Przypadek? Nie sądzę!

Po tę książkę sięgnęłam dzięki samemu autorowi. Kiedy na swoim profilu na Instagramie pochwalił się nią z ręcznie napisaną dedykacją. Zafascynowałam się jego charakterem pisma ( bo przecież to nie jest normalne, żeby facet TAK pisał) i stwierdziłam, że facet, który tak pisze musiał stworzyć coś niesamowitego (aczkolwiek nie wiem co ma piernik do wiatraka, bo ja tak sobie to sama tylko w głowie wydedukowałam i wymyśliłam). I oczywiście miałam rację.

Przypadek? Nie sądzę! To pozycja, która ukazuje perypetie dwójki młodych ludzi – Agaty i Ryśka oraz ich babć – Fatimy i Marceli. Ich losy zupełnie przypadkowo (a może i nie?) się krzyżują w małej miejscowości Żyworódka. Co z tego wyniknie? Musicie przeczytać i dowiedzieć się sami, bo ja nic wam nie zdradzę.

Przyznam szczerze, że początek książki niezbyt mi przypasował – nie mogłam się wczuć w ten klimat i gubiłam się w myślach autora, ale z każdą kolejną stroną było coraz lepiej i pochłaniałam książkę z wypiekami na twarzy.

W pozycji tej znajdziemy tyle poczucia humoru, że poprawi nam nawet najgorszy dzień. Babcia Fatima i jej zamiłowanie do ziołolecznictwa, wielokrotnie było powodem głośnego śmiechu, natomiast Marcela jako osiemdziesięcioletnia nimfomanka (przynajmniej moim skromnym zdaniem) po prostu rozwaliła system. Tam się zastanawiam, czy takie babcie w ogóle istnieją i skąd autor zaczerpnął inspirację do ich stworzenia, bo zdecydowanie i jedna i druga odbiega od stereotypu typowej babci.

Poza dużą dawką humoru przeplatały się też wątki miłosne i erotyczne, oczywiście wszystko subtelnie i w dobrym smaku. Natomiast dialogi bohaterów i ich przejęzyczenia, czy też nieznajomość słów, doprowadzały mnie do łez, ze śmiechu oczywiście.

Cieszę się również, że Michał w zupełnie inny sposób spojrzał i ukazał nam starszych ludzi niż tylko jako zgnuśniałych staruszków, ale ludzi, którzy lubią się bawić i jeszcze wiele przygód przed nimi (bo przecież prawdziwe życie zaczyna się dopiero po osiemdziesiątce).

Jak na debiut jestem naprawdę pod wrażeniem. Widać, że wszystko jest dopasowane i przemyślane, nic nie dzieje się przypadkowo. Ja osobiście dopatrzyłam się tutaj również ważnego przesłania, że w życiu wszystko się dzieje po coś i czasami warto traktować je z przymrużeniem oka. To, że czasami czujemy się beznadziejnie i świat nam się wali na głowę, być może dzieje się właśnie po to, abyśmy mogli później lepiej docenić to, co otrzymujemy każdego dnia. Jak to się mówi - przypadki chodzą po ludziach, więc wykorzystujmy je jak najlepiej.

Książkę po trudnym początku czytało mi się fantastycznie, więc chyba nikogo nie zdziwię, kiedy napiszę, że pochłonęłam ją w jeden wieczór. Mimo wszystko po jej zakończeniu czuję lekki niedosyt, bo jestem ciekawa jak też potoczyły się dalsze losy jej bohaterów.

Pozycję polecam z czystym sumieniem, gdyż dawno nie czytałam nic, przy czym bym się tak dobrze bawiła (no chyba, że wyciąg z mojego konta bankowego).

Zamiast leczenia nadajemy się do bałamucenia.

Uważajcie, przy ul. Denatów 13 wszystko się może wydarzyć…

Legancka książka, legancka fabuła, wszystko tu, łącznie z okładką jest leganckie.

