Przyjaciel wilków

Klimatyczna, dotykająca duszy, hipnotyzująca! Właśnie taka jest powieść Ruth Emmie Lang, która funduje czytelnikom niezapomnianą, niebywale refleksyjną, przesyconą odurzającymi emocjami podróż w czasie i przestrzeni, po której niełatwo się otrząsnąć. To nie tylko dopełniona wspaniałym magicznym realizmem, angażująca lektura o niezwykłym chłopcu wychowanym przez wilki, który swoimi emocjami wpływa na warunki atmosferyczne, ale przede wszystkim poruszająca opowieść o prawdziwej miłości, jaka niestety niesie za sobą potężne zagrożenie. Nieszkodliwy dziwak, szlachetny bohater czy nieokiełzane niebezpieczeństwo? Kim tak naprawdę jest Weylyn Grey? Książka opowiada historię życia bohatera z perspektywy ludzi, którzy go znali, kochali lub po prostu pojawił się w ich życiu na chwilę. Jedno jest pewne, nikt nie pozostał wobec niego obojętny.

Odurzający, magiczny klimat tej niespiesznej opowieści rozkochał mnie w sobie już od pierwszych zdań. Krocząc z wypiekami na twarzy po jej stronnicach, doświadczyłam absolutnego zachwytu, jak i refleksji na temat odmienności, wyjątkowości czy walki o akceptację. Pióro Ruth Emmie Lang wyróżnia się poetyckim, nadzwyczaj sugestywnym stylem, dlatego wszelkie opisy rozpalają zmysły, trafiają wprost do serca. Tak, to jedna z tych sensualnych opowieści, jakie chłonie się całym sobą!

Na ogromne brawa zasługuje oczywiście kreacja głównego bohatera. Ten niezwykły, zagubiony chłopiec, odczuwający niezwykłą więź z naturą, wyróżnia się niesłychanym magnetyzmem, ale z drugiej strony nie do końca pasuje do świata ludzi. Jego wyjątkowość potrafią dostrzec tylko nieliczni, on sam zaś pozostaje niebywale skromny i ostrożny, gdyż ma świadomość, że dar, jaki go spotkał, ma zbyt wielką moc, której czasem nie da się okiełznać.

Urzekająca, mistyczna, pełna wzruszeń, łez i uśmiechu, to lektura, którą odbiera się całym sobą. "Przyjaciel wilków" jest piękną, zmysłową historią, ukazującą wyjątkowe relacje człowieka z naturą, niezwykłość ludzkiego życia, ale także jego ulotność. To oniryczna, nietuzinkowa opowieść o magii, obecnej w pozornie zwyczajnym życiu, lecz także o prawdziwej miłości, bez której życie nie jest spełnione. Polecam całym sercem!

„Przyjaciel wilków” to debiutancka powieść Ruth Emmie Lang, która przenosi nas w świat pełen magii i ukrytych znaczeń. Łączy w sobie elementy humorystyczne, ale i gorzkie, czy zmuszające do refleksji. Czytając tę książkę autorka zadbała o to, aby w czytelniku kotłowało się wiele myśli i emocji, które eksplodując niejednokrotnie wywołują łzy zarówno te wzruszenia, śmiechu, ale i rozpaczy oraz bezsilności.

Cała powieść bazuje na ciekawej fabule i wartkiej akcji. Historię tytułowego przyjaciela wilków poznajemy z perspektywy kilku osób, które go podziwiały, ale i uważały za dziwaka. Bo czy chłopiec, który stracił rodziców i został wychowany przez wilki może być normalny? Losy chłopca bardzo mnie poruszyły. Przyglądanie się jak próbuje zaakceptować siebie i odnaleźć swoje miejsce na ziemi momentami sprawiały mi ogromny ból. Jednak cała powieść dosłownie mnie oczarowała, bo nic nie jest tutaj przekoloryzowane i autorka tak jak w prawdziwym świecie stworzyła historię o słodko-gorzkiej nucie.

Na sam koniec chciałam jeszcze pochwalić autorkę za język jakim napisana jest książka. Strona za stroną coraz głębiej wchodziłam w świat pełen magii i odkrywałam jego tajemnice. Było to naprawdę piękne doświadczenie i uczucie.

