Przystań w Sosnowej Polanie

"Tak szybko minęło jej życie. Prawie cały wiek niczym kilka mgnień lata. Nie sądziła, że będzie żyła tak długo i że to będzie tak trudne, ciężkie, mozolne. Życie, którego nie wybierała. Samo się wybrało, samo przyszło i się toczyło. I żyła tak, jak leciało, jak zdołała, jak potrafiła, jak wydawało jej się, że powinna. Nie tak, jak by chciała. Życie ją samo niosło, popychało, a ona usiłowała za nim nadążyć. Poddawała mu się, unosiła na fali, dryfowała. Starała się, przynajmniej tak uważa, i dała radę"

"To był dom kobiet. Dom niezbyt szczęśliwych czterech kobiet, z których każda chciała, żeby jej życie było inne, nie takie, jakie jest. Ale jakie powinno być? Kto miał je zmienić, jeśli nie one same, i w którym momencie? Gdzie jest dobre życie? Dla każdego gdzie indziej."

"Każdy grał swoje, taka to muzyka. Słodko-gorzka, łagodnie-gniewna, ognisto-drewniana; czasem nudna, czasem porywająca, czasem nijaka. Kwartet rodzinny, który fałszuje i nie lubi razem grać, ale jednak to robi, w każdym razie próbuje"

Śpiączka dziewięćdziesiątoletniej Zofii zmusza jej trzy córki - Anielę, Bognę i Cecylię do przeanalizowania swojego własnego życia. Zachęcone przez lekarza, by mówić do śpiącej matki, wracają wspomnieniami do chwil pełnych żalu, niespełnionych marzeń, konfliktów i złości, które swój początek miały w ich nieszczęśliwym dzieciństwie, za które to obwiniają przede wszystkim brak miłości w rodzinnym domu i trudy współżycia z Zofią. Sytuacja ta jednak staje się dla nich nadzieją na naprawienie siostrzanych relacji i wyciągnięcie wniosków na przyszłość, z której każda z nich chce jeszcze czerpać. Dla Zofii zaś, czas śpiączki staje się czasem snu, który to przenosi ją w przeszłość, z której jej córki nie zdają sobie sprawy.

"Przystań w Sosnowej Polanie" to książka poruszająca i wzruszająca. To opowieść o niełatwych relacjach rodzinnych, w których ścierają się różne charaktery, różne światopoglądy, czy marzenia. Autorka w bardzo przekonujący sposób pokazała jak krzywdzący i bolesny, nawet mimo upływu kilkudziesięciu lat, może być brak miłości, czułości, troski, zrozumienia, zainteresowania płynących od rodziców wobec dzieci i jakie czasami nieodwracalne szkody na ich przyszłym życiu wywiera. Tak naprawdę historia każdej z córek była inna, inna była też historia ich matki, niemniej autorka sprawiła, że naprawdę płynnie się one ze sobą przeplatały, tworząc przejmującą całość. Czytając przeżycia Zofii, Anielii, Bogny i Cecyli mogłam razem z nimi przeżywać ich dylematy, chwilę zwątpienia, ale i determinację, by w świecie, w którym na niewiele rzeczy mogły mieć wpływ, odnajdywały dla siebie to, co najcenniejsze. Na pewno wyróżnić muszę realizm z jakim Małgorzata Winkler-Pogoda pokazała życie w czasach przedwojennych, w czasach samej wojny i tych tuż po niej, kiedy to Polacy zasiedlali ziemie odzyskane i z dnia na dzień zmieniali całe swoje życie. Przyznać jednak muszę, że nie jest to lektura prosta, bo choć sam styl autorki oceniam jako lekki i przyjemny w odbierze, brakuje tu szybko rozwijającej się akcji, a negatywny obraz rzeczywistości wszystkich przedstawionych bohaterek jest w większości obrazem bardzo smutnym. Małym minusem były dla mnie przydługie opisy otoczenia kobiet, które mimo, że świetnie pobudzały wyobraźnię, momentami mnie nużyły i niewielki, choć odczuwalny brak naturalności w dialogach. Myślę, że ksiazka ta przede wszystkim zwraca uwagę na ulotność życia, na jego nieustanne przemijanie i znaczenie wsparcia, miłości i zrozumienia płynącego od najbliższych, które są wartością bezcenną. Jeśli lubicie dojrzałe, życiowe, zmuszające do zatrzymania się na chwilę zadumy powieści obyczajowe, "Przystań w Sosnowej Polanie" na pewno się sprawdzi

