Przeklinam nas

Osiemnastoletnia Blanca przeprowadza się wraz z adopcyjnymi rodzicami do małej miejscowości pod Saint Louis. Niebawem ma zacząć naukę w nowej szkole. Kocha swoich rodziców, są cudowni i opiekuńczy, a bliźniaki, którymi się zajmuje, nie widzą świata poza nią – słowem, córka idealna. I właśnie taka chce być. Grać swoją rolę do chwili, gdy ziści się jej największe marzenie… Gdy będzie mogła zemścić się na człowieku, który skrzywdził jej najbliższych.

Alan jest synem lokalnego biznesmena i ulubieńcem nauczycieli.Crushują go wszystkie dziewczyny w szkole.

Jednak przypadkowe spotkanie Alana i Bianki wywołuje lawinę zdarzeń.

Jak potoczą się losy głównych bohaterów❓️

Czy Biance będzie trzymała się swojego planu ❓️

"Przeklinam nas" to pełna emocji podróż przez zawiłe labirynty ludzkich losów. Autorka mistrzowsko ukazuje skomplikowane relacje między postaciami, prowadząc czytelnika przez burzliwe fale uczuć i wyborów. Książka zachwyca głębokim zanurzeniem w psychologię bohaterów, co sprawia, że stają się one autentycznymi istotami z krwi i kości. Narracja, choć czasem surowa, zaskakuje również subtelnymi momentami piękna, które przeplatają się z mrocznymi aspektami ludzkiego życia.

"Przeklinam nas" to lektura, która porusza, wzbudza refleksje i zostaje w pamięci po zakończeniu lektury. Oczywiście muszę tutaj również wspomnieć o przepięknej okładce, która przykuje Waszą uwagę.

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, ale obiecuję nieostatnie chętnie sięgnę również po inne książki.

Miłość? Miłość wiele komplikuje. Porozmawiajmy.

[Współpraca reklamowa z @yavi_books]

Coś, do od razu przypadło mi do gustu to sposób prowadzenia opowieści przez autorkę. Niezwykle przyjemny w odbiorze, lekki i taki, przez który zwyczajnie się płynie.

Lekkość jest tutaj połączona ze wspominaniem trudnych tematów. Wolałabym, aby na początku książki dołączono notatkę z ostrzeżeniami.

Motyw mafijny był interesujący. Przewidywalny, a mimo to całkiem wyjątkowy. Został poprowadzony w sposób dość ciekawy i nie do końca spodziewałam się, że fabuła doprowadzi do tego, co się stało. Ciekawe było też jego połączenie z powieścią młodzieżową.

Za serce chwycił mnie proces, jaki przeszła Bianca, a który dotyczył jej postrzegania miłości oraz to, jak zaczynała poznawać inne jej rodzaje po niełatwych początkach.

Bardzo podobała mi się relacja dziewczyny z adopcyjnymi rodzicami. Ich miłość i bezgraniczne wsparcie były wspaniałe. Miło było czytać o pozytywnych zmianach, które zachodziły w ich wspólnym życiu.

Fabularnie jest szybko. Wchodzimy w świat, którego nie znamy, ale główna bohaterka skutecznie próbuje nas wprowadzić w odmęty swojej codzienności, która rzecz jasna okazuje się dość zawiła. Ponadto przez całą książkę nie zwalniamy tempa. W moim odczuciu było trochę zbyt szybko.

Nie zmienia to faktu, iż chciałabym dowiedzieć się, co dalej! Ostatnie zdanie zdecydowanie skłoniłoby mnie do poznania losów bohaterów będących swoimi dojrzalszymi wersjami.

„Ta dziewczyna dosłownie wywróciła mój świat do góry nogami i nic dziwnego, że zachłysnąłem się tym uczuciem. To było jak odkrycie czegoś w typie pi*przonego, mitycznego jednorożca”.

