Psyche i Eros

Uwielbiam mitologię grecką, a lektura tej książki, która jest nią inspirowana, sprawiła mi wiele radości. Śledzenie perypetii Erosa i Psyche dostarczyło mi nie tylko rozrywki, ale i wielu wzruszeń. Autorka tej wyjątkowej historii poprowadziła fabułę w taki sposób, że po rozpoczęciu lektury ciężko jest zrobić przerwę.

Przypomniałam sobie, że w podstawówce na lekcji języka polskiego dostaliśmy zadanie przeinterpretowania wybranego mitu zachowując jego najważniejsze przesłanie. Wychodzi, więc na to, że sama robiłam retelling mitów zanim stało się to modne. 😆 Mam na pamiątkę takie prace, ale nie muszę tej szukać, by napisać za jaką postać się wzięłam, bo pamiętam, że była to Persefona. A na wspomnienia wzięło mnie za sprawą kolejnego retellingu mitów, który miałam okazję czytać i pamiętając właśnie ze szkoły, że to było jedno z fajniejszych zadań, które zapamiętałam, mogę się upatrywać w tym swojej słabości do tego typu powieści.

Tak jest z „Psyche i Erosem”. Podoba mi się, że autorka już w swoim debiucie potrafi pisać z taką lekkością, a zarazem tworzyć głębokich bohaterów. Nie ukrywam, że wpływ na polubienie Psyche i Erosa ma na pewno fakt, że to jeden z niewielu mitów, który na tle innych wyróżnia się dobrymi uczuciami i nie prowadzi do tragedii. Oczywiście, że nie obyło się tutaj bez przeszkód i sytuacji, które wzbudzają smutek, ale były one tylko etapem, a nie najważniejszym przesłaniem.

Akcja była wartka i wystąpiło w niej sporo znanych postaci z innych mitów, że aż w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać czy faktycznie ci bohaterowie mieli okazję się ze sobą spotkać w pierwowzorze. Okazało się, że nie. Autorka na końcu objaśniła co było jej inwencją twórczą. Zaczynając już od samego pochodzenia Psyche po mieszanie imion bogów i sytuacje, które w pierwotnym micie o Erosie i Psyche nie miały miejsca. Dużo jest tutaj zaczerpniętych fragmentów z historii Achillesa. Sama wolałabym mniej pomieszania mitów, ale też trzeba mieć na względzie, że takie prawo retellingów.

Najważniejsze przesłanie zachowane, a reszty lepiej nie czytać przed sprawdzianem w szkole. 🤣 Niemniej strona, w którą poszła autorka była ciekawa i historia miłości tej pary wpadła w moje gusta.

"Psyche i Eros" to książka po którą sięgnęłam w oczekiwaniu na coś. Myślałam że przeczytam kilkanaście stron i wezmę się do roboty. Nawet nie wiedziałam w jakim błędzie byłam. Kiedy już zaczęłam czytać, ta historia całkowicie mnie pochłonęła. W połowie zorientowałam się, że czytam. Nawet o tym zapomniałam.

Jestem zachwycona tym tytułem. Uwielbiam retellingi i mitologię grecką. Wzruszyłam się czytając ten tytuł. Opowiada o miłości. Różnej miłości, a także o szukaniu swojego miejsca, o próbie zaznania szczęścia przez kobiety, oraz postawienia się ich rolom w społeczeństwie, które zostały narzucone przez mężczyzn.

To piękna historia o uczuciu silniejszym niż klątwa. To piękna historia o relacjach międzyludzkich i poszukiwaniu szczęścia. Jednocześnie opisuje jaki los czekał kobiety, ich obowiązkiem było wyjść za mąż za tego, kto dał najlepszą propozycję. To także opowieść o pożądaniu i o tym jak ludzie spaczyli to uczucie.

Bardzo polubiłam bohaterów, każdy z nich był wyjątkowy i wnosił coś ciekawego do historii. Wiele się dzieje w tym tytule, a zwroty akcji zaskakują.

Znajdziemy tutaj tragizm charakterystyczny dla mitów greckich, autorka nawiązuje do różnych postaci i ich dalszych losów, co bardzo mi się podobało.

To książka zdecydowanie warta lektury. Uwielbiam!

