Przyjaciółka. Miasteczko Anielin. Tom 1

Miłe, sympatyczne miasteczko, a w nim zbita społeczność, która żyje swoimi sprawami. Przyjemna okładka, przyjacielski tytuł - myślałam, że ta historia będzie z gatunku tych łatwych i szybkich, jednak nic bardziej mylnego.

To powieść bardzo życiowa. Perypetie z jakimi mierzą się bohaterowie są może  codziennością nie jednego czytelnika. Momenty smutne przeplatają się z tymi radosnymi, jednak to co tu wychodzi na pierwszy plan to autentyczne emocje. Mimo, że to powieść obyczajowa to trzyma w napięciu niczym dobry thriller. Sekrety, niedopowiedzenia i tajemnice rodzinne będą musieć jednak wyjść na jaw.

Książkę czyta się bardzo dobrze, styl autorki jest przyjemny i dopracowany. Sam pomysł na fabułę jest oryginalny i dobrze przemyślany.

Jedyny mankament? To pierwszy tom, którego zakończenie pozostawia nas z niedosytem i piętrzącymi się pytaniami.

"Przyjaciółka"- Iwona Mejza.

My ludzie mamy tendencję do porównywania się z innymi. Patrząc na życie naszych znajomych, przyjaciół, czy sąsiadów żywimy przekonanie, że to, jak żyją, jest tym idealnym odzwierciedleniem wizji naszej codzienności skrywanej w marzeniach, która niestety nie ma szans się spełnić. Tymczasem kochani, bardzo często okazuje się, że pod lazurową taflą czyjegoś życia widoczną dla ludzkich oczu, kryje się wiele sekretów i ciężkich doświadczeń, z którymi te osoby muszą się zmierzyć. Poruszam ten temat, gdyż dziś przychodzę do Was z recenzją książki Iwony Mejzy „Przyjaciółka”, której główna bohaterka Marta i jej rodzina z doświadczenia wiedzą, jak bardzo pozory mogą zatuszować trudną prawdę. O tym jednak opowiem wam w dalszej części recenzji.

Zacznijmy zatem od początku. Przystępując do lektury powieści, poznajemy 32-letnią Martę i 6-letnią Polę. Dziewczynkę, dla której młoda kobieta zmieniła wszystkie swoje życiowe plany. Wkraczając w ich życie, trafiamy do małego miasteczka Anielin, do którego wspólnie z rodzicami przeprowadziły się cztery lata temu. Jest to bardzo urokliwe i spokojne miejsce, w którym czas płynie niespiesznie, a życie toczy się ustalonym rytmem. To właśnie tutaj Wójciccy chcą zacząć wszystko od nowa i nie wracać do tego, co kiedyś ich spotkało. A trzeba przyznać, że dźwigają ciężki bagaż doświadczeń, wzajemnych urazów i żalu. Uzdrowieniem dla każdego z nich może być tylko szczerość, otwartość i przebaczenie. Marta ma nadzieję, że harmonia i spokój, którego tak bardzo potrzebują i które to miasteczko ofiarowuje, pozwoli im wszystko poukładać i znaleźć swoje miejsce na ziemi. Choć droga ku temu jest jeszcze bardzo długa, to wszystko wydaje się iść w dobrym kierunku. Niestety los bywa bardzo przewrotny i tak samo, jak potrafi okazać swoją przychylność, równie niespodziewanie może stać się bezlitosny i w jednej chwili zburzyć wszystko to, co dawało nadzieję na lepsze jutro. Ta książka to samo życie. Autorka pokazała nam, że człowiek każdego dnia balansuje między szczęściem i dramatami, które spadają na jego barki.

