciąż go wzywała, a ilość przysług rosła, a wraz z tym liczba czarnych koralików na jej nadgarstku. Desmond Flynn jest koszmarem, wszyscy się go boją, ale nie ona. Zawierała układ za układem, aby go przy sobie zatrzymać. Zaprzyjaźniła się z nim, a z czasem ich relacja się pogłębiała. Każdy wiedział, że za przysługi się płaci, można przez to stracić nawet życie. Callie nie chciała być zależna od nikogo, robiła wszystko aby być panią samej siebie. Minęło aż siedem długich lat, a Negocjator powraca, aby ściągnąć jej dług i odebrać to, co zawsze należało do niego. To było właśnie to, czego kobieta obawiała się najbardziej, kiedyś znaczył dla niej tak wiele, a teraz to miała być transakcja. Czy Callie pomoże Desmondowi?

„Rapsodia” to książka, która zaskoczyła mnie niezwykle pozytywnie. Świat stworzony przez autorkę nie jest za bardzo skomplikowany, więc naprawdę łatwo było się wciągnąć i nim cieszyć. Styl pisania Laury Thalassy jest tak urzekający, pełen silnych emocji, pięknych opisów, nie pozwalający odłożyć książkę na bok. Callie jest zadziorna i nie boi się mówić, co myśli. Miała traumatyczne dzieciństwo, które pozostawiło ją z głębokimi bliznami i to wpędziło ją w dłonie jednego z najniebezpieczniejszych nadprzyrodzonych. Des jest mrocznym mężczyzną, ale ma słabość do Callie, co czyni go intrygującym, atrakcyjnym.. Jak można się oprzeć temu połączeniu? Callie to coś więcej niż tylko syrena., Negocjator doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że jest wyjątkowa i był nią zaintrygowany. Z wielką przyjemnością poznawałam ich historię, chłonęłam ją i chciałam poznać coraz więcej szczegółów. „Rapsodia” mogła być najbardziej romantyczną i przerażającą książka, jaką ostatnio czytałam, ale to właśnie ta sprzeczność sprawiła, że jest dla mnie tak piękna. Laura Thalassa stworzyła historię, która przeplata przeszłość z teraźniejszością, umiejętnie splatając dwie osie czasu.

To było... Wow!

Tak wiele emocji, jakie są skryte na kartach tej powieści zostawia ślad.

Już sam początek, który się zaczyna dosyć brut*lnie bo od m*rderst*a robi wrażenie.

Jednakże jeśli zobaczycie, kto i kogo a także dlaczego się pozbył, od razu stwierdzicie, że słusznie.

Może to nie jest właściwe podejście ale niezmiennie mierzi mnie krzywda ludzka a już szczególnie dzieci.

No właśnie, tylko, że to nie są ludzie.

A przynajmniej nie wszyscy i nie całkiem.

Ten świat pełen jest istot fantastycznych chociaż w nieco innym wydaniu niż do tej pory znaliśmy.

Syreny, fae, elfy, wilkołaki i inne stworzenia jednakże mamy je całkowicie inaczej wykreowane.

A muszę przyznać, że kreacja zarówno fabuły jak i postaci jest wyśmienita.

Było intrygująco, tajemniczo, smutno, wesoło, przerażająco... Mogłabym wymieniać i wymieniać a i tak nie jestem w stanie słowami wyrazić, jak wiele się dzieje i jak wiele emocji to wywołuje we mnie, nie zdradzając jednocześnie fabuły.

Czy jest to kolejna książka, w której podoba mi się pewien białowłosy osobnik? Być może...

I ten osobnik... o rany ile on ma sekretów, jaki jest zamknięty w sobie a jednocześnie kroczek po kroczku odsłania odrobinę siebie i swego świata.

Im bardziej go poznaję, tym większą sympatią do niego pałam.

Mimo to, zakończenie nie przynosi wszystkich odpowiedzi co podsyca moją ciekawość i chęć czytania już następnego tomu - a tu muszę czekać.

Jeśli chodzi o naszą syrenkę również ją da się lubić, dziewczyna ogromnie wiele przeszła by znaleźć się w tym miejscu, w jakim jest teraz aż nagle przeszłość się o nią upomina i na nowo rozdrapuje stare rany.

Do tego widmo niebezpieczeństwa wisi nad naszymi bohaterami ale też Zaświatem.

Tajemnicza siła usypia kobiety rasy fae a one wracają w szklanych trumn*ach z krwi*żerczymi niemowlakami przy piersi.