Cóż za zaskoczenie, bo totalnie nie spodziewałam się, że fabuła „Przeklinam nas” pójdzie w takim kierunku, w jakim poszła. Szok trochę, ale dla mnie pozytywny!

Długo myślałam, co mogę napisać o nowej książce Anny Szafrańskiej, ale wciąż do końca nie poukładałam swoich myśli, bo pewne wątki odbiegają dla mnie od kategorii young adult.

Przez całą historię głównym motywem przewodnim jest zemsta. Właśnie przez nią czytelnikiem miotają przeróżne emocje. Nie od razu jest miło i sympatycznie, bo przez większość czasu widzimy główną bohaterkę pod mgłą pozorów. Jest wycofana, ułożona i grzeczna, mimo to w jej głowie króluje chaos, który zaprzecza jej zachowaniu.

To wszystko, w połączeniu z nowo poznanym chłopakiem, który przyciąga jej uwagę daje pięknie emocjonalną historię.

Oboje wywrócili swój świat do góry nogami – to jest niezaprzeczalne, ale cudownie było poznać różne twarze bohaterów – te, którymi grali na co dzień i te prawdziwe.

Blanca to naprawdę trudny orzech do zgryzienia, ale im lepiej ją poznawałam, tym bardziej ją lubiłam, bo owszem, nasze początki nie były kolorowe. Jednak kwestia jej planu zemsty i psychiki z rozdziału na rozdział były coraz bardziej zrozumiała.

Trzeba jednak przyznać, że „Przeklinam nas” nie jest typową młodzieżówką, a przez wzgląd na pewne wątki poleciłabym ją nieco starszym czytelnikom. 😊

[reklama Wydawnictwo Yavi]

dodatkiem. Jestem zdziwiona, że tak dobrze czytało mi się tą książkę właśnie przez wcześniej wspomniany wątek. Mam trochę niedosyt, że książka była tak krótka co mi się rzadko zdarza, ale i też chciałabym wiedzieć jaka jest dalsza historia bohaterów.

Kompletnie nie spodziewałam się takiej treści! Patrząc na okładkę do głowy przychodził mi lekki romans - lecz nic bardziej mylnego. „Przeklinam nas” to młodzieżówka, w której głównym wątkiem jest ZEMSTA 👀

Bardzo polubiłam bohaterów. Poznawałam stopniowo charakter i psychikę głównej bohaterki oraz towarzyszyłam jej myślom przepełnionym bólem, które zostały wspaniale opisane. Alan zauroczył mnie swoją troskliwością i oddaniem Biance. Wykazał się ogromną odwagą (musicie przeczytać aby dowiedzieć się dlaczego!) i dodatkowo mówił po włosku więc dostawałam palpitacji serca.

Subtelnie wplątany motyw mafii, kompletnie mnie zdziwił i lekko zdezorientował. Tak jak wcześniej mówiłam, spodziewałam się lekkiego romansu, a tu takie coś 🤪 Jednak ten wątek urozmaicił całą historię i dodał jeszcze więcej emocji.

Autorka porusza trudne tematy takie jak; relacje rodzinne, zemsta i walka z uczuciami, można wyczuć emocje siedzące w bohaterach - ból, nienawiść itd. Styl pisania autorki mnie do siebie przekonał, jest on miły dla. Przeczytałam książkę w błyskawicznym tempie i nie żałuje 🤭 Polecam!!!

⭐⭐⭐⭐,5/5

Dziękuję za egzemplarz recenzencki

Blanca – ma 18 lat, jest adoptowana i właśnie przeprowadziła się z rodzicami do małej miejscowości pod Saint Louis. Rozpoczyna nową szkołą. Ma dość specyficzne marzenie. Chce zemścić się na kimś, kto bardzo skrzywdził jej bliskich.

Alan – przystojniak, do którego lgną dziewczyny. Syn przedsiębiorcy, a raczej gangstera. Gdy Blanca go poznaje postanawia dla miłości zmienić wszystko.