Powiem wam, że im więcej czytam, tym częściej zauważam, że ludzie wymyślają coraz to bardziej nowe połączenia gatunków literackich z dodatkiem wątków psychologicznych. Tutaj niby historia przedstawia losy Psyche i Erosa, ale nie jest to czysta historia. Po pierwsze postacie wysławiają się współcześnie i ich myśli zajmują nasze normalne i czasami codzienne sprawy. Tutaj zaskoczeniem było dla mnie to, że jak postać coś nam opowiadała, to wpierw dużo rzeczy brała pod rozważanie nad tematem, który akurat siedział w jej głowie. Bo mamy tu naprzemienne opowiadania dwóch głównych postaci i każda z nich myśli co może zrobić, przedstawia co aktualnie się u niej dzieje, jak wyglądało to wcześniej, jakie były jej początki i myśli na temat aktualnych wydarzeń. Spodobały mi się opisy narodzin Psyche, której początek nie był łatwy. W tamtych czasach największą władzę dla ojca przynosiły narodziny syna, a tu po wieloletnich staraniach, gdyż jej matka była słaba i chorowita, przyszła na świat dziewczynka. Na szczęście jedno spojrzenie w jej oczy wystarczyło, że wszystkie wcześniejsze złe plany na jej temat gdzieś tam przepadły. Ojciec postanowił zrobić z niej wojowniczkę, najlepszą z najlepszych, kobietę, która będzie potrafiła zrobić wszystko to, czego nauczyłby syna, gdyby go posiadał. W ten sposób stała się kimś więcej, niż tylko kobietą jakich wiele w ich otoczeniu. Następne wydarzenia przedstawiają losy dorosłych już Psyche i Erosa, więc wcześniejsza rozczulająca historia zmienia się w sprawy typowo dla dorosłych. I co ciekawe, tutaj ich naprzemienne relacje dzieją się jakby szybciej i działy przeznaczone na ich osobiste rozważania są dużo krótsze od tych początkowych. Nie wiem czy pamiętacie o tym, że Psyche jest zwykłą śmiertelniczką, a Eros bogiem pożądania i miłości. To od niego zawsze zależało kto dosiądzie tego intymnego uczucia, jednak tutaj stało się nieco inaczej. W wyniku pewnych wydarzeń to jego ugodziła strzała miłości, która była przeznaczona dla kogoś innego. I by nie było tak prosto, istnieje w tym wydarzeniu pewna klątwa, która jakby sama przeczy temu, co się stało. Miłość musi być ślepa i to dosłownie, inaczej wydarzy się coś strasznego. Jak zatem zakończy się ta historia?

Myślę, że książka jest dla każdego, kto lubi legendy i rozważania nad swoimi poczynaniami. Oczywiście dla osób pełnoletnich. Dobrze się ją czytało, tylko nie czułam potrzeby by nie przestawać jej czytać. Jakby same postacie wiedziały, że na wszystko jest czas. Ale ciekawy punkt widzenia:-)

Uwielbiam współczesne interpretacje mitów i legend, chłonę więc wszystko co tylko pojawi się na literackim rynku. Im bardziej pomysłowa lektura, tym lepiej. Jednak największą wagę przykładam do stylu, ponieważ plastyczność przedstawionych wydarzeń musi być na najwyższym poziomie i śmiało mogę napisać, że Luna McNamara osiągnęła zamierzony efekt.

"Psyche i Eros" nawiązuje do jednego z moich ulubionych mitów, więc wymagania i nadzieje były ogromne. Nie chciałam nastawiać się na nic konkretnego, ale trudno pohamować ekscytację, gdy trzyma się w dłoniach tak dobrze rokującą powieść. Na szczęście autorka z nawiązką wypełniła wszystko co niezbędne, by historia była w pełni wartościowa i emocjonalnie przedstawiona a sam motyw przewodni nie tylko intrygował od początku do końca, ale i krył w sobie klarowne przesłanie.

Ależ to była fascynująca przygoda! Napisana tak, że każda strona wzbudzała mnóstwo skrajnych emocji, trzymająca w napięciu szczera i dojrzała, z tak cudownie przedstawionymi postaciami, że rozmyślam o nich na długo po odłożeniu książki na półkę. Przyznaję, że nie spodziewałam się aż tak silnego zaangażowania z mojej strony, ale to tylko dowodzi jak dobrze spisała się autorka, którą muszę pochwalić za wykorzystany potencjał i nietuzinkową współczesną wizję boga pożądania zakochanego w młodej śmiertelniczce.

