Randka z homo sapiens. Kółko singielek miejskich. Tom 1

Do zrecenzowania tej książki brałam się dosłownie całe wieki. Ilekroć próbowałam stworzyć coś na temat „Randki z homo sapiens” to kończyło się ogromnym fiaskiem i odkładałam to na później. Postanowiłam jednak, że wezmę się w garść i podzielę się z Wami tym, co myślę o tej powieści.

Nie mogę zaprzeczyć, że historia opisana w „Randce z homo sapiens” bywa momentami słodka oraz zabawna, jednak zbytnio nie potrafię się do niej przekonać. Może mieć na to wpływ dziwaczne zachowanie głównej bohaterki. Powiem Wam szczerze, że bardzo często przerażała mnie ona i miałam ochotę kopnąć ją w tyłek, aby się ogarnęła. Według mnie Janie jest trochę dziwaczna...

Postać Qiunna też budzi we mnie wiele mieszanych uczuć, ponieważ momentami irytowało mnie to, że chciał pokazać za wszelką cenę, jakim to ON jest samcem alfa. Jednak uwielbiałam w nim tą małomówność, ponieważ jego czyny świadczyły o wszystkim. Odbieram go, jako uprzejmego oraz troskliwego mężczyznę, niemalże ideał. Jego cierpliwość okazała się zbawienna w relacjach pomiędzy nim a Janie.

Jeżeli chodzi o pomysł na fabułę tej książki, nie jest to nic odkrywczego, więc jeżeli ktokolwiek z Was liczył na coś niepowtarzalnego, to możecie być pewni, że nie odnajdziecie tego w „Randce z homo sapiens”. Czasami niektóre sceny ciągnęły się niemiłosiernie długo i to mnie okropnie męczyło. Bardzo często też ta historia powodowała, że miałam ochotę rzygać tęczą, ponieważ pojawiało się w niej tyle słodyczy, że można było nabawić się cukrzycy oraz próchnicy. Nie twierdzę, że ta książka jest całkowicie do niczego, tylko moje oczekiwania wobec tego tytułu były nieco inne.

Aby sięgnąć po „Randkę z homo sapiens” to zdecydowanie trzeba mieć odpowiedni nastrój, ponieważ może ona przyprawić Was o ból zębów z powodu nadmiaru słodyczy. Tę powieść czyta się lekko i szybko, mimo iż ta książka nie należy do chudzinek. Moim zdaniem jest to odpowiednie czytadełko na tę porę roku. Muszę się Wam też przyznać, że ta powieść budzi we mnie mieszane uczucia i bardzo ciężko było mi ją ocenić.

Pełna wersja recenzji na: [Adres usunięty]

Do zrecenzowania tej książki brałam się dosłownie całe wieki. Ilekroć próbowałam stworzyć coś na temat „Randki z homo sapiens” to kończyło się ogromnym fiaskiem i odkładałam to na później. Postanowiłam jednak, że wezmę się w garść i podzielę się z Wami tym, co myślę o tej powieści.

Nie mogę zaprzeczyć, że historia opisana w „Randce z homo sapiens” bywa momentami słodka oraz zabawna, jednak zbytnio nie potrafię się do niej przekonać. Może mieć na to wpływ dziwaczne zachowanie głównej bohaterki. Powiem Wam szczerze, że bardzo często przerażała mnie ona i miałam ochotę kopnąć ją w tyłek, aby się ogarnęła. Według mnie Janie jest trochę dziwaczna...

Postać Qiunna też budzi we mnie wiele mieszanych uczuć, ponieważ momentami irytowało mnie to, że chciał pokazać za wszelką cenę, jakim to ON jest samcem alfa. Jednak uwielbiałam w nim tą małomówność, ponieważ jego czyny świadczyły o wszystkim. Odbieram go, jako uprzejmego oraz troskliwego mężczyznę, niemalże ideał. Jego cierpliwość okazała się zbawienna w relacjach pomiędzy nim a Janie.

Jeżeli chodzi o pomysł na fabułę tej książki, nie jest to nic odkrywczego, więc jeżeli ktokolwiek z Was liczył na coś niepowtarzalnego, to możecie być pewni, że nie odnajdziecie tego w „Randce z homo sapiens”. Czasami niektóre sceny ciągnęły się niemiłosiernie długo i to mnie okropnie męczyło. Bardzo często też ta historia powodowała, że miałam ochotę rzygać tęczą, ponieważ pojawiało się w niej tyle słodyczy, że można było nabawić się cukrzycy oraz próchnicy. Nie twierdzę, że ta książka jest całkowicie do niczego, tylko moje oczekiwania wobec tego tytułu były nieco inne.

