Przestań, proszę

Florian wraz z policyjną partnerką Zuzanną stają przed poważnym zadaniem. Giną dzieci co zawsze budzi w ludziach skrajne emocje. Sprawa nie jest ani trochę prosta, a dowody wskazujące na konkretną osobę nie są aż tak pewne. Krzywda dzieci wymaga od służb wiele empatii i delikatności, ale czy każdy jest w stanie temu podołać. Jak strasznych rzeczy dopuszczają się dorośli względem dzieci i dlaczego społeczeństwo obok milczy....

Biorąc książkę spod "pióra" Krystiana Stolarza nie ma co oczekiwać, że będzie ona delikatna i subtelna. Tutaj za każdym razem jest mocno, okrutnie i niestety....prawdziwie.

Krzywda dzieci powinna dotykać każdą strunę człowieczeństwa, powinna budzić sprzeciw i taką naturalną chęć pomocy... Dlaczego więc w tak świadomym społeczeństwie te biedne istoty nie mogą liczyć na nas dorosłych, dlaczego muszą się bać mówić prawdę, dlaczego są narażone na lincz ze strony rówieśników?

Tak skrzywdzone dzieci, jeśli już wchodzą w świat dorosłych, bo niestety nie każdy do tego momentu dotrwa, sami powielają destrukcyjne i patologiczne zachowania rodziców. Przemoc w ich wykonaniu może przejawiać się w innej formie, tej nie widocznej na ciele, jednak niesamowicie raniącej duszę i psychikę, jest równie groźna co ta fizyczna, a może i nawet bardziej bo niedostrzegalna przez innych.

Powieść właśnie o tych rodzajach przemocy opowiada. Jest trudna ale ważna i potrzebna, a sama fabuła wciąga od pierwszych stron. Nie wszystkiego się spodziewałam, autor zaskoczył mnie kilkoma zwrotami akcji i do samego końca trzymał w napięciu.

Czytajcie, takie książki są po to aby otworzyć oczy, popatrzyć szerzej i dalej niż czubek własnego nosa.

Ta książka poruszy Wasze serce. Złamie je, sklei, zawładnie nim...zostanie z Wami na długo...

Po książkę pana Krystiana nie można sięgnąć ot tak..do niej trzeba się przygotować. Musicie otworzyć swój umysł na to, że książka będzie przedstawiać cierpienie I krzywdę wyrządzaną dzieciom - z rąk najbliższych ale również z rąk obcych.

Wielu z Was pewnie od razu pomyśli, że nie czyta takich książek...Ja w sumie też staram się omijać takie tematy. Jestem matką i nie jestem w stanie wyobrazić sobie krzywdy żadnego dziecka. Jednak bardzo wysokie oceny sprawiły, że sięgnęłam po ten tytuł. I NIE ŻAŁUJĘ!

Książka od pierwszych stron od samego prologu pokazuje nam straszny świat, w którym dominuje znęcanie się fizyczne i psychiczne. Praktycznie każdy bohater tej książki ma za sobą przeszłość o której chciałby zapomnieć. Czy można wyrosnąć na dobrego człowieka mając za dziecka straszne wzorce w postaci bijących rodziców? Czy taka trauma na zawsze zmieni psychikę człowieka?

Książka opisuje nam śledztwo policyjne w którym giną dzieci. Kruszynki po ciężkich przejściach, z domów pełnych alkoholu i przemocy Jednak ich ciała układane zawsze z szacunkiem a śmierć zadawana szybko przez śmiertelną dawkę narkotyku.

"Dalej tego nie rozumiesz? Przecież te dzieciaki nie miały innego wyjścia. Cierpienie było ich przeznaczeniem...ich jedyną szansą na lepsze jutro jestem ja. Ja i śmierć, którą niosę. Dopiero teraz te biedne kruszynki mogą zaznac spokoju."

Gdy przejdziemy przez ciężki początek zapoznający nas z rodzinami bohaterów i ich problemami otrzymamy thriller, który sięgnie do najgłębszych fragmentów naszej duszy...wciągnie nas w swój mroczny świat i nie wypuści aż poznamy całą prawdę. Drugiej połowy książki nie da się czytać na raty. Tak dużo tam się dzieje...kolejne zaginięcia, tajemnice, zwroty akcji...

Książka mimo, że pełna bólu i cierpienia jednak tak bardzo prawdziwa... polecam ją każdemu! Rodzicom jak również i tym którzy nie mają dzieci. Przecież w otoczeniu każdego z nas może się kryć potwór...a my nie możemy być tylko obserwatorami.

Czy Wasze dzieciństwo było udane, szczęśliwe ?

Czy może wspominając je, przychodzą Wam do głowy mroczne sceny?

“Już przestał prosić Boga o lepsze jutro. Kiedyś robił to codziennie. Klękał w swoim pokoju i się modlił. Błagał, aby rodzice przestali pić, znaleźli lepszą pracę i żeby on w końcu poznał smak dzieciństwa. Ale już przestał się łudzić, że Bóg go usłyszy.”

