Przy naszej piosence. Jedyne takie miejsce. Tom 3

W przepiękny słoneczny dzień, pozytywna, naładowana energią opinia! Dlaczego? Bo @[Adres usunięty]k poraz kolejny mnie zachwyciła! Prostotą historii i emocjonującym, niezwykłym wykonaniem!

.

Antka mogliście już nieco poznać w pierwszej części serii „Jedyne takie miejsce”. Wtedy nieco na uboczu, teraz w punkcie uwagi. Barista z pasji, prowadzący małą własną kawiarnię. Dążący do celu i pokazujący, że jeśli się chce to można wszystko. Jego życie jest ułożone na stabilnych torach, jednak w miłości to ON szczęścia nie ma.

Pewnego dnia dostaje telefon o włamaniu do kawiarni, a gdy do niej dociera, zauważa dziewczynę pakujacą do torby kanapki. Nieco zdziwiony i nieświadomy nieodwracalnych zamian, proponuje pomoc, zamist wzywać policję.

Kornelia to bohaterka, którą możemy bardzo dobrze poznać. Niespełna osiemnastolatka, żyjąca w patologicznych warunkach wraz z bratem. Stara się zaspokoić najważniejsze potrzeby swoje i brata i posuwa się do kradzieży. Pracowita, rozważna, ale na jej zaufanie trzeba zasłużyć. Czy chłopak, który wyciągnął do niej pomocną dłoń, będzie umiał rozwalić mur, który wokół siebie zbudowała?

.

Nie mam pojęcia jak robi to autorka, ale gdy tylko sięgam po jej książki, to przepadam. Te historie są tak piękne, przekazują tylko emocji, a uczucia, relacje między bohaterami są tak prawdziwe, że ja z nimi płaczę, śmieję się i przeżywam każdą stronę. Historia Antka i Korneli to takie słodko-gorzkie zderzenie się z rzeczywistością i przeszłością. Miało być prosto, a po prostu, jak to w życiu bywa, co niektóre sprawy się pokomplikowały. Życie Korneli nie należało do tych łatwych, a temat dzieci żyjących w patologii, zawsze mnie przeraża. Samowychowanie, obserwowanie prostytucji matki, alkoholizm i życie w ciągłym strachu o siebie i bliskich, zostawia ślad.

.

Fabuła niesamowicie wciąga, książkę się pochłania, a historia potrafi poruszyć serce czytelnika. Świetna kreacja bohaterów i pasja, która ich w pewnym mimencie łączy. Kawa i muzyka.. Podczas czytania, przez Antka miałam ochotę tylko pić kawę i pić, a najlepiej to wybrać się do kawiarni z pierwszego zdarzenia i poczuć to co oni w danych momentach.

.

Kolejna odsłona Klaudii Bianek, na którą czekałam z niecierpliwością odkąd wiedziałam, że będzie miała premierę 1 lipca! Najnowsza część serii zapoczątkowanej przez „Jedyne takie miejsce”. Bardzo miło i przyjemnie mi się ją czytało, jak wszystkie książki Klaudii. Oczywiście, nie zabrakło znów poważnych nut - tym razem na tapetę bierze Klaudia trudne dzieciństwo, brak zainteresowania matki dziećmi, sponsoring, ubóstwo, patologię i przemoc. Duuuużo tego złego, prawda? Ale i w tym wszystkim, nawet w najgorszej sytuacji w życiu, można trafić na kogoś kto okaże pomocną dłoń. Brzmi trochę jak w bajce o Kopciuszku i coś w tym jest. Ale czy bezinteresownosć i chęć niesienia drugiemu człowiekowi pomocy umarła? Nie sądzę. Klaudia przywraca wiarę w dobro, w ludzi.

To, co mnie nasunęło się w trakcie czytania, to częsty problem braku rozmowy między ludźmi i to, co może z tego wyniknać. Młodzi ludzie mają tendencje do silnych emocji, a co za tym idzie, silnych wzburzeń. Bardzo dobrze widać to na przykładzie młodziutkiej bohaterki tej książki. Z jednej strony mocno doświadczona przez życie, z drugiej - typowa, niedojrzała 18-latka. Choć... w pewnym aspekcie jednak ta dojrzałość w niej jest ... Bardzo trudna dla mnie do określenia postać. Nie do końca mogłam ją polubić, zrozumieć, irytowała mnie. Być może to kwestia właśnie jej dziecinności i zachowania. Zdecydowanie nie będzie to moja ulubiona bohaterka serii.

