Iskierka

Są książki, które wzruszają, ale są też takie książki jak ta, które poruszają całe wnętrze człowieka. Łamią serce na pół, a łzy same ciekną po twarzy.

Róża i Seweryn są szczęśliwym małżeństwem. Wyrusza na upragnione wakacje, a rezultatem tego jest ciąża. Jednak nie jest tak pięknie, jak być powinno. Dziecko jest chore, ma wadę letalną. Dochodzi do podjęcia trudnych decyzji, rozpaczy, nerwów, braku zrozumienia, oddalania się od siebie. Róża nie była przygotowana na dziecko z wadą rozwojową. Seweryn ucieka w alkohol i papierosy, aby zagłuszyć cierpienie. Para okropnie cierpi, a jakąś decyzję trzeba podjąć, co dalej. Jaka decyzja zapadła? Koniecznie przeczytajcie.

,,Iskierka" Patrycji Żurek to pozycja, która jest bardzo ciężkim tematem dla kobiet. Ciąża, pierwsze wizyty i zdrowie dziecka. Dla jednych są to piękne chwile, a dla innych ból i cierpienie. Wszystko jest piękne, kiedy dowiadujesz się, że jesteś w ciąży, a dziecko jest zdrowe. Każda kobieta tego pragnie. Są też kobiety, które cierpią i to bardzo, kiedy pada diagnoza, że dziecko jest nieuleczalnie chore, dojdzie do poronienia, bądź kobieta urodzi martwe dziecko, albo dziecko umrze zaraz po urodzeniu. Serce matki pęka na kawałki. Dochodzi do podjęcia trudnych decyzji. Temat bardzo ciężki, zwłaszcza kiedy dochodzą do tego wybuchy emocji, przez które kochające małżeństwo oddala się od siebie, obwinia w pewien sposób, a bliscy narzucają na taką parę dodatkowo swoje racje. Nie ma dobrego wyjścia z takiej sytuacji, a jakąś decyzję trzeba podjąć. Żadna z nich nie będzie bolała mniej. Podsumowując kobieta, matka, ma nadprzyrodzone siły. Potrafi wytrzymać i znieść wszystko.

Piękna i bolesna historia, która doprowadza do łez. Cierpimy razem z bohaterami, a historia stworzona przez autorkę jest realna z prawdziwą i może dotknąć każdego z nas.

Urodziłam się jako niepełnosprawne dziecko moich rodziców. Mój start na tym świecie był naprawdę trudny. Po urodzeniu nie dawano mi wielu szans na przeżycie. Jak ma to miejsce w przypadku większości rodzin, które dowiadują się, że w ich życiu pojawi się dziecko, byłam dzieckiem wyczekiwanym i kochanym. Dlatego nie jestem nawet w stanie wyobrazić sobie cierpienia i rozpaczy moich bliskich, kiedy dowiedzieli się, że dostałam zaledwie trzy punkty w skali apgar i musieli zmierzyć się ze świadomością, iż mój czas z nimi może być bardzo krótki. Wiem też, że choć mnie się udało, to, jak dziś funkcjonuję, zawdzięczam ich wieloletniemu wysiłkowi i walce o mnie, która przysporzyła im ogromu trosk, obaw i niepokoju o to, co przyniesie przyszłość. Dziś jestem im wdzięczna za trud, jaki włożyli w to, aby poprawić moją sprawność, a tym samym zadbać o moją jakość życia. Teraz jestem już dorosłą kobietą i wiem, że nie byłabym tym, kim jestem, gdyby nie ich wsparcie i oddanie.

Piszę Wam o tym, ponieważ niestety nie każde życie poczęte da się uratować. Wiele małżeństw oczekujących dziecka ku swojemu ogromnemu przerażeniu i niedowierzaniu w to, co słyszą, dowiaduje się, że życie, które nosi pod sercem mama tej jeszcze nienarodzonej istotki, może w każdej chwili się skończyć. Wtedy ich świat legnie w gruzach, a oni sami stają przed najtrudniejszym wyborem swojego życia, z którego tak naprawdę nie ma dobrego wyjścia. Niezależnie bowiem od tego, jakie decyzje podejmą i tak wyjdą z tych bolesnych doświadczeń życiowo wyniszczeni i poranieni. Przekonali się o tym bohaterowie książki Patrycji Żurek „Iskierka”, z której recenzją do Was przychodzę.