Aby sięgnąć po „Randkę z homo sapiens” to zdecydowanie trzeba mieć odpowiedni nastrój, ponieważ może ona przyprawić Was o ból zębów z powodu nadmiaru słodyczy. Tę powieść czyta się lekko i szybko, mimo iż ta książka nie należy do chudzinek. Moim zdaniem jest to odpowiednie czytadełko na tę porę roku. Muszę się Wam też przyznać, że ta powieść budzi we mnie mieszane uczucia i bardzo ciężko było mi ją ocenić.

Pełna wersja recenzji na: [Adres usunięty]

Książka ,,Randka z homo sapiens” jest idealną pozycją dla kobiet w każdym wieku. To taka historia, która sprawi, że będziesz się śmiała głośno, uleczy złamane serce i poprawi nastrój. Napisana lekkim językiem, sprawi że nie będziesz mogła oderwać się od niej choćby na chwilę. Jeśli miałabym porównać ją do jakiejś innej podobnej książki to spokojnie mogę ją zestawić na równi ze serią o Bridget Jones, troszkę ze serialem typu ,,Brzydula” czy filmem ,,Pretty Woman” . Bohaterka jest przecudowna, prawdziwa z wieloma wadami, z którymi stara się walczyć. Jej dążenie do bycia szczęśliwą i kochaną jest przeurocze i przezabawne. Fabuła swoją konstrukcją sprawiła, że czułam się jakbym oglądała komedię romantyczną, za co daję ogromny plus. Brak scen erotycznych i historia, która sprawia, że wciągasz ją jak maszynka do mielenia mięsa to kolejne jej plusy. Ja wiem czekasz na minusy. Czy jakieś znalazłam ? Niestety muszę Cię zawieść ale nie znalazłam żadnego. Na koniec nie pozostaje mi nic innego, jak powiedzieć Ci , że to cudowna, przyjemna powieść, którą nie tylko musisz przeczytać ale sprawi, że po jej skończeniu będziesz chciała więcej. Tylko ostrzegam Cię jeśli sięgniesz po tę książkę, przygotuj się na głośnie i niepohamowane fale śmiechu. Wiesz to taka książka od kobiety dla kobiet, która przemyca wspaniały morał ; nie musisz być klonem innych dziewczyn, bądź sobą, bo taka jesteś najpiękniejsza.

To jeden z najgorszych dni w życiu Janie Morris. Najpierw dowiaduje się, że jej wieloletni chłopak ją zdradził. Co więcej, dowód jego niewierności ukryty był w kieszeni spodni. Rozstanie było zatem nieuniknione, wiązało się z opuszczeniem przez dziewczynę mieszkania, które należało do Jona. Choć ten zapewniał nadal o swej miłości i próbował zatrzymać Janie, to ta była jednak nieugięta i nie dała się omamić słownymi słodkościami. A po dotarciu do firmy, nie dość że informuje się ją o likwidacji jej stanowiska, to dodatkowo kobieta łamie obcas na kratce ściekowej i szpilki musi zastąpić klapkami, gubi soczewkę, a swoją ulubioną białą koszulę oblewa kawą. Lecz to nie wszystko. Zdradzona, bezdomna i bezrobotna zamyka się w kabinie w toalecie na pięćdziesiątym drugim piętrze budynku, i grzęźnie z powodu braku, niezbędnego na ów moment, papieru toaletowego. Kiedy już w miarę doprowadza się do stanu normalności, udaje się do swego byłego już biurka, aby zabrać czekający na nią karton z rzeczami. I nagle czuje za sobą czyjąś obecność, a gdy się odwraca widzi Pana Ciacho we własnej osobie, do którego wzdycha od pewnego czasu i bacznie go obserwuje od kilkunastu dni. Obiekt westchnień, czyli miejscowy ochroniarz, mierząc Janie wzrokiem i lekko z nią flirtując, wyprowadza ją z firmy. Tym samym Morris uświadamia sobie, że widzi go po raz ostatni. To kolejny punkt dopisany do listy dramatów nieszczęsnego dnia. Jednak nie spodziewa się, że już niebawem znów ujrzy swego mężczyznę marzeń... Co więcej, obudzi się w obcym mieszkaniu, w którym i ON przebywa...