Książka bardzo mi się podobała i jak inne książki Klaudii, zdecydowanie ją Wam polecam. Jednak to pierwsza pozycja Klaudii, która wzbudza we mnie szereg emocji, od pozytywnych po pełną frustrację i irytację. Ale to dobrze! Emocje są wskazane! Mam wrażenie, że ta część serii jest najbardziej młodzieżowa, najmniej mi bliska emocjonalnie. Ale- już mam do niej sentyment- najbardziej czuć w niej muzykę, a piosenki Urszuli stanowiące tło historii - kocham !!!

Żyjemy w świecie paradoksów, w którym niejednokrotnie krętacza piorącego spore sumy brudnych pieniędzy nazywa się szanowanym przedsiębiorcą, a głodującego i rzuconego na pastwę losu człowieka, który postanowił zawalczyć o kromkę chleba, złodziejem. Świat nigdy nie był i nie jest sprawiedliwy zwłaszcza wtedy, kiedy stawiamy na powierzchowność. Na szczęście są jeszcze tacy ludzie, którzy potrafią patrzyć na konkretne sytuacje oczami serca, a takie spojrzenie na drugiego człowieka może okazać się ratunkiem i dobrem, które powróci do nas ze zdwojoną siłą. Od tego chciałam zacząć moją recenzję powieści „Przy naszej piosence” Klaudii Bianek, ponieważ autorka w historii o miłości akcentuje pewne wartości i zwraca uwagę na konkretne problemy. Lubicie takie książki? Zapraszam do przyjrzenia się jednej z nich.

ZARYS FABUŁY

Kornelia już niedługo skończy osiemnaście lat. Jest młodą dziewczyną, przed którą bramy przyszłości powinny szeroko stać otworem. Niestety pochłonięta walką o codzienność swoją i brata, nie może sobie pozwolić na beztroskie życie. Tym bardziej teraz, kiedy od dwóch dni nie miała w ustach jedzenia. Ów fakt popycha ją w stronę desperackiego czynu. Kornelia zakrada się do obserwowanej od jakiegoś czasu kawiarni, by wykraść z niej parę kanapek. Pech chce, że zostaje przyłapana na gorącym uczynku….

Antek jest właścicielem dobrze prosperującej kawiarni. Mocno zaangażowany w swoją działalność, w wyniku zamotania zapomina uruchomić alarm chroniący miejsce jego pracy. Kiedy od życzliwego sąsiada dostaje wiadomość o włamaniu, czym prędzej powraca do kawiarni by zdemaskować złodzieja. Jakże wielkie okazuje się jego zdziwienie, kiedy na miejscu natrafia na młodą i przestraszoną dziewczynę, która zamiast pieniędzy ukradła tylko kanapki. Co zrobi Antek? I czy zdaje sobie sprawę z tego, że ta sytuacja przewróci jego życie do góry nogami?

WŁAŚCICIEL KAWIARNI I ZŁODZIEJKA

Młodziutka Kornelia, która staje się przedstawicielką pierwszego planu tej powieści, to nierozpieszczana przez los osiemnastolatka. Ciepła woda w prysznicu czy pełny żołądek to dla niej niedoścignione marzenia. Cicha, przestraszona, a jednak czująca odpowiedzialność za młodszego brata, dla którego jest niczym mama, decyduje się na bardzo odważny krok, przez który mogłaby przecież stanąć przed obliczem sądu. Wrażliwa, ciepła i pracowita trafia jednak na chłopaka, który nie okaże się zapatrzonym w czubek własnego nosa bucem. Antek to barista z powołania. Parzenie kawy jest dla niego nie tylko pracą, ale także sztuką. Jako właściciel kawiarni, któremu nie brak kandydatek do przelotnych przygód, nie jest typem stawiającym wyłącznie na fizyczne przyjemności. Zapracowany, zdolny do głębszej oceny każdej sytuacji i ufny względem ludzi. Dokąd to wszystko go doprowadzi? Postaciom z pierwszego planu brak skrajnych cech, są bohaterami z krwi i kości, naturalnie wypadającymi, mającymi swoje słabości i zalety, stąd cała historia wydaje się bardzo wiarygodna i stonowana.