Książka przeznaczona jest dla młodzieży od 16 roku życia. I raczej bym została przy tej granicy wiekowej. Posiada motyw mafijny. Nie jest on jednak bardzo brutalny, dzięki czemu książkę czytało mi się bardzo dobrze.

„Przeklinam nas” to powieść, która dostarczy młodym czytelnikom bez wątpienia wielu skrajnych emocji. Potrafi również zaskoczyć, tak jak historia głównych bohaterów. Jest to powieść głównie o relacjach: miłosnych i rodzinnych. Ale również o pokusie zemsty.

Książkę czyta się bardzo szybko. Nie tylko ze względu na lekkie pióro autorki, ale również na świetnie wykreowanych bohaterów oraz klimat.

Jeśli szukasz ciekawego tytułu dla nastolatków to polecam „Przeklinam nas”.

Powiem Wam tak - tę pozycję czyta się błyskawicznie!

Wciąga i zasysa nas jak odkurzacz i trzyma do samego końca, gdzie możemy odetchnąć dopiero z ostatnim zdaniem.

Jednakże! To ostatnie zdanie częściowo przynosi nam ulgę a częściowo czujemy niedosyt.

Tak, czuję niedosyt - bo chcę więcej!

Ciekawa jestem co było dalej!

Mimo, że historia jest skończona to także istnieje możliwość dopisania kolejnego tomu więc możliwości mamy otwarte a jeśli to będzie jednotomówka to również nie będziemy bardzo zawiedzeni.

Polubiłam się z bohaterami, zwłaszcza z Biancą - bo pomimo jej zachowania, doskonale rozumiem czemu robiła tak a nie inaczej oraz cenię ją za to, że jednak mimo wszystko myślała o innych ludziach wokół a nie tylko o sobie.

Alan - z pozoru normalny, typowo filmowy, amerykański nastolatek, okazuje się również być złożoną postacią i on też ma swoje demony.

Jego także nie da się nie lubić, mimo że nie wywarł szałowego pierwszego wrażenia.

Jeśli lubicie romanse mafijne to tu trafiliście idealnie, jest to książka Young Adult, pozbawiona niektórych elementów ze znanych nam "dorosłych" książek - niektórym osobom będzie o wiele barzo podobała, bo nie ma tu scen erotycznych czy mocno brutalnych opisów.

Złożone postaci, psychiczne traumy, zemsta i miłość.

Polecam gorąco, póki co to jedna z moich top of the top grudnia.

Od Ani czytałam już niejedną książkę, więc śmiało mogę powiedzieć, że "Przeklinam nas" miała być dla mnie swego rodzaju pewniakiem. Czy tak było?

I tak i nie.

Z pozoru wszystko było dobrze: pomysł na fabułę orginalny (nie trafiłam jeszcze na coś podobnego), bohaterowie pomimo młodego wieku charyzmatyczni, ciekawie wykreowani. Obydwoje mieli swoje dwie strony, jedną dla świata (bardziej mroczną) a tę drugą, prawdziwą, zarezerwowali tylko dla siebie, w końcu wkradalo się między nich nieproszone uczucie.

Styl autorki jak zwykle z resztą jest niezawodny, do tego naprawdę duże litery sprawiły, że książkę można pochłonąć w jeden wieczór (mi niestety zajęło to tydzień. Tak. Mi. Tydzień. Ale to nie jest wina samej historii, bardziej po prostu braku czasu na czytanie).

Przechodząc do sedna: co mi się nie podobało?

Połączenie mafijnego świata z osobami ledwo wkraczającymi w dorosłość. Ciężko było mi patrzeć na to, że ci ludzie mają 18 lat, a zachowują się jakby byli wiele starsi (szczególnie Blanca), jednakże przecież to fikcja literacka, więc na kartkach powieści zdarzyć się może wszystko.

Książkę oczywiście polecam, bo bardzo miło spędziłam przy niej czas. Gdy w końcu znalazłam natchnienie i czas na czytanie 200 stron pochłonęłam na raz.