Dziewięćdziesięcioletnia Zofia zapada w śpiączkę. W tym dziwnym śnie wracają ważne wydarzenia i przeżycia, o których nie chciała mówić ani pamiętać: epizody z młodości lat trzydziestych, z czasów wojny, powojennej wędrówki na Ziemie Odzyskane, a także z Wrocławia lat czterdziestych.

Choroba matki zmusza córki do refleksji nad własnym życiem i wzajemnymi relacjami. Każda z nich skrywa niespełnione marzenia, zawiedzione nadzieje, niewykorzystane możliwości. Każda doznawała dotkliwych zawodów; ich dom był domem, w którym mężczyźni tylko bywali lub szybko odchodzili.

Czy kobiety mają jeszcze szansę, by coś zmienić, rozprawić się z demonami, które przez tyle lat były nieodłącznymi towarzyszami ich życia?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, do sięgnięcia po tą książkę zachęcił mnie intrygujący opis. Język i styl jakim posługuje się Pani Małgorzata jest niezwykle lekki i przyjemny, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i z zainteresowaniem. Bohaterowie wykreowani przez autorkę są przedstawieni w bardzo realny sposób i myślę, że śmiało możnaby było odnaleźć ich odzwierciedlenie w rzeczywistości. Historia została przedstawiona z perspektywy czterech bohaterek - Zofii, Amelii, Bogny i Cecylii, co pozwoliło mi lepiej je poznać, dowiedzieć co czują, myślą, z czym się mierzą, mieć wgląd w ich przeszłość oraz tym samym lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Razem z Zofią czytając o śnie, który śni podczas śpiączki wyruszamy w podróż do wspomnień z jej dzieciństwa, okresu wojennego i powojennego, które naznaczone były wieloma skrajnymi odczuciami, muszę przyznać, że momentami byłam naprawdę wstrząśnięta niektórymi sytuacjami. Każda z córek Zofii ma inne usposobienie, jednak wszystkie doznały zawodów w swoim życiu. Wszystkie trzy kobiety czuwają przy łóżku matki wylewając przy tym żale dotyczące swojego dzieciństwa, tego, że matka była dla nich oschła, nie wspierała ich, dopiero poznając historię Zofii możemy zrozumieć dlaczego zachowywała się tak, a nie inaczej. Jedno jest pewne, historia tych czterech kobiet zmusza do przemyśleń nad własnym życiem, wyborami jakich dokonujemy oraz sprawia, że inaczej zaczynamy postrzegać relacje rodzinne. Naprawdę miło spędziłam czas z bohaterami książki i chętnie sięgnę po inne książki autorki. Moja ocena 7/10.

„Każdy grał swoje, taka to muzyka. Słodko-gorzka, łagodnie-gniewna, ognisto-drewniana; czasem nudna, czasem porywająca, czasem nijaka. Kwartet rodzinny, który fałszuje i nie lubi razem grać, ale jednak to robi, w każdym razie próbuje".

Dziewięćdziesięcioletnia Zofia zapada w śpiączkę. Jej córki: Aniela, Bogna i Cecylia nad szpitalnym łóżkiem matki wspominają swoje dzieciństwo, które nie należało do udanych. Kobiety czują żal i ogromną ochotę wyrzucenia z siebie tego co od lat leży im na sercu. Zofia w swoich snach widzi swoje całe życie. Jej sny i wspomnienia córek przeplatają się ze sobą dając nam historię życia ich rodziny. Wszystko miało swój początek jeszcze przed II wojną światową. Widzimy małą Zofię, która wychowywała się na wsi. Powiela błędy, wychowuje swoje dzieci, które cierpią tak samo, jak ona cierpiała....

