Galatea

To śliczne maleństwo, to krótkie opowiadanie autorki znanej z powieści Kirke i Pieśni o Achillesie. Książeczka jest jedną z serii Butikowej, jednak to dosłownie taki dodatek, bo wydanie jest drobniutkie.

Autorka balansuje na pograniczu współczesności i starożytności, bo zainspirowana mitem o Galetei stworzyła opowiadanie uniwersalne i z przekazem, ważnym w każdej epoce. Ta historia ma drugie dno i mocny wydźwięk, jednak do mnie nie trafiła. Po prostu nie jestem fanką opowiadań. W dodatku historie pełne metafor, takie ocierające się o literaturę piękną, trudniejsze w odbiorze, własnie takie jak Galatea - nie, to nie moja bajka.

Całość można przeczytać w 15minut i jestem spokojna o to, że każda osoba doceniająca taki gatunek będzie usatysfakcjonowana. Szkoda, że autorka nie pokusiła się o kontynowanie tej opowieści.

Uwielbiam Serię Butikową Wydawnictwa Albatros. Tym razem miałam okazję przeczytać bardzo krótkie opowiadanie Madeline Miller "Galatea". Ta książka jest cudownie wydana. I tylko to mnie w niej zauroczyło. Co do treści to w skrócie nim się na dobre rozkręciło, to się już skończyło. Było, minęło i koniec. Szkoda, że autorka tak szybko zakończyła swoją opowieść. Gdyby pociągnęła temat dalej, byłoby idealnie. Wyszłaby wtedy ciekawsza historia i mogłabym lepiej poznać bohaterów. A tak szału nie ma. Liczyłam na lepszą historię.

Galatea jest posągiem z marmuru. Jest też żoną, matką i kobietą. Drzemie w niej wolny duch. Dosłownie jest idealna.

" [...] NAWET NAJDOSKONALSZE ISTOTY PRAGNĄ BYĆ PO PROSTU WOLNE [...]"

Jeżeli lubicie mitologię, to "Galatea" może przypaść wam do gustu. Bardzo mocno rysuje się tutaj feminizm. Cała historia jest nim przesiąknięta.

Znajdziecie tutaj opisany mit o Pigmalionie z punktu widzenia Galatei.

Kim był Pigmalion? Znakomitym rzeźbiarzem starożytnej Grecji. Stworzył najpiękniejszą rzeźbę kobiety, w której do szaleństwa się zakochał. Dzięki pewnej bogini jego ukochana ożyła. Czy ich życie było jak z bajki? Co myśli ożywiona Galatea? Czego najbardziej się boi i czego oczekuje od życia? Czy nasz rzeźbiarz będzie idealnym mężem, czy raczej okaże się tyranem?

Jeżeli chcecie poznać historię ożywionej Galatei to koniecznie przeczytajcie najnowsze opowiadanie Madeline Miller.

Książka idealna dla zapracowanych. Czytanie zajmuje maksymalnie 40 minut.

„Przecież zostałam zrobiona z kamienia.”

Pierwsze spotkanie z twórczością Madeline Miller zaliczam do ciekawych i klimatycznych, jednak nie w pełni satysfakcjonujących. W „Galatei” autorka podsuwa kilka tropów, które warto podłapać i oddać się refleksjom, ale mam poczucie, że nic nowego z nich nie wynoszę. Popieram walkę kobiet o swoje prawa, jednak opowiadanie zbyt nasiąka feminizmem. Oczywiście, rozumiem, że Miller stara się pogrubić aspekty, na które zwraca uwagę czytelników, lecz słowne dosadności przeszkadzają. Nie trzeba wulgarnej bezpośredniości, aby oddziaływać na wyobraźnię odbiorcy, to przeszkadza. Nawet jeśli chodzi o silny pogrubiony zgrzyt, kontrast między dawną mitologiczną atmosferą, przyjmowaną utarty stan rzeczy, a współczesnym wyrazem artystycznym, zrywającym z otoczkami. 