Autorka już pierwszymi rozdziałami rozbudziła moją ciekawość do tego stopnia, że w skupieniu i z niecierpliwością przekładałam stronę za stroną. Przepadłam całkowicie i z wielkim żalem patrzyłam na słowo „koniec". O tak, czułam ogromny niedosyt.

💜

Czym mnie ta książka tak ujęła? Już mówię.

💜

Przede wszystkim bohaterowie. Bianca, choć wiemy, że coś ukrywa i że odgrywa przed wszystkimi pewną rolę, to i tak wzbudza sympatię. Bije od niej pozytywna energia. Dziewczyna była naocznym świadkiem torturowania, a potem zabójstwa swojej matki. Odcisnęło to na jej psychice trwały ślad, który nie znikał z biegiem lat, ba, Bianca chciała pamiętać, bo to podsycało w niej chęć zemsty. Całe swoje życie planowała jak to zrobić, jak pomścić śmierć matki.

💜

„Będę sprawiedliwością, której nie doczekała się moja mama. To ja wymierzę mu karę za jej krzywdę, ból, cierpienie. I za wszystko, co ją spotkało z twojej ręki".

💜

Bianca przeszła wiele. Doświadczyła mnóstwa przykrości. Nie potrafiła odkryć się przed rodziną adopcyjną. Bała się i nie lubiła okazywać uczuć. Obawiała się komukolwiek zaufać. Wolała być niewidzialna. Tak było dla niej lepiej, bezpieczniej…

💜

Rodzina Attwoodów. Takich ludzi jak Phebe i Peter ze świecą szukać. Dali oni Biance wszystko, co mogli – akceptację, miłość i zrozumienie. Dali jej przestrzeń, której tak bardzo potrzebowała i okazywali wsparcie na każdym kroku.

💜

Mamy też naszego bożyszcza nastolatek. Chłopak, który budzi respekt i fascynację w liceum, do którego uczęszcza, ale i poza nim. Alan nie jest jednak szczęśliwy. Nie podoba mu się to czym zajmuje się jego ojciec ani to, do czego jako jego następca jest szkolony. Uczucia Alana mieszają się jednak z obowiązkiem wynikającym z dziedzictwa. Wie, że w tej kwestii ma niewiele do powiedzenia.

💜

„Nienawidzę tego życia. Tej próżni bez dna. Tego cholernego padołu, gdzie wszystko było czarne i mroczne".

💜

Nie mogę nie wspomnieć o ochroniarzach Alana, a w szczególności o Lucio, który od pierwszej chwili zyskał moją całkowitą sympatię oraz o uroczej outsiderce Megge.

💜

Kolejną rzeczą, która mnie ujęła to fabuła. Była ona dla mnie sporym zaskoczeniem. Czytając opis spodziewałam się lekkiego licealnego romansu. Wiecie – ona, przeprowadzka, nowa szkoła, szkolny bad boy i wielkie love. Zaskakujące jest to, że owszem mamy tu to wszystko (choć z tym wielkim love to nie do końca tak…), ale pokazane w zupełnie inny, świeży sposób, no i z pewnością lekką lekturą bym tego nie nazwała. Ta książka wywołuje mnóstwo emocji i choć są momenty, gdy usta wykrzywiają się w uśmiechu, to jednak przeważa tu smutek, ból i żal.

💜

Przesłanie, które można z tej historii wyczytać jest skierowane nie tylko do docelowego odbiorcy, jakim jest młodzież, ale do każdego z nas. Nigdy nie będziemy szczęśliwi, wchodząc w powszechnie przyjęte ramy, dopasowując się do cudzych oczekiwań i choć to czasem wydaje się być szalenie trudne zawsze warto być sobą. Nawet jeśli nie podoba się to innym. Druga rzecz to uczucia, które lubią wolność, więc nie duśmy ich w sobie.

Książkę polecam wam z całego serca ⭐ 9/10.