Przyciąganie

Spędziłam z tą książką dwa tygodnie, ale czuję się, jakby jej przeczytanie zajęło mi o wiele więcej czasu. Czytając ją, strasznie się męczyłam, ale nie potrafię powiedzieć, z czego mogło to wynikać. Chyba spodziewałam się czegoś innego po tej historii. To, co dostałam, okazało się być diametralnie różne od moich oczekiwać.

Gdy pierwszy raz usłyszałam o tej powieści, pomyślałam sobie, że pomysł autorki jest niezwykle oryginalny i co za tym idzie — książka może być świetna lub fatalna, nic pomiędzy. Dla mnie okazała się niewypałem i dlatego tak ciężko było mi się zabrać do tej recenzji. Chciałabym, żeby mi się podobała, biorąc pod uwagę tematykę, którą porusza. Niestety w ogóle do mnie nie trafiła. Ta książka to idealny przykład tego, że czasem oryginalny pomysł i całkiem niezły warsztat pisarki, nie stanowią gotowego przepisu na sukces.

Wydaje mi się, że pomysł świata, gdzie jedynymi dozwolonymi związkami są te jednopłciowe, przygniótł autorkę, zwłaszcza że był to jej debiut. Zawiodła kreacja bohaterów. W ogóle nie potrafiłam się z nimi zżyć, czy im współczuć. Za jedyny, pozytywny aspekt związany z postaciami, uważam wewnętrzny dylemat Dany. Opis targających nią uczuć i emocji był udany. Nijak nie kleiło mi się to z wątkiem fantastycznym. Uważam, że dar Dany był troszeczkę absurdalny. Gdyby nie to, że umiejętności bohaterki ciągnęły fabułę do przodu, mogłabym się bez nich obejść. Nie chcę już nawet wspominać o wątku romantycznym, który według mnie w ogóle nie istniał. Relacja Dany i Zahara rozwinęła się jakoś tak nienaturalnie, nie uwierzyłam w jej prawdziwość. Zakończenie książki nijak na mnie nie wpłynęło. „Przyciąganie” nie jest zamkniętą historią, ale ja nie zamierzam jej kontynuować. Nie przekonał mnie do niej nawet kreacja świata bardzo zbliżona do tej z „Roku 1984” George’a Orwella.

"Przyciąganie" to książka skupiająca się na losach Dany i Zahara. W świecie w którym żyje Dana dozwolone są tylko związki jednopłciowe. Każdy inny rodzaj uczucia potrafi doprowadzić do opłakanych skutków, jeśli tylko dowie się o tym władza Toskavos. Mimo, że wydawać by się mogło, że miłość to coś nie do kontrolowania, tutaj oni chcą ją kontrolować. Tutaj nic nie jest takie jakie mogłoby się wydawać. Gdy zaczęłam czytać tą książkę byłam jej niesamowicie ciekawa bo z czymś takim się jeszcze nie spotkałam, to coś totalnie innego niż dotychczas czytałam jednak to wcale nie oznacza, że coś gorszego. Wręcz przeciwnie - gdy tylko zaczęłam czytać - zakochałam się w tej historii. Jestem pod ogromnym wrażeniem. Wszystkiego - poczynając od stylu pisania autorki. Warsztat pisarski Aleksandry Melcer to coś niesamowitego. Historia została napisana w trzeciej osobie, dzięki czemu jeszcze lepiej możemy wszystko zaobserwować. Cała książka została napisana takim przyjemnym dla oka stylem, że czytanie tej książki to przyjemność. Dodatkowo tak lekkim, że nie idzie się oderwać. Mimo, że historia wcale nie jest lekka. Jestem pod wrażeniem tego jak autorka poprowadziła fabułę - jak ją wymyśliła i wykreowała cały ten świat, który notabene jest tak podobny do naszego, poniekąd jest jego odbiciem lustrzanym tylko pokazującym inną perspektywę, która może otworzyć oczy na pewne sprawy i uświadomić z czym mierzą się osoby, które chcą po prostu kochać. Autorka poruszyła w tej książce bardzo ważne i wartościowe tematy jednocześnie w sposób tak delikatny, że należą się za to brawa. Wracając - cały ten świat, ustrój władzy, akcja - to wszystko zostało tak dopracowane i przemyślane w każdym calu, że to coś niesamowitego. Autorka stopniowo nas w to wszystko wprowadza jednocześnie z każdym rozdziałem sprawiając, że fabuła nabiera tempa a my coraz więcej wiemy i coraz więcej mamy pytań. Bardzo podobało mi się to jak mnie ta historia pochłaniała, że nie byłam w stanie myśleć o czymś innym niż o niej. Ta książka to też prawdziwa bomba emocji. Tyle emocji ile ja przeżyłam podczas czytania to coś wstrząsającego. Śmiałam się, wzdychałam, zbierałam szczękę z podłogi, krzyczałam ze złości i frustracji, płakałam a na końcu zostałam z rozwalonym umysłem i dziurą w sercu bo końcówka rozłożyła mnie na łopatki. Jeśli chodzi o bohaterów to od razu skradli moje serce. Dana i Zahar to bardzo intrygujące postacie, które zostały świetnie wykreowane. Ta dwójka to swoje przeciwieństwa ale właśnie za to ich kocham. Dana na przełomie całej książki odkrywa siebie, uświadamia sobie swoje uczucia ale jest też bardzo zagubiona. Jest też taką powerful women bo w pewnych momentach jej siła sprawiała, że byłam z niej ogromnie dumna. Dodatkowo moce, które budzą się w niej to wszystko potęguje. Zahar to chłopak, który nienawidzi całego systemu Toskavos, ma swoje zdanie i wie czego chce. Gdy poznaje Danę uważa ją za dziewczynę taką samą jak wszyscy "normalną", do bólu ułożoną i zapatrzoną w siebie. Stąd też fakt, że ich początki, zresztą większość relacji jest dość burzliwa bo dokuczają sobie a słowne docinki nie mają końca. Tytuł tej książki nie jest przypadkowy. "Przyciąganie" jakie jest między Daną i Zaharem sprawia, że ciągnie ich do siebie mocniej niżby chcieli. Zwłaszcza, że uczucie rodzące się między nimi wszystko skomplikuje - nie są w stanie go zatrzymać. Im bardziej się poznawali bym bliżsi się sobie stawali a w sytuacji kryzysowej - mogli liczyć tylko na siebie. Relacja Dany i Zahara jest wyjątkowa, pełna zawirowań i na pewno nie prosta, jednak mimo wszystko wyjątkowa. Bardzo zżyłam się z tymi bohaterami przez co przeżywałam ich historię tak samo jak oni. Zakończenie, tak jak napisałam powyżej - rozwaliło mnie na tyle, że potrzebuję drugiego tomu na wczoraj😂. Z niecierpliwością wyczekuję dalszych losów naszej dwójki i tego co zaserwuje nam Aleksandra Melcer💜