DRUGI PLAN

Na drugim planie pojawia się postać piętnastoletniego brata Kornelii, Adriana, który jest zbuntowanym, naginającym prawo, choć potrzebującym pomocnej dłoni chłopakiem zasługującym na kolejną szansę. Są zazdrosne, puste dziewczyny, są i postaci z poprzednich powieści Klaudii Bianek, które delikatnie dają o sobie znać czytelnikom wcześniejszych tomów cyklu Jedyne takie miejsce, wydanego nakładem We need YA!

POWIEŚĆ PISANA EMOCJAMI

„Przy naszej piosence” to historia o wolno rozwijającej się, uczuciowej relacji, bez przesadnych wyskoków namiętności. Pierwszy pocałunek, zaufanie, zwierzenia… wszystko wymaga tutaj swojego czasu i odpowiedniego miejsca. W wyniku tego, że fabuła płynie raczej powolnym rytmem i nie jest budowana na sensacjach, a emocjach, powieść wyzbyta pikanterii zyskuje na romantyczności. Oprócz wątku miłosnego autorka zwraca uwagę na problem biedoty i nierówności. Ubóstwo wymagające pomocy często zostaje spychane na margines, pojawia się kategoryzacja ludzi, jest i przemoc. Główna bohaterka zmaga się ze swoim eks, który kiedyś mocno ją skrzywdził, co pozostawia na jej psychice odciśnięte piętno strachu. W tle piękna muzyka, która z resztą pojawia się także w tytule. Zmieniane płyty z piosenkami, które łączą ludzi i pozwalają na ukojenie przeciążonych troskami dusz.

PODSUMOWANIE

Romantyczna historia o młodych dorosłych, bazująca na emocjach, z raczej statecznym tempem akcji i bez wielkich zwrotów, ale z przekonującymi dialogami i wartościową, pouczającą treścią. Bohaterowie, którym nietrudno kibicować, brak skrajnych i niewiarogodnych zachowań, polska, naturalna, „nieteatralna” proza, u boku której można spędzić przyjemny czas i której takowego nie powinno się żałować. O młodych dorosłych zmagających się z problemami losu, ale którzy będą w stanie zadowolić gusta także dojrzalszych czytelniczek. Klaudia Bianek utrzymuje poziom i kolejny raz częstuje pełną wrażliwości na ludzkie problemy i piękną historią.

Antek to 24-letni barista i właściciel małej, ale dobrze zarabiającej na siebie kawiarni. Czasami bawi się w przelotne znajomości, bo poważne związki go nie interesują. Jednego wieczoru, rozproszony zapomina o włączeniu alarmu w kawiarni, a to zmieni jego życie.

Kornelia za chwilę osiągnie pełnoletność, ale już od dawna wraz ze swoim młodszym bratem Adrianem mogą liczyć tylko na siebie. Tragiczne warunki mieszkaniowe, głód i brak opieki doprowadzają ją do desperackiego kroku, dziewczyna kradnie. Chcąc zapewnić bratu kilka lepszych dni, aby nie wpadł w kłopoty, niestety sama się w nie pakuje i staje twarzą w twarz z właścicielem kawiarni.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Jedno przypadkowe spotkanie w dość niemiłych okolicznościach spowoduje wręcz nieodwracalne zmiany w życiu tej dwójki. Cała historia utrzymana jest w ciepłym nurcie, czytając ją miałam nieodparte wrażenie, że czuję aromat kawy z kawiarni Antka. Nawet teraz pisząc dla Was tą recenzję jedną popijam.

Ten napój po zaparzeniu jest gorący, tak też przecięły się drogi Kornelii i Antka, przyłapana na gorącym uczynku dziewczyna prawie spaliła się ze wstydu, a to przekonało chłopaka, że może warto dać jej drugą szansę. Po chwili na tafli napoju tworzy się kusząca pianka, taką rozkoszą było dla nich poznawanie siebie i próba zaufania. Następnie pianka opada, a kawa lekko się ochładza, wtedy też do dziewczyny zaczęło docierać w jakiej jest sytuacji i, że Antek choć ma dobre serce i chce jej i jej bratu pomóc, ma też swoje życie. Potem nachodzi moment pierwszego łyku i rozkosz po spróbowaniu rozpływa się w naszych ustach, para zrozumiała, że oboje coś do siebie czują, a to przebudziło w nich nieznane dotąd obojgu emocje. Gorąca ciecz zmienia się i ma chłodny i lekko gorzki posmak, tak też Kornelia i Antek mogą przejść mały kryzys, ale zawsze pozostaje ten ostatni łyk, najlepszy i najpełniej oddający całą przyjemność, oni też będą mieli tak wyjątkowe zakończenie.

