Przeorane miedze. Saga wiejska. Tom 4

„ Przyjaciele ratują Ci życie każdego dnia, na tysiąc sposobów”.

Z przyjemnością powracam do Tyczyna i jego mieszkańców. Nowe pokolenie, ale też poprzednie spędziło ze mną wieczór. Saga podąża naprzód, czas płynie. Można się pokusić o napisanie, przychodzą trudne lata dla bohaterów, jednak ich lata są ciężkie, pracowite, biedne, ale też pełne emocji, miłości, szaleństwa. Idealny przykład na cieszenie się z małych rzeczy. Mówi się, tracić jest ciężej, niż nie mieć wcale. Z tym, że oni nie mieli zbyt dużo i wiedzy o tym, co mogliby stracić także nie posiadali. Może to recepta?

Każdy rozdział rozpoczyna się wyjaśnieniem zjawiska, rzeczy, narzędzia używanego na wsi. Ciekawostki, które znamy; ja odświeżyłam i uzupełniłam wiedzę.

Saga rodzinna, ponieważ mieszkańcy wioski to rodzina. Inne były wtedy możliwości poruszania się dla chłopstwa, a i czasu mniej. Żenili się między sobą, partnera szukali w okolicznych wsiach. Tworzyli jedność, czasem na siebie warczeli, ale przeciwko obcym zawsze ramię przy ramieniu stali. Proste serca, twarde życie uczy przetrwania, praw rządzących światem, na czas wojny nikt nie był jednak gotowy. Na nagłą śmierć nigdy nie jesteśmy przygotowani.

Autorka wspaniale kreśli przedwojenny świat, zarysy postaci. Ukazuje nam zależność człowieka i natury. Z wielką umiejętnością zagląda w życie bohaterów i opisuje nam ich losy. Przywraca do życia naszych przodków w barwnych, ale i smutnych realiach. Zaskakuje pomysłami, wykazuje duże zrozumienie dla przeszłości, pisze tak, że chce się więcej i więcej.

Zatem czekam na tom 5 i oczywiście dziękuję @book_w_mkesie za polecenie.

„Przeorane miedze” to czwarty tom serii „Wiejska saga” autorstwa Kasii Bulicz-Kasprzak, który kontynuuje opowieść o losach mieszkańców małej wsi, ich zmaganiach, marzeniach i codziennych radościach. Autorka, znana z umiejętności tworzenia głębokich i autentycznych postaci, ponownie zabiera czytelników w emocjonalną podróż przez życie bohaterów, których losy splatają się w barwnej mozaice wiejskiego życia.

W tomie czwartym Bulicz-Kasprzak kontynuuje wątki rozpoczęte w poprzednich częściach, ale równocześnie wprowadza nowe postacie oraz sytuacje, które wprowadzają świeżość do fabuły. Akcja toczy się w malowniczej scenerii, a opisane miejsca i wydarzenia są tak realistyczne, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam uczestniczył w życiu bohaterów.

Autorka z niezwykłą wnikliwością przedstawia złożoność relacji międzyludzkich. W tej części szczególnie uwydatniają się wątki rodzinne, przyjacielskie, a także te związane z miłością. Kasia Bulicz-Kasprzak nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak wojna, konflikty pokoleniowe czy walka o przetrwanie w trudnych warunkach społecznych. Każda z postaci zmaga się z własnymi demonami, co czyni je niezwykle ludzkimi i bliskimi czytelnikowi.

Jednym z najważniejszych motywów „Przeoranych miedzy” jest poszukiwanie tożsamości. Bohaterowie starają się odnaleźć swoje miejsce w świecie, borykają się z oczekiwaniami innych oraz z własnymi pragnieniami. Autorka w mistrzowski sposób ukazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak decyzje podejmowane w młodości mogą rzutować na późniejsze życie. W szczególności widać to w relacjach między matkami a córkami, które są pełne napięcia, ale również miłości.

Styl pisania Bulicz-Kasprzak jest przystępny, a jednocześnie pełen emocji. Opisy przyrody, codziennych zajęć oraz tradycji wiejskich są barwne i plastyczne, co sprawia, że czytelnik może niemal poczuć zapach świeżego powietrza i usłyszeć śpiew ptaków. Książka jest nie tylko powieścią obyczajową, ale również swoistym hołdem dla życia na wsi, które, mimo swoich trudności, ma w sobie wiele piękna i harmonii.