Psyche, królewna mykeńska, miała poskromić potwora. Tak głosiła legenda. Dziewczyna porzuciła więc społeczne oczekiwania i zaczęła uczyć się władania mieczem, by w odpowiednim momencie zastosować swoje umiejętności. Zdążyła jednak rozgniewać Afrodytę, która w odwecie wysłała Erosa mającego rzucić na nią klątwę. Ten jednak nie wykonał swojej misji, więcej - zakochał się w kobiecie, której nie mógł nawet spojrzeć w oczy. I tak rozpoczęła się ich szaleńcza przygoda, pełna niebezpieczeństw, słownych przepychanek a także uników przed klątwą, która miała spisać ich oboje na straty.

"Psyche i Eros" to pięknie napisana powieść, która pochłonęła mnie na długie, niezapomniane godziny. Napisana z pomysłem, pełna emocji, dojrzała i otwarta na współczesne wartości. W błyskotliwy sposób połączyła dawną legendę z aktualnymi oczekiwaniami. Luna McNamara zaskakuje na wielu płaszczyznach, ale o tym polecam przekonać się samemu, ponieważ - gwarantuję - taka wciągająca lektura trafia się rzadziej niżbyśmy tego chcieli. Dla mnie: relewacja!

Nowa odsłona mitu o Psyche i Erosie - przeklętych kochankach, których los starał się rozdzielić na wieki.

Psyche jest królewną Mykeńską, której dane jest wedle proroctwa poskromić potwora, którego lękają się sami bogowie.

Eros to potężny bóg, który dzięki swoim strzałom sprawia, że ludzie zakochują się bez pamięci.

Oboje połączyła i rozłączyła klątwa Afrodyty, która zazdrosna zachwytu jaki wzbudzała w śmiertelnikach waleczna Psyche, kazała

przeklętą strzałą ugodzić księżniczkę. Pech... a może same Mojry?, chciał że strzała ugodziła posłańca, a ten od tamtej chwili nie mógł już żyć bez Psyche.

Jednak sama klątwa nie polegała tylko na zakochaniu się w obcej osobie. Nie... ona sprawiała, że jeśli kochankowie spojrzą się w sobie w oczy, to zostaną rozdzieleni ze sobą na wieki...

Przyznam się bez bicia, że zapomniałam o tym micie, jednak odświeżanie go poprzez czytanie książki Luny McNamary było niezwykle przyjemne. Bo sam utwór, mimo iż opowiada historię właśnie Psyche i Erosa porusza też niezwykle kluczowy wątek, jakim jest Wojna Trojańska. To już moja druga książka w tym roku (również od wydawnictwa Muza), która poruszyła ten wątek i muszę przyznać, że zaczęłam przez te dwie pozycje analizować go bardziej szczegółowo - co mnie samą zaskoczyło.... ale oczywiście, nie będę poruszała tej kwestii tutaj w recenzji.

Niemniej muszę powiedzieć, że ta książka mnie nie wciągnęła. Było kilka chwil, kiedy nie mogłam się doczekać aż dowiem się co się stało - np. podczas rozdziałów z Erosem, albo wtedy kiedy go nie było - lecz w ogólnym rozrachunku nie byłam ciekawa tego, co się może wydarzyć dalej. Po prostu czytałam, żeby skończyć książkę. Nie pomagał też prosty język, pewne pominięcia fabularne...

Ale za to autorka całkiem nieźle poprowadziła wątek drogi, relacji miłosnej czy chociażby wyjaśniła co kierowało Afrodytą.

Zresztą sama relacja Zefir-Eros-Psyche jest naprawdę świetna i świeża, bo pokazuje, że mimo tego że bogowie zwykle knuli między i przeciw sobie, to tutaj istniała tak mocna przyjaźń, że zależało im wszystkim na wzajemnym dobru.

Książkę oceniam na 3/5.

Mit Psyche i Erosa w nowej odsłonie, zaprezentowanej przez @wydawnictwomuza, ukazuje się jako opowieść o sile, tożsamości i walce o miłość. Autorka zgrabnie balansuje między tradycyjnymi mitologicznymi wątkami a nowym spojrzeniem na postacie, tworząc unikalną opowieść.