„– Wiesz, dlaczego dam radę? – No dlaczego? – Bo Jesteś obok. A gdy jesteś obok, to wszystko wydaje się do zniesienia”, czyli niezwykła historia miłosna.

Przy naszej piosence to moje drugie spotkanie z twórczością Klaudii Bianek. Kilka tygodni temu czytałam Ocalało tylko serce. Książka ta była przyjemną i lekką lekturą. Czy podobnie jest przy najnowszej historii?

Antek jest baristą i właścicielem świetnie prosperującej kawiarni. Niestety nie ma szczęścia w miłości. Skupiony na pracy, nie traci czasu na poważne związki z dziewczynami. Pewnego wieczoru, zbyt pochłonięty natłokiem spraw, zapomina włączyć alarm w kawiarni, co doprowadzi do nieodwracalnych zmian w jego życiu.

Kornelia stoi u progu dorosłości, lecz już od dawna wraz z młodszym bratem są zdani tylko na siebie. Głód i brak podstawowych środków do życia skłaniają Kornelię do desperackiego kroku – kradzieży. Chce chronić brata, ponieważ obawia się, że jeśli wpadnie w kłopoty, to zostaną rozdzieleni. Sprawy jeszcze bardziej się komplikują, gdy staje oko w oko z właścicielem kawiarni…

To jedno spotkanie będzie początkiem krętej i pełnej wyzwań drogi. Czy Kornelia zaufa Antkowi i opowie mu o wydarzeniach z przeszłości, które ją ukształtowały? Czy Antek odważy się wyciągnąć dziewczynę z piekła, w którym żyje? Czy ich wspólna piosenka będzie pierwszym krokiem do nowej historii?

Już od początku nie polubiłam się z Kornelią. Odgrywa tutaj rolę ofiary losu i właśnie tak się zachowuje. Nie do końca rozumiem, co siedzi w jej głowie, ani tego, dlaczego podejmuje takie decyzje. Wycierpiała sporo, ale raczej nie mogę jej nazwać silną kobietą. Musi zarobić na swoje utrzymanie oraz swojego brata, ale zamiast podjąć legalną pracę, ona woli kraść. Nie ma zamiaru zdawać matury. Chyba boi się, że mogłaby nie połączyć tego wraz z opieką nad bratem, ale przecież nie takie rzeczy ludzie łączą. Jest to do wykonania. Niestety, zupełnie do mnie nie przemawia ta postać, a nawet niezwykle irytuje. Antek jest dla niej rycerzem na białym koniu. Bohater ten jest idealny — ciepły, pozytywny, miły, pomocny i zaradny. Jeśli czytaliście poprzednie książki autorki, to już znacie Antka (ja czytałam tylko Ocalało tylko serce, gdzie Antek jest bratem głównej bohaterki, Klary).

Stężenie cukru w tej historii jest niezwykle wysokie. Klaudia Bianek ma lekki i przyjemny styl, dzięki czemu jej powieści czyta się dosyć szybko. Podczas lektury towarzyszy nam sporo emocji, mamy wzloty i upadki, co nadaje historii nieco realności. W fabule ważną rolę odgrywa muzyka, dzięki której bohaterowie «komunikują się». Fabuła jest przewidywalna, ale fanom młodzieżówek i romansów na pewno się spodoba. Czyta się ją przyjemnie, ale nie spodobała mi się tak bardzo, jak to miało miejsce przy Ocalało tylko serce. Jak dla mnie jest trochę za słodka i zbyt przewidywalna.

Ogólnie książkę czyta się szybko. Autorka umie opisywać emocje, jakie towarzyszą bohaterom. Przy naszej piosence to idealna lektura na relaks. Do przeczytania w jeden wieczór. Książka zbiera same pozytywne recenzje, więc przeczytajcie sami i przekonajcie się, czy Klaudia Bianek was oczaruje.