Kim jest Złodziej dusz?

Jak zbudzić wojowniczki?

Czym są te dzieci?

Wiele pytań a nie na wszystkie uzyskamy odpowiedzi.

Moim skromnym zdaniem te dzieci to początek rasy wampirów ale kto wie, co nam przyniesie kolejny tom i co się okaże słuszne, bo autorka zręcznie manipuluje fabułą przez liczne plot twisty.

Romantasy jest dosyć często spotykanym ostatnio gatunkiem ale powiem Wam, że w takim wydaniu jak tu, to ja mogę go czytać tonami. Było subtelnie, było gorąco, tajemniczo i z napięciem. Cały czas chciałam czytać i czytać.

" Wieki temu zdawało mi się, że jest moim wybawcą, i jak głupia kupowałam od niego przysługę za przysługą, bo za wszelką cenę chciałam, by był obecny w moim życiu. Cały czas się w nim zakochiwałam.

Przehandlowałam życie za miłość, która okazała się grą cieni i pozorów. "

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i na pewno nie ostatnie.

Świetna fabuła, dobrze wykreowani bohaterowie, tajemnice, intryga.

Ciekawa postać Negocjatora, który zawiera umowy, a także jest królem w Zaświecie.

Co łączy więc syrenę z Negocjatorem?

Właśnie, to że zawarła z nim ponad 300 umów, ale czy aby na pewno tylko to?

W Zaświecie zaczynają znikać elfi wojownicy, wracają tylko kobiety, każda w szklanej trumnie, w głębokim śnie.

Autorka stworzyła niesamowity klimat świata fantastycznego, gdzie intryga w Zaświatach łączy się z ciekawą postacią Negocjatora oraz syreny, a wątek romantyczny nadaje historii nowego biegu.

" Góry mogą wzrosnąć i runąć, a słońce może zetleć, a morze zająć ląd i pochłonąć niebo. Ale ty zawsze będziesz moja. - Przesuwa po moim policzku wierzchem dłoni. - A gwiazdy mogą spać z nieboskłonu, noc może spowić ziemię, ale póki nie skona ciemność, ja zawsze będę twój. "

Akcja dziejąca się w świecie króla fea idealnie współgra z coraz to nowymi odkrytymi tajemnicami Negocjatora przez Callie.

Historia jest poprowadzona z dwóch lini czasu, z obecnego oraz z czasów gdy Callie zawierała umowy z Negocjatorem.

Pióro autorki jest lekkie i przyjemne, a książkę czyta się bardzo szybko.

Z niecierpliwością czekam na kontynuację.

Gorąco polecam.

Dziękuję wydawnictwu za zaufanie i egzemplarz recenzencki.

*współpraca reklamowa*

Książka to romans osadzony w świecie fantasy, przez niektórych określany jako romantasy. Dla mnie ta książka była kwintesencją tego co uwielbiam w fantastyce.

Callie jest syreną, w przeszłości chcąc odciąć się od tyrani ojczyma, popełnia zbrodnię, którą pomaga jej zatuszować mężczyzna zwany Negocjatorem. Nastolatka przez lata, głównie ze względu na kiełkujące uczucia zaciągała kolejne długi, które objawiały się kolejnymi koralikami w bransoletce, której nie mogła zdjąć. Jednak w pewnym momencie Negocjator znika, by po siedmiu latach ponownie pojawić się w życiu Callie, teraz to on pragnie czegoś od młodej syreny, chodzi nie tylko o spłatę długów czy odbudowę starej więzi, ale o misję ważną dla Zaświata.

To było genialne, wręcz fenomenalne, moja ukochana fantastyka w świetnym wydaniu. Historia, która łączy ze sobą magiczne istoty i światy, które łączą się ze światem śmiertelników. Poznajemy tutaj także nowy świat zwany Zaświatem, w którym mieszkają magiczne istoty, świat podzielony na królestwa, gdzie od lat dzieje się źle. Autorka stawia przed bohaterami kilka celów, głównym jest odbudowa relacji. Autorka w piękny i zajmujący sposób przedstawia przyczyny i skutki podejmowanych decyzji, ale także pokazuje, że los na wszystkich ma swój plan.

Poza wątkiem romantycznym mamy także zagadkę do rozwiązania, która grozi zarówno bezpieczeństwu jak i istnieniu Zaświata. Choć sporo udaje się odkryć i pozornie zakończyć sprawę, autorka na koniec wstawia kolejną zagadkę, za której sprawą wiadomo, że to jeszcze nie koniec.