Też miałam podobne marzenia. Obok domu, w którym się wychowałam była szopka.. pełna butelek po alkoholu. Bywały dni gdy siadałam tam, liczyłam je i myślałam o tym, co mogłabym mieć gdyby mama wydała pieniądze na coś dla mnie, a nie na alkohol. Gdy miałam 17 lat, przestałam liczyć na to, że będzie lepiej i po całej nocy, podczas której z przerwami mnie biła będąc pod wpływem alkoholu, rano zamiast do szkoły, poszłam na policję.

Ale nie każdy ma na to odwagę, nie każdy potrafi zrobić ten krok, bo nadal panuje przekonanie, że “nie sra się do swojego gniazda”, i / albo ofiary przemocy boją się, że trafią w miejsce gdzie będzie jeszcze gorzej. Nie każdy ma jak jeden z bohaterów tej książki - Michaś - takiego Floriana, u którego może się schować, przeczekać, odpocząć. Nie każde dziecko ma to szczęście, że ktoś zwróci uwagę na to co się dzieje w jego domu, że pomoże. U mnie wiedziało wielu - szkoła, gmina, znajomi. Nikt nie zrobił nic. Ale miałam szczęście, bo to przeżyłam. Nie każdemu się to udało. I może ta książka to swego rodzaju hołd dla tych, którzy odeszli nigdy nie czując się naprawdę kochani ?

Krystian Stolarz zna takie dramaty, bo będąc policjantem poznał je aż nazbyt dokładnie, zobaczył pewnie wiele scen, których nigdy nie zapomni. I dzięki temu jego książki są pełne autentyczności, realizmu, dzięki temu każde zdanie, czy nawet słowo czytelnik dosłownie CZUJE. A szczególnie te dwa, przez które w jednej chwili stają łzy w oczach. Te wyrażające ostatnie gramy nadziei, że oprawca odpuści, że stanie się rodzicem, a nie katem : “PRZESTAŃ, PROSZĘ.”

Przy tych słowach miałam wrażenie, że rozpadam się na kawałeczki.

Są osoby, które takie książki muszą czytać fragmentami, by pozbierać się, nabrać sił na ciąg dalszy. Ja chłonęłam zdanie za zdaniem nie mogąc się oderwać, choć wiele razy bardzo bolało, choć nie raz miałam wrażenie, że tak jak ofiary, które na kartach tej książki traciły życie, po raz ostatni nabieram powietrza. I wciąż miałam w głowie jedno pytanie : dlaczego ?

Świat idzie do przodu, podobno ludzie też, a jednak w “zaciszu domowego ogniska” nadal z powodzeniem rozwija się patologia i trwają dramaty jakie niektórzy poznają tylko z książek. A dla dzieci takich jak Kamilka czy Michaś to codzienne koszmary, z których pragną wyjść żywi. Jednak ciało Kamilki odnaleziono w pustostanie, który przywołuje wiele wspomnień prowadzącego to śledztwo - Floriana Gaderli.

Mężczyzna jest sam ścigany przez swoje demony. Te z dzieciństwa ale nie tylko, bo i dorosłe życie go jak się okazuje, nie oszczędzało. Niedawno dołączyła do jego zespołu Zuzanna Macieszko i nie zostaje wprowadzona w świat kryminalny delikatnie - jedna drastyczna scena za drugą, odciskają brutalnie ślady na psychice młodej policjantki. Ciężko dojść do siebie po zobaczeniu fragmentów ciała samobójcy, który rzucił się pod pociąg ale po zobaczeniu ciała Kamilki … Było jeszcze gorzej. A to dopiero początek…

Kto w tak specyficzny sposób zabija dzieci ? Jakby oddawał im hołd, pomagał gdy nikt inny nie wyciągnął pomocnej dłoni?

Nie miałam pojęcia kogo podejrzewać i zarazem podejrzewałam każdego, nawet Floriana, bo autor już pokazał jak potrafi zagrać czytelnikowi na nosie. Poturbowany przez los policjant, czuje że odpowiedź ma na wyciągnięcie ręki ale otoczony tyloma potworami, nie potrafi wskazać tego, który jest winien akurat tych zbrodni. Czy w końcu połączy te elementy układanki gdy będzie walczył o życie kolejnego dziecka ?

Kończąc tę historię czułam, że chętnie poznałabym ciąg dalszy. Taki ze szczęśliwym zakończeniem. Ale zarazem autor kończąc akurat w takim momencie przypomina, że życie to nie bajka.

“Wiesz, dlaczego o takich jak ja nie robią bajek ? Bo w moim życiu, nie ma miejsca na szczęśliwe zakończenie, a kto chciałby oglądać bajki, które nie kończą się dobrze?”

Życzę Wam Kochani, żeby Wasze życie nadawało się na scenariusz do bajki ze szczęśliwym zakończeniem. I żeby Stolarz, choć uwielbiam jego twórczość, nie miał już o czym pisać. Albo musiał zmienić gatunek na…romanse ?;)

Ale jak na razie jestem pewna, że materiałów i pomysłów na nowe historie mu nie zabraknie. Bo życie jest okrutne, a jemu, jako pisarzowi nie brak weny i zapału do pisania, o talencie nie wspominając. Jestem pod wrażeniem, ponownie. I polecam, już tradycyjnie.