Kornelia ma bardzo ciężko w życiu i ledwo wiąże koniec z końcem wspólnie ze swoim bratem. Cała sytuacja zmusza ją by zakraść się do kawiarni Antka. Cały pomysł na głównych bohaterów bardzo mi się podobał. Jednak bałam się, że autorka nie poradzi sobie z tym zadaniem. Kornelia jednak ma ciężkie życie, a Antek to przeciwieństwo. Ale z góry mogę wam powiedzieć, że wszystko wypadło jak najbardziej poprawie. Każda książka Klaudii Bianek powoduje, że coraz mocniej lubię jej bohaterów. Często podczas poprzednich historii, aż nie chciało się kończyć, bo wiedziałam, że pożegnam się w jakimś stopniu z główną bohaterką. Tutaj po przeczytaniu książki nie wiedziałam co ze sobą zrobić. I chociaż nie miałam aż tak trudnego życia jak Kornelia, to jednak niektóre emocje i cechy charakteru pasowały do mnie. Po pierwszych kilkunastu rozdziałach wiedziałam, że to najlepsza główna postać jaką wykreowała autorka. Zachwycać bym się mogła ciągle.Nie czułam, żeby Kornelia była idealna. Raczej cieszyłam się, że te cechy charakteru takie raczej spokojnie przeważają. A co do naszego Antka, nie muszę chyba mówić, że to mój książkowy mąż. Za każdym razem gdy bohater zrobił coś świetnego lub podziwiałam go za coś to mówiłam: "Jesteś mój, nawet mogę ci się oświadczyć", oczywiście mówiłam to przez śmiech. Antek potrafi pokazać, że nie ważne jaka jest dziewczyna, czy pochodzi z biednej dzielnicy czy jest obrzydliwie bogata, to dobry charakter robi tutaj największą robotę. Każdy inny bohater z książek od tej autorki był moim książkowym mężem, ale za każdym razem poprzeczka idzie coraz wyżej, a ja nie wiem co się czasami dzieje.

Całą fabuła w większości rozdziałach jest osadzona w jednym mieście. Praca, obowiązki, dylematy, smutne momenty- to właściwie cała ta książka. Momentami, aż chciało się zapłakać. Jedynym minusem całej książki jest to, że za szybko się czyta. Jest to bardzo lekka książka, z wieloma trudnymi wątkami, ale jednak wychodzi na to, że lekkie czytadło, które nie zapadnie w pamięć. Chociaż ja jako zagorzała fanka Klaudii Bianek, pamiętam każdą fabułę jej książki. Ale dla osób, które raczej szybko czytają książki i nie zwracają za bardzo uwagi na niektóre elementy i tak po prostu przeczytają sobie książkę, to może być lekkie utrudnienie. Zauroczyło mnie to, że jak zaczęłam czytać książkę to już od pierwszych stron uderzył mnie klimat jaki tworzy autorka. Nie raz pewnie macie tak, że czytacie jakąś książkę od swojego ulubionego autora/ ulubionej autorki i już czujecie klimat w jaki wprowadza cię cała ta książka. To jest coś pięknego, w dniu w którym ją skończyłam to nie wiedziałam co powiedzieć.

Antek jest baristą i właścicielem kawiarni. Pracuje z pasją, ma talent, jest młody, przystojny, otaczają go przyjaciele. Pewnego razu, z powodu roztargnienia zapomina włączyć alarm w kawiarni, co skutkuje nagłym spotkaniem z Kornelią, dziewczyną z biednej dzielnicy, której życie nie rozpieszczało... Co wyniknie z tego nieoczekiwanego zdarzenia?