Autorka dostosowuje myśli marmurowej kobiety, wyrzeźbionej przez męża i traktowanej przedmiotowo przez niego lub lekarskie otocznie, niczym seksualna niewolnica lub podmiot medycznych obserwacji, do obecnego spojrzenia na role kobiet w świecie, oczywistego braku zgody na uwłaczające wykorzystywanie. Jednakże to nie tylko spojrzenie na dramatyczną sytuację Galatei, każdą myślą i czynem pragnącej zerwać krępujące kajdany ludzkiej przemocy. W pewnym stopniu również smutno się robi, kiedy zagląda się w samotną duszę męża odwołującego się do wyimaginowanej bliskości z posągową kobietą. Od razu pojawiają się skojarzenia z japońskimi manekinami zastępującymi żony. Mężczyźni zakochują się w nich w desperackim poszukiwaniu bliskości i miłości. Fałszywe przeżycia, a tak wiele jednostek w nie wierzy. Galatea, bohaterka opowiadania, u której skalne ciało, serce i rozum, zastępuje pragnienie ucieczki od dręczenia i wola życia według własnych zasad. Walczy o godność, szacunek, wolność i poczucie własnej wartości. Krótka forma literacka pozostawia niedosyt, chciałabym większego rozbudowania, ale właśnie między innymi wypełnianie luk interpretacji czyni je zajmującym i atrakcyjnym. Mały format książeczki, akurat do spakowania do torebki, wyjęcia podczas podróży i wejścia w nową perspektywę opowieści z świata greckiej mitologii, historii o królu Cypru Pigmalionie i ukochanej kobiety z kości słoniowej. Pozostaje zadać pytanie, czy na tym polega miłość, jakże łatwo ubierana w piękne słowa i pamiętana przez pokolenia? Bookendorfina

„Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto!” – te słowa wydały mi się dobrym wstępem do opisu moich wrażeń po przeczytaniu „Galatei”. Trochę przewrotnym, gdyż bohaterka w żaden sposób nie jest „puchem marnym”, a wręcz przeciwnie – kobietą, która próbuje się wyrwać spod władzy swego męża. Autorka stworzyła krótkie opowiadanie, które mimo niepozornej objętości, skrywa w sobie całe morze domysłów, interpretacji oraz znaczeń, które każdy zapewne dostrzeże, patrząc z własnej perspektywy. Madeline Miller ponownie sięga do mitologicznych źródeł, opowiadając na swój wyjątkowy sposób historię znaną z „Metamorfoz” Owidiusza - mit o Pigmalionie i Galatei. A wyjątkowy nie tylko ze względu na jej pisarski styl, ale przede wszystkim dlatego, że daje ona dojść do głosu ożywionemu posągowi – doskonałej rzeźbie, która stała się kobietą z krwi i kości. Jej małżonek pragnie ją izolować od świata, chcąc mieć nad nią pełną kontrolę. I jeśli wydaje się, że kobieta mu się, niczym bezwolna marionetka, poddaje, to nic bardziej mylnego. Miller daje jej niejako do ręki najgroźniejsze narzędzie, jakim jest sztuka uwodzenia. Bowiem Galatea nie chce być zabawką w rękach mężczyzny, a już tym bardziej pragnie innej przyszłości dla swojej córki. Dlatego jest zdolna do wszelkich poświęceń…

Podsumowując:

Przyznaję, że „Galatea” mnie zaskoczyła. Jeśli odbierać ją wyłącznie powierzchownie, to może wydać się niepokojącą opowieścią o dziwnej, balansującej na granicy obłędu, relacji między mężczyzną, który z jednej strony, wielbi swą ukochaną, a z drugiej, wykazuje cechy mizoginistyczne, a jego idealną partnerką. Jeśli jednak zagłębimy się w niej bardziej, dostrzeżemy jej wielowymiarową symbolikę. To ukryty pod mityczną historią obraz kobiety, która poszukiwała wolności. Jedynie pozornie zagubiona ofiara swego pana, piękny ptak zamknięty w złotej klatce. Tymczasem w publikacji Miller jawi się jako kobieta inteligentna, która potrafi oszukać otaczających ją ludzi, aby odzyskać niezależność. Być może ten ożywiony pomnik w opowiadaniu autorki można uznać za alegorię kobiety walczącej z męską dominacją. Być może… Myślę jednak, że to jedna z tego typu opowieści, u której fundamentów odnaleźć można więcej interpretacji. Przeczytajcie i przekonajcie się, co skrywa ta niepozorna, ale jakże intrygująca literacka perełka w filigranowym, eleganckim wydaniu!