Ogromnie się cieszę, że sięgnęłam po tę jakże lekką, przyjemną, niejako tajemniczą, ukazaną z humorem i dystansem oraz pełną wdzięku, a niekiedy tkliwą powieść. Kiedy tylko dostała się w moje ręce, praktycznie od razu przejrzałam pierwsze strony. Zwyczajnie zżerała mnie ciekawość, zapragnęłam zapoznać się z jej początkiem, ażeby sprawdzić, jakim stylem została napisana. Zanim jednak przeszłam do samej treści książki, moją uwagę przykuły dedykacje autorki. I wtenczas na mej twarzy pojawiły się na przemian wyrazy zdziwienia i niedowierzania, albowiem Penny Reid uwzględniła podziękowania dla... komputera i informatyków. Jeszcze nigdy, w żadnej dotychczas przeczytanej książce, nie natrafiłam na tego typu deklaracje. Ten gest wyzwolił również uśmiech na mych ustach i stał się zalążkiem poczucia, że opowieść przedstawiona w "Randce z homo sapiens" dostarczy mi radości, zapewni dobrą zabawę, odpręży i wywoła szereg emocji. Stanowił ON też swego rodzaju zapowiedź miłego i przyjemnego spędzenia czasu w towarzystwie Janie Morris i jej przyjaciółek. I rzeczywiście tak było.

Prawdą jest, że opowiedziana historia nie odznacza się oryginalnością, toczy się według znanych schematów, ale to kompletnie nie było przeszkodą w jej chłonięciu. Po zaledwie dziesięciu stronach, przez które przebiegłam dwukrotnie, popłakałam się ze śmiechu. A ten nieustannie partnerował mi podczas lektury i nie opuszczał przez czterysta jedenaście stron. Losy głównej bohaterki wciągnęły mnie tak bardzo, że zupełnie straciłam poczucie czasu. Ani razu nie pomyślałam, ażeby odłożyć książkę, wręcz przeciwnie, z coraz większą intensywnością ją pochłaniałam. Gdy zdarzało się, że z racji obowiązków musiałam przerwać spotkanie z nią, to z niecierpliwością wyczekiwałam chwili, by ponownie móc się w niej zatracić. Zarwałabym przez nią noc gdyby nie fakt, iż oczy odmawiały posłuszeństwa. Ale następnego dnia, z samego rana wróciłam do jej kontynuowania. Poniekąd odczuwałam lekki żal, że moja przygoda z pierwszym tomem dobiega końca, ale z drugiej strony zapaliła się iskierka ekscytacji, że przecież wkrótce będą dostępne kolejne części serii, po które z całą pewnością sięgnę. Nie widzę innej opcji.

W powieści przeplata się kilka wątków, mniej lub bardziej rozbudowanych. Tym najważniejszym i wysuwającym się na pierwszy plan jest miłosny, czy też romansowy, który przyciąga, absorbuje, intryguje i co najważniejsze wprowadza w doskonały nastrój. Owiany po trosze zagadkową aurą, przepełniony humorem, urozmaicony nieprzewidzianymi akcjami, otoczony niezwykłym urokiem i poniekąd wyjątkowością, ani przez chwilę nie pozwala się nudzić. Na uwagę zasługuje scena intymna przedstawiona w sposób nietypowy, jedyny w swoim rodzaju, zadziwiający. Również motyw przyjaźni odgrywa jedną z istotniejszych ról. Jego przebieg nie zawsze jest oczywisty, niekiedy naprawdę zdumiewający i szokujący. Na pewno jest wartościowy w swym przekazie. Z kolei wątek kryminalny ukazany w esencjonalnej formie to tylko mały akcent, lekkie zabarwienie i pikantny smaczek. A jego rozwiązanie nie tyle zaskakuje, co dosłownie rozbraja i...więcej nie zdradzę. Pozostaje jeszcze przedmiot tajemniczości, a raczej sekretnej, przynajmniej do czasu, działalności Pana Ciacho. Pomiędzy wspomnianymi materiami przewija się także traumatyczna przeszłość Janie Morris, która niespodziewanie powróci i wtargnie z przytupem do jej już i tak skomplikowanego życia. Zdaję sobie sprawę, że dość zdawkowo i nie do końca jasno piszę o splecionych w książce wątkach, ale to z mojej strony celowy zabieg i mam nadzieję - zachęcający. Jakiego zakończenia doświadczą poszczególne nitki tegoż kłębka fabularnego? Oczywiście tego nie ujawnię, ale zapewniam, że nic nie jest takie, jakim się wydaje na początku...