W centrum uwagi stoi Psyche, księżniczka o nietypowym losie. Jej postać łamie schematy tradycyjnej damy dworu, dzięki wizji ojca, który widzi w niej wojowniczkę. To odstępstwo od klasycznej roli nadaje opowieści świeżość. Psyche emanuje siłą, walecznością i zdolnością do wyrażania własnych przekonań.

Eros, bóg miłości, staje się bohaterem zmagającym się zarówno z klątwą, jak i własnym przeznaczeniem. Autorka przedstawia go jako postać dynamiczną, która ewoluuje w miarę rozwoju fabuły. To ujęcie dodaje historii nowego wymiaru, pozwalając czytelnikowi odkryć boga, który jest zarazem potężny i ludzki.

Walka Psyche o miłość i samoświadomość staje się osią opowieści, a trudne zadania narzucone przez Afrodytę dodają elementu napięcia. Fabuła wciąga od samego początku, jednocześnie dostarczając refleksyjnych momentów.

Narracja autorki, choć pełna pasji, czasami bywa nieco męcząca, co wpływa na płynność czytania. Mimo to, "Psyche i Eros" to interesujący retelling mitu, który otwiera nowe spojrzenie na klasyczną historię.

„Psyche i Eros” to kolejna odsłona mitów greckich, tym razem pokusiła się o to Luna McNamara. Nie podchodźcie do książki, jak do mitu, bowiem autorka zaczerpnęła z niego tworząc innych bohaterów niż przedstawiała to mitologia. Nie doszukujcie się tutaj „kalki mitologicznej”, ponieważ wtedy się rozczarujecie, dajcie się porwać powieści i przyjmijcie ta historię, jako jedną z alternatyw. To jedna z interpretacji znanego mitu, a wiadomo ile ludzi, tyle możliwości rozwijania znanych historii. Osobiście nie przeszkadzały mi zmiany i spodobało mi się nowoczesne podejście do tego klasycznego greckiego mitu. Kto zabroni kobiecie walczyć o siebie, o życie, o miłość?

Główną bohaterką książki autorstwa Luny McNamary pod tytułem „Psyche i Eros” jest Psyche, królewna mykeńska, według proroctwa to właśnie ona poskromi stwora tak potwornego, którego lękają się sami bogowie. Chociaż wymaga się od niej zapewnienia królestwu dziedzica, ona wybiera inną ścieżkę. Oddaje się nauce władania mieczem oraz łukiem, wszystko, aby poradzić sobie z przepowiednią. Sytuacja i tak nie wygląda ciekawie, do tego rozgniewana Afrodyta postanowiła tutaj nieco namieszać. Zdecydowała się wysłać boga pożądania Erosa, aby nałożył na Psyche klątwę. Ten jednak nie ma ochoty przebywać między śmiertelnikami, dlaczego miałby się wtrącać w takie rzeczy? Problem w tym, że bóg kaleczy się strzałą przygotowaną dla Psyche, a wraz z tym czeka go klątwa, którą Afrodyta naznaczyć chciała kobietę. Co na niego spadło? Uczucie tęsknoty do kobiety niemożliwe do zaspokojenia, ponieważ utraci ją, jeśli tylko spojrzy w jej oczy. Czy bohaterom uda się pokonać wszystkie przeciwności?

„Psyche i Eros” to historia, która potrafi wywołać w czytelniku emocje. Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się, że ta książka będzie tak dobra. Uwielbiam mitologię grecką i często sięgam po książki, które w jakiś sposób są z nią związane. Uważam, że autorka wykonała świetną robotę, tworząc i łącząc tak wiele postaci, aby stworzyć tę powieść. Zanurzyłam się w świat mitologii greckiej, pozwoliłam na to, aby McNamara zabrała mnie do dalekiej Grecji. Bardzo podobała mi się wizualizacja historii, bogów i śmiertelników, budowanie świata i rozwój postaci. Zaintrygowała mnie zmiana dotycząca pochodzenia i osobowości głównej bohaterki. Zagłębienie się w konflikt nie tylko społeczny, ale także emocjonalny ma odniesienie do wychowania Psyche. Jej obowiązkiem jest wyjść dobrze za mąż, dać swemu królestwu najlepiej męskich potomków, jednak kobieta pragnie czegoś innego, sama chce zostać bohaterem. „Psyche i Eros” to odważna i bezkompromisowo feministyczna, gruntowna rekonstrukcja historii Psyche i Erosa autorstwa Luny McNamary. Odświeżająco wnikliwa i wciągająca lektura opisująca miłość w wielu jej aspektach. Kobieta jest bohaterką swojej własnej opowieści i wygrywa własne szczęśliwe zakończenie.

