Przygody Alicji w Krainie Dziwów

To najpiękniej wydana książka jaką widziałam w wersji ,,Przygody Alicji w Krainie Dziwów ". Po raz pierwszy została wydana w 1865 roku. Lewis Carroll napisał kilka bajek dla dzieci, jednak światowy rozgłos zdobyła właśnie ta bajka. Autor urodził się w 1832 roku i zmarł 1898 roku. Był pisarzem, angielskim naukowcem, profesorem matematyki, poetą oraz fotografem. Te wszystkie zawody widać w jego twórczości. Wykreował pięknie opisane postacie z wdziękiem opowiadając co robią, dodając nawet drobne detale, które dostrzegało oko fotografa. Osoby, które tu występują są zwykłe, ale potrafią filozofować. Zaczynając tu swoje opowieści, kiedy spotykają na drodze Alicję czasami mówią coś, co w pierwszej chwili nie ma sensu, jakby chciały powiedzieć bardzo dużo, bardzo mądrze, ale tak naprawdę niczego konkretnego to nie oznaczało. Królik i królowa to postacie czysto matematyczne, gdzie wszystko musi się dla nich zgadzać w czasie i być sobie równe, ale w równości przez nich samych wyznaczonej. W bajce znajdziemy też poutykane wiersze, które sam napisał, lecz są zaznaczone jako przysłowiowe mądrości. Słowa mądrych osób, tych z których warto i nawet trzeba brać przykład. Piękne ilustracje do bajki zaserwowała nam Helena Oxenbury. Czasami zajmują one kawałek strony, całą, bądź dwie po obu stronach, jakbyśmy mogli sami przekroczyć strony bajki i wejść do świata pełnego dziwów. Ilustracje są kolorowe i każda z nich wygląda jak dopiero co narysowana kredkami. Jakby chciały pokazać, że my też mamy prawo do marzeń i ich spełnienia. No bo jeśli jest ktoś, kto potrafi tak pięknie rysować, to może ja, który lubię (i tu wstawiacie to, co lubicie robić) , też mogę się tego nauczyć, by dojść dużo dalej niż jestem obecnie. Najmądrzejszą rzeczą jaka została zrobiona, to przejście Alicji z nudów w sen i wybudzenie, które nie odczuwamy, ale wiemy, że nagle coś się zmieniło. I samo to, że opowieść dzieje się podczas snu, o czym dowiadujemy się na końcu bajki, sprawia, że zdarzyć mogło się tutaj naprawdę wszystko i nikt nie podepnie tego pod fantastykę, gdzie powie, że te, czy inne rzeczy nie miały prawa się wydarzyć. Opowieść pełna magii, ukazania dobrego zachowania oraz złego, przestrzegania przed tym, co niewiadome oraz tego, że każdy ma prawo wygadać tak jak chce i to jest jak najbardziej w porządku. Była tu wciąż obrażająca się mysz, gdzie wiedzieli, że kiedy później jej przejdzie i znów się obrazi, to nie było to złe, tylko zaakceptowali, że ona już taka jest. Królik też nosił ubranie, wachlarz i rękawiczki, a chociaż wcześniej to Alicję dziwiło, to później stało się jego znakiem rozpoznawczym. Była też źle rządząca królowa, ale poddani to aprobowali, jakby aluzja do naszego rządu, że bez względu na to jakie będziemy mieli zdanie, sami nie zmienimy całości. To bardzo piękna książka, która ze sposobu w jaki jest napisana, będzie cieszyć setki nowych pokoleń i każdy wyciągnie z niej coś dobrego. Bardzo ale to bardzo ją polecam:-)

Znacie historię powstania tej, jednej z najbardziej znanych historii dla dzieci?

Otóż opowieść o Alicji goniącej Białego Królika została pierwszy raz opowiedziana 4 lipca 1862 roku trzem małym dziewczynkom, podczas rejsu wycieczkowego po Tamizie.

Narratorem tej opowieści był profesor matematyki Charles Lutwidge Dodgson, który wydał trzy lata później tę historię pod pseudonimem Lewis Carroll.

Historia ta doczekała się mnóstwa przekładów, adaptacji i ekranizacji. Od lat porywa małe i większe serduszka swoją fabułą i magią.