Literacka perełka…🍂

Książkowy maluszek…🍂

Historia, która zachwyca, upaja pięknym językiem, a później… po prostu się kończy. Galatea to niestety tylko opowiadanie, które chociaż jest przepiękne to jednak byłabym mocniej usatysfakcjonowana, aby powstała jako pełnowymiarowa powieść, a jeśli nie to byłaby częścią większej ilości mitologicznych rekonstrukcji.

Madeline Miller odtwarza historię Galatei, posągu z kości słoniowej, w którym zakochał się Pig i który został ożywiony przez Atenę. To mocno feministyczna historia, gdzie drugim dnem są oczekiwania jakie narzuca społeczeństwo na kobiety, głęboka hipokryzja i fakt, że wymaga się od nich grzeczności, niewinności i czystości. Autorka po raz kolejny daje tutaj popis kunsztu swojego pióra. Na uwagę zasługuje też tłumaczenie, które pięknie przybliża nam ten tekst w naszym języku. Tyle wyciągnęłam z tych zaledwie kilkudziesięciu stron. Wyobrażam sobie, że gdyby było ich więcej moje wrażenia były by tylko i wyłączenie lepsze. Tym razem czuję niedosyt i z niecierpliwością wyczekuję momentu kiedy w końcu przeczytam Kirke. Cieszę się, że mam to jeszcze przed sobą. Wyśmienita literacka podróż mnie czeka.

Lubicie historie z motywami mitologicznymi? Jaki mit najmocniej rozgrzewa waszą wyobraźnię?

Moim ulubionym jest ten o Demeter i Korze.

Uwielbiam prozę Madeline Miller i uważam, że niewielu autorów może się z nią równać. Jej poprzednie powieści wprawiły mnie w ogromny zachwyt, ale przyznaję, że były idealnie rozbudowane i przemyślane. Bałam się więc "Galatei", która okazała się zaledwie króciutkim opowiadaniem, ale niepotrzebnie wątpiłam - historia porwała mnie równie mocno co pełno fabularne powieści.

Już pierwsze wrażenie wypada bardzo efektownie, ponieważ twarda oprawa i piękna grafika na okładce tworzą imponującą całość. Książka tym samym wcale nie wydaje się taka cieniutka co na pewno zachęca, ale zatrzymuje przy sobie ostatecznie treść, która jest po prostu niesłychanie malownicza i pobudzająca wyobraźnię.

Lekturę przeczytacie w zaledwie jeden wieczór, ale na pewno w głowie pozostanie Wam niepowtarzalny obraz zaczerpnięty wprost z mitologii. W starożytnej Grecji pewien rzeźbiarz został pobłogosławiony przez boginię. Jego marmurowa kobieta, najpiękniejsza jaką świat widział, została powołana do życia. Galatea świadoma swojej mądrości nie zamierza się podporządkować mężowi, który chciał, by była mu ona poddana niczym zwykły, ożywiony przedmiot. Walczyła z jego przekonaniami, ale on był sprytniejszy a głos mężczyzny bardziej donośny.

Tym samym króciutka lektura zaprezentowała sobą mnóstwo ponadczasowych wartości, które istotne są po dziś dzień a losy tytułowej Galatei, mimo że nie zdążyłam jej dobrze poznać, ani przez chwilę nie były mi obojętne. To treściwe opowiadanie, które pozwala czytać między wierszami i które udowadnia niezwykłą siłę kobiet.