𝓡𝓮𝓬𝓮𝓷𝔃𝓳𝓪 "𝓟𝓼𝔂𝓬𝓱𝓸 𝓲 𝓔𝓻𝓸𝓼"

On jest Bogiem, którego mocy obawiają się sami bogowie. Ona to jedyne dziecko króla, której przepowiedziano poskromienie największej bestii budzącej lęk na Olimpie. Oboje złączyła klątwą, która nie była przeznaczona dla nich. Czy ta historia może zakończyć się szczęśliwie?

Cóż, dla mnie nie miało ono zbyt wielkiego znaczenia, ponieważ ta historia jest OKEJ. Nic mniej, nic więcej. Zwykła książka o której szybko zapomnę. A dlaczego?

Momentami ciężko się to czytało i łapałam się na tym, że przesuwam wzrokiem tylko po dialogi by dokończyć rozdział.

Psyche i Eros nie porwali mnie swoją historią ani charakterami i musiałam kilkukrotnie brać ich uczucia/wydarzenia/charakter na słowo.

Książka ona dość przyjemna na leniwe popołudnie, ale nie zaangażowała mnie. Widać, że autorka chciała wprowadzić wyraźne wątki feministyczny, lecz w porównaniu z innymi mitologicznymi retellingami, jakie czytałam nie miało to swojej mocy i było nijakie. Kolejną sprawą jest to, iż wydawało mi się, że postacie i motywy pojawiły się tutaj, bo taki jest trend: Meduza, Klitajmestra, Achilles, Demeter i wiele innych znamy już z niedawno wydanych retellingów. Bogowie byli tak wszechobecni, że w pewnym momencie przestali być boscy. Największym powiewem świeżości jest postać Eris oraz samo zabranie się za retelling właśnie tego mitu. Nie jest to jednak, najgorszy retelling jako czytałam gdyż PoA chyba nic nie jest w stanie pobić. Ale o dziwo, nawet mi go przypomina: postacie pojawiają się po to by namieszać w dosłownie poetyckiej miłość, która pokona wszystko. O wiele bardziej przypomina mi to romans, do których nie pałam szczególnym uczuciem.

Jeśli jesteście miłośnikami historii romantycznych, lub lubiecie "Pieśń o Achillesie" to z może być to coś dla Was. Momentami byłam znudzona fabuła, a za chwile chciałam czytać. Bez wątpienia jest to nowe spojrzenie na Mit o Psyche i Erosie, lecz nie powala swoją oryginalnością. Ciężko mi to ocenić, bo za sprawą pojawiających się postaci z retellingów, które już znam i uwielbiam, miałam wrażenie iż ciągle słyszę ich echo ~5/10⭐️

Co czyni kogoś prawdziwym bohaterem? Porozmawiajmy.

[Współpraca reklamowa z @wydawnictwomuza]

„Psyche i Eros” to niezwykle inteligentny retelling. Fabularnie to uczta literacka, która sprawiła mi niemałą czytelniczą frajdę.

Bardzo podobało mi się wprowadzenie do historii. Myślę, że to spore ułatwienie dla wszystkich osób niezainteresowanych w znacznym stopniu mitologią, będące uproszczeniem progu wejścia w boska otoczenie. Autorka zaprasza czytelnika do świata bóstw greckich i przedstawia historie wielu z nich.

Mit o Erosie i Psyche to jeden z moich ulubionych. Przekorność czy też przeznaczenie splotło ich drogi. Ofiarowało miłość piękną, ale bolesną. Zupełnie taką, jaką Eros obserwował u zwyczajnych ludzi.

Psyche w porównaniu do innych kobiet ze swojego otoczenia miała wielkie szczęście – kochającego ojca, który pozwolił jej żyć poza schematem. Polubiłam ją. Wykorzystała szansę, jaką otrzymała. Była wytrwała, waleczna i silna, zjednała sobie wielu ludzi i bogów.