Historia napisana w wyśmienitym stylu, przepełniona magią, uczuciami i emocjami. To opowieść która czyta się sama, wydarzenia są logiczne, a każda akcja wywołuje reakcję. Tempo akcji ma tutaj duże znaczenie, jest ono idealne, na tyle by zebrać wszystkie informacje, zdobyć odpowiedzi na pytania, wszytko jest dopracowane z najmniejszymi szczegółami.

To magiczna opowieść o walce, dawaniu drugiej szansy i spotkaniu po latach, odbudowie tego co stracone i naprawianiu błędów.

*olilovesbooks2*

„Rapsodia” to pierwszy tom. Jest to świetny romans osadzony w świecie fantasy. Właściwie cała akcja to opis relacji głównych bohaterów i mnie osobiście bardzo ta książka przypadła do gusty. Główna bohaterka i jej uczucia nie są słodkie i naiwne. Są raczej dojrzała. Nie zabraknie tutaj również momentów kiedy robi się dość niebezpiecznie, ale myślę, że w 2 tomie będzie tych momentów więcej oraz to, że bardziej nam autorka przybliży Zaświaty. W tej części niewiele o nich wiemy.

Callie poznajemy w momencie gdy zabiła swojego ojczyma i zawarła umowę z Negocjatorem, by nie trafić do więzienia. Na jednej przysłudze nie skończyło się i Cherubinka uzbierała dość pokaźną bransoletkę z koralami, którą będzie musiała kiedyś spłacić. Pewnego dnia Negocjator znika na długie 7 lat. A po tym czasie nagle pojawia się i bawi się z Callie w prawdę czy wyzwanie. W ten sposób ona spłaca swoje długi a pojedyncze korale znikają.

Laura Thalassa wspaniale wykreowała tutaj bohaterów. Callie ma moc syreny. Potrafi nakłonić innych by zrobili i myśleli to co ona chce. Jej skóra lśni, zwłaszcza gdy w pobliżu znajduje się Des. Jej chłopak Elie, jest zmiennokształtnym i myślę, że skoro już jego postać tu pojawia się, to powinno być jej więcej. Jest i Negocjator – Desmond Flynn, Król Nocy i Elf z skrzydłami, których nie każdemu pokazuje. Nazywa Callie Cherubinką. I to właśnie jego postać jest najbardziej intrygująca i najbardziej ją polubiłam.

Książka posiada dwie linie czasowe. Dzięki czemu możemy lepiej poznać Callie i zrozumieć co ją skłoniło do zabicia ojczyma, oraz Desmonda, który przez wiele lat nie pojawiał się u swojej Cherubinki. Dlaczego podjął takie decyzje?

Akcja książki jest zróżnicowana. Na początku posiada swoje tempo, a później przyspiesza i nie można złapać tchu. To co dzieje się w drugiej połowie książki, sprawia, że nie można już od niej oderwać się ani na chwilkę.

Już nie mogę doczekać się kontynuacji.

Za książkę do recenzji dziękuję wydawnictwu hype >

Rapsodia to książka którą chciałam przeczytać od momentu kiedy skończyłam Dwór Cierni i Róż w 2015 roku, bodajże wtedy miał swoją premierę i nie wiedziałam co zrobić ze swoim życiem, powieść Laury Thalassy na zagranicznym booktok'u tamtego czasu była promowana jako drugie Dwory. Poprzednia seria autorki była dość (specyficzna), ale z utęsknieniem wyczekiwałam polskiej premiery Rapsodii.

Pomyślcie sobie tylko, że w młodym wieku dopuszczacie się strasznej zbrodni, a na pomoc przybywa atrakcyjny białowłosy mężczyzna, nie zawiera układów z niepełnoletnimi, ale robi wyjątek, krew znika wraz z przedmiotem zbrodni. Jednak nie do końca jest tak pięknie bo na twojej ręce pojawia się bransoletka pełna koralików, które w przyszłości zamienią się w przysługi, które będziesz musiała spłacić.

Skrzydlaty przystojny bohater, istniejący nadprzyrodzony świat, a w nim dziwaczne bestie w połowie ludzkie, a w połowie zwierzęce.