📖 „ᴘʀᴢᴇꜱᴛᴀń, ᴘʀᴏꜱᴢę” ᴋʀʏꜱᴛɪᴀɴ ꜱᴛᴏʟᴀʀᴢ 📖

 Zło jest wśród nas. Zainteresuj się swoim dzieckiem, zanim zrobi to ktoś zupełnie inny. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Zabierając się za książkę Krystiana Stolarza nie spodziewałam się, że wywoła ona we mnie tyle skrajnych emocji i dosłownie zmiażdży mnie emocjonalnie. Jednak czego się spodziewać po książce, która porusza tematykę krzywdy dzieci. To bardzo ważna powieść, która otwiera oczy na cierpienie innych. Często nie zdajemy sobie sprawy, jaki koszmar może rozgrywać się za czyimiś drzwiami, czy nawet ciężko w to uwierzyć ale instytucji, które powinny dzieci chronić. Motyw przemocy domowej to główne tło historii napisanej przez Krystiana Stolarza. Autor z niezwykłą wrażliwością ukazał nam historię dzieci zepchniętych z marginesu, zapomnianych przez wszystkich i skazanych na cierpienie w ciszy. Nie pominął fizycznej brutalności. Prostymi słowami przedstawia nam swoją opowieść, sprawiając, że łzy same cisną się do oczu.

Wiedziałam, że powieść Krystiana Stolarza będzie bardzo ciężką i absorbującą lekturą, bowiem historia dotyczy dzieci - tych bezbronnych istot, które zmuszone były żyć z potworami i nigdy nie zaznały beztroski dzieciństwa, ani miłości, dlatego byłam całkowicie przygotowana na ładunek emocjonalny, jaki ta książka miała mi zapewnić. Jak pewnie możecie się domyślać ciężka tematyka tej książki w całości przekłada się na panującą w niej atmosferę, a ta totalnie mnie wciągnęła w swe sidła. Im bardziej zagłębiałam się w książkę, im więcej faktów poznawałam czułam tę przygnębiającą wręcz przytłaczająca atmosferę. „Przestań, proszę” kaleczyła moją duszę i nawet po skończeniu tej książki została tam głęboko ukryta. Długo o niej nie zapomnę!

Doceniłam tę książkę przede wszystkim za jej duszną atmosferę, która nie pozwoliła mi odłożyć tej książki na półkę. W żadnym momencie nie miałam ochoty na odrobinę przerwy, na odłożenie tej lektury na inną chwilę, bowiem musiałam poznać zakończenie tej historii. Czytałam, póki oczy mi się nie zamykały. Wartkość akcji sprawia, iż „Przestań, proszę” czyta się z zapartym tchem, tutaj nie ma miejsca na znużenie czy brak zaciekawienia dziejącymi się wydarzeniami, to po prostu trzeba poznać. To ważny APEL DO WSZYSTKICH! By nie odwracać wzroku. By reagować na ludzką krzywdę. Często nie zdajemy sobie sprawy, że możemy komuś uratować życie. Dziękuję autorowi za tak ważną książkę! Za odwagę, by ją spisać i dać nam możliwość ją poznać. Jako były policjant opisał swoje własne doświadczenia, by uzmysłowić ile zła dzieje się często na naszych oczach. Czytając tę książkę czułam na każdej stronie swoją bezradność i przerażenie 💔💔

O krzywdzie dzieci trudno się czyta, a zapewne jeszcze trudniej pisze. Nie wyobrażam sobie jednak, jak traumatyczne musi być obcowanie z nią na co dzień ze świadomością bezsilności, niemocy i gniewu.

Krystian Stolarz, policjant, zetknął się z tym, co najgorsze. Pisanie o własnych doświadczeniach jest dla niego formą niezgody na zło, hołdem dla niewinnych ofiar, ale też próbą pomocy. Część przychodów ze sprzedaży tej książki zostanie przekazana na cele charytatywne, wspierające dzieci, które doświadczyły przemocy (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę).

„Przestań, proszę”, premiera z 6 maja, to książka, która boli. Ale trzeba ją przeczytać. Ja czytałam ją z gulą w gardle, z sercem bijącym szybciej, niż powinno. Czułam złość. Bezradność. Przerażenie. Bo choć to fikcja, nie ma w niej nic wymyślonego. To opowieść o krzywdzie dzieci, tej prawdziwej, codziennej, bolesnej i cichej. I o dorosłych, którzy nosząc w sobie niezaleczone blizny, powielają błędy i czyny swoich rodziców, tworząc własnym dzieciom piekło tam, gdzie powinny czuć się bezpieczne, wspierane i kochane.

Krystian Stolarz nie tworzy literatury ku uciesze. Tak jak wspomniałam, pisze, by wykrzyczeć swoją niezgodę na zło. By zostawić ślad. By może ktoś, kto sięgnie po tę książkę, usłyszał głos dziecka tam, gdzie inni wolą nie patrzeć.