Świetnie wykreowani bohaterowie! Antek, chłopak o gołębim sercu, utalentowany barista (mogę sobie tylko wyobrażać, jak pysznie smakowała kawa zrobiona przez niego!), który wyciąga pomocną dłoń do nieufnego rodzeństwa. Kornelia i Adrian, skrzywdzeni przez los, odtrąceni przez matkę, nigdy nie zaznali w życiu szczęścia ani zbyt wiele dobroci, zawsze mogli liczyć przede wszystkim tylko na siebie. Ich historia jest tak smutna, tak poruszająca do głębi, otwierająca oczy na to, że nie wszyscy mają łatwo w życiu, nie każdy ma codziennie zapewniony posiłek, nie każdy ma dostęp do ciepłej wody... I te podłe realia dzielnicy komunalnej, w której przemoc jest na porządku dziennym, a jej okrutni, bezwzględni i oddani nałogom mieszkańcy budzą postrach w każdej części miasta... A jednak mimo tego całego zła jest to powieść dająca nadzieję na lepszą przyszłość, optymistyczna, ale przede wszystkim bardzo letnia! Istotnym elementem fabuły są piosenki (istne złoto!), cała playlista znajduje się na końcu książki oraz w aplikacji Spotify. I kolejny ważny element fabuły: kawa, bez której ja osobiście nie wyobrażam sobie dnia - to wszystko sprawia, że powieść bardzo mocno do mnie trafiła.

Czyta się jednym tchem, nie wiem jak Klaudia Bianek to robi, ale jej styl pisania jest po prostu magiczny! Podczas lektury czułam tyle różnych emocji, których nie potrafię nawet opisać, i wylałam tyle łez, ile od dawna mi się nie zdarzyło. Polecam z całego serca tę powieść oraz inne książki tej autorki!

Jedna z NAJLEPSZYCH książek, jaka wyszła spod pióra autorki.

Antek jest baristą. Jako jedyny ze swojej paczki przyjaciół nie ma szczęścia w miłości. Zadowala się szybkimi przygodami i całe swoje życie poświęca swojej pracy. Pewnego razu spotyka ją - Kornelię - dziewczynę, która wywróci jego życie do góry nogami. Wraz z bratem zdani są tylko na siebie, a nędzne życie zmusza ich do częstego głodowania i kradzieży.

Ich pierwsze spotkanie stanie się początkiem niesamowitej przygody i wielu emocjonujących chwil. Jednak przeszłość i szereg kłamstw dadzą o sobie znać wywołując pasmo cierpienia.

Czy ta dwójka oprócz cierpienia zazna prawdziwej miłości?

Klaudia Bianek z każdą kolejną książką podnosi sobie poprzeczkę. "Przy naszej piosence" to absolutnym majstersztyk. Moim zdaniem to najlepsza powieść jaka wyszła spod jej pióra i najlepsza powieść w tym roku.

Autorka w każdej swojej książce porusza bardzo przyziemne problemy, a ta książka to po prostu płynące życie. Wielokrotnie przyłapałam się na tym, iż myślałam, że czytam czyiś pamiętnik, a nie najnowszą książkę autorki.

Bohaterowie w tej książce są bardzo różni. Mam tutaj na myśli usytuowanie społeczne. Antka znamy z poprzedniej książki. To młody mężczyzna, który miał odwagę walczyć o swoje marzenia, dzięki czemu prowadzi własny biznes. Ma kochającą rodzinę i nie wie co to znaczy głod, bieda, brak matczynej opieki.

Kornelia to wchodząca w dorosłość dziewczyna, która od dziecka ma w życiu pod górkę. Jej życie nie jest usłane różami i wraz z bratem muszą się troszczyć o siebie nawzajem, a ich sytuacja rodzinna jest bardzo kiepska.

Jak widzicie w tej powieści następuje mocne zderzenie dwóch zupełnie różnych światów. Nie będę wam więcej zdradzać, bo wydaje mi się, że zdradziłam wam wystarczająco dużo informacji, a autorka nie urwie mi głowy za tę opinię xd

"Przy naszej piosence" to historia opowiadająca o rodzącej się miłości, na której drodze stają demony przeszłości. To powieść opowiadająca o walce, nie tylko o swoje marzenia, lecz o lepsze życie.

Ta niesamowita historia wciągnie cię całkowicie, a zakończenie złamie ci serce - ale nie dlatego, że kończy się dobrze, czy źle - tylko dlatego, że cała przygodna z bohaterami się skończyła. Klaudia Bianek rozpoczęła swoją karierę z ogromnym przytupem i w dalszym ciągu idzie, jak to mówią z grubej rury.

To moja druga polska autorka, której książki naprawdę cenię, i której książki powinno się mieć na półce.

Z ogromną niecierpliwością czekam na kolejne jej książki, a "Przy naszej piosence" polecam Wam z całego serca