Mowa o debiutanckiej powieści Michała Krawczyka „Przypadek? Nie sądzę”. To rewelacyjna komedia prawie kryminalna, ale bez trupa, która pod płaszczykiem zwykłego, codziennego życia, kryje wiele tajemnic, intryg i oszustw. Nienachalny, ale jednak przerysowany humor w tej historii dla mnie był strzałem w dziesiątkę.

Oby amor ustrzelił i wasze czytelnicze serca!

„Nowy rok jest idealny na wprowadzenie zmian”.

Któż z nas ich nie planuje, przecież to jeden z TYCH przełomowych okresów, w którym dokonuje się wszelakich modyfikacji i wyzwań życiowych.

Dwójce naszych bohaterów, Agacie Wirniewicz i Rysowi Kociokwikowi, sylwestrowe plany się zmieniają. Na lepsze, czy gorsze, jeszcze się okaże, jedno jest pewne, nie tak miały wyglądać.

Obydwoje przechodzą kryzys życiowy. Ona chwilowo bez pracy, ON tymczasem bez mieszkania. Jedno nie wie o istnieniu drugiego. W poszukiwaniu hormonów szczęścia wyjeżdżają do Żyworódki. Cichej, magicznej i utulonej śniegiem wsi.

A co się dzieje w Ruchocicach, zostaje w Żyworódce.

„..jak po was patrzę, to widzę, że bawili się tam andropauza, skleroza, alzheimer, zaćma, Parkinson, inkontynencja i artretyzm..”

Geriatria jak się patrzy. A mowa między innymi o dwóch starszych paniach, czyli babciach naszych młodych bohaterów.

Aktywna we wszystkim, psychicznie i fizycznie, technologicznie i seksualnie, czytaj niewyżyta raszpla, Marcela i jej przeciwieństwo, zacofana, religijna zielarka, zafiksowana na punkcie ziół,

Fatima, chcą mieć wpływ na losy swoich ukochanych, zagubionych chwilowo wnucząt.

Czy połączenie tych dwóch żywiołów, nietypowych babć, będzie dla potomków korzystne?

„Z nowym rokiem centrum zamykamy, bo na regeneracji seniorów się nie znamy”.

Czy tu nic nie dzieje się przypadkiem?

Komiczne scenki sytuacyjne, absurdalne czasem wydarzenia, dialogi, cięte riposty, wszelakie podteksty, pozostałe postaci i wątki poboczne nacechowane są lekkim erotyzmem. No cóż, wszak nie ma nic lepszego na świecie od seksu i śmiechu.

Enjoy!

Ps. Masz fajnych przyjaciół!

Do tej pory miałam okazję przeczytać kilka komedii kryminalnych.

"Przypadek? Nie sądzę!" to moje pierwsze spotkanie z komedią bardziej obyczajową.

Agata, początkująca aktorka, rozstaje się z chłopakiem. Do tego jej serial schodzi z anteny. Postanawia skończyć z mężczyznami i odpocząć od zgiełku Warszawy. Udaje się w odwiedziny do swojej babci do Żyworódki.

Rysiek pracuje w kawiarni. Jest życiowym pechowcem. Marzy o wielkiej miłości i nowej pracy. Chcąc odmienić swoje życie, ON także wyjeżdża do Żyworódki.

Narracja prowadzona jest zarówno z perspektywy Agaty, jak i Ryśka. Historia jest pełna zabawnych sytuacji i zbiegów okoliczności. Poczucie humoru idealnie wpasowuje się w mój gust. Dawno tak się nie uśmiałam.

Bohaterki drugiego planu, czyli babcie, są genialne. Zwłaszcza babcia Marcela. Co za kobieta. Mam nadzieję, że w wieku 80 lat będę miała, chociaż połowę jej energii.

Mocną stroną książki są dialogi. Rozmowy bohaterów, nieporozumienia doprowadzają do łez. Oczywiście, tych ze śmiechu.

Jedyne do czego mogę się przyczepić to końcówka. Jakoś za szybko tam się akcja zadziała. Wolałabym, aby wątek Ryśka i jego miłości był bardziej rozwinięty.

Podsumowując, jest to świetny debiut. Idealna lektura na trudne czasy. Poprawia humor natychmiastowo.

