Przeklęty seans

Październik 2002 rok - Alex Whitman dostaje kolejne zlecenie. Tym razem otrzymuje nie lada wyzwanie – musi odnaleźć oryginalną taśmę filmową Augustina Sekulera, który jak mówią pogłoski, nagrał pierwszą ekranizację na świecie, tuż przed braćmi Lumière. Słynny kinematograf w 1890 roku wsiadł do pociągu kierującego się w stronę Paryża i od tamtego czasu wszelkie wieści o nim przepadły. Whitman to również ojciec, którego córka zaginęła bez śladu. Mężczyznę stale prześladuje to wydarzenie, które pozostawia piętno na jego obecnym życiu. Poszukiwania kliszy naprowadzają go natomiast na kolejny trop – w mieście przebywa psychopata, który pozostawia po sobie ślady, w postaci spalonych ciał dzieci. Jaki jest w tym jego cel? Czy Alex odnajdzie oryginalną taśmę Sekulera? Co tak naprawdę skrywa w sobie tajemniczy film, który jako pierwszy pojawił się na ziemi?

„Przeklęty seans” to książka, która miała ogromny potencjał. Mnogość motywów sprawiała, że z każdą stroną napięcie rosło. Wszystkie wątki się uzupełniały i koniec końców stworzyły jedną, spójną całość. Niestety ubolewam nad tym, że nie poświęcono im większej uwagi. Mogłoby z nich powstać nawet kilka różnych, ciekawych historii, a my poznaliśmy jedynie ich zarys. W konsekwencji zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało, tylko pozostawiło w stanie dezorientacji.

Z pewnością ciekawie wplecione zostały elementy kinematografii, a także wyjątkowo szczegółowe dane dotyczące śledztwa. Akcja rozwijała się w odpowiednim tempie, a ilość wdrażanych informacji była wyważona. Mogłabym rzec, że występowało wiele zbędnych opisów dotyczących filmów, ale nie przeszkadzały one jakoś bardzo, biorąc pod uwagę gabaryty książki.

Bohaterów uważam za niezwykle interesujących ludzi. Jako, że narracja jest trzecioosobowa, możemy się skupić na każdym z nich. Dostajemy postać psychopaty o niespełnionych ambicjach, a także ojca pogrążonego w „żałobie”. Myślę, że był on jedną z najbardziej wartych uwagi i dołujących postaci w książce. „Przeklęty seans” ukazuje żal jaki potrafi nam towarzyszyć po stracie bliskiej osoby. Jest on w stanie nas prześladować i nie odpuszczać nawet na krok, tak jak w przypadku Whitmana.

Styl pisarski mogę ocenić na dosyć neutralny. Na pewno chciałabym docenić samo wydanie tej książki. Poza samym tekstem dostajemy również pewne urozmaicenie. Obok treści możemy spotkać na przykład pięciolinię wraz z nutami oraz piosenkę, którą śpiewał psychopata w trakcie swoich morderstw.