Autorka pisze lekko, naturalnie, bohaterowie wyraziści, autentyczni, zwyczajni. Bardzo realnie oddany klimat polskiej, przedwojennej wsi, obojętność wobec dzieci, na pierwszym miejscu stawiana praca. Despotyczny ojciec, brak wsparcia, miłości, szczerych rozmów, troski, nieumiejętność zawalczenia o siebie. Różne odcienie miłości, uciekające życie, poczucie porażki.

Wciągająca, wzruszająca, trudna, niebanalna powieść obyczajowa z historią w tle. Daje do myślenia i zmusza do refleksji. Ukazuje jak łatwo w naszej zabieganej codzienności, zatracić to, co tak naprawdę jest ważne w życiu. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

„Przystań w Sosnowej Polanie” to historia trzech sióstr oraz ich matki. Opowieść przede wszystkim o relacjach rodzinnych, żalach, pretensjach, przeplatana wspomnieniami wojennymi.

Zofia za chwilę kończy dziewięćdziesiąt lat. Jedno niefortunne zdarzenie sprawia, że zapada w śpiączkę. Przy jej łóżku czuwają na zmianę trzy siostry: Amelia, Bogna i Cecylia. Kobiety cały czas mówią do matki z nadzieją, że ta je słyszy. Rozmowa będzie swego rodzaju spowiedzią. Córki maja bowiem ogromny żal do matki, za to, jaka była dla nich oschła w dzieciństwie, nie liczyła się z ich planami i marzeniami. Zofia będąc w śpiączce śni sen. Poznamy jej historię, kiedy przyszło jej żyć w ciężkich czasach wojennych.

Fabuła książki opowiedziana jej z punktu widzenia każdej bohaterki. Dzięki temu mamy pełny obraz sytuacji.

Najnowsza książka autorki skłania czytelnika do refleksji i zmusza do przemyśleń nad relacjami jakie panują w naszej rodzinie. To książka pełna nostalgii i zadumy.

Czy bohaterki znajdą swoją drogę i wreszcie rozprawią się ze swoimi bolączkami?

Polecam.

Zofia to kobieta w podeszłym wieku mająca trzy córki, Amelię, Bognę i Cecylię. Między czteroma paniami są raczej chłodne stosunki.

Pewnego dnia babcia zadławiła się kukułką, w wyniku czego leży w śpiące. Podczas pobytu w szpitalu odwiedzały ją córki. Ale nie przychodziły tylko po to, by posiedzieć z chorą, ale również by wyżalić się. Każda z nich miała o coś żal do matki i opowiadał jej o tym w szpitalnej sali.

Książka jest po części sentymentalną podróżą w przeszłość. Podczas snu kobieta przywołuje wspomnienia z czasów jej młodości, wojny, czasów powojennych a także z lat spędzonych we Wrocławiu. Nie wszystkie te wspomnienia były miłe. Chciała o nich zapomnieć i nikomu nie mówić. Czy starsza pani obudziła się i czy siostrą udała w końcu pogodzić się? Czy już nie wracały nigdy do tego co było? Przekonajcie się sami.

Zofia to bardzo ciekawa postać. Urodziła się w przeddzień odzyskania niepodległości. Życie nie rozpieszczało jej. Ani czasy przedwojenne, ani te po wojnie nie były łatwe. Zawsze pragnęła być niezależna. Chciała móc zarabiać by nie być jak jej matka, która miała jakieś pieniądze tylko wtedy gdy dał jej mąż. I tego samego pragnęła dla córek.

Książka dostarcza wielu emocji. Ja uwielbiam takie sentymentalne historie, ale nie zawsze miły podróże do własnej przeszłości. Czytając było mi żal Zofii i jej córek, które nie potrafiły zapomnieć o własnych żalach i niespełnionych marzeniach.

Książkę czyta się bardzo szybko. Wciąga od pierwszych stron i nie daje się odłożyć nawet na chwilę. Jej plusem jest na pewno opis teraźniejszości i przeszłości z punktu widzenia różnych bohaterek.

Jeśli lubicie historie o postaciach, którzy muszą rozprawić się z własnymi demonami z przeszłości oraz lektury z historią w tle to ta książka jest właśnie dla Was.