Jestem trochę rozczarowana bo nie jest to książką którą miałam przed oczami, w mojej głowie powieść prezentowała się zupełnie inaczej, bardziej baśniowo, spektakularnie z większą ilością jakichkolwiek widocznych uczuć między bohaterami, których można by było im pozazdrościć. Byłam pewna, że romans na jej stronach będzie przytłaczająco wzruszający, a świat przedstawiony znacznie bardziej skomplikowany i przepełniony obiecującymi opisami samej fauny i kreatur tam żyjących. Może poznamy więcej w kolejnych częściach, nie zaprzeczam że może tak właśnie będzie, ale oceniając sam pierwszy tom, czuję wielki niedosyt. Wszystkiego jak dla mnie było za mało, raz działo się więcej raz mniej, a jednak nie absorbowały mnie te wydarzenia tak jak powinny.

Ostatnimi czasy mam też wrażenie, że tłumaczenia polskich książek nie posiadają w sobie większych uczuć i nie potrafię wkręcić się przez to w fabułę, tym bardziej nie potrafię polubić bohaterów. Callypso Lillis i Desmond Flynn nie byli irytującymi czy nudnymi bohaterami, mimo wszystko nie potrafię poczuć do nich takiej sympatii jak czułam do innych bohaterów lata temu. Nie ma między nimi magii ani chemii, która miała się pojawić. Jeżeli kochacie jakiś bohaterów i nie możecie znaleźć dla nich zastępstwa w nowo czytanych książkach to wiecie o co mi chodzi.

Myślę, że nie tylko ja mam teraz przesyt postaci, które są sobie pisane. Przygnębiający jest dla mnie również fakt, że ta książka pojawiła się tak późno i przez to może stracić w oczach innych bo te wszystkie motywy są katowane dosłownie wszędzie. Spłacanie przysług było obiecujące do momentu, aż autorka stwierdziła, że pomysł pójdzie w odstawkę i bohaterowie zajmą się czymś innym, pomysł poszedł w zapomnienie, a szkoda bo był bardzo obiecującym punktem w tej książce. Ta część mogła się skupiać głównie na spłacaniu przysług, co w wykonaniu Des'a byłoby na pewno porywające i wypełnione humorem. Zauważyłam także, że postać Negocjatora dużo traci z osobowość kiedy pojawia się w jego pobliżu Callipso, niestety staje się takim "agresywnym pantoflem". Z jednej strony mogłobyć to urocze, ale nie tym razem.

Mamy opis hierarchii w świecie fae, ale to tylko opis nie jesteśmy świadkami żadnych scen przez które pokochalibyśmy ten świat do granic możliwości. Zły szalony król, trochę przypominał zły charakter z opery mydlanej, koniec końców nie był on zły, ale po co komu te teatralne przemowy i dialogi, które są bardziej żenujące niż mają konkretny wydźwięk i rzeczywiście czujemy, że to naprawdę dobry czarny charakter, który namiesza w książce.

Liczę, że drugi tom będzie napakowany wszystkimi tymi rzeczami których zabrakło w tym tomie i na które tak narzekam.

Oczywiście w tle dzieje się też masa innych całkiem fajnych rzeczy i to jest plus, nie skupiamy się na jednym problemie, a z oddali widać ich jeszcze co nie miara. Coś się rozwiązuje, kolejnej sprawy znowu nie jesteśmy pewni, więc czy chcemy czy nie trzeba sięgnąć po następny tom, przynajmniej w moim przypadku tak będzie. Książka co najważniejsze absolutnie nie była rozwleczona, czytało się ją szybko i sprawnie, pomimo tego strasznego tłumaczenia.

Bardzo chcę żeby klątwa drugiego tomu tym razem się odwróciła. Liczę, że to on mnie urzecze tak bardzo, że będę z niecierpliwością wyczekiwać następnego spotkania z bohaterami.

O tej autorce słyszałam już dawno temu za sprawą jej serii o Jeźdźcach Apokalipsy, która nawiasem mówiąc, nadal znajduje się na moim TBR. Na „Rapsodie” czekałam równie mocno, ale całe moje podekscytowanie opadło, gdy zaczęłam to czytać, bo niestety zderzyłam się z rzeczywistością, a raczej z tłumaczeniem.