"Przyciąganie" to książka niezwykle poruszająca, zarówno czytelnika jak i ważne tematy. Pochłaniająca od pierwszych stron i trzymająca w napięciu do samego końca, w międzyczasie nie raz was zaskoczy tak, że będziecie zbierać szczękę z podłogi. Bohaterowie swoimi charakterami i stylem bycia sprawią, że pokochacie ich i będziecie razem z nimi przeżywać ich losy. Nie powiem więcej niż - sięgnijcie po tą historię. Nie pożałujecie🥺💜

"Przyciąganie" to chyba najbardziej kontrowersyjna książka jaką przeczytałam i chodź na początku miałam taki mętlik i nie wiedziałam co o niej myśleć tak po czasie uważam, że była to dobra książka. Może nie wybitna, mojego myślenia nie zmieniła, ale naprawdę dobra. Mam kilka kwestii, które mnie rozczarowały, ale nie mają one nic wspólnego z fabułą, raczej z moimi wrażeniami.

.

Jeśli chodzi o to co mi się podobało to jest to na pewno sam pomysł. Wpaść na coś tak nowego i przewrotnego to trzeba mieć naprawdę szeroką wyobraźnię. No bo wyobraźcie sobie świat, który jest totalnie odwrotny od tego co znacie. Tak jest też w tej książce. Wyobrażacie sobie, żeby legalne były tylko związki homoseksualne? To jest coś. Nie wiem jednak czy chcielibyśmy żyć w takiej rzeczywistości. Może wydaje się to wolne, otwarte ale takie nie jest. Bo tak jak związki homoseksualne są pochwalane, tak wszystkie inne już nie. A wszelkie przejawy odchylenia od tej normy są surowo i boleśnie karane.

.

I teraz dwa słowa o tym co mi się nie podobało. Po prostu zbyt mocno według mnie autorka oparła swój pomysł wizualizacji świata o Ros*ę, ZSRR i jej system opresji. Ośrodki w których przetrzymywano rzekomo nienormalnych ludzi były osadzone w mroźnej, surowej scenerii. Rząd też bezpośrednio kojarzył się z dyktaturą monopartyjną, jaka była tam kiedyś. No i to jakoś zaburzało mój odbiór. Były też jakieś drobne elementy, które kojarzyły się z tym co teraz dzieje się na świecie.

.

Ale mimo wszystko nie żałuję, że wyszłam poza swoją strefę komfortu. Było to coś zdecydowanie przełamującego wszelkie schematy. Do tego też delikatnie wkraczamy w świat pozarzeczywisty, gdyż główna bohaterka posiada powiedzmy nadnaturalne zdolności kontaktów ze zwierzętami. Polecam zapoznać się z tą historią i wyrobić sobie zdanie na jej temat.

.

"Przyciągnie" to według mnie jedna z tych powieści, które oferują alternatywną wersję norm społecznych i nasuwają refleksje na temat tego, jak w naszym świecie czują się osoby napiętnowane przez dużą część społeczeństwa. Bardzo ciekawy eksperyment, ale i sama akcja wciąga. Do końca zastanawiałam się, jak zakończy się cała historia, a nawet zaczęłam utożsamiać się z główną bohaterką. Jeśli ktoś lubi książki, w których rzeczywistość jest wywalonado góry nogami, i które skłaniają do głębszej refleksji, to szczerze polecam.

Dawno nie czytałam książki, która przedstawiałaby świat tak inny od tego, który znam, a która jednocześnie byłaby jego kalką. Samo ujęcie problemu wyśrubowanych norm społecznych odzwierciedla naszą rzeczywistość, chociaż wszystko jest tutaj na odwrót. Ciekawie wykreowani bohaterowie, interesujące dialogi i mądra narracja to kolejne zalety powieści. Momentami byłam wzruszona, a momentami rozbawiona, ale przez cały czas coraz mocniej wkręcałam się w tę historię i żałowałam, kiedy została mi już ostatnia strona.