Śledztwa, które prowadzą Zuzanna Maciaszko i Florian Gaderla, to nie tylko policyjne sprawy. To konfrontacja z systemem, który nie działa. Z ludźmi, którzy nie chcą widzieć. I z przeszłością, która boli tak bardzo, że jedynie wzniesienie wokół siebie muru pozwala przetrwać. Florian nie jest herosem. Jest człowiekiem. Poranionym. Upartym. I do bólu prawdziwym.

Historie dzieci z patologicznych rodzin rozdzierały mi duszę. Dzieci, które chcą być niewidzialne, bo każda uwaga dorosłego może skończyć się ciosem. Dzieci, które marzą o zwykłej kanapce, o czystym ubraniu, o cichym wieczorze bez krzyków i bólu. Dzieci, które w myślach ćwiczą, jak krzyknąć „przestań”, żeby może tym razem zadziałało.

W tej książce nie znajdziecie taniej sensacji ani fałszywego patosu. Znajdziecie za to krzyk. Cichy, ale wybrzmiewający długo po ostatniej stronie.

To powieść, którą powinniśmy przeczytać nie dla rozrywki, ale dla świadomości. Dla tych, którzy nie mają głosu. I dla siebie, by nie zamykać oczu, gdy widzimy coś złego. Bo od tego wszystko się zaczyna.

I jeśli ta książka może uratować choć jedno dziecko, to znaczy, że warto ją przeczytać. A potem mówić o niej głośno. I reagować.

Krystian Stolarz powraca z nową powieścią, która dotyka niezwykle bolesnego tematu i testuje moją odporność emocjonalną do granic.

Osią fabularną powieści jest sprawa ginących dzieci, a sceneria i rytuały towarzyszące temu zwyrodnialstwu przyprawiają zarówno o mdłości jak i czysty gniew. Duet śledczych badając sprawę, dochodzi do wniosków, że sprawa nie jest tak prosta jak przypuszczali, a patologiczna obsesja nie jest głównym motywem.

Głównymi bohaterami powieści są Florian Gaderla i Zuzanna Macieszko. Gardela to twardziel, który pod pancerzem codzienności skrywa ukryte rany, bardzo podobało mi się poznawanie go, ponieważ stopniowe ukazywanie jego obrazu zmieniało moją ocenę tej postaci. Macieszko jest młodą funkcjonariuszką zbudowaną na ideałach, popełniającą błędy jednak nigdy nie chowa głowy w piasek przed ich konsekwencjami. Jej podejście do sprawy jest bardzo dobrym kontrapunktem do spojrzenia na nią przez Floriana, co powoduje, że postacie się uzupełniają i obopólnie ewoluują.

Powieść jest trudna, jednak nie konstrukcyjnie a tematycznie, autor dotyka zagadnień przemocy domowej, cierpienia dzieci, dziedziczonej pokoleniami traumy. Stolarz bardzo plastycznie ukazuje, co w człowieku może wykiełkować z zasianego w nim cierpienia. Dla mnie ta książka ma też funkcje pewnej przestrogi przed obojętnością, przed pozostawaniem biernym na otrzymywane sygnały alarmowe wokół siebie.

Stolarz stworzył powieść mocną i potrzebną, ona powoduje dyskomfort podczas czytania, ale dla mnie czytanie o takich problemach właśnie dyskomfort powinno powodować. Znakomicie przemyślana intryga, której finał, chociaż może nieco gorzki to prawdziwy.

Mniej więcej wiedziałam, czego mogę się spodziewać i… wcale a wcale nie byłam na to gotowa! Książka leżała sobie trzy dni na stole, a ja… czytałam inną, lżejszą. Zbierałam siły, żeby udźwignąć Przestań, proszę.

Czy zebrałam? Powiem tak: nigdy w życiu tak bardzo nie chciałam, żeby książka się już skończyła. I chyba nigdy nie czytałam tak szybko. A to wcale nie jest zła książka. Wręcz przeciwnie! Jest bardzo dobra, nieznośnie wiarygodna, do bólu prawdziwa i bezlitośnie uderzająca tam, gdzie czuć najmocniej.

Na okładce można zobaczyć krótką opinię Piotra Kościelnego: „Wciąga jak bagno”. Myślę, że nie dało się Przestań, proszę zrecenzować celniej. Bo bagno to takie miejsce, z którego chciałoby się uciec, ale jak już się na nim stanie, to nie ma odwrotu – można się tylko zanurzać.

I właśnie tak czyta się Przestań, proszę – mimo łez, strachu, wewnętrznej potrzeby ucieczki nie da się tej książki odłożyć aż do końca.

Dużo jest w tej pozycji negatywnych emocji, rozpaczy, beznadziei, braku wiary, ale jest też nutka optymizmu, że zawsze znajdzie się taka para jak Florian i Zuzanna, która będzie chciała walczyć o tych, którzy sami są bezbronni. Jest więc światełko w tunelu i to chyba ono jest źródłem siły do dobrnięcia do końca.

A przy tym wszystkim to jest bardzo dobra literatura, napisana świetnym językiem, nieprzegadana, trzymająca w napięciu, które rośnie ze strony na stronę. Nic tylko brać i czytać.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

"Przestań, proszę" autorstwa Krystiana Stolarza wydana przez Prószyński i S-ka

#współpracabarterowa

Florian Gaderla i Zuzanna Maciszko badają sprawę ginących w tajemniczych okolicznościach dzieci. Pierwszą ofiarą była 8-latka znaleziona w pełnym makijażu i eleganckim stroju. Z czasem ofiar jest więcej i zagadka zaczyna przywoływać demony z przeszłości Floariana. Czy jego dzieciństwo ma coś wspólnego z obecnie badaną sprawą?