Warto również zwrócić uwagę na wątki społeczne i kulturowe, które przewijają się przez fabułę. Autorka z wyczuciem podejmuje tematy związane z tradycją, obyczajami oraz zmianami, jakie zachodzą w polskiej wsi. Dzięki temu książka ma charakter nie tylko literacki, ale również dokumentalny, co czyni ją cennym źródłem wiedzy o współczesnym życiu na terenach wiejskich.

Podsumowując, „Przeorane miedze” to kolejna udana część serii „Wiejska saga”, która z pewnością zadowoli fanów autorki oraz miłośników literatury obyczajowej. Kasia Bulicz-Kasprzak stworzyła książkę, która porusza, zmusza do refleksji i pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To opowieść o miłości, rodzinie, przyjaźni i poszukiwaniu sensu w codziennym życiu, która z pewnością zasługuje na uwagę każdego, kto ceni sobie dobrą literaturę.

Są takie powieści, które dotykają naszych najczulszych strun; powieści, które niesamowicie wzruszają już samym swoim językiem literackim i pięknymi opisami.

Taka jest ta powieść. Snuje się spokojnie, niby leniwie, przedstawiając różne postaci i wydarzenia, by za chwilę, mówiąc kolokwialnie, wbić nas w fotel.

To książka, która długo siedzi w naszej głowie, o której nie można tak po prostu zapomnieć.

Myślimy o przedstawionych wydarzeniach, dumamy nad bohaterami i ich zawikłanej historii.

Niektóre fragmenty wywołują delikatny uśmiech na twarzy, większość jednak wzrusza czy wręcz rozczula.

Książka składa się z dwóch części: część pierwsza, Przed Zmierzchem, opowiada o wydarzeniach tuż przed wybuchem II wojny światowej. Druga część. Zapada Mrok, ukazuje naszych bohaterów już w trakcje wojny.

Jest miłość, nienawiść, niesprawiedliwość, ludzkie tragedie, bieda i nędza; jest proste życie na wsi i próba ułożenia sobie życia w mieście; jest wszystko to, co składa się na nasz ludzki los, ale w nieludzkich czasach...

Niech Was nie przeraża ilość stron, niech Was nie zniechęca to, że nie czytaliście poprzednich tomów. Spora objętość powieści absolutnie nie przeszkadza w jej lekturze, a nieznajomość poprzednich części nie jest tu najmniejszym problemem i nie stwarza trudności w zrozumieniu tekstu i całej historii..

Powieść piękna, wzruszająca, nie do zapomnienia. A jej niesamowitą cechą jest również to, iż bazuje na prawdziwej historii rodziny autorki Kasi Bulicz - Kasprzak...

Po raz czwarty odwiedziłam Tynczyn i jego mieszkańców. Czekałam na ten tom z wielką niecierpliwością i nadzieją. Liczyłam na to, że dane mi będzie znów zajrzeć do zagrody Adamczuków czy posłuchać plotek Pomiechowskiej przy wiejskiej studni. Nie zawiodłam się, choć w porównaniu do poprzednich tomów, „Przeorane miedze” ma nieco inną formę.

Czas przedstawiony obejmuje okres po Wielkiej Wojnie i przed wybuchem Drugiej Wojny Światowej. Tym razem nie tylko słyszymy echa wojny, ale jesteśmy też momentami na froncie. Nie ma na szczęście brutalnych opisów, ale mimo to, wyczuwa się ciężką i pełną niepewności atmosferę, jaką wojna się otacza. W powieści słychać również echa konfliktów z Ukraińcami, co w dziejach naszego kraju jest faktem równie bolesnym co dwie wojny i wiele powstań. Przede wszystkim jednak głównym trzonem opowieści jest kontynuacja losów bohaterów i wiejskie życie, ze wszystkimi jego aspektami.

„Sagę wiejską” cechuje przede wszystkim język opowieści. Nieco gawędziarski, prosty w wypowiedzi, ale bogaty w przekazie. W treści mnóstwo jest przemyśleń bohaterów, którzy na swój sposób postrzegają świat i starają się w nim odnaleźć swoje miejsce i szczęście. Bo o to też walczą. Mimo wszystko a może przede wszystkim.

W tej części więcej uwagi poświęcono postaciom Wery i Doroty, które wyjechały do Zamościa w poszukiwaniu lepszego życia. Czy je znalazły? No cóż, zdecydowanie starały się poprawić swój los. Szczególnie Wera przeszła długą drogę, wiele wycierpiała, aby w końcu stać się silną.

Czekałam na tom czwarty również ze względu na wątek Kajtka Mazura i Jadzi. Tych dwoje, poranionych przez życie ludzi nigdy nie miało łatwo i niestety los dalej ich nie oszczędzał.

