Przeznaczenie umarłych. Cykl Tajne proroctwo. Tom 2

Lubicie książki, które opowiadane są przez ocalałych lub potomków głównych bohaterów? Czy jeśli od początku wiecie, że nie wszystko poszło dobrze, ale jednak coś się udało, to ciekawi Was jak doszło do danej sytuacji? 🤔

W serii Tajne Proroctwo już od początku wiadomo, że w świecie po tak zwanej Wojnie Mogiłowej nie jest całkiem bezpiecznie. Za oknami domostw chodzą Szwendacze, ale jednak ludzkość w jakiś sposób przetrwała, pomimo tego, iż główny bohater - Wybraniec - zginął na samym początku swej drogi.

Przyjaciel Wybrańca nie poddaje się jednak, wraz ze swą oryginalną drużyną stawia czoła wszystkim przeciwieństwom i trudnościom na swej drodze. Przeciwko sobie ma nawet niektórych bogów, a popularności na pewno nie przysparza mu jego moc i coraz bardziej nieludzki wygląd...

Drugi tom serii nie obfituje w zabawne sytuacje, gdyż robi się mroczniej, poważniej i bardziej krwawo. (To chyba będzie znak rozpoznawczy autorki 😏 podobnie było przy Kronikach Mroku.)

Nie wszystko mi tu pasowało, trochę zamieszania wprowadziła inna postać, której wątek przez większą część książki wydawał mi się zbędny.

Najbardziej ciekawią mnie targające bohaterem wewnętrzne "głosy", a także moce, z których może korzystać. Jest to intrygujący wątek popadania Aaslo w szaleństwo. Jestem ciekawa, czy ta cała przemiana, która na pewno sporo ułatwiła, przysporzy mu więcej problemów w późniejszych etapach ratowania świata 🤔

Książkę czytało mi się dobrze, choć pierwszy tom bardziej mi się podobał. Autorka na szczęście nie zrezygnowała całkowicie z humoru, jednak (jak wspomniałam wcześniej) ta część jest bardziej zawiła i mroczna. Jest też sporo postaci, także nowych, więc czytelnikom, którzy nie lubią tłumów na kartach powieści, może się to nie całkiem spodobać.

Pomimo drobnych minusów na pewno sięgnę po kolejny tom, gdyż chcę się dowiedzieć w jaki dokładnie sposób Aaslo i jego drużyna doprowadzili świat do stanu, który jest opisany na początku każdej części i czy jest szansa, że jednak będzie kiedyś bezpieczny.

Q: Czytaliście już serię "Tajne proroctwo" od Kel Kade?

Pierwszy tom tego cyklu, czyli "Los pokonanych" bardzo mi się podobał, zwłaszcza dzięki bardzo oryginalnemu wątkowi, jakim jest śmierć wybrańca, wobec czego misji ratowania świata, skazanej z góry na porażkę, podejmuje się jego przyjaciel. Była to dla mnie nowość w literaturze, dlatego bardzo spodobała mi się ta książka. Stąd też sięgając po kontynuację, czyli "Przeznaczenie umarłych" miałem jakieś oczekiwania. Niestety, nie zostały one do końca spełnione.

"Przeznaczenie umarłych" przyrównałbym do "Mrocznych dróg" Adama Przechrzty. Obie te książki, pomimo bycia dobrymi tytułami, są ofiarami swoich poprzednich tomów, które postawiły wysoko poprzeczkę. Ponadto, obie są podobne jeszcze w innych aspektach, a mianowicie: nierówne tempo akcji, za dużo akcji jednocześnie oraz zbyt mocny bohater.

W "Przeznaczeniu umarłych" były momenty, w których się nieco nudziłem, nie wywoływały żadnych emocji, po czym zaraz akcja mocno przyspieszała i był aż nadmiar akcji. Nie do końca mi to pasowało, było bardzo skrajnie w tym tempie akcji. Ponadto, główny bohater jest dla mnie za mocny. Wiadomo, że bohater tak czy siak musi sobie ze wszystkim poradzić, ale muszą być przy tym jakieś emocja i wyzwania dla niego.

Nie sądźcie jednak, że ta książka jest zła, to nadal dobre fantasy z mnóstwem humoru i ciekawych rozwiązań oraz wątków (niektóre dla mnie jednak zakończyły się za szybko). Radzę ocenić sobie samemu tę część, ponieważ jak widzę moja opinia o tym, że ten tom jest słabszy jest raczej wśród czytelników odosobniona.

Tak czy siak, "Tajne proroctwo" to dobra seria i sięgnę po kolejny tom. Polecam, warto sprawdzić i ocenić samemu.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje, gdzie serdecznie zapraszam.