Zacznę od świetnie napisanych postaci. Florian to twardy, zamknięty w sobie glina kreowany na stereotypowego "prawdziwego mężczyznę" ale z czasem pokazujący swoje drugie dno, wrażliwość i zakopane głęboko emocje. Zuzanna jest świeża w profesji - popełnia błędy, jest niedoświadczona ale odważna. Próbuję wszystkim, a może głównie sobie udowodnić, że się nadaje, ale często działa zbyt impulsywnie. To postacie z krwi i kości, ze swoimi marzeniami, historiami i ambicjami. Ale bohaterowie drugoplanowi nie zostają w tyle. Każdy jest wiarygodny, ciekawy i budzący jakieś emocje. Czy to irytację jak Złoty, czy napięcie jak Janowska, a może i nutę szacunku jak inspektor Mak.

Fabuła była nierówna. Początek trochę się ciągnął i czuję, że ucierpiała historia na rzecz ekspozycji problemów społecznych. Na szczęście szybko rozpoczął się faktycznie trzymający w napięciu wątek seryjnego mordercy. To była naprawdę ciężka psychicznie sprawa z brutalnymi momentami, przez które było ciężko przejść wiedząc, że takie rzeczy dzieją się naprawdę. Rozdział 15 był kwintesencją tego ciężaru. Nie mogę sobie wyobrazić co czuł autor pisząc TAKIE sceny, a tym bardziej nie mogę sobie wyobrazić co przeżył, co widział, czego doświadczył...

"Przestań, proszę" trudno ocenić. To znakomita książka oraz genialny kryminał, który poruszał takie tematy, z których ciężko czerpać "radość". Krystian Stolarz ma wciągający pisarski kunszt, więc przez książkę się płynie.

To historia o przemocy domowej, która jest obecna wokół nas, nawet jeśli bezpośrednio się z nią nie mierzymy. Mrozi mi krew w żyłach na myśl, że takie rzeczy spotykają setki, o ile nie tysiące dzieci w całej Polsce. Tak nie powinno być! W tym aspekcie Krystian wykonał genialną pracę by wszystkim otworzyć oczy i za to mu dziękuję. Moja ocena to 8/10. Polecam dla czytelników o mocnych nerwach. A ja idę wpisać na moją listę must read pozostałe książki Stolarza. Wiem, że się nie zawiodę.

„Zanim wykrzyczała swój ból i rozpacz, powiedziała jeszcze: – Przestań, proszę”.

W pustostanie znaleziono zwłoki ośmioletniej dziewczynki. Kamilka miała na sobie nowe ubrania i lekki makijaż. Wyglądała jak śpiący, uśmiechnięty aniołek. Dziewczynka przed śmiercią przeżyła koszmar. Oprócz niej zginęły też inne dzieci, a okoliczności ich śmierci za każdym razem są wstrząsające. Podkomisarz Florian Gaderla wraz z Zuzanną Macieszko – młodą adeptką kryminalną – zajmują się wyjaśnieniem tych okrutnych zbrodni. Dla Zuzy jest to pierwsza tak poważna sprawa, dla Gaderli zaś to zejście na samo dno piekła i powrót do przeszłości, o której wolałby zapomnieć.

Wiedziałam zawczasu, z jaką tematyką przyjdzie mi się mierzyć w tej powieści i weszłam w to świadoma konsekwencji emocjonalnych. Nie wiedziałam jednak, że pierwszy cios w serce Krystian Stolarz wymierzy mi już w pierwszym zdaniu przedmowy, a na stronie 7 będę znokautowana. Niedawno czytałam dramatyczny reportaż o przemocy wobec dzieci, a Stolarz swoją powieścią po prostu rozdrapał ledwo zabliźnione rany i zmusił mnie, podobnie jak Gaderlę, do odkurzenia zakazanych rewirów własnej pamięci. Nie żałuję jednak ani chwili, którą poświęciłam tej książce.

„Przestań, proszę” to poruszający do głębi obraz przemocy wobec dzieci. To przejmujące spektrum krzywd, jakie dorosły może wyrządzić dziecku. To morze wypitego alkoholu, wyżyny agresji i psychicznego i fizycznego poniżenia. To wreszcie pokazanie wielu twarzy przemocy, przy czym bicie i wyzwiska zyskują tutaj najszersze ujęcie. Jest też agresja niewerbalna, wyrażana obojętnością, chłodem i niemiłością, są zbyt wysokie wymagania, surowe wychowanie i niemożliwa do wytrzymania presja. Krystian przedstawił temat z dwóch perspektyw. Oczami małoletnich pokazał ich stany emocjonalne, tę ich świadomość własnego losu i niekochania, pogodzenia z tym, co jest, ich mechanizmy obronne i tę niebywałą dojrzałość życiową, która nie powinna być udziałem żadnego dziecka. Z drugiej strony wniknął w psychikę dorosłych, w dzieciństwie poddawanych przemocy. Na styku tych dwóch światów widać, że o ile fizyczne rany mogą się zagoić, o tyle te zadane w psychikę, zostają na zawsze. Jątrzą się i swędzą, a w chwilach kryzysu krwawią, przyczyniając się do rozwoju różnych zaburzeń na tle psychicznym i emocjonalnym, a nawet prowadzą do śmierci.