Historia opowiedziana jest w narracji pierwszoosobowej z perspektywy głównej bohaterki powieści - Janie Morris. To pani architekt z wykształcenia, średnia siostra kryminalistek, nauczycielka matematyki i przyrody w klubiku dla dzieci, wielbicielka komiksów i wspaniała przyjaciółka. To kobieta specyficzna, szalona, oczytana, rozmowna, wrażliwa, wierna, przyciągająca kłopoty. Nie używa komórki, w sytuacjach seksualno-ekstremalnych dopuszcza do głosu "Idę", uwielbia wymyślać rzeczowniki zbiorowe, cierpi na zaburzoną umiejętność sytuacji, nie znosi dziergania, fascynuje się ciekawostkami z różnych dziedzin życia i nauki, a także wykazuje zdolność zalewania swego rozmówcy mnóstwem nieistotnych faktów. Jakie są międzynarodowe standardy ustalania kolejności dni tygodnia? Co łączy kawę z tubylczą ceremonią religijną? Dlaczego związek kobiety o niezgrabnej głowie i mężczyzny o idealnie kształtnej głowie to kiepski pomysł? Jak posiadanie telefonu komórkowego ma się do mózgu w naczyniu? I co z tym wspólnego ma klapnięta płetwa grzbietowa orek oceanicznych? Jaka jest główna metoda łapania homara norweskiego? W jakich sytuacjach życiowych istotny jest skład włókien biurowych wykładzin? Jaka jest zależność między kształtem i kolorem rynienki podnosowej a stanem zdrowia układu rozrodczego konkretnej osoby? To między innymi odpowiedziami na te pytania Janie raczyła swoich najbliższych dyskutantów, do których zaliczają się przede wszystkim pewny siebie i zagadkowy Pan Ciacho (Quinn Sullivan), sympatyczna i troskliwa Elizabeth oraz koleżanki z dziergającej grypy wsparcia (z dzierganiem to ona ma mało wspólnego, ale z plotkowaniem i okazywaniem sobie wsparcia to i owszem). To oni odegrają kluczowe role w życiu Janie. Dzięki nim jej życie nabierze nowego kształtu i nade wszystko okaże się gamą rozmaitych barw.

"Randka z homo sapiens" to bez wątpienia powieść czarująca, angażująca, emocjonująca, wzruszająca, przepełniona komizmem i namiętnością, a także niepozbawiona napięcia i niepewności. To historia o sile kobiecej przyjaźni, otaczaniu się wzajemną pomocą i niezbędnym wsparciem, dodawaniu sobie otuchy i udzielaniu nawzajem cennych rad oraz poszukiwaniu sensownych rozwiązań konkretnych sytuacji. O miłości stanowiącej sens życia i udowadniającej znaną starą prawdę, mówiącą, że przeciwieństwa się przyciągają. O próbach radzenia sobie z bolesnymi i nieustannie powracającymi wspomnieniami. O żegnaniu się z traumatyczną przeszłością i tym samym ostatecznym zamykaniu trudnego rozdziału. O walce z ciągłym i nieodpuszczającym poczuciem winy i odrzucenia. O namiętności wydobywającej skrywane dotąd emocje. O zaufaniu sobie i drugiej osobie. I wreszcie o tlącej się w sercu nadziei stanowiącej światełko na końcu drogi prowadzącej do szczęścia.

"Randka z homo sapiens" to doskonała komedia romantyczna, wyróżniająca się cukierkową okładką, ciekawym tytułem z żartobliwym podtekstem, klarownym i swobodnym stylem, lekką i porywającą fabułą, wyrazistą kreacją głównych bohaterów oraz zaskakującą formą epilogu. To zdecydowanie powieść będąca idealnym lekarstwem na jesienno-zimową chandrę. Wykazuje działania relaksacyjne i poniekąd odchudzające, albowiem pobudza do pracy mięśnie brzucha. Wciągnie, rozbawi, wzruszy i pozostawi z chęcią na więcej. Serdecznie polecam!