Co zostaje, gdy bohater upada, zanim zdąży wyruszyć? Gdy wszystkie znaki na niebie i ziemi przestają mieć znaczenie? Kel Kade odpowiada na to pytanie w zaskakujący sposób, tworząc opowieść o świecie, który musi znaleźć siłę, by ruszyć dalej, bez legendy, bez światła, bez pewności. Drugi tom serii Tajne proroctwo autorstwa Kel Kade to książka, która w pełni odrzuca klasyczne schematy fantasy. Zapomnijcie o dziedzicach tronu, tajemnych artefaktach i oczywistym proroctwie. Tutaj bohaterem zostaje ktoś, kto miał być tylko tłem, Aaslo, ogrodnik, cień nieistniejącej już legendy.

Głównym bohaterem książki autorstwa Kel Kade pod tytułem „Przeznaczenie umarłych” jest Aslo. Historia rozpoczęła się, kiedy główny bohater, który miał zjednoczyć królestwa i ocalić świat, ginie, zanim zdąży spełnić swoje przeznaczenie. W ślad za nim zostaje Aaslo, jego przyjaciel i cień, zwykły ogrodnik z lasu, który nigdy nie planował stawać na czele wielkiej bitwy. Teraz, bez proroczego błogosławieństwa i bez wsparcia bogów, musi podjąć walkę o przetrwanie świata, który odwraca się od niego plecami. Królestwa pogrążają się w chaosie, magia traci moc, a potężne imperium czarowników zaczyna siać strach i zniszczenie. Aaslo wraz z grupą wyrzutków, marzycieli i buntowników, wyrusza w niebezpieczną podróż, próbując odwrócić los, który wydaje się już przesądzony. Wbrew logice, przeciwko bogom i całemu światu, ta mała drużyna stawia opór przeznaczeniu i nadciągającej zagładzie. Czy im się to powiedzie?

„Przeznaczenie umarłych” pokazuje, że tutaj nie chodzi o to, żeby wygrać, ale o to, żeby nie przestać próbować. Kade nie tworzy cudów, jej świat nie naprawia się za pomocą zaklęcia ani jednego bohaterskiego czynu, przeciwnie wszystko dzieje się powoli, niepewnie, czasem zbyt późno, może właśnie dlatego to tak działa.

Narracja jest surowa, miejscami chłodna, ale podszyta intensywnymi emocjami. Dialogi brzmią jak rozmowy prowadzonych przez zmęczonych ludzi, tych, którzy już nie wierzą, ale jeszcze się nie poddali. Gdzieś między kolejną walką, ucieczką czy ryzykownym planem wybrzmiewa echo większej myśli, czy warto, gdy nikt nie wierzy, że się uda? „Przeznaczenie umarłych” to kontynuacja pełna napięcia i emocji, w której autorka zabiera nas w świat, gdzie dawne legendy legły w gruzach, a nadzieja na zbawienie zdaje się gasnąć na naszych oczach. Kel Kade mistrzowsko przedstawia tę walkę, nie jako epicką batalię herosów z boskimi mocami, lecz jako historię ludzi, którzy mimo przeciwnych wiatrów, bólu i strat, nie przestają iść naprzód. To opowieść o nieidealnych bohaterach, którzy nie mają supermocy ani przepowiedni prowadzącej ich za rękę, ale za to mają w sobie siłę, determinację i niegasnącą chęć walki. To opowieść o tym, jak wbrew wszystkiemu i wszystkim można próbować zmienić bieg wydarzeń i pokazać, że przeznaczenie nie musi być pisane z góry, lecz można je przejąć w swoje ręce. Autorka napisała historię złożoną, pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji, barwnych postaci i głębokich emocji. Książka zmusza do refleksji nad tym, czym jest bohaterstwo, jak wiele znaczy walka o siebie i innych, a także jak trudno odnaleźć światło w otchłani niepewności.

"Przeznaczenie umarłych" to drugi tom serii Tajne proroctwo, w którym kibicujemy leśnikowi Aaslo oraz jego barwnej drużynie w zmaganiach przy ratowaniu świata skazanego na zagładę. Intrygi oraz przepychanki wśród bogów z pewnością im w tym nie pomagają, ale sprawiają, że dla czytelników jest to wszystko znacznie bardziej ciekawe 😉

Z wytęsknieniem czekałam na tę kontynuację, a przyszło nam na nią czekać ponad rok! Całe szczęście nie zawiodłam się na tym tytule - autorka dalej prezentuje nam to, co najbardziej polubiłam w tej serii - fatalizm, któremu na przekór wychodzi humor, dość często czarny.

Straceńcza misja ratowania świata skazanego na zagładę coś w sobie ma... zdecydowanie, jeśli atmosferę rozkręca gadająca głowa. Jest tu też zupełnie niepomocny profeta, adeptka magii wywalona z akademii, szurnięty koń, tajemnicza żniwiarka, złodziejaszki... czego chcieć więcej? To przecież przepis na świetną przygodę!