„Przyjaciel wilków” to debiut, których nasz rynek wydawniczy naprawdę potrzebuje. Na długo po zakończeniu lektury jeszcze myślałam o tym co autorka chciała nam przekazać w tak piękny i magiczny sposób. Zdecydowanie polecam!

Od czasu do czasu sięgam po literaturę piękną. Tym razem postanowiłam przeczytać debiutancką powieść Ruth Emmie Lang "Przyjaciel wilków".

Ciekawa historia, która przeniesie was w świat pełen magii i niezwykłych zdarzeń. Znajdziecie tutaj mnóstwo humoru. Niektóre sytuacje rozbawiły mnie do łez. Nie zabrakło również gorzkich sytuacji, które również wywołały u mnie łzy. Były to łzy rozpaczy i bezsilności. Podobają mi się książki, które mają w sobie ukryte skrajne emocje. Po takiej historii zawsze coś zostaje w głowie czytelnika.

Czytając "Przyjaciela wilków" zapomniałam, że jest to debiut. Powiem wam szczerze, że takich debiutów nam potrzeba.

Znalazłam tutaj ciekawą fabułę, bardzo dobrą akcję i kilkoro bohaterów. Każdy z nich jest inny. Koniecznie musicie ich poznać.

Czy wierzycie, że można rozumieć mowę zwierząt? Jeżeli nie wierzycie, to koniecznie musicie poznać Weylyna Greya. Dlaczego? Weylyn stracił swoich ludzkich rodziców i został wychowany przez wilki. Czy dziecko wychowane przez wilki odnajdzie się wśród ludzi? Jak chłopca z lasu odbiorą jego rówieśnicy? Od razu dodam, że chłopiec jest niezwykłym człowiekiem. Uwielbiają go zwierzęta. Ma swojego zwierzęcego przyjaciela. Kim on jest?

Zachwycona jestem prologiem. Po jego przeczytaniu wiedziałam, że ta historia będzie wyjątkowa. I wiecie co? Miałam rację. Warto przeczytać, powieść Ruth Emmie Lang "Przyjaciel wilków".

Poznacie takich bohaterów jak:

Weylyn Grey — chłopiec z lasu. Nasz główny bohater. Sam o sobie mówi, że jest krótkowidzem, ma płaskostopie i uczulenie na ambrozję. Wyjątkowa osoba.

Mary Penlore — poznała Weylyna i jego wilczą mamę. Uciekła z domu. Ogólnie jest bardzo ciekawą bohaterką.

Nelson Penlore — jest tatą Mary. Jedyny rzeźnik w mieście.

Lydia Kramer — jest córką wielebnego Thomasa. Jej rodzina adoptowała Weylyna.

Pani Meg Lowry — ta bohaterka jest nauczycielką.

Nie mogę pominąć takich postaci jak: Roarke, Bobby Quinn Jr, Duane Fordham i Micah Barnes. O tym kim oni są, musicie przeczytać sami.

Powieść "Przyjaciel wilków" składa się z prologu, sześciu ksiąg, 61 rozdziałów, epilogu i podziękowań.

Na uwagę zasługuje również okładka. Jest bardzo tajemnicza. Przyciąga wzrok. Patrzę na nią i przypomina mi się cała historia, która znajduje się w środku.

Jeżeli chcecie poznać magiczną historię chłopca z lasu, który wychowywał się z wilkami, to koniecznie sięgnijcie po tę lekturę.

Ta powieść jest godna polecenia.

Lubicie książki gdzie świat magii zaciera się z rzeczywistością? Bardzo cienka granica jest pomiędzy tym co wydarzyło się naprawdę od tego co jest wytworem tylko ludzkiej wyobraźni.

Jakiś czas temu bardzo dużą popularność zyskała książka pt. „Tam, gdzie las spotyka się z niebem”, pewnie wielu z Was pamięta tytuł i wie o czym była. Mam wrażenie, że „Przyjaciel wilków” to bardzo podobny styl, więc jeśli podobała Ci się wspomniana książka, to z pewnością i zatracisz się w przygodach Waylyna- tytułowego przyjaciela wilków.