Zastanawiam się, czy ktokolwiek czytał ten tekst po przetłumaczeniu. Mam wrażenie, że nie, bo w głownie mi się nie mieści, że ktokolwiek po jego przeczytaniu uznał, że to się nadaje do druku. W pewnym momencie zaczęłam zastanawiać się, czy książka nie została przepuszczona przez tłumacza Google albo jakiś inny generator. Słownictwo było ultradziwne, nikt takich słów nie używa w mowie potocznej. Wielokrotnie szyk zdania był zły albo wcale nie istniał. Przez to właśnie zdania traciły sens i musiałam się upewnić, czy dobrze zrozumiałam daną sytuację. „Masz ochotę obrać jego banana”, „to mina autsajdera” (dokładnie w ten sposób pisane), „Wygląda jak cyngiel - taki do wydymania” to tylko wierzchołek tej góry lodowej. Jednak największy gwóźdź do trumny stanowiło zdanie: „Ja chce się dobrać do twojego towaru, a jestem hetero jak kiełbasa z grila” 🫥  Gdzie w oryginale jest: „I want your goods, and I’m straight as an arrow”. JAK? DLACZEGO? Czy ktoś mi może wytłumaczyć, skąd tam się wzięła kiełbasa? Przecież to zasługuje na tłumaczeniowe więzienie. Rozumiecie, że ktoś za to dostał pieniądze i ktoś za to zapłacił? ☠ A wiecie, co jest w tym wszystkim najgorsze? Ta książka wcale nie jest taka zła, tylko tłumaczenie ją tak skrzywdziło. Przeczytałam parę rozdziałów po angielsku i czułam się, jakbym czytała zupełnie inną książkę. Jestem przekonana, że gdybym przeczytała tę historię w oryginale, to znacznie lepiej bym ją odebrała. Dla mnie tłumaczenie jest integralną częścią książki i nie potrafię jej ocenić, bez patrzenia na takie akty jej profanacji.

Fabularnie historia nie powala, ale nie jest też tak źle. Do 200 strony dostajemy coś na kształt „rozmów w toku” między bohaterami. Pojawi się mnóstwo retrospekcji sprzed 7 lat, gdy Des i Callie poznawali się. Teraźniejsze spotkania opiewają w rozmowy, kłótnie, tęskne spojrzenia, bolesne wspomnienia i od czasu do czasu spłacenie jednego z ponad trzystu długów, które bohaterka zaciągnęła u Negocjatora. Trochę nuda 🥱 Dopiero po 200 stronie zaczęła się delikatna akcja, ale i tak najlepsze było ostatnie 100 stron.

Muszę wspomnieć, że jest to książka z 2016 roku i to czuć. Gdy się za nią zabierałam, wiedziałam o tym, a nawet chciałam przeczytać coś z tego okresu. I jak na tamte czasy naprawdę jest w porządku.

Przez praktycznie całą książkę miałam jeden zarzut. Dlaczego ten potężny, mroczny Król Nocy zachowuje się jak ciepła klucha względem Callie. I wiecie to nie było zwykłe, że był po prostu miły. On dosłownie oglądał z nią Harry’ego Pottera, spędzał z nią połowę dnia przez 7 dni w tygodniu, zabierał w różne miejsca, utulał do snu, grał z nią w gry. Nie wiem jak wam, ale mi się to trochę kłóci z tą mroczną kreacją. Odpowiedź na to dostajemy pod koniec książki i… oookej, mogę zrozumieć takie wyjaśnienie, ale czy mnie to satysfakcjonuje? Nie.

Wątek romantyczny po prostu był. Nie jestem jego fanką, ale przeciwniczką również. Trochę za mało napięcia wyczuwałam pomiędzy bohaterami. Myślałam, że skoro to dark fantasy, a Callypso ma długi u Negocjatora, to wyegzekwowanie ich pójdzie trochę w te spicy stronę, ale tak się nie stało. Choć może była jedna scena, która lekko do tego aspirowała. Dla mnie zmarnowany potencjał.

Niestety nie mogę wam polecić tej książki w tym przekładzie, bo zwyczajnie jest fatalny, a jeśli już macie ochotę to sięgnijcie po angielską wersję, jest 100 razy lepsza.