Stałą i z pewnością niezmienioną postacią jest Staszka Pomiechowska. W zdobywaniu informacji i podawaniu ich dalej nie ma sobie równych.

W porównaniu do poprzednich części, ta jest zdecydowanie najsmutniejsza. Wyczuwa się tu strach, niepewność i wiele bolesnych myśli, które nie mogą być nijak uspokojone. Niestety, taki to był ponury czas, kiedy człowiek nie wiedział, co zdarzy się kolejnego dnia. Jedynym stałym, pewnym punktem w życiu była zależność od pór roku i obowiązków wobec ziemi. Pięknym porównaniem posłużyła się autorka, pisząc, że ziemia jest niczym kobieta i matka. Wykarmi głodnych, utuli znękanych, wyda plony, a z efektów jej pracy korzysta cały świat. To piękne porównanie pokazuje też, jak silnymi osobami są kobiety. Szczególnie te, których życie na wsi nie oszczędza, a mimo wszystko z pokorą walczą i dbają o wszystko, co ważne.

Od pierwszej części „Sagi wiejskiej” zżyłam się z bohaterami i nadal uważam wszystkich za swoich przyjaciół. W tomie czwartym uwaga skupiła się bardziej na młodym pokoleniu. Poznajemy Lenkę, Bogusię, Poldka i Dominika. Chwilkę zajęło mi przypisanie młodzieży do rodzin, które pamiętam z poprzednich tomów.

Zawsze powtarzam, że moim największym dylematem jest czy czytać sagi dopiero po wydaniu ostatniego tomu. Gdybym nie przeczytała pierwszej części, zapewne chciałabym czekać, aż cała opowieść zostanie zakończona. Wtedy wchodzę w opisywany świat i przez długi czas żyję wraz z bohaterami. No cóż, w przypadku „Sagi wiejskiej” nie czekałam i teraz przy każdej części przeżywam „małą śmierć”, bowiem wiem, że muszę rozstać się na jakiś czas z Tynczynem, jego okolicami i czekać w zawieszeniu na kolejną opowieść. Mam nadzieję, że na tom piąty nie będę czekać długo.

Tak jak w poprzednich częściach, każdy rozdział rozpoczyna się krótkimi informacjami o atrybutach wiejskiego życia. W „Przeoranych miedzach” znacznie więcej jest informacji o ziołach, co mnie cieszy szczególnie, bo zielarstwo jest moim małym hobby.

Gorąco Wam polecam tę książkę. Oczywiście zachęcam do czytania po kolei, ale jeśli nie macie takiej możliwości, tom czwarty nie jest aż tak bardzo związany z poprzednimi, by odczuwać dyskomfort podczas lektury.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Są takie powieści, które dotykają naszych najczulszych strun; powieści, które niesamowicie wzruszają już samym swoim językiem literackim i pięknymi opisami.

Taka jest ta powieść. Snuje się spokojnie, niby leniwie, przedstawiając różne postaci i wydarzenia, by za chwilę, mówiąc kolokwialnie, wbić nas w fotel.

To książka, która długo siedzi w naszej głowie, o której nie można tak po prostu zapomnieć.

Myślimy o przedstawionych wydarzeniach, dumamy nad bohaterami i ich zawikłanej historii.

Niektóre fragmenty wywołują delikatny uśmiech na twarzy, większość jednak wzrusza czy wręcz rozczula.

Książka składa się z dwóch części: część pierwsza, Przed Zmierzchem, opowiada o wydarzeniach tuż przed wybuchem II wojny światowej. Druga część. Zapada Mrok, ukazuje naszych bohaterów już w trakcje wojny.

Jest miłość, nienawiść, niesprawiedliwość, ludzkie tragedie, bieda i nędza; jest proste życie na wsi i próba ułożenia sobie życia w mieście; jest wszystko to, co składa się na nasz ludzki los, ale w nieludzkich czasach...

Niech Was nie przeraża ilość stron, niech Was nie zniechęca to, że nie czytaliście poprzednich tomów. Spora objętość powieści absolutnie nie przeszkadza w jej lekturze, a nieznajomość poprzednich części nie jest tu najmniejszym problemem i nie stwarza trudności w zrozumieniu tekstu i całej historii..

Powieść piękna, wzruszająca, nie do zapomnienia. A jej niesamowitą cechą jest również to, iż bazuje na prawdziwej historii rodziny autorki Kasi Bulicz - Kasprzak...