Jest to historia pełna magii, gdzie nie do końca wiemy co może być prawdą a co jest już tylko wyimaginowaną sceną. Samotny chłopiec, osierocony zostawiony na pastwę losu, który mieszka w lesie. Jego rodziną stały się wilki i to one stanowiły jego sens istnienia. Nauczył się z nimi komunikować, doskonale wie, że nie jest zwykłym chłopcem, i jego miejsce jest wśród natury. Nie wie co to szkoła, znajomi i rodzina. Dla niego las i wilki to jedyne co zna i kocha. Dziwny i niebezpieczny - to tylko kilka ze stwierdzeń jakie usłyszał później na swój temat. Inni zaś, którzy mieli okazję się z nim zaprzyjaźnić a nawet go pokochać uważali go za wspaniałego człowieka.

Czy dziwny znaczy inny? Może lepszy, czy jednak z jakąś wadą?

Poznałam historię chłopca a potem już mężczyzny, który od początku nie był „normalny”. Jego codziennością nie była nauka w szkole, tylko zdobywanie pożywienia w towarzystwie watahy wilków, żeby przetrwać kolejny dzień. Chłopak, który kochał zwierzęta, potrafił się z nimi komunikować i odczytywać ich sygnały. Siły natury i zjawiska nadprzyrodzone- to co dla przeciętnego człowieka było zagadką, dla Waylyna nie było zagrożeniem ale sposobem wyrażania emocji.

Jeśli lubicie takie niecodzienne klimaty okraszone szczyptą magii, to ta książka z pewnością Was przyciągnie. Ja niestety należę do tego mniejszego grona osób, które nie poczuły magicznego klimatu i tak samo jak książka „Tam, gdzie las spotyka się z niebem” była dla mnie jedną wielką fikcją, tak i tutaj czułam się jakbym czytała bajkę o chłopcu. O chłopcu, który chce być taki jak wszyscy, który jest inny, wspaniały, ma nadprzyrodzone zdolności i w jakiś sposób potrafi komunikować się ze światem przyrody. Ja wolę książki, gdzie akcja rozgrywa się w świecie autentycznym, nie ma fantazji, dlatego po prostu się nią lekko znudziłam. Być może jest to spowodowane tym, że nigdy nie czytałam książek z wątkami nadprzyrodzonymi czy fantastyki, i nie wierzę w tego typu zbieżności człowieka z przyrodą. Niewątpliwie książka ma swój urok, opowiada o bardzo życiowych problemach, zrozumieniu, akceptacji miłości. Jestem zatem bardzo ciekawa jak zostanie odebrana przez innych czytelników.

Przyjaciel wilków to opowieść o magii, która kryje się w codzienności. Uwielbiam literaturę piękną, ponieważ zawsze zostawia coś w czytelniku: jakąś cząstkę siebie, tej historii, która rezonuje i dojrzewa na przestrzeni lat. Ruth Emmie Lang zabiera czytelnika do słodko-gorzkiego świata pełnego walki o przyjaźń, miłość, akceptację i uśmiech drugiego człowieka.

„Weylyn nie był przecież chłopakiem, lecz wilkiem, i płakał tak, jak robią to wilki.

Ja jednak nie mogłam powiedzieć tego samego o sobie. Dlatego nie broniłam się, gdy z oczu popłynęły mi łzy. Płakałam tak długo, aż policzki pokryła mi krucha warstewka soli.”

Wychowany przez wilki: dziwak czy wyjątkowy chłopiec?

Weylyn od zawsze wiedział, że nie jest taki jak inni ludzie. Dostrzegał magię w szarej codzienności, a może sam czarował? Weylyn twierdzi, że to on jest w stanie powstrzymać i wywołać tornado, ale tylko za pomocą świnki o imieniu Merlin, która ma magiczny róg. Tajemnicze burze, rośliny, które nagle zyskują drugie życie… To ten wyjątkowy, osierocony chłopiec ma moc. Jeszcze nie potrafi powiedzieć, jakie są jej zasady. Weylyn potrafił oczarować ludzi swoją aurą, podejściem, zamiłowaniem, ale i… dziwnością. Jakie tajemnice skrywa w sobie chłopiec? Czy naprawdę był wychowany przez wilki?

"Nasze wycie dosięgło księżyca w samą porę. Chwilę później jego srebrzysty krążek znów zginął za chmurami, ale nasza wilcza piosenka wślizgnęła się za nie i została księżycem, gwiazdami i całą resztą nocnego nieba."