Bardzo spodobał mi się realizm powieści Stolarza. Realia policyjno-śledcze zyskują rzeczywisty wymiar. Ta robota to krew, pot i łzy i dobrze, że autor pokazał policjantów nie jako półherosów, ale jako zwykłych ludzi, którzy mają swoje słabości, też odczuwają emocje, często bardziej niż inni, że ta praca to ciągła walka o psychiczną równowagę, o umiejętność oddzielenia jej od życia prywatnego i o tym, jak trudno jest odciąć się mentalnie od prowadzonych spraw, odłożyć je na bok, zapomnieć i wrócić do nich następnego dnia. Zaskoczyła mnie też niesamowita empatia Krystiana, wysoka emocjonalność i ta delikatność, z jaką poruszał się w świecie emocji bohaterów. Ich kreacje również zasługują na pochwałę, bowiem spotykając w powieści tak wielu bohaterów, często można odnieść wrażenie, że te sylwetki nakładają się na siebie, że każdy mógłby być każdym. Stolarz nadał odrębność i indywidualność charakterologiczną i osobowościową wszystkim swoim bohaterom, zarówno tym pierwszo- i drugoplanowym. Ani razu nie miałam wrażenia, że zachowania i działania bohaterów są sprzeczne z założeniami ich kreacji.

Choć cała książka ma swój ciężar gatunkowy, miażdży emocje, wywołuje rozpacz i wyrywa serce z korzeniami, to jednak, mimo wszystko, nie brak w niej nadziei i wiary, że czasem można czemuś zaradzić, że walka ma sens, że nie należy się poddawać, że trzeba drążyć do spodu. No i tu dziękuję za te wszystkie wzruszające i poruszające momenty, za relację Gaderli i Michasia, za Zuzkę, która niczym buldożer rozjeżdżała skorupę Floriana i wchodziła oknem, gdy on wyrzucał ją drzwiami i że stała się… morfiną.

Na koniec posłużę się cytatem ze wspomnianego tu reportażu, bo on z kolei oddaje emocje i psychikę bohaterów fabuły „Przestań, proszę”: „Skrzywdzone dzieci nigdy nie zapominają tego, co się stało. Trauma wraca, ciało pamięta. Na zawsze”, dlatego przyłączam się do apelu Krystiana: nie odwracaj wzroku, nie ignoruj, REAGUJ, bo może dzięki Tobie skończy się koszmar jakiegoś dziecka?

Główny bohater, Florian Gaderla, to śledczy z przeszłością, która wraca do niego z całą siłą w najmniej oczekiwanym momencie. Surowy, zamknięty w sobie, z pozoru nieprzystępny. Jednak z każdą kolejną stroną odkrywamy jego lęki i niezabliźnione rany. Jego osobista walka z demonami przeplata się ze śledztwem dotyczącym brutalnych zbrodni na dzieciach, które mrożą krew w żyłach. Pierwsza ofiara – ośmiolatka znaleziona w makijażu i nowych ubraniach to obraz tak tragiczny, że niemal fizycznie boli. A to dopiero początek. U boku Gaderli staje Zuzanna Macieszko, świeżo upieczona śledcza. Popełnia błędy, ale nadrabia je zaangażowaniem i sercem, które wkłada w każde działanie. Jej próby zrozumienia nie tylko sprawy, ale i samego Floriana, prowadzą do zaskakującej, głęboko poruszającej prawdy.

Stolarz pisze o przemocy domowej bez lukru, bez osłon, bez metafor, ukazując jej realne skutki. Dzieci w tej historii nie są jedynie ofiarami. To żywe istoty pełne lęku, nadziei i samotności. Autor z niesamowitą wrażliwością pokazuje, że największe zło często nie ma twarzy potwora, tylko kogoś, kto powinien dawać miłość i bezpieczeństwo. Autor po raz kolejny udowadnia, że nie boi się trudnych tematów. W powieści zabiera nas w podróż przez najciemniejsze zakamarki ludzkiego cierpienia i obojętności społecznej. To nie jest kryminał, który da się odłożyć na półkę bez emocjonalnych konsekwencji. To książka, która boli – i właśnie dlatego jest tak ważna.

„Przestań, proszę” to nie tylko historia kryminalna. To manifest przeciwko obojętności, milczeniu i zamiataniu cierpienia pod dywan. To bolesna, ale potrzebna opowieść o krzywdzie, której można było uniknąć. Stolarz nie moralizuje, ale zostawia nas z ciężarem refleksji: Czy naprawdę widzimy to, co dzieje się tuż obok nas? Każe nam reagować na ból, szczególnie dzieci i slyszeć ich wołanie. To książka, która zostaje w sercu na długo. Może zmienić sposób, w jaki patrzymy na świat wokół nas.