Marta i Pola nie wiedzą jeszcze, że już za chwilę dostaną wiadomość o tragedii, która zniszczy ich kruche poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa. To, co się stało, nie tylko będzie najboleśniejszym ciosem zadanym bez ostrzeżenia, jaki będą musiały przyjąć, ale także niejako wymusi na młodej kobiecie powrót do spychanej przez lata w najdalsze zakamarki pamięci skomplikowanej i złożonej przeszłości. Stopniowe docieranie do sedna po dziś dzień niewyjaśnionej prawdy obudzi uśpione wspomnienia o przyjaciółce Marty, której pojawienie się w jej życiu miało bardzo znaczący wpływ nie tylko na nią samą, ale także na całokształt życia ważnych dla niej osób. Ta historia uświadamia nam, że ważnych dla nas rzeczy, takich właśnie jak szczera rozmowa, wyjaśnienie sobie tego, co nas boli i rani, czy starań o wzajemne wybaczenie sobie, nie wolno odkładać na później, gdyż nigdy nie możemy mieć pewności, czy owo później będzie miało szansę dla nas zaistnieć. Teraz to właśnie Marta będzie musiała zdecydować, które tajemnice powinny ujrzeć światło dzienne, a które na zawsze pozostać pokryte kurzem mijającego czasu. Nie będzie to łatwe, gdyż na względzie musi mieć przede wszystkim dobro Poli, a pewność o tym, że w tej małej społeczności mogą czuć się bezpieczne, zostaje zachwiana w momencie, gdy do ich ogrodu zakrada się obcy mężczyzna.

„Przyjaciółka” to chwytająca za serce słodko – gorzka historia, która wywołuje w czytelniku całą gamę emocji. Kiedy zaczynamy ją poznawać, czujemy się niczym otuleni ciepłym kocykiem, trafiając do niemal sielskiego miejsca. Co prawda, od początku Pani Iwona sygnalizuje czytelnikowi, że Marta i jej rodzina wiele przeszli, ale będąc pod wpływem atmosfery i klimatu miasteczka nie przypuszczamy nawet, jak trudne perypetie były ich udziałem. Mimo że od ich przeprowadzki do Anielina minęły już cztery lata, to ciągle odbierani są, jako ci nowi. Nie zmienia to jednak faktu, że zostali przyjęci bardzo serdecznie, a sama Pola swoją dojrzałością i rezolutnością mimo bycia dzieckiem, zaskarbiła sobie sympatię wszystkich. Wraz z biegiem fabuły i tragicznych wydarzeń łzy cisną nam się do oczu, a wracając we wspomnieniach Marty do czasów, kiedy jeszcze w życiu jej i bliskich jej osób obecna była serdeczna przyjaciółka, czujemy się głęboko poruszeni, a jednocześnie zadajemy sobie pytanie, jak postąpilibyśmy, gdybyśmy to my sami byli bohaterami wszystkiego, o czym czytamy na kartach książki. Musicie bowiem wiedzieć, że przeczytacie tutaj o miłości i przyjaźni, ale także o poświęceniu, chorobie, trudnych wyborach i decyzjach, które nie pozostaną bez wpływu nie tylko na to, co tu i teraz, ale również na przyszłość.

Muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak wspaniale udało się Pani Iwonie połączyć wydarzenia rozgrywające się na dwóch płaszczyznach czasowych w jedną ciepłą przeplataną, jak to w życiu bywa szczęściem i smutkiem historię, która niejednokrotnie zaskoczy czytelnika i przypomni nam, że życie nie jest tylko czarne, albo tylko białe. Ma swoje blaski i cienie, i nigdy nie możemy być pewni, co ma jeszcze dla nas w zanadrzu. Możemy się o tym przekonać nie tylko na podstawie tego, czego dowiadujemy się o głównych bohaterach, ale także różnorodności pozostałych mieszkańców Anielina. Zarówno kreacje ich wyrazistych portretów, jak i wszystkiego, co ich martwi, bądź cieszy, zasługuje na uwagę i ogromne uznanie czytelnika. Każdy z nich jest inny, ale wszyscy chcą po prostu być szczęśliwi.

Mam nadzieję, że czytając moją recenzję nie macie już najmniejszych wątpliwości, że warto sięgnąć po ten tytuł, do czego was serdecznie zachęcam. Udając się w literacką podróż do Anielina, nie tylko poczujecie się niemalże przyjaciółmi Marty i Poli, które bardzo szybko staną się wam bliskie i będziecie mocno trzymać kciuki za ich pomyślną przyszłość. Wspólnie z nimi traficie również do klimatycznej księgarni braci Pruskich, pizzerii Romano serwującej przepyszną pizzę, czy też do zawsze świetnie zorientowanej we wszystkim, co dzieje się w miasteczku kioskarki Felicji. Będziecie też mogli odwiedzić sklep Agaty, której sen z powiek zabierają problemy finansowe oraz małżeńskie.