"Galatea" w swoim pięknym wydaniu będzie idealnym prezentem dla wszystkich fanów twórczości Madeline Miller. To opowiadanie bardzo świadome, chwytające za serce, pokazujące, że uwielbienie nie zawsze idzie w parze ze zrozumieniem. Gra pozorów, paleta emocji, bohaterowie, których historia porusza do głębi - dla wszystkich miłośników mitologii, lektura obowiązkowa.

Kilkadziesiąt stron tekstu, napisanych na pięknym papierze przyozdobionym fikuśnymi wzorkami, sprawia wrażenie, że oto przed czytelnikiem leży słodka opowiastka na dobranoc, gwarantująca dobre samopoczucie i relaks.

Okazuje się jednak, że to skondensowana, wartościowa treść, która stara się przełamać stereotypy wynikające z wszechobecnego od tysiącleci patriarchatu. Jest to opowiadanie utkane na kanwie mitu o Pigmalionie. Jednak tutaj czytelnik patrzy na całą sprawę z punktu widzenia Galatei, a nie jej twórcy rzeźbiarza.

Mamy tu obraz kobiety uległej, szalenie zależnej od mężczyzny, żony maltretowanej i psychicznie i fizycznie, ale też ekonomicznie i społecznie. I choć wydawać by się mogło, że autorka rozpisze to w wielostronicowej powieści, to jednak ten potężny, niesprawiedliwy akt przemocy na kobiecie umieściła w krótkim opowiadaniu.

Ta historia porusza, miażdży wszystkie zmysły, powoduje nagłe uczucie gniewu i niesprawiedliwości, ale jednocześnie daje nadzieję na to, że kobieta w tej najokropniejszej z sytuacji wybrnie. I tak się dzieje, choć może nie do końca z happy endem. Wspaniała historia!

Nie czytam opowiadań. Nie jestem przekonana do takiej formy literackiego przekazu. Ale dla Madeline Miller zrobiłam wyjątek. Bardzo dobrze pamiętam, jak silne emocje wywołała we mnie jej powieść „Pieśń o Achillesie”. Musiałam się przekonać, co autorka ma do powiedzenia tym razem.

„Galatea” to krótkie opowiadanie będące autorską interpretacją mitu Owidiusza o rzeźbiarzu, który wykuł sobie z marmuru kobietę idealną. Miller nie mogła pogodzić się z tym, że bohaterka mitu przedstawiona została jako uległa i zależna. W jej opowiadaniu mamy do czynienia z kobietą zupełnie inną.

Tytułowa Galatea ma sporo do powiedzenia. Chętnie dzieli się tym z czytelnikami przy pomocy pierwszoosobowej narracji. Taki sposób opowiadania pozwala lepiej zrozumieć jej myśli i potrzeby, postawić się na chwilę na jej miejscu. Choć opowiadanie jest krótkie, to w niedługim czasie potrzebnym na jego przeczytanie, łatwo jest poczuć sympatię dla tej posągowej damy.

Historię czyta się przyjemnie również ze względu na styl Miller. Język opowieści jest trochę ironiczny, lekko uszczypliwy i w przekonujący sposób autentyczny. Lekkość płynąca z takiej narracji sprawia, że jeszcze szybciej poznaje się kolejne strony.

Mówi się, że w opowiadaniu istotne znaczenie ma zakończenie. W takim razie i w tym punkcie autorce należą się słowa uznania. Nie spodziewałam się, że historia może potoczyć się tą drogą, by znaleźć ujście w tak intrygującym miejscu.

Mimo wielu zalet tej opowieści, wciąż nie mogę pogodzić się z tym, że była ona tak krótka. Właśnie to stanowi dla mnie problem w opowiadaniach. Ciężko jest mi się wczytać, zaangażować i nasycić historią. Mam wrażenie, że można było nieco rozwinąć fabułę „Galatei”, trochę pogłębić temat, by pozwolić czytelnikowi cieszyć się lekturą dłużej.