[WSPÓŁPRACA RECENZENCKA]

𝕂𝕤𝕚ąż𝕜𝕒 𝕕𝕠 𝕜𝕥ó𝕣𝕖𝕛 𝕞𝕚𝕒ł𝕒𝕞 𝕠𝕓𝕒𝕨𝕪 𝕠𝕜𝕒𝕫𝕒ł𝕒 𝕤𝕚ę 𝕗𝕒𝕛𝕟ą, 𝕛𝕖ś𝕝𝕚 𝕝𝕦𝕓𝕚𝕔𝕚𝕖 𝕖𝕝𝕗𝕪, 𝕤𝕪𝕣𝕖𝕟𝕪 𝕚𝕥𝕡 , 𝕥𝕠 𝕫𝕒𝕔𝕙ę𝕔𝕒𝕞 𝕟𝕒𝕡𝕣𝕒𝕨𝕕ę 𝕕𝕠 𝕜𝕦𝕡𝕚𝕖𝕟𝕚𝕒 , 𝕜𝕤𝕚ąż𝕜𝕒 𝕥𝕣𝕫𝕪𝕞𝕒 𝕨 𝕟𝕒𝕡𝕚ę𝕔𝕚𝕦 𝕔𝕒ł𝕪 𝕔𝕫𝕒𝕤 𝕚 𝕨𝕚𝕖𝕔𝕫𝕠𝕣𝕖𝕞 𝕔𝕚ęż𝕜𝕠 𝕓𝕪ł𝕠 𝕞𝕚 𝕤𝕚ę 𝕠𝕕𝕖𝕣𝕨𝕒ć. 𝕊𝕥𝕪𝕝 𝕡𝕚𝕤𝕒𝕟𝕚𝕒 𝕒𝕦𝕥𝕠𝕣𝕜𝕚 𝕛𝕖𝕤𝕥 ś𝕨𝕚𝕖𝕥𝕟𝕪, 𝕒 𝕗𝕒𝕓𝕦ł𝕒 𝕕𝕠𝕓𝕣𝕫𝕖 𝕫𝕒𝕡𝕝𝕒𝕟𝕠𝕨𝕒𝕟𝕒 𝔻𝕫𝕚ę𝕜𝕦𝕛ę 𝕓𝕒𝕣𝕕𝕫𝕠 𝕨𝕪𝕕𝕒𝕨𝕟𝕚𝕔𝕥𝕨𝕦 𝕫𝕒 𝕫𝕒𝕦𝕗𝕒𝕟𝕚𝕖 𝕚 𝕔𝕚𝕖𝕤𝕫ę 𝕤𝕚ę ż𝕖 𝕞𝕠𝕘ł𝕒𝕞 𝕣𝕖𝕔𝕖𝕟𝕫𝕛𝕠𝕨𝕒ć 𝕥ą 𝕜𝕤𝕚ąż𝕜ę❤️‍🔥

Recenzja we współpracy z wydawnictwem.

Calypso jest syreną, jednak nie ma ogona. Żyje w świecie ludzi ale jej magiczne instynkty czasami biorą górę. Od siedmiu lat Callie nosi bransoletkę z czarnych koralików. Nie jest ona zwykłą ozdobą. Każdy koralik to magiczna obietnica oddania przesługi, którą jest winna Negocjatorowi. Robi on to czego klient chce w zamian za przysługi, po które przychodzi w odpowiednim momencie.

Po siedmiu latach zjawia się u Callie żądając spłaty długów. Syrena wie, że teraz wszystko się zmieni, jej dług jest tak duży, że nie da się go szybko spłacić. Za pierwszy koralik Negocjator chce prawdy. Kolejne znikają za trudniejsze przysługi. Jak się okazuje Negocjator pojawił się nie tylko w związku z długiem, który chce odebrać. W jego krainie, Zaświecie dzieją się straszne rzeczy. Dochodzi do zaginięć elfów wojowników, wracają tylko kobiety, ale każda w szklanej trumnie w ramionach trzymająca dziecko. Żeby Negocjator mógł ocalić swój lud musi zyskać pomoc Callie, bo tylko ta syrena jest mu w stanie pomóc.

Choć początek "Rapsodii" nie do końca przypadł mi do gustu to ta książka była tym, czego potrzebowałam. To idealne połączenie romansu i fantastyki. Jedyne do czego mogę się przyczepić to język autorki, który na początku był dla mnie zbyt mocny i wulgarny. Wątek problemów, w Zaświecie też mógłby być odrobinę bardziej rozwinięty.

To wszystko odrobinę mi przeszkadzało, ale magiczne stworzenia, krainy i miłość to idealne połączenie. Główna bohaterka jest silną postacią, która wiele przeszła i stanęła na nogi. Napięcie, które czuć pomiędzy nią, a Negocjatorem czuć od pierwszych stron. Tajemnice, które skrywają tylko podsycają atmosferę.

Mocno liczę na drugi tom, bo od tego nie mogłam się oderwać!