Dziś przychodzę z najnowszą odsłoną opowieści z Krainy Dziwów. Nowy przekład, bazujący na oryginale, twarda oprawa i piękne ilustracje sprawiają, że jest to wyjątkowy egzemplarz klasyki literatury dziecięcej.

Przygody Alicji fascynowały mnie odkąd byłam małą dziewczynką i muszę przyznać, że czytałam o nich już kilkanaście razy. Na mojej półce można znaleźć kilka wydań tej powieści i to nie tylko w języku polskim, dlatego nikogo nie zdziwiło kiedy do kolekcji dołączyło najnowsze wydanie z ilustracjami Helen Oxenbury.

Sama powieść pomimo upływu lat wciąż wciąga, sprawia, że czyta się ją z ogromnym zaciekawieniem, a wręcz fascynacją. Przygody Alicji są cudownie błyskotliwe, momentami absurdalne, ale przy tym tak wspaniałe. Najmłodsi czytelnicy zostają pochłonięci przez magiczny świat nieograniczonej wyobraźni i skojarzeń, który pozwala im przeżyć niesamowitą przygodę. Natomiast dorosły dostrzega w niej surrealizm i budzi się w nim niepokój. „Przygody Alicji w Krainie Dziwów” to dowód na to, że Carroll Lewis miał wiedzę na tematy, które do tej pory pozostają dla nas nieznane, a w jego słowach można odnaleźć wiele wiedzy i przesłań.

W przypadku samych ilustracji Helen Oxenbury muszę przyznać, że czuję lekkie zawiedzenie. Owszem, są one piękne jednak czegoś mi w nich brakuje. Postać Alicji namalowanej przez Helen kompletnie mi do niej nie pasuje. Dlatego też z przykrością muszę stwierdzić, że widziałam już piękniejsze wydania.

"Przygody Alicji w Krainie Dziwów" to książka, którą kocham miłością wielką i niepodważalną. Nie jest to jednak uczucie, które narodziło się od razu. Jeszcze kilka lat temu uważałam, że to jedna z najbardziej absurdalnych powieści jakie dedykuje się dzieciom i nie widziałam w niej nic specjalnego. Moje nastawienie zmieniło się zupełnie pod wpływem filmowej adaptacji Tima Burtona, który pokazał mi ten świat z zupełnie innej strony. Wróciłam wówczas do powieści, która wpłynęła na mnie zupełnie inaczej niż za pierwszym razem i dziś nie wyobrażam sobie, żebym chociaż raz w roku nie odświeżyła sobie lektury.

Sami wiecie jak wyglądają przygody młodej Alicji, więc nie będę zagłębiać się w opis fabuły. To piękna, ponadczasowa, igrająca sobie z wyobraźnią czytelnika historia, która ma wiele ukrytych znaczeń. Cenię ją sobie za odwagę w przekazywaniu wartości, za nawiązywanie do konkretnych celów, z głębię samego przekazu oraz za samą magię, która kryje się tam na każdym kroku.

Nowa, odświeżona wersja "Przygód Alicji w Krainie Dziwów" przyciąga ku sobie wzrok czytelnika, ponieważ okładka prezentuje się iście wspaniale. Struktura aż kusi, by trzymać ją w dłoniach a piękne ilustracje uzupełniające fabułę w wyjątkowy klimat. Przyznaję, że to chyba najpiękniejsze wydanie jakie do tej pory widziałam, ponieważ jednoczy - podobnie jak sama historia - czytelników w każdym wieku i wręcz kusi, by rodzicie czytali ją wraz ze swoimi pociechami.

Można rozpływać się w zachwycie nad urokiem książki Lewisa Carrolla, ale prawda jest taka, że doceni ją każdy w swoim czasie. Wiem to z własnego doświadczenia. To książka piękna i ponadczasowa, wartościowa, ponieważ ujmująca świat z nowej, nieznanej perspektywy, ale przede wszystkim magiczna, bajkowa, wyśniona i odrealniona w sposób zaskakująco blisko połączony z jawą. Pamiętajcie, że to opowieść, która wpłynie na Was inaczej za każdym razem, gdy sięgnięcie po lekturę i chyba to jest jej kwintesencją.