„Przypadek? Nie sądzę!” to fantastyczna książką, która już od pierwszych stron nie pozwoli Wam się nudzić. Agata jest początkująca aktorką choc wcale nie chciała nią zostać. Porzucona przez chłopaka postanawia raz na zawsze skończyć z miłością i płcią przeciwną. Rysiek marzy o miłości i spokoju lecz przyciąga wszystkie nieszczęścia jak magnes. Wykonuje prace której nie lubi, a na dodatek musi opuścić mieszkanie które wynajmuje. Zarówno Agata jak i Rysiek postanawiają uciec od zgiełku dużo miasta i zmienić coś w swoim życiu, a ich drogi krzyżują się w niewielkiej Żyworódce. To właśnie tam poznajemy ich babcie Marcelę i Fatimę z którymi zdecydowanie nie da się nudzić. Co z tego wyniknie? Przekonajcie się sami.

Z ogromną przyjemnością czytam debiuty, a ten zdecydowanie jest warty uwagi. Jest to książka przy której bez problemu da się odprężyć i zrelaksować po ciężkim dniu. Mimo, iż postacie są przejaskrawione, a sytuacje i przygody które ich spotykają absurdalne to są naprawdę świetnie skonstruowane i czyta się wszystko rewelacyjnie. Nawet przez moment nie czyć zażenowania. Największym plusem książki jest specyficzny humor, który wprost uwielbiam oraz niezwykle trafne riposty. Całość czyta się niezwykle szybko. Dialogi oraz przemyślenia zwłaszcza Ryśka powodują napady śmiechu, a cała historia jest wprost przezabawna. Pomysłowość Marceli i Fatimy zdecydowanie bawi do łez i powoduje kolejne napady śmiechu.

Gorąco Wam ja polecam i gwarantuję, iż miło spędzicie czas z lekturą. Czytając wielokrotnie parskałam śmiechem, a nie zdarza mi się to za często.

Coś z humorem na koniec starego, lub początek Nowego Roku? Ależ proszę! Debiut Michała Krawczyka to rozbrajająco wręcz zabawna historia o zaskakujących przypadkach, których suma daje zupełnie niespodziewane skutki. Czy to rzeczywiście zbiegi okoliczności, czy może nic w życiu nie dzieje się przypadkiem?

Agata i Rysiek, to dwoje życiowych rozbitków, których drogi przecinają się w małej miejscowości Żyworódka. Każde z nich z innych powodów wyrwało się z miasta, by przemyśleć dotychczasowe „dokonania” i zacząć od nowa. I od razu zaznaczę, że nie jest to historia tak oczywista, jak mogłoby się po tym wstępie wydawać, co mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło. A jeszcze bardziej szokują dwie babcie naszych bohaterów, z których każda jest zwariowana, jednak w zupełnie inny sposób. Bez nich nie byłoby takiego ognia i ubawu.

Oczywiście postaci są przejaskrawione, sytuacje absurdalne, ale w sposób budzący rozbawienie, nie uczucie zażenowania. Posługiwanie się takim humorem to sztuka, która autorowi udała się rewelacyjnie. Wielokrotnie śmiałam się w głos, co niezbyt często mi się zdarza i oderwałam się zupełnie od rzeczywistości żyjąc przez kilka godzin perypetiami bohaterów.

Największą sympatią zapałałam do babci Marceli, prawdziwego wulkanu energii, którą mogłaby spokojnie obdzielić wszystkich naokoło. Może ze względu na podobieństwo (choć na szczęście nie w każdym zakresie) do mojej Mamy, która nawet ogródek potrafi skopać w obcasach, a z najnowszymi trendami mody jest zawsze na bieżąco.

Jaki wpływ będą miały szalone babcie na losy swoich wnucząt? Jak potoczy się ich życie osobiste i zawodowe, gdy na jaw wyjdą rodzinne tajemnice? Przeczytajcie koniecznie. A ja dopisuję Michała Krawczyka do ulubionych autorów komediowych i czekam na więcej.