Najnowsza książka Krystiana Stolarza to nie jest kryminał w wersji soft. Nic tu nie jest miłe, kolorowe, ani przyjemne. To szara rzeczywistość pełna drastycznych, brutalnych scen i poruszających, chwytających za serce momentów.

Historia stworzona przez Autora jest wielowątkowa, ale wszystkie zarysowane wątki poboczne nie powodują chaosu i finalnie splatają się w jeden spójny supeł.

"Przestań, proszę" to żywy, wręcz ściągnięty z rzeczywistości obraz prz3mocy domowej, alkoholizmu panującego wśród polskich rodzin, cierpienia najmłodszych, niewinnych istot. Takie książki czyta się najtrudniej. Po historiach takich jak ta, czujemy się przeczołgani, sponiewierani, zdruzgotani.

Autor nie bawi się w pół środki, nie owija w bawełnę, stawia na mocny i jednoznaczny przekaz. Na przykładzie śledczego Floriana Gaderli uświadamia nam również jak ciężką pracę muszą podjąć policjanci przy sprawach takich jak gwałty na nieletnich czy wspomniana już prz3moc domowa. Często walczą oni nie tylko z własnymi demonami czy słabszymi stronami, ale i z ograniczeniami systemu, z polskim prawem, które momentami wydaje się chronić oprawców.

Ta książka mocno uderza w psychikę czytelnika, wzbudza całą masę emocji, od złości, bezsilności, niedowierzania, do smutku i współczucia. Sama historia choć jest bolesna i chwytająca za serce, to naprawdę wciąga, angażuje i nie daje o sobie zapomnieć.

"Przestań, proszę" to bezpardonowa, wartościowa i potrzebna pozycja z jasnym przekazem.

Słuchaj. Otwórz oczy. Reaguj. Zgłaszaj aż do skutku.

W moim odczuciu to najlepsza książka Krystiana Stolarza. Polecam ogromnie, ale i ostrzegam, że to nie jest historia dla ludzi wrażliwych i o słabych nerwach.

„PRZESTAŃ, PROSZĘ”: KSIĄŻKA, KTÓRA NIE PROSI. ONA WALI PIĘŚCIĄ W STÓŁ

Jeśli szukasz bezpiecznego kryminału, gdzie zło przegrywa, a sprawiedliwość zwycięża – odłóż tę książkę. Jeśli chcesz uciec od codzienności w fikcję – nie czytaj. Bo „Przestań, proszę” to nie rozrywka. To akt oskarżenia. To rzeźnia sumienia. I każdy, kto ją przeczyta, zostaje świadkiem.

Krystian Stolarz nie pisze, żeby cię zabawić. On pisze, żeby cię rozszarpać. Żebyś już nigdy nie przeszedł obojętnie, słysząc krzyk dziecka zza ściany. Żebyś nie mógł spać spokojnie, wiedząc, że codziennie w tym kraju dzieci umierają, bo ktoś nie zareagował.

GADERLA I MACIESZKO – NIE SĄ TU, BYŚ ICH LUBIŁ

Florian Gaderla – wypalony, stwardniały policjant, który od dawna nie wierzy w system. Ale wciąż wierzy w jedno: że trzeba spróbować. Nawet jeśli wszystko wokół mówi, że już za późno. Zuzanna Macieszko – nowa, może jeszcze zbyt naiwna. Ale to właśnie jej wstrząs, jej niedowierzanie, odbija się w czytelniku z całą siłą. Patrzysz jej oczami na to, co powinno być niemożliwe. A jednak się dzieje.

DZIECI UMIERAJĄ. I NIE, NIE JEST TO LITERACKI ZABIEG

Nie ma tu miejsca na subtelności. Gwałcone dziewczynki. Dzieci, które rzucają się pod pociąg. Chłopcy, którzy wolą umrzeć, niż jeszcze raz wrócić do domu. To nie są jednostkowe tragedie – to systemowa patologia. To społeczeństwo, które zawiodło. Rodzice, którzy są katami. Sąsiedzi, którzy słyszeli, ale nie zgłosili. Nauczyciele, którzy woleli nie wiedzieć. Policjanci, którzy przyjechali za późno.

Stolarz w swojej opowieści nie zostawia suchej nitki na nikim. I bardzo dobrze. Bo ta książka nie ma cię głaskać. Ma cię wstrząsnąć. Ma cię rozedrzeć i zostawić z pytaniem, którego nie da się zagłuszyć: „A ty? Co byś zrobił, gdyby to było twoje dziecko?”

TAK, TO JEST KRYMINAŁ. ALE TO PRZEDE WSZYSTKIM ROZPRAWKA O NASZYM MILCZENIU

Autor prowadzi sprawę jak w klasycznym śledztwie – są tropy, napięcie, zwroty akcji. Ale fabuła to tylko kręgosłup. Mięso tej książki to emocje. Brutalne, brudne, nieprzyjemne. I właśnie dlatego ta historia zostaje w tobie. Bo nie daje się zaszufladkować. To książka, która gryzie, nie puszcza i nie daje się wyrzucić z głowy.