Uwierzcie mi, to miasteczko wraz z zakończeniem lektury czytelnik opuszcza z wielkim żalem, że niepostrzeżenie dla siebie samego, za sprawą wciągającej fabuły, lekkości pióra autorki i niezwykłego klimatu, w jaki osnuta została powieść, orientujemy się, że to już koniec. Na szczęście nie musimy się martwić. Do Anielina jeszcze wrócimy, gdyż jest to dopiero pierwsza część cyklu Anielin. I już teraz mogę wam zdradzić, że z niecierpliwością czekam na kontynuację, gdyż Pani Iwona zakończyła pierwszą część tak, że mamy świadomość, iż już nigdy nic nie będzie takie samo, ale zdarzyć może się naprawdę wszystko.

"Dlaczego właśnie teraz, gdy wszystko zaczęło się układać, gdy w końcu mogli wieść w miarę poukładane życie, wredny los postanowił z nich zakpić i zniszczyć to, co udało im się zbudować?"

Marta ma 32 lata, skończyła filologię polską, ale nigdy nie chciała uczyć. Marzyła o pracy w wydawnictwie jednak życie ułożyło się inaczej. W momencie pojawienia się Poli musiała całkiem przewartościować priorytety. Do Anielina przeprowadziła się z dzieckiem i rodzicami cztery lata temu. Początkowo było ciężko, ale z każdym rokiem aklimatyzowali się coraz bardziej. Niestety rodzinny spokój zburzyło jedno tragiczne wydarzenie.

"Niczyje życie nie jest idealne, ale jeżeli nie wiemy, co się w nim dzieje naprawdę, to często wydaje się mam, że cudze życie spełnia nasze marzenia."

Nie jest to sielska powieść obyczajowa. Ta bardzo emocjonalna historia o trudnych życiowych wyborach i poświęceniu. Każdy z bohaterów niesie bagaż własnych problemów. Na jaw wychodzą skrzętnie skrywane rodzinne tajemnice. Mimo poruszania trudnych tematów język Autorki jest bardzo przystępny, lekki, ale nie infantylny. Akcja toczy się niespiesznie jednak z czasem staje się bardziej złożona.

Oprócz losów głównych bohaterów czytelnik ma również szansę poznać postaci drugoplanowe. Może zjeść pizzę i porozmawiać z właścicielem restauracji "U Romano", zasiąść z książką i wypić herbatkę w księgarni u braci Pruskich lub dowiedzieć się najnowszych plotek od kioskarki Felicji.

Ze wszystkich bohaterów najbardziej polubiłam małą Polę. Dziewczynka wprowadza w swoimi otoczeniu dużo radości i uśmiechu. Jest rezolutna i jak na swój wiek bardzo dojrzała. Potrafi także zaskoczyć inteligentną ripostą.

Z racji tego, że "Przyjaciółka" to pierwszy tom serii, nie pozostaje nic innego, jak czekać na dalszy ciąg.

Polecam!

"Przyjaciółka" jest pierwszym tomem serii Miasteczko Anielin. Wydaje się być powieścią, w której nic nie zapowiada, aby miało się coś więcej wydarzyć. Jednak jest to mylne przeświadczenie, gdyż wraz z upływem stron fabuła zaczyna nabierać rozpędu.

Autorka zawarła w swojej powieści motyw przeszłości i jej wpływu na przyszłość i naszą tożsamość. Widzimy że nawet najboleśniejsza prawda zawsze jest lepsza od przemilczenia czy kłamstwa w dobrej wierze.

Iwona Mejza potrafi o trudnych, bolesnych i smutnych tematach oraz problemach pisać w sposób lekki, nieprzytłaczający. Niewymuszenie przemyca ważne wartości, o których często zdarza się nam zapominać. Bohaterowie pokazują, że mogą na siebie liczyć. Przyjaźni, bezinteresownej pomocy i takiej ludzkiej życzliwości nic nie jest w stanie zastąpić.

Bohaterowie zostali wyraziście wykreowani. Każdy z nich posiada własne problemy, dylematy i tajemnice. Na ich tle wybija się nad wiek rozwinięta, mądra sześcioletnia Pola. Dziecko bardzo spostrzegawcze i nie pozbawione wrażliwości. Nam, dorosłym niekiedy brak tych cech.

Na uwagę zasługuje odmalowany klimat miasteczka oraz ukazanie życia jego mieszkańców. Niezwykłe przyjemne było obserwowanie jak wygląda zwykła codzienność lokalnej społeczności. Aż żałuję, że nie mogę wstąpić do księgarni na pyszną herbatkę czy na pizzę do U Romano. 