Zanim jednak opowiem Wam ich historię, chcę zaznaczyć, że jak pisze sama autorka, książka powstała jeszcze przed decyzją Polskiego Trybunału Konstytucyjnego uznającą przerwanie ciąży z powodu ciężkich i nieuleczalnych wad płodu za niezgodne z konstytucją.

Poznajcie Różę i Seweryna. Młode małżeństwo, które z ogromną radością przyjęło wiadomość o byciu rodzicami. Wiedzieli, że te dwie kreseczki pojawiające się na teście ciążowym zmienią zupełnie ich życie, ale nawet przez chwilę nie spodziewali się tego, jak wielki ból i ciężar wypełni ich serca już wkrótce. Wszystko zmienia jedna wizyta lekarska, podczas której rodzice dowiadują się, że ich dziecko cierpi na nieuleczalną wadę rozwojową, która w konsekwencji prowadzi do jego nieuchronnej śmierci. Lekarze nie są w stanie określić, czy dziecko w ogóle się urodzi, a jeśli tak ile godzin, dni, a może tygodni będzie żyło. Oboje stają przed najtrudniejszą decyzją ich życia wynikającą z zaledwie trzech możliwości, które w tej sytuacji zostają im przedstawione. Pierwsza to niestety może dojść do poronienia. Kolejna, usunąć ciążę do czasu, kiedy jest to jeszcze dopuszczalne. No i wreszcie trzeci wariant, urodzić dziecko i być z nim do końca. Oczywiście, aby dowiedzieć się, jakie decyzje podjęli Róża i Seweryn musicie sięgnąć po książkę, do czego bardzo Was zachęcam.

Ja chciałabym zwrócić Waszą uwagę na kilka innych aspektów, które stały się powodem wielu obaw i przemyśleń naszych bohaterów wynikających właśnie z tragedii, w której obliczu się znaleźli.

Małżonkowie czują strach i niepewność tego, co będą mówić ludziom, głównie rodzinie, jeśli zdecydują się na aborcję. Mają świadomość, że łatwiej zrozumieją i pogodzą się z poronieniem, niż, z tym że zdecydowali się usunąć ciążę. I tutaj pada bardzo mądre i słuszne zdanie, które otoczenie osób w podobnej sytuacji powinno wziąć sobie do serca.

„Będziemy mówić prawdę. Nikt nie ma prawa nas oceniać, bo nikt nie znalazł się w takiej sytuacji. Wiem, że niektórzy lubią to robić, ale nawet jeśli powiedzą kilka przykrych słów, ile one znaczą w obliczu tego, co się dzieje?”

Jak się przekonacie podczas lektury książki, ludzie nie szczędzili małżonkom przykrych słów. Wielu wyrażało swoje zdanie, nie wykazując się ani krztą nie tylko troski, wsparcia, a wręcz przeciwnie bezdusznością, brakiem taktu i nie bójmy się nazwać rzeczy po imieniu głupotą. Taka mała podpowiedź ode mnie, jeśli nie masz nic mądrego do powiedzenia, to po prostu milcz.

Nie możemy również zapomnieć, że tak trudne przeżycia nie pozostają bez wpływu na samo małżeństwo. Bardzo często sytuacja, przez którą musimy przejść, przygniata nas tak mocno, że nie potrafiąc poradzić sobie z własnym cierpieniem, oddalamy się od siebie. Zamykamy się w pancerzu bólu i coraz trudniej nam odnaleźć drogę do siebie. Jeśli chcecie dowiedzieć się, czy taki kryzys dotknął również Różę i jej męża koniecznie przeczytajcie książkę.

„Iskierka” to bardzo poruszająca, ważna i potrzebna książka. Mocno wierzę w to, że jeśli przeczyta ją rodzina, która w tej chwili przygotowuje się na narodziny chorego dziecka, bądź już takie dziecko wychowuje wszystko, co skrywają jej karty stanie się dla tych osób bardzo pomocne. Chociażby ze względu na to, że w wielu przypadkach rodzice dzieci śmiertelnie chorych zostają sami ze swoim zmartwieniem i problemem. Tymczasem nie musi tak być, gdyż jest wiele instytucji, które otoczą ich opieką i służą pomocą, o czym również dowiecie się z książki.

Jestem chwilę po odłożeniu książki na półkę i ocieram łzy. Ta historia poruszyła mnie do głębi. Oczywiście ze względu na jej trudną tematykę nie było mi łatwo ją czytać. Emocje wzięły górę, ale z całego serca dziękuję za to autorce. Dziękuję za możliwość przeczytania niezwykłej powieści o pięknie i sile rodzicielskiej miłości i nigdy niegasnącej iskierce nadziei. O gromadzeniu pięknych chwil i wspomnień przeżytych z tymi, których kochamy, bo jak wiadomo, tak długo żyje człowiek, jak długo pozostaje żywy w naszej pamięci.