O magii codzienności

Przyjaciel wilków składa się z krótkich rozdziałów, które ukazują nam życie Weylyna z perspektywy innych. Jest to naprawdę niezwykłe doświadczenie. Narracja pierwszoosobowa i mnogość bohaterów pomaga nam zauważyć to, co łatwo nam umyka. Niesamowite jest to, jak każdy z bohaterów zwraca na co innego uwagę i jak dostrzega ów magię w codzienności. Jedni kochali Weylyn, inni go podziwiali, jeszcze kolejni uważali za dziwaka. Jednak gdy chłopak pojawiał się w ich życiu, zawsze się coś działo. Czytelnik ma wręcz wrażenie, że dzięki obecności Weylyna ta szara rzeczywistość nabiera kolorów. W tej słodko-gorzkiej opowieści nie zabraknie momentów wzruszenia. Jesteśmy wielokrotnie skłaniani ku refleksji, aby odpowiedzieć sobie na pytania, które wcale nie są łatwe. Mam jednak wrażenie, że to Przyjaciel wilków jest po prostu o nas, o naszych przyjaźniach, miłościach, staraniach, zmartwieniach i trudach. Samotnym chłopcem może być każdy z nas. Tak jak Weylyn walczymy o akceptację, uwagę, miłość i przyjaźń. I każdy z nas pragnie odrobiny magii w życiu.

„Kłamanie wychodziło mu kiepsko – może dlatego, że nie miał ludzkich rodziców, przy których mógł się doskonalić w tej sztuce.”

Przyjaciel wilków

Początkowo może nam się wydawać, że to tylko portret pewnego chłopca, którego wychowały wilki i musiał nauczyć się żyć w społeczeństwie na nowo. Chłopca, który nie wiedział, jak działają drzwi i dlaczego ludzie męczą się na krzesłach, skoro mogą wygodnie siedzieć na podłodze. Ten proces, jak z zaniedbanej, zdziczałej osoby staje się mężczyzną, pokazuje nam, jak zmieniamy się na przestrzeni lat i ile pracy nad sobą musimy wykonać, aby wpasować się w społeczeństwo. Zaczynamy się zastanawiać, czy i nas akceptują bliscy takimi, jakimi jesteśmy, z naszymi dziwactwami, nawykami i przywrami. Weylyn uczy nas też drobnych gestów, które są fundamentem relacji międzyludzkich. Symbolika i magia tej książki może nas nieraz zaskoczyć.

„Kiedyś spytałam tatę, czy wierzy w magię. Odparł, że wierzy w «możliwości». Tego roku Weylyn miał zademonstrować nam wszystkim, co jest możliwe.”

Jeśli szukacie książki pełnej przeżyć wewnętrznych, realizmu magicznego, wyjątkowości w szarej codzienności i lubicie prozę pełną nostalgii, Przyjaciel wilków jest właśnie dla Was.

Weylyn Grey od zawsze wiedział, że jest inny. Osierocony i wychowany przez wilki, nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo się różni. Niezwykłe zdolności, kontrolowanie pogody, rozmowa ze zwierzętami czy nawet zbieranie świecącego miodu od świetlików.

Historia Weylyna opowiedziana jest oczami ludzi, którzy mieli kontakt z chłopcem. Począwszy od dziewczyny, która ucieka z domu chcąc z nim zamieszkać wśród wilków, zatrzymanie tornada, czy nawet niewytłumaczony wzrost roślin i wiele innych historii. Ale jakich to już musicie sami się przekonać.

Historia bardzo lekka i przyjemna, nie tylko oczaruje czytelnika magią, ale i zabierze do świata wilków, szybko rosnących drzew jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, tornad, świetlików, kwiatów. Na każdej stronie jest odrobina magii. Ta książka to spojrzenie na ludzką naturę, na życie wokół, oraz różne zbiegi okoliczności, ale nie zabraknie szczęścia, miłość i obecności przyrody.

Tę historię czyta się naprawdę szybko. Jest dobrze napisana, magiczna i przemyślana. Śledzimy Weylyna Greya na różnych etapach jego życia i jesteśmy świadkami jego rozwoju, zmagań i relacji. Historia tak jak pisałam wcześniej lekka i choć nie było w niej wielkich niespodzianek, to wciąga i trudno jest ją odłożyć na później.