"Przyjaciółka" to niespieszna, acz nie pozbawiona emocji powieść. Wspaniale ukazana czułość i troska między bohaterami, a nade wszystko piękno życia. Wzruszenie, smutek, humor i finałowy dramatyzm wydarzeń zachęcają do sięgnięcia po kontynuację. Ja z przyjemnością wróciłabym do miasteczka Anielin.

Małe miasteczko Anielin. Tu znajdziesz wszystko, o ile nie masz zbyt wygórowanych wymagań. Jest rynek, sklep spożywczy, kiosk ruchu, pizzeria, księgarnia, kościół, zakład pogrzebowy. Mieszkańcy znają się dobrze i starają się żyć ze sobą w przyjaźni.

Cztery lata temu, do Anielina wprowadziły się Marta, jej rodzice i malutka Pola. Żyło im się dobrze i spokojnie. Pewnego lata do ich ogrodu wkradł się intruz. To wydarzenie oraz nie do końca miłe wspomnienia o przyjaciółce z dawnych lat sprawiły, że Marta przestała czuć się bezpiecznie.

Czy to prawda, że każdy z nas ma tajemnice, które chce zachować w sekrecie? Czy może lepiej nie ukrywać prawdy przed najbliższymi nam osobami?

"Przyjaciółka" to pierwszy tom sagi obyczajowej “Miasteczko Anielin”. Poznajemy mieszkańców, którzy mają swoje wady i zalety oraz głęboko skrywane sekrety. W życiu każdego z nich nie zawsze jest kolorowo. Los zaskakuje ich nie zawsze pozytywnie. Autorce udało się świetnie nakreślić postacie występujące w powieści. Każda z nich jest jakaś, ma swoją przeszłość i aż chce się poznać jej dalsze losy.

Urzekająca jest mała bohaterka, Pola. Rezolutna na swój wiek, uczuciowa. Wprost nie da się jej nie lubić. Nawet koty nie odstępują jej na krok.

"Przyjaciółka" to powieść słodko - gorzka. Nie brakuje w niej przykrych chwil, ale jest też dużo śmiechu i pozytywnej energii. Uprzedzam, że podczas lektury mogą wam się zaszklić oczy.

Przy tej książce można oderwać się od codzienności i nie sposób się nudzić.

Jestem bardzo ciekawa kontynuacji tej sagi. Czym autorka nas jeszcze zaskoczy i jak pokieruje dalszym losem bohaterów? Pozostaje czekać na drugi tom.

Na koniec intrygujący cytat pochodzący z książki: "Czy jej siła jest słabością, czy może na odwrót: jej słabość jest także jej siłą?"

Przed czterema laty Marta wraz z rodzicami i Polą zamieszkali w Anielinie. Nie rozmawiają o przeszłości chcąc zacząć wszystko od nowa.  Anielin jest niedużą miejscowością wypoczynkową gdzie wszyscy się znają i gdzie turyści przyjeżdżają cały rok. Zaczyna się lato, a  w pizzerii U Romano i księgarni braci Pruskich zaczyna się robić coraz większy ruch. Właścicielka sklepu Agata martwi się, jak zwiąże koniec z końcem , a kioskarka Felicja swoim zwyczajem zbiera wszystkie plotki. Pojawia się też Marcin, który przyjechał tutaj w konkretnym celu...

„Przyjaciółka” to pierwszy tom serii autorstwa Iwony Mejzy.  W Anielinie życie toczy się swoim rytmem, leniwie, nieśpiesznie i mimo iż pozornie nic się nie dzieje całość czyta się z dużą przyjemnością. Poznajemy lokalną społeczność jedząc pizzę czy pijąc herbatę w lokalnej księgarni.  Doświadczamy klimatu miasteczka zatapiając się w nim i zaprzyjaźniając z bohaterami zwłaszcza, że nie da się ich nie lubić. Poznajemy ich problemy i dylematy. Są niezwykle pomocni, przyjaźni i okazuje się że można na nich liczyć.  Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani i wyraziści zwłaszcza niezwykle dojrzała, nad wiek rozwinięta i rozsądna Pola.  Okazuje się że każda z postaci ma jakąś tajemnice, które intrygują i powodują, iż z niecierpliwością czekam na kolejny tom.