Hej Kochani!

Witajcie w to piękne, środowe przedpołudnie. Oby taka pogoda utrzymała się jak najdłużej. Jak to miło wyjść bez kurtki.

W ten piękny dzień przychodzę do Was z równie piękną, ale i bolesną książka. Książką pełną trudnych wyborów. Wyborów takich, przed którymi, żadno z nas nigdy nie powinno stanąć, a niestety w życiu bywa różnie. Los bywa okrutny. Róża i Seweryn to szczęśliwe małżeństwo, a ich radość wręcz sięga zenitu gdy okazuje się, że będą mieli maleństwo. Niestety ta sielanka nie trwa długo. Ciąża Róży zdecydowanie odbiega od książkowego przykładu zdrowej ciąży. Nie chcę pisać nic więcej, bo to trzeba przeczytać, ale musicie się liczyć, że pomimo tak krótkiej powieści książka ta zmiażdży Wasze serce nie raz.

Róża wraz z Sewerynem oczekują przyjścia na świat swojego pierwszego dziecka. Jednak podczas badań okazuje się, że maleństwo jest ciężko chore i nie wiadomo, czy w ogóle przeżyje okres ciąży, a nawet jeżeli to jego dni są policzone. Młode małżeństwo stoi przed trudnym wyborem.

Jest to historia o małej iskierce i nadziei, że lekarze mimo, że mówią iż nie ma możliwości o pomyłce to jednak matka trzyma się wiary, że być może są w błędzie albo dziecko przeżyje znacznie dłużej, niż jest to możliwe. I właśnie tym kieruje się główna bohaterka Róża.

Autorka porusza bardzo ciężki i smutny temat. Okazuje się, że Róża jest pozostawiona sama sobie i nie ma wsparcia wśród najbliższej rodziny, nawet jej mąż wydaje się być na to obojętny, więc kobieta musi sama podjąć decyzję - urodzić, czy też nie. Jej wyboru niestety także nikt nie popiera.

Podziwiam główną bohaterkę, ponieważ sama jestem przeciwna aborcji, ale jednak w tym przypadku nie mam nic przeciwko, ponieważ nie byłabym w stanie patrzeć jak moje dziecko gaśnie.

Autorka doskonale wie w jaki sposób wzruszyć czytelnika i wywołać w nim ból, rozpacz - to właśnie czułam podczas czytania. Pomimo tego, że książka dotyczy ciężkiego tematu to jednak jest ona napisana w lekki i łatwy sposób, także czyta się ją naprawdę szybko, czego się na początku obawiałam.

Patrycja nagina również fakty, więc również warto wziąc to pod uwagę i nie wierzyć we wszystko o czym pisze.

Polecam.

Czytając "Iskierkę" poznajemy historię Róży i Seweryna - młodego małżeństwa, które oczekuje przyjścia na świat pierwszego dziecka. Podczas badań okazuje się jednak, że dziecko jest ciężko chore i nie wiadomo, czy przeżyje okres ciąży. Nawet jeśli tak się stanie, jego życie będzie krótkie. Wiadomość ta pozostawia małżeństwo w szoku. Muszą także podjąć decyzję co dalej z ciążą - usunąć dziecko, czy urodzić je i liczyć się z kruchością jego życia?

"Iskierka" jest bardzo wzruszającą powieścią, poruszającą trudny temat. Nieważne jakie mamy poglądy na temat aborcji - autorka postarała się o to, aby opinie bohaterów książki (nie tylko głównych, lecz także ich rodzin) były różnorodne. Dzięki temu nawet jeśli mamy już wyrobione zdanie, możemy spojrzeć na sytuację z innej perspektywy, a może nawet zmienić opinię. Według mnie jest to bardzo ważna książka, którą w tej chwili powinna przeczytać każda kobieta. Jest to bowiem ciężki temat i trudno przewidzieć jak każda z nas zachowałaby się w takiej sytuacji, w jakiej znalazła się Róża. Może być to książka dająca wielu kobietom w podobnej sytuacji dużo wsparcia - nie są bowiem same i mogą liczyć na wsparcie. Zdecydowanie polecam przeczytać "Iskierkę", wspaniała książka, cieszę się, że mogłam poznać tę historię.