KRYSTIAN STOLARZ – POLICJANT, KTÓRY PISZE JAKBY WYRYWAŁ SOBIE FRAGMENTY WSPOMNIEŃ

To nie jest literatura z teoretycznego fotela. Stolarz wie, o czym pisze. Czuć, że jego palce pisały te sceny z gniewem, z bólem, z chęcią rozliczenia świata. Nie znajdziesz tu melodramatu, nie ma miejsca na teatralny patos. Tu każda scena jest jak wbicie gwoździa w deskę trumny – emocji, obojętności, systemu, który nie działa.

I CO TERAZ?

Po tej książce nie możesz już powiedzieć: „nie wiedziałem”. Po tej książce nie możesz udawać, że to fikcja. Bo nawet jeśli nazwiska są inne, to te dzieci istnieją. Te tragedie się dzieją. I ty właśnie o nich przeczytałeś.

Możesz teraz wstać i wrócić do swojego świata. Możesz zapomnieć.

Ale może – choćby raz – przestaniesz być obojętny.

Florian to doświadczony policjant, który miał trudne dzieciństwo i przez to w relacjach z innymi jest chłodny i zdystansowany. Zuzanna to policjantka, która dopiero rozpoczyna pracę w wydziele śledczym. Giną dzieci a Florian i Zuzanna dostają te trudne, makabryczne i tragiczne sprawy. Florian dodatkowo przeżywa sprawy, które prowadzi, ze względu na swoją trudną sytuację w przeszłości.

Czy uda rozwikłać się tajemnice?

Kto i dlaczego dokonywał okrucieństw?

Czy Florian otworzy się na relacje z Zuzanną?

Miałam już przyjemność czytać książki autora i jestem szczerze zachwycona stylem i emocjami jakie wywołuje we mnie dana historia, ale ta książka jest zdecydowanie mocniejsza i wywołuje silne emocje, szok, niedowierzanie, ból, rozpacz i dosłowienie chciałoby się samemu wymierzyć sprawiedliwość, gdyż wątkiem głównym są dzieci i krzywda wobec nich. Po przeczytaniu musiałam chwilę ochłonąć, bo emocje wzięły górę. Ta książka w moim odczuciu to apel aby społeczeństwo otworzyło oczy na krzywdę innych i reagowało zanim będzie za późno.

Polecam, ale i ostrzegam, że to nie jest historia dla ludzi o słabych nerwach, ta historia was przeczołga, zmieli i na koniec wypluje. Wielkie ukłony dla autora za napisanie tak trudnej, ale niestety życiowej historii.

„To nie tylko książka – to doświadczenie, które zostaje w człowieku na długo.”

Powinnością dorosłych jest chronić swoje dzieci i robić wszystko by były szczęśliwe.

A jednak.. zło czai się w zwyczajnych domach, w czterech ścianach które powinny być azylem.

Bezsilność najmłodszych ich słabsza pozycja w relacjach z rodzicami od zawsze łamała serca i to nie tylko przeciętnych obywateli, którzy o najgorszych zbrodniach wobec najmłodszych słyszą w telewizji, lecz również funkcjonariuszy policji.

Nikt nie pozostaje bowiem obojętny na krzywdę tych, którzy na swój los nie mieli żadnego wpływu.

Podkomisarz Florian Gaderla uchodzi za aspołecznego gbura , lecz jest niezwykle skuteczny w swojej pracy , co sprawia,że koledzy i przełożony w większości przymykają oko na jego dziwactwa.

Teraz wraz ze swoją nową partnerką posterunkową Zuzanną Macieszko musi rozwikłać najbardziej zawiłą sprawę w karierze.

W starym pustostanie zostaje znalezione ciało ośmioletniej Kamilki Wieczorek - dziewczynka mimo, iż pochodziła z tak zwanego trudnego domu w chwili śmierci miała na sobie nowe ubrania i makijaż, co sugeruje,że sprawca darzył ofiarę szacunkiem..

Kim jest i dlaczego dziewczynka zapłaciła najwyższą cenę? Czy znała mordercę i mu ufała?

Wkrótce potem Florian wraz z Zuzą zaczynają przesłuchania w szkole Kamili , a jednym ze świadków jest psycholog Alicja Janowska.

Czy śledczy rozwikłają zagadkę?

W tym samym czasie dochodzi do kolejnych zbrodni a przeszłość Gaderli uderza zupełnie nieoczekiwanie zmuszając go do zmierzenia się z przeżytą w dzieciństwie traumą.

Kim są Misiek , Chudy i Borsuk?

Czy Florian sobie poradzi i odważy się zaufać Zuzannie?

Pierwszy raz w życiu płakalam czytając kryminał - brutalny, ostry wręcz surowy. A jednak ładunek emocjonalny i serce, które włożył w tę powieść Krystian zmiotł mnie z planszy.

Od tej historii nie dało się oderwać, a bohaterowie stali mi się bliscy od pierwszej do ostatniej strony i właśnie to było najlepsze.

Ze swojej strony apeluję , bym na dalsze losy gliniarza, który skradł moje serce nie musiała czekać rok , bo obawiam się, że to dla mnie zbyt długo. ❤️🖤