W tym tomie autorka postanowiła dodać szczyptę nekromancji, co dla mnie jest zdecydowanie zaletą. Pojawiło się też trochę nowych postaci i perspektyw. Samych bohaterów w większości uważam za ciekawych, jedyne do czego mogłabym się przyczepić, to nierówne poświęcenie im uwagi. Czasem liczyłam, że dostaną troszkę więcej miejsca.

Jest to seria z pozoru ciężkim klimatem, ale czyta się ją zaskakująco lekko i niezwykle przyjemnie. Historia wciąga i angażuje, a bohaterowie budzą sympatię. Gwarantuję, że za sprawą humoru tej serii, nie raz się przy niej uśmiechniecie. Gorąco Wam ją polecam, a mi samej pozostaje czekać na kolejny tom!

Kiedy kończysz pierwszy tom i myślisz: „Dobra, to już chyba wszystko, główny bohater zrobił, co miał zrobić”, nagle wkraczasz w tom drugi i… bum! Wszystko staje się jeszcze bardziej poplątane, dziwne, mroczne, a co najlepsze superwciągające. „Przeznaczenie umarłych” to kontynuacja, która nie tylko utrzymuje wysoki poziom, ale także wprowadza całą historię na nowy poziom emocji, akcji i magii. Głównym bohaterem pozostaje Aaslo, nasz niezbyt towarzyski cieśla z lasu, który zupełnie przypadkiem wplątał się w sprawy o wielkim znaczeniu jak ratowanie świata. Choć nie dysponuje żadnymi specjalnymi mocami, nie jest czarodziejem, wojownikiem ani księciem, to właśnie on staje się osobą, która podejmuje się tego, co trzeba. Ale w tej części Aaslo jest już inny. Trochę bardziej zmęczony, trochę bardziej zdeterminowany i zdecydowanie bardziej wkurzony na przeznaczenie, które jego zdaniem po prostu robi sobie z ludzi żarty.

Świat wokół niego się wali. Pojawiają się nowe zagrożenia, w tym mroczne imperium czarowników Berru oraz potwory, które atakują ludzi i sieją panikę. Magia przestaje działać tak, jak powinna, bogowie milczą, a królestwa są na krawędzi upadku. Czyli klasyka koniec świata nadchodzi. Zamiast drużyny złożonej z herosów mamy Aaslo i… ludzi, którzy w oczach innych nic nie znaczą. Outsiderzy, odrzuceni, zapomniani. To właśnie oni rozpoczynają walkę o przetrwanie. Serio czy można nie kibicować takiej ekipie? Aaslo nie jest sam ma obok siebie nowych (i starych) towarzyszy, w tym niezwykłą Cherrí, która nie tylko potrafi walczyć, ale ma w sobie ogień dosłownie i w przenośni. W tej części pojawia się więcej postaci z charakterem, z własnymi historiami i motywacjami. Każdy z nich wnosi coś do grupy, tworząc zespół, który mimo różnic potrafi współpracować. To trochę jak niedopasowana paczka ze szkolnej ławki, która mimo wszystko tworzy zgraną drużynę.

Książka ma wszystko, co trzeba: walki, intrygi, sporo magii, tajemnicze moce, a nawet chwile grozy. Jest też miejsce na śmiech, szczególnie dzięki sarkastycznym dialogom i błyskotliwym tekstom bohaterów. Momentami naprawdę można się uśmiać, choć sytuacja bywa dramatyczna. Styl pisania Kel Kade jest lekki i dynamiczny, więc nawet jeśli nie jesteś fanem grubych książek z tą sobie poradzisz bez problemu. Rozdziały lecą jeden po drugim, bo ciągle coś się dzieje. I nie, nie zgadniesz, co będzie dalej. Tutaj zwroty akcji są jak ciosy z zaskoczenia z każdej strony! To historia o tym, że przeznaczenie nie musi rządzić twoim życiem. Możesz je złamać, iść własną drogą, nawet jeśli wszyscy mówią, że to bez sensu. Aaslo nie był bohaterem z przepowiedni i właśnie dlatego jego historia jest tak dobra. Pokazuje, że nawet „zwykły” człowiek może zmieniać świat, jeśli ma odwagę i nie poddaje się, nawet gdy wszystko wali się na głowę.

Jeśli szukasz książki fantasy, która nie jest nudną bajeczką o wybrańcach i magicznych koronach, lecz opowieścią o walce, przyjaźni i sile woli „Przeznaczenie umarłych” to strzał w dziesiątkę. Drugi tom utrzymuje wysoki poziom i zapowiada, że w kolejnych częściach dopiero zacznie się prawdziwa jazda!