Cała historia była utrzymana w klimacie walki kobiet o wolność i spełnianie marzeń, siostrzeństwa i wzajemnej pomocy.

Dialogi były pełne dystansu i humoru, nadawały lekkości i zwyczajności bogom i ludziom, którzy prowadzili konwersacje. Bardzo to fajne!

Było coś w stylu pisania autorki, co mnie przyciągało. Sprawiało, że chciałam czytać, a czytanie wzbudzało moje coraz to intensywniejsze zainteresowanie.

Ta historia ofiarowała mi coś niezwykłego. „Strach nigdy człowieka nie opuszcza. Lecz z biegiem czasu dzięki miłości staje się znośny.”

Chyba każdy kojarzy postać ze skrzydłami, która strzelając z łuku wprowadza miłość do serca.

To właśnie Eros, który stał się synem Afrodyty przez różne koleje losu, był pierwowzorem amora.

Ale mało kto wie, że jego własna miłość nie była piękna i jak z bajki.

"Psyche i Eros" to bardzo dobrze napisany retelling znanego greckiego mitu. Miłość miesza się tu z klątwą, obietnica z ciekawością.

Chociaż znam ten mit od dawna to wspaniale było poznać jego kolejną wersję pełną uczuć, emocji, strachu i bólu.

Ci, którzy znają losy Psyche i Erosa będą zadowoleni ze sposobu ukazania tej historii,a ci którzy dopiero będą ją poznawać przepadną i będą z niecierpliwością czekać na finał. I ciekawe czy pamiętacie dlaczego z tą historią kojarzą się motyle...

Wciągająca, emocjonująca i dodatkowo pięknie wydana. Pokazująca siłę charakteru, przyjaźń, miłość, oddanie i ulotność.

"Przeklęta strzała, spełniwszy swoje zadanie, zniknęła, jakby nigdy jej nie było. Podniosłem oczy i mój wzrok spoczął na pogrążonej we śnie Psyche. Naprawdę sądziłem, że jest po prostu niebrzydka? Nie, była to najpromienniejsza istota, jaką w życiu widziałem pośród bogów czy śmiertelników".

Psyche jest śmiertelniczką, której przepowiedziano, że poskromi potwora. Jej ojciec, król Myken wbrew zasadom pozwala córce szkolić się na wojowniczkę pod okiem Atlanty. Dziewczyna musi świetnie władać mieczem i strzelać z łuku by sprostać swojemu przeznaczeniu. Pewnego dnia nieświadomie naraża się na gniew Afrodyty. Bogini rozkazuje Erosowi by strzelił do psyche zaklętą strzałą na którą nałożona jest klątwa. Zakocha się w najbrzydszym z mężczyzn. W wyniku nieszczęśliwego wypadku Eros rani się strzałą i zakochuje się w Psyche. Teraz najważniejsze pytanie brzmi, jak przełamać klątwę bogini? Gdyż utraci kobietę kiedy spojrzą sobie w oczy.

Jestem ogromnie szczęśliwa, że mogłam przeczytać tę książkę, która opowiada o wielkiej miłości. Śledzimy historię z perspektywy Psyche i Erosa, mamy bardzo dobry podgląd życia, myśli i uczucia jakimi się darzą. Przez co muszą przejść, z kim walczyć, komu ufać a kogo się bać. To wszystko począwszy od złości, bezsilność, smutku i strachu a kończąc na radości, miłości i spokoju. Podobało mi się to, jak Eros patrzył, działał na Psyche i jak rozwinęła się relacja między nimi. Byłam pod ogromnym wrażeniem liczby wyjątkowych ludzi, bóstw, królów, królowych, bogów, herosów, których udało się spotkać w książce. Achilles, Atlanta, Afrodyta, Demeter, Gaja, Hera, Agamemnon wymieniać można bez końca jest ich dużo więcej. Nawet przyjemnie było powrócić do Klitajmestry, która straciła swoją córkę Ifigenię oddaną bogom na przebłaganie o silny wiatr. Czytanie tej książki to sama przyjemność, przeplata się z innymi wspaniałymi greckimi bohaterami o których z pewnością niejedna osoba z nas słyszała. Książka osobiście bardzo mi się podobała. Było ciekawie i ogromnie ekscytująco. Jeżeli lubicie mitologie greckie, to ta